장음표시 사용
411쪽
3 66 Luer L eaput XVI. alla spectat I fide, qua quis certo sibi perluadet , se a peccatis tuis.
st ficatum esse. Si aliquis ejusmodi est,.eur non exhibenti si non est, quid nerstant in errore ' quare pertinaciter tuentur, quod ex scripturis tueri non possunt Celebre apud illos est illud Apost. Rotri. q. credidit . GVaham Deo , ct ν utatum es illi ad justitiam . Sed hoe Inso textu confodiuntur. Nam fides Abrahae , quae ad iustitiam illi reputata est, non eonsistebat In eo , quodeerto crederet, remissa sibi esse peccata , hoc enim nusquam asserit scriptκra 3 sed in eo, quod crederet se futurum patrem multarum gentium ex silio , quem sibi centenar; uxor nonagenaria , & sterilis , praeter solitum naturae curtum , paritura esseti id autem eredere , nihil aliud erat , quam credere Deum, qui promiserat , omnipotentem , ae fidelissimum esse . Hoc expresse explicat Apost. In eodem cap. v. I 8. ubi de fide Abrahae sic loquitur ἐν qui eontra spem in spem eredidit , At ferer
pauer misitarum gentium, fecundum quod dictum est ei: me erit semen tuum , sietis sellae caeli, ct arena maris. Et non infirmatus es me et nee eonsideravit eorpus suum emortv- , cum ferecemum esset annorum , is emortuam vulvam Sarae , sed eo omlatus es fide, plenibsime sciens , quia quaecunque ρ omisit Deus , potens est Deere . Nescio , ait aliquid clarius adduci possit ad refellendum Calvinissarum errorem de actu fide; iustificantis . Sed eaeel sunt , & in tenebris ambulanis oculos habent , &
8. Objiei potest illud ex Symbolo ὀ Creda remisonem pece rorum. Sed seu stras Nam sensus illlus articuli non est: Credo mihi remissa esse peccata; sed credo , & eonsteos in Ecclesia Catholica esse donum remissionis peccatorum , quod per baptismum, & alia Sacramenta percipitur. Unge quod in Symbolo Apostolico dicitur, credo remisonem peecatorum in Constantinopolitano explicatur, confiteor tinnm Baptisma in remissionem peeeatorum . Et Carecti umeni , qui ante Baptismum recitant, & credunt totum FideI Symbolum, non iam habent,
sed adhue expectant remissionem per baptisarum obtinendam.
412쪽
Oi mra 'stimans disserat a me historica ,
in miraculorum y . . . . . O a
t. A D versar Ii distinguunt triplicem fidem ; Unam historἰ-
1 eam , qua credimus vera esse, quae narr*ntur In script ris a Alteram miraculorum , qua credimus nihil esse, quod a Deo fieri non possit ι Tertiam promissionum , qua eredimPver esse Dei promissiones de gratuita peccatorum remissione per meriata Christi. Has tres fides respondere tribus a Deo proprieta λbus: historicam, veritati a miraculorum, voxenxiae . promi ssi num , bonitati. Nos nec prima, nec secunda, sed sola tertia justuficari. Addunt fidem promissionum esse duplicem ; unam generalem , qua generat Iin credimus promistam esse remimonem peccatorum iis omnibus, qui in Christum credunt; alteram spe Galem, qua unusquisque in particulari promissionem illam sitis applicat, credendo, certoq; statuendo, omnia peccata proprer Christi merItum sibi esse remisi. . Hanc foeciem proprie esse illam, qua sustificamur . Vide Calvinum lib. 3. Institur. cap., a. per multos paragraphos, Kemnitium I. parte examinis Con. ellii Tridentini, & alios passim. . . :a. Haee sententia plane nova est, & antiquis Patribus incognirita, de qua doctissimus noster Maldonatus in c. 9. Matth. sic habet i Ista triplex fides , quam si nuper invenerunt , figmentum. est, somnium , portentum es ,.chimaera est : Et si unam haberem, fidem, omnem haberenis fuia triplicem habent, nullam habent
3. Et facile refelli potest. Primo, quIa illa s des specialis iam
explosa est. ostendi, neminem posse certo credere , sibi in particulari renaissa esse peccata. Hoc enim revelatum non est. Secundo, quia falsum est , fidem miraculorum non iustificare. Ce te fides illa , de qua loquitur Christus Matth. I 6.16. sius erediderit, ct baptigatus Deiar, salvus erit et qui vero non crediderit, condemnabit- : Haec , Inquam, fides iustiscans est; quia qui illam habet , salvus erit 3 qui non habet, coudemnabitur . Et tamen eadem fides miraculorum est, ut patet ex verbis sequen tibus r Sina antem eos, qui erediderint, haec sequentur . In no mine meo daemonia ejicient; linguis loquemur noris , Ierpenter νο iant, &e. Similiter Apostol. r. Corinth. 33. I 3. cum ait, Nu-
