장음표시 사용
471쪽
Ivinisve sertiuntur varia nomina , ut alibi diaxi. Nam in Anglia vocantuν Puritani: in Gaialia Hugo ita: in Hollandi t Geusii : in Bohemia Pitarditae r in Helvetia Sacramentarii , et Zuviriliani: in Germania calvini Le: aAbi caia vino-Turcisae . Porro capita controversiarum , ιν quibus a nobis disdent, Iunt hiec fere . I. De ιι ributit Di,inis. De christo . 3. Praedesinatιοne . q. De Gratia. s. De urbore peccati. o. De reali praesentia eo porti christi in Eucharistia . F. De Baptismo Infantium , 8. De Orcismo . Ne quibus ordine dicendum .
Ne tributis Divinis. IN hoe eapite nominatim disputandum est contra Conradum Vorstium Calvinistam, qui in Τractatu de divInis at- in tributis se sentIt. Primo, Deum secundum essentiam , seu enr sentialem persectionem non esse infinitum , sed finitum . 2. Nee ubique praesentem In hoc mundo , sed tantum in eoelci . 3. In Deo esse accidentia . 4. Decreta Dei non esse ab aeterno. s. AE ternitatem Dei non esse indivisibilem , & totam simul, sed divisibilem , & successivam . Hi quinque Atheismi refutandi sunt. Atheismos voco, quia qui ita de Deo sentit, non agnoscit verum Deum. Itaque Atheus est. QUAD
472쪽
en Meus fecundum essentiam sit infinitus. i. Egat Vorsilus p. 234. his verbis: Deus non est actu mispliciter infinitus , neque essendo , neque operando . Et P.
23 1. Hi Deus quidem purus attur, sed hoc non vetar , quin simul in se H Diins. Hunc Atheismum conatur probare his quinquq
argumentis. I. ia Scriptura non vocat Deum infinitum: emgo infinitus non est. a. Substantia Dei videtur ab Angelis: ergo infinita non est. 3. Nec materia, nec ullus.numerus, nec ulla
magnitudo, nec ulla alia creatura est infinitar ergo nec Deus A. PotentIa Dei non est Infinita, quia non extenditur ad insepossibilia: ergo nec essentia. s. Esse actu Infinitum, & esse
actu hoc aliquid, sunt contradictoria: sed Deus est actu hoc aliquide ergo non est actu infinitus . Haec singula discutienda
2. Primum ergo ait, Scripturam non voeare Deum infinitum. Falsum est. Nam Scriptura sic habet, Psalm. I 44. 3. Maaemu Dominus, ct laudabilis nimis, o magnitudinἰι ejur non es sinis. Et Baruch. 3. 2s. Magnux es , ct non baber finem , ea celsus , erimmensus. Quae tectimonia non possunt Intelligi de magnitudine mo-:lis , seu quantitatis, quae in Deo non est, sed de magnItudine. virtutis, seu persectionis. Est ergo hie sensus Deus Ita magnus est in virtute, & perfectione, ut non habeat finem, seu termianum suae virtutis, & persectionis. Unde sic argumentor . Sicut illud est finitum in virtute, & persectione, quod habet finem, . seu terminum suae virtutis, & perfectionis: Ita e eontrario illud est infinitum in virtute, & persectione, quod non habet finem , seu terminum suae virtutis, . & persectionis δ at Deira non babet: ergo infinitus est, &c.
3. Seeundo ait, substantiam Dei viderI ab Angelis, & ideo Infinitam non e sie. Hic plane ostendit se timidum, & imbellem
disputatorem esse, qui, ut subterfugiat communem difficuli tem, quae oritur ex clara, &Intuitiva Dei visione, infinitatem Dei tueri non audet. Est autem haec difficultas: Substantia Dei est infinitar ergo ab intellectu finito, qualis est hominum, &Angelorum, clare, &Intuitive videri non potest. Omnes alii Authores, tam Latini, quam Graeci concedunt Antecedens s&desola consequentia solliciti sunt, quam Catholic I negam, Armeni concedunt. Putant enim Catholici, tecte coluerete haec.