μι cm manent Wia bae, fidei , oet, chari as, loquitur de fida ct . lustia
413쪽
iustificante, ut satetur Calvinus lib. 3. instit. e. I s. g. 8. Et tamen loquitur de illa fide , de qua paulo ante Iocutus erat
in eodem c. v. 2. Si habuero omnem fidem, ita ur montes trans ταm , charitatem autem non habuero , nihil sum . Haec autem est fides miraculorum44. Falsum quoque est, fidem historicam non iustificare. An non fides historica est, qua credimus Christum esse crucifixum mortuum , sepultum , deseendisse ad inferos, resurrexisse a momtu is , & ad coelos ascendisse e Nisi Calvinistae velint fabulam, non historiam esse , quae ab Euangelistis de Christi morte , sepultura,reiurrectione, & aliis mysteriis accurate scripta sunt. Atqui ea dem illa fides, qua via e omnia de Christo credimus, fides iusti- figans est , ut part in eκ symbolo Apostolico , & Athanasii ,
partim ex seripturis clarissime ostenditur . Rom. Io. 9. Si ineorde uo crea ideris , quod Deuν illum suscitavit a mortuis , sal us eris. Et I. Orith. Is. I. Notum facti vobis Euangelium,
per 'Mod olvamini , quantam christus montius es pro peccatis nostris , ct e uia septilitis est , quia resurrexit xertia die , IcωNee opus est pluribus testimoniis in re et ara. . Ad extremum quaero ex adversariis , cum dicunt triplicem esse fidem, an loquantur de habitu fidei, an vero de a ctu . Si de habitu, non plures , sed unus tantum est : Si de actu, non tres tantum, sed infiniti sunt . Nam sicut alio actu credimus promissiones Dei de remissione peccatorum , alio, historias a Deo revelatas ; alio omnipotentiam Dei e sic etiam alio credimus minas, & terrores Dei ; alio Unitatem ,
& Trinitatem Dei; alio Ecclesiam Catholicam ; alio futurum iudicium , & se deinceps . 6. Unde recte Catholici docent, fidem, si sumatur pro dono
habituali, ac permanente, quod a Deo nobis infunditur, unam tantum esse , & extendi ad ea omnia credenda, quae divinitus re velata sunt Sortiri autem varia nomina , ratione d versarum partium sui obiecti adaequati. Et quidem, quatenus sertur in hi-sor as a Deo revelatas, vocari fidem historicam ; quatenus in . omnipotentiam Dei, eui nihil impossibile est, fidem miracul rum; quatenus in promissiones a Deo factas, fidem promissionum. Itaque non esse tres fides, sed unam, quae variis nominibus esterri possit . Porro eandem fidem , tametsi una sit , habere tamen diversos actus , quorum uno credatur unus articulus , alio alius , & ita deineeps . Nullum tamen esse , quo quiseerto persuasus sit, peccata sibi esse remissa , eo quod hic actu. non versetur eitea rem a Deo revelatam .
414쪽
I. a Ffirmat Calvinus in Antidoto Concilii Gid. sess 6. ad L L e. IO. 13. & I . Et aperte sequitur ex Ipsius sundamentis , quae sunt haec . Primum, fidem esse propriam electorum . Alterum, fidem nunquam amitti. Τertium, sola fide hominem iustificari. Quartum, qui fidem habet, certum esse de sua fide. Hine sequitur, si is, qui fidem habet, certus est de sua fide, ee tum quoque esse de sua justitia , cluia sola fides iustἱficat: certum de sua perseverantia, quia fides non amittitur: certum de sua electione, quia fides propria electorum est. Σ. Hic error refellitur primo generatim ex iisdem prῖnelpila, quibus innititur. Nam tria priora manifeste falsa sunt, ut pro batum est tinctenus. Quartum porro, sive verum, sive falsum sit, nihil ad rem facit. Nam etsi is, qui fidem habet, certus esisset de sua fide, non ideo quoque certus esset de sua justitia, si sola fides non iustificat: nec certus de perseverantia, si fides amitti potest: nec certus de praedestinatione, si fides communis cst reprobis, & praedestinatis.
dem prima pars de certitudine iustitiae, ac remissionis peccatorum aperte pugnat cum Scripturis . Ecclesiast. 9. I. Nesis h mo, utrum odio , vel amore digniss sior sed omnia in futnrum se vantur incerta. Et Ecelesiast. s. 1. De propiolato peeeato nolἰ esse sine metu. Et Psal. 18. Is . Desicia quis intelligit y ab oeeuliis meis
munda me Domine. Et Proverb. 2 I, 2. Omnis via viri rectassia vid tur, appendit aurem eouda DominM. Et I. Corinth. q. q. Nihil mRῶιοψius sum , sed non in hoc justificavis rium . qui autem judieas
me, Dominur es . . Haee& similia scripturae testimonia proferunt Catholici eo tra certitudinem praesentis iustitiae. Ego primum , & ultirnum duntaxat urgebo. Inquit ergo Salomon : P sis homo, utrum odio, vel amore dignus sit, sed omnia in futurum seoantur incerta, eo quod universa aeque eveniant tum, O impio . Uerba clara sunt, reclarissime explicantur a D. Hieronymo, & aliis . Sed conatur Cal- vivus l. 3. inst. e. a. s. 38. se expeὸire. Ait Salomonem non loqui de notitia fidei, sed de ea, quae haberi potest ex eventu externo ,
ut sensus sito ex beneficiis, & flagellis, quae homini quotidis
415쪽
3 o Luer I. cap. XVI. obveniunt a Deo , non posse cognosci, quos diligat Deus , aut quos odio prosequatur. Quare quia tam benefieia, quam flagella aeque eveniunt bonis , & malIs. Si ergo quaeras ex Calvino, an homo possit certo cognoscere , se iustium esse, Sa Deo diligi;
respondebit eum hae distinctione, posse eum cognoscere per i ternam fidem, non posse per externa beneficia . F. Sed facile refellitur Calvinus. Primo, ex scopo, & argumento Salomonis . Uolvit is probare , non posse hom nem in hae vita eo*noscere de se Ipso, an diligatur a Deo , nec ne . Probavit autem hoc modo e sid posset cognoscere, maxime ex benefietis Dei cognosceret at hInc non cognostit, cum beneficia Dei sint communia bonis, & mali xt ergo non potest certo cognoscere.
In hoc syllogismo supponit Salomon non posse eum id cognoscere per internam fidem; alioquI maior propositio non esset suta ficienter distributa . Deberet enim distribui hoe modo r si homo posset certo cognostere se esse justum, &a Deo diligi; vel id cognosceret per internam fidem, vel per externa signa. At Salomon omisit prius membrum de interna fide e ergo censuit nihil ad
6. Secundo refellitur CalvInus ex Illa particaea: Omnia in f surum fervantur ineerta. Α t quomodo incerta omnia, si quisque per nothiam fidei certus est, se diligi a Deo, & non odio haberi pΤert Io refellitur ex propriis verbis: Nam lib. 3. Instit. c. 2. st 38. assignans eausam, cur Deus nolit hominem cognoscere de se pso, an iustus sit, nec ne, sic habet: Id faeit ad vanitatem humani
ingenii arguendam, etim in rebus statu maxime necessariis tam hebetudine teneatuν. At quomodo tenetur hebetudine, si habet
certam, & indubitatam notit Iam fidei de sua iustitia, & amia
citia cum Deo Haee minime Inter se cohaerent. Nec mirum et quia ab haeretico prolata sunt.