473쪽
it IIber III. caput L duo i Dei substant Iam infinitam esse , & tamen v IderI posse ab I tellectu finito, non quidem per solas naturae vires, sed accedente auxilio Dei supernaturali. Armeni, tametsi negent coha rere, ac proinde alterum negandum esse censeant, non tamen
negant Deum infinitum esse, sed potius, cum infinitus sit, a Gnito intellectu videri non posse . Omnium stupidissimus , & tiamidissimus est Uorstius Calvin Ista, qui nec cohaerentiam , quam Catholici statuunt, potest Intelligere: nee infinitatem Dei ,
quam omnes alii defendunt, tueri, ae defendere ausus est. q. Tertio se raciocinatur : Nulla creatura est infinitar eroonee Deus . Ineptissime profecto . Perinde est, ac si dicam e nulla'creatura est omnipotens:'ergo nec Deus. Alii authores multo rectIus colligunt contrarium excreaturis, in hunc modum. Ideo creaturae finitae sunt In genere eniIs. quia deest illis aliqua persectio, vel gradus persectionis in genere entis. Nulla enim est, quae contineat in se omnes persectiones, & omneS gradus persecti nis, qui sunt possibiles In latitudine entis et ergo e contrario ideo Deus ςst infinitus in genere entis, quia nulla deest illi persectio , vel gradus persectionis In toto complexu Entis. Haec ratio Ortinis est, & potest explicari hoc duplici syllogismo. Prior est. Cui deest aliqua persectio , vel gradus persectionis in genere entis, eo nihil potest dari aliquid persectius in genere entis: Ergo non est infinite perfectum . Atqui singulis, & omnibus creaturis deest aliqua persectio, vel gradus perfectionis in genere entis . Nam Elementis deest vitar plantis, & brutis an mantibus intelligentia: Angelis, & hominibus vis creandi r uno vel bo, singulis deest independentia ab alio. Omnes enim Creaturae dependent a Deo in esse, & conservari r nulla independeris , nulla sibi sussciens est. Omnes ergo finitae, ae limitatae sunt in perfectione. 6. Posterior est. Cui nulla deest perfectio, vel gradus persectionis in genere entis, eo nihil potest dari perfectiu& in genereentis: ergo est infinite persectum iu genere entis : atqui Deo nulla deest persectio , vel gradus perfectionis in genere entis : nulla enim concipi, aut cogitari potest, quae in Deo non sit, vel formaliter, vel eminenterr Formaliter, si est increata : eminenter,s creata , vel creabilis. Haec tota ratio procedit a priori. Ostendit enim radicem infinitatis in Deo, & finitatis in creatura. Ideo enim Deus infinitus est in perfectione, quia nihil perfectionis illi deest i ideo creaturae finitae, quia aliquid illis deest.. Z-Quarto sic pergit Vorsim se Potentia Dei non extenditur ad Impossibilia : ergo non est infinita : ergo nec ectentia infinita est. Non
474쪽
De Mitributis Divin. s. Non minus inepte, quam ante. An putat Novator, Infinitam
fore potentiam, si ad impossibilia se extenderet Imo potentia non esset, si id fieret. Sicut enim scientia non dicitur, nili respo-ctu scibilium; sic neque potentia, nisi respectu possibilium . Ex eo ergo censeri debet major, vel minor potentia , quo ad plura , vel pauciora ponibilia extenditur. Impossibilia enim non cadunt sub potentiam e & si caderent, impossibilia non essent 8. Quinto sic concludit. Ese infinitum actu, & Esse hoc aliquid , sunt 'contradictoria : Deus est actu hoc aliquid: non eroo actuix finitus est. Jam dixi, actu infinitum esse in genere entis, quod a tu in se continet omnes persectiones possibiles in genereentis: Deus, tametsi sit actu hoc aIiquid, simul tamen actu comtinet in se omnes perfectiones possibiles in genere enth: ergo tametsi sit actu hoc aliquid , simul tamen actu infinitus est. Non ergo sunt contradictoria haec duo : Else actu infinitum , & usa astu hoc aliquid. Addo neque luee duo pugnare inter se, Deus est actis hoc alignid, &, Deus es actu omnia . Nam sormaliter est hoc aliquid, eminenter est omnia.