7. Iam D. Pauli testimonium non m Inus eseax est . Mihi, Inquit, pro minimo est, ut a vobis indieer , idest, non magni facio aliena de me iud Ieia, quia scio, quam sint incerta: Sed ne me meipsum judiso, idest, nee meo iudicio fidere audeo. Nam etsi nihil mihi eo eius sim , non tamen in boe jum arus sum , idest, non ideo iustus sum, quia bona m conscIentiam habeo. Fortasse enim Deus vlaei aliquid in mea cons cientia, quod ego ibi non video . sui aurem judiear me , Dominus est , idest, solus Deus est verus iudex , qui omnia novit. Hactenus verba Apostoli. Hine colligunt
Patres incertitudinem gratis, &remissionis peccatorum. Et me-rIto. Nam si Paulus fatetur, nec se, nee quenquam aliorum homianum scire, an ipse sit fidelis dispensator mysteriorum Dei, quod
416쪽
De UNe atione. 3 rven Iebat In quaestionem : sane & nos lateri debemus , nequenω, neque alium quenquam de seipso scire, an sit iustus, de amicus Dei. Nisi Calvinistae plura cognoscant de seipsis, quam de se Apostolus; quod non credo. 8. Sane Augustinus in Psalm. 4 I. expendens verba Apostoli iam citata, sic exclamat: Tantamne profunditatem creditis esse in Domino, quae latear imum hominem, in quo es t Et ibidem et cor hominis ab sus est. Vuid enim es profunditis hae abesso Lο- qui homines possunt, videri possunt, audiri in sermone e sed cujus
cogitaιio penetratur eον inspie Lur Et serm. 23. de verbis Domini et Fortas tu nihil inventi in eonsileruia tua r inveniι ille , qui melius videι . Et hom. 3 . uuamdiu vivimus hie , de nobis
ipsis nos Ipsi iudieare non possumurr non dico, quid cras erimus , sed quid hodie simus . 9. Similia habent alii Patres. Sed Calvinus vult plus sapere, quam ipsi. Nec desunt Scripturae loea, quibus se defendat. Ac primum objicit illud Rom. 8. I 6. fpse enim spiriius testimonium reddi spiritui nostro , quod fumus 'ii Dei: Ex quo videtur concludi, nos in fallibiliter certos esse de iustItia nostra, quia testimonium Spiritus sancti Insallibile est. Respondeo. Testimonium Spiritus sancti est duplex. ΑIterum fit per revelationem, seu
verbum expressum ex parte Intellectust. Alterum per experimentalem quendam assectum, & motionem ex parte voluntatis. De posteriori loquitur Apostolus . Hoc autem posterius nonem cit, ut quis insallibiliter sc Iat, se a Spiritu sancto moveri, re Dei amicum esse . Nam aliquando spIritus malus transfiguracse in Angelum lucis. Unde sit, hominem falli, ac decipi posse . Deinde, constet sine homini se impelli a Spiritu sancto enondum constabit , se eo modo assici , quo amici Dei assiciuntur. Nam & peccatores interdum a Spiritu sancto pulsantur, & impelluntur. Hoe fatetur Calvinus lib. I. Inssit. cap. z. cum ait : Experiantia ostendit , νγροbos interdum simili feres Μῆatque electos assici , Me ne sus quIdem iudicia quiequam ab . lectis d Nerant.
mors, neque vita potersi nos separare a charisare Dei. Respondeo.
Non Ioquitur Apostolus de certitudine fidei, sed tantum de moraIi, quae ex signis , & conjecturis signitur . Nam graece est, πεπη-ου , idest, perfnastis sum , seu confido. Unde etiam Ambrosiim hoc Ioco, & Hieronymus in epistola ad AIgasiam, qu. . non legunt, Certus sum, sed, eonfido . Et ipsemet D. Paulus in eadem epist. cap. 1 f. I . ut tur eodem verbo, cum diciti cera frium,
417쪽
BLum ; sed moralem tantum persuasiondm.' 1. Tertio objicitur illud I. Cor. a. a 2. Nos autem non θ - tui mundi aecepimus ; sed Hirtium, quν ex Deo est , ut stiamur, quae donara sunt nobis. Respondeo . Duplicia sunt d Da Dei Quaedam gratiae, quae donantur in hac vita, quaedam 26ώ, quae in altera. Nos hic disputamus de priori genere; Aoos oliis loquitur de posteriora. Senius ergo est, nos a leso Dei spiritu didicisse , quae dona ab aeterno Deus praeparaverith post hanc vitam. Hoc patet ex verb,s praecedentibus, quae s habent: Oculus non vidis, nec aurιs audιπιτ qua praeparaπις Deus sis , qui diligunx tuum . 2 auἔem revelamn V s per
ψ HYlati sumus de morte ad vitam , quoniam dictimus fratres . Et cap. q. II. In hoc cognoscimus , quoniam in eo manemus, o hI. otionIam de stiritreos dedit nobιs . Et cap. 61-
ipse nn i 2 A, Resbondeo . Noli loquitur Ioanne de nox lx δ Π -;ri ellectus. Ideo enim intellectu ai revelata est Nditiz vero , de qua Ioannes abi , tam fundatur in revelatione, Eu essectu , quem in nobis expetamur ex parte vo-
' G .uod iis Deo maneamus, quia diligimus fratres, id est, rierimur in nobis astectum charitatis circa prox1mos, qui in Triri riotest esse nisi a Deo . Unde subdit ibidem: siui non
Vis, i. . Q insidicat: Sicut ex praesentia
d Og hb, Este Dei amicos; ita ex desectu am ri. In orte , id est , in statu peccati mortalis. zΡ'To duod hujusmodi notitia, quae per internum eXperi mentum habetur , non sit omnino infallibilis , patet ex iis , quae Quinto obiae laudi illudζ'Cor. 33, s. m in ostentate, sithi fide s an non tornosciti vosme Usor, quia Chrisus in το sd , δε- νὰ,V.H ebiI, M Hinc videtur sequi, reprobos ellex tui nδn a nos clim se eisse in fide, & gratia.Christi: & e conuario , riseriouot praedestinati sunt, hoc agnoscere . Respondso. Nihil 'μ' η'. 4 3ἀeu, Phimo quia Apostolus tantum loquitui de fi--Πninct, sunt . Nec sequitur , eum v
418쪽
m 'rum Eatrone .i: Decundo loquitur de Christo habitante in Corinthila per potem lsam, & miracula ,. quae apud illos faciebat, non autem de chri .sto habitante iii ipsis per gratiam justificant in i Hinc votio app-ret', illum hortari Corinthios , ut tentent seipsos, si lint inli sit quod cupiat singulos certos esse de silaide, quam ouilqi in se habet . sed quod velit eos adtendere, ait noli credant, . rim'mapud ipsos virtutes, miracula operari Decique , qtsi dare inuq Apostolum loqui de fide, &iustitia cuiusque in particula. H, nihil esset incommodi. i Non enim dicit o mi Ipsi cerιἰ estia de ct rem sisne pectinatum; Θ eerto creditia, cist rum In ώοu ese; sed multo alium dimo eripsos, inquit, tentate , si estisi in D. At quid opus esset hoc tentare, si ipsω certi essent, se haberedem, Scesse iustos coram Deo t. I . Sat multa de prima parte. Sequitur altera pars, quae asserit , nos certos , ae securos e ste de perseverantia. Et refellitur priamo, quia si nemo cerius est depraesenti jnstitia, ut jam probavi lquomodo potest esse eertus de perseverantia iniustitia 3 sane n nio eertus est , se purseveraturum in bona sema, &exissimatiocne, si dubius est, an habeat bonam famam , & existinationem . Secundo , quia scriptura hortatur nos ad timorem , non adseEuritatem . Rom. 0. 2o. Tu autem me stato noli altum sapere, sed time. Et Philip. 2. ἰΣ. cum mezu, ct tremore fase rem vestram Ueramini . Et Psal. 2. Ii, Servite Domino in timore : apprehendite diafὶ unam , ne quando irascatur Dom-nt, erealis de via iusta a Hic clamabunt Calviiustae, Dagidem esse Papistam , & insanire , quod iubeat ipsos esse in rimore, se vero secutos. esse de Vita. a terna : non posse perire de via justa, nec Deum irasci posse prae
Is. Et argumentantur hoc modo': Quicunque orat pro dono
perseverantiae, certo debet credere se Meepturum perlevera 'tiam : Sed omnes fidelex orant pro dono perseverantiae. Ergo , 8ce.'
Major patet ex illo Iacobi I. 6. PO lex aurem in me , nihil hae tans. Hic iubemvr petere a Deo sine haesitatione d Ergo iubemure sic certi, nos impetraturos, quod petimus. Respondeo. Haec duo distinguuntur: Credere sine hauitatione, Deum posse pras stare, quod petis r. Et credere sine haesitatione , Deum reipsa praestiturum , quod petis. Illud prius tenemur absolute crederer hoc posterius cum conditione, si nimirum ex parte nostra non sit desectus, vel si Deo visum est expedire. Hoc patet exemplo Divi Pauli, qui non haesitavit fide, quando ter Deum rogavit, ut liberaretur a stimulo carnIs, & tamen reipsa non impetravit. Quaeres, quomodo ergo verum est illud. Matth. m. 1 . Quaecun-
419쪽
l. 'anies stethis, eradiis, quia acc irais y Respondeo : Noe verum est lub conditione, ii bene petamus, & si nobis expediat. Ex ouidem expedit habere perseverantiam, non tamen semper bene eam petimus. Quarer quia nemo bene petit perseverantiam, niti qui eam petit rseveranter usque ad finem vitae . At quis certus est se perseveranter petiturum ' 16 Tertia nars de tertitudine praedestinationis , & vitae a '' eodem modo refutatur. Si enim cerim nescias te perseve . u um in gratia , quomodo certo scias te salvum re, & praedestinatum esse ' Et sane, si unicuique fideli,certo constaret, se:A vitam aeternam esse praedestinatum, cur non adiiciat omnem timorem, re sollicitudinem, praesertim cum praedestinatio mut
ouoniam YItam habe ris aeternam , qui cressitu in nomιne Hlis Dei,' ' '' O .:hἡὰdunt habent vitam aeternam in spe , non in
ζαι usque ad finem firmum rei neamus.
De Observatione Legis .c ontroversia
tum quia Lex Decalogi observatu impossibilis est,
420쪽
a praeceptum Elisa, Von concupisces , sis impossibile ai. CEnsus est, an homines iusti per auxilium gratis DeI possint di servare hoc praeceptum Decalogi , 2 On concuses . in intelligatur, quid Adversarii, quid Catholici sentIant, tria hiespectari debent, ut supra dixi. I. Concupiscentia in actu primo, seu pronitas quaedam ad concupiscendum. a. Motus concupiastentiae in actu secundo praeveniens rationem . 3. Consensus, quia libera voluntate proficiscitur. Hoc posito adversarii docent, haee omnia esse peccata. Et quidem concupiscentiam in actu primo dicunt esse ipsum peccatum originale, motum vero concupiscentiae, qui praevenit advertentiam rationis , & praeterea eo sensum, qui seqititur , esse peccata actualia, & quidem mortifera, contra illud praeceptum ι Non concurices . Volunt enim hoc praecepto prohiberi non solum consensum, sed etiam ipsos moiatus concupiscentiae consensum praevenientes . Unde coneludunt praeceptum hoc servari a nobis non posse in hac vita, quia non possumus vitare motus concupIscentiae, qui hoc praecepto prohibentur. Sed errant. a. Catholici contra docent. Primo, concupiscentiam In actu primo non esse peccatum originale, sed naturalem quandam pronitatem, quae per se culpabilis non est. Supra cap. I . quaest. I. Secundo, motus concupiscentiae, rationem praevenientes, non esse peccata mortalia, nec prohiberi hoc praecepto , Non eone visees; sed solum consensum. Hinc inferunt, praeceptum hoc non esse
Impossibile, sed servari posse a iustis per gratiam Dei, cum nihil. aliud illo prohibeatur, quam liber consensus, qui libere vitari potest. Hoc constat ex ipsa scriptura . Quod enim uno loco dieit, Hones nevises, alibi explicat Ecclesiast. s. a. Ne sequaris in fom
ti itidise ina eoneviricenιiam cordis tuι. Et cap. 18.32. Postea neu piscentias tuas non eas o Et ROm. 6. 12. Non regnet peccatum Inu
stra mortali corpore, ut obediaria concupiscentiis ejus . Certe in his locis sermo est de consensu. 3. Idem stequenter docet Augustinus, praesertim lib. I. de nuptiis , & concupiscens. cap. 23. eum ait et Nam Ipsa quidem concupiscentia jam non est peccatum in regeneratis , quando Illi ad illicita operae non eo en iιnν. Et in expositione quarundam propositionum ex Epist. ad Romanos, expositione II. Non enim