An Dein secundam subsantiam suam sis Miquo. i. T TOrssius contendit, Deum secundum substantiam sua ii
V non esse ubique praesentem In hoc mundo, sed tantum in coelo. Nam pag. 23 s. sic habet: In Scripturis affirmari Omnino videtur, Deum rasione substantiae suae tantum esse in emto . Et post citata aliquot Scripturae testimonia sic concludit, pag. 137. SImpliciter igitur credamus, quod sacra Scriptu a ιο-ites inculcant, Deum sua substantia ιn eoelo habitare.' In serra vero virtute , ct IV enι iis sua nobis adesse . Citat autem haec testimonia, Psal. II 3. Iε. cretam coeli Domino, serram augem dedit siliis homInum. Et psalna. IIa. I. Ad te, levavi ocistos meos, quἰ halhas in caelis. Et quae sim Ilia sunt . . .
a. Iam pridem ostendi, hoc temere, & Impie diei a Vorstio.
Temere, quia contra Scripturam , & Patres. Nam Scriptura loquitur , Jerem. 23. 24. Mum , ct rerram ego impleo , dieA Domianus . Cyprianus autem In lib. de vanitate idolorum : Dei templum totus est mundus . Et infra: Deus est totur ubique diffustis. Et August. epist. 1 7. ad Dardanum: Est ergo Deus per cuncta dil*Uus. I equippe ait per Prophetam : coelum, o terram ego impleo. Itemque
Jcriptum es o Dirimi Domini r levit orbem terrarum. Urne dicιιών
475쪽
3o . Liber III. cap. I. 3n qnodam Psalmo : quo ibo a spiritu tuo, ct a facie tua quo fugiam
Si ascendero in eoelum , tu illic es: si descendero in infernum , ades: quia substantialiter Deus Abique distusus. Et lib. . de civitate DeI, cap. Deus ubique totus, implens caelum , ct terram praesentae
potentia , non absente natura .
3. Impier quia Arianismum introducit. Nam si Deus secuneum substantiam non est alibi, quam In coelo; plane sequitur, Christum, cum in terris versaretur, non suisse verum Deum s cundum substantiam: at hoc impium est: ergo & illud, ex quo sequitur. Mirum est, quas ambages hie quaerant Vorstiani. Non audent palam negare divinitatem Christir & tamen, nante hac assertione, non possimi eam tueri.
4. Aliqui igitur dicunt, Christum, eum in terris esset, fuisse erum Deum , non ratione substantiae deitatis, sed ratione personae Uerbi. Non enim humanitatem Christi immediate unItam fuisse Deitati, vel essentiae divinae, sed personalitati. Itaque personalitatem Verbi fuisse In terris, eum Christus In terr s esset; non substantiam Deitatis, aut essentIae. Novus hic error est δqui plane destruit Divinitatem. Primo, quia supponit personam divinam posse existere In terris sine deitate, seu essentia divina, quod falsum est. Non enim persona, &esientia sunt duae res diastinctae, quae loco seiungi possint, sed una res simplicissima , in qua nulla est compositio , aut distinctio actualis ex parte rei. Imo non minor identitas est Inter personam, &essentiam, quam inter Petrum, & eundem 1 etrum. At impossibile est, ut Petrus sit in terra sine seipso: ergo etiam impossibile est, ut persona divina sit in terra sine essentia. Secundo, si persona Uerbi fuisset In terra sine div Initate, & essentia , falsum esset illud Apostoli ad Co
liter. Tertio, vel persona Verbi fuisset simul In coelo, &in terra; vel tantum in terra . SI prius, sequitur unam, eandemque rem posse simul esse in distInctis locis , quod negant Calv In istae . Si posterIus, sequitur personam Verbi realiter separatam suisse ab essentia ; ac proinde essent Iam tune tempor Is non m Isie in tribus perionis, sed tantum in duabus . Ex quo u Iterius sequItur , omnes . personas realiter ab e sentia separari posse; ideoque quod Deus sit trInus, & unus, rem esse contingentem, &non necessariam; quod est absurdissimum.1. Alii dicunt, ChrIstum, cum In terris esset, fuisse verum Deum ratione substant Iae divinae' non quod subsistentia Verbi sine divInitate, R essentia fuer It ἱn terra, quod iam refutatum est: sed quod subsistentia Verbi, manens in coelo, potuerit eis
476쪽
De. Ornutis mutati . . 3rcere, ut humanItas Christi, quae erat in terra dis iii tus subsist rei sine humana subsistentia. Et hic novus error est, ex quo se quuntur tria absurda. I. Christum non suisse verum Deum , eum in terris esset. Nam si nec Deitas, nec persona, seu subsistentia
dijina in illo fuit, jam nihil in illo fuit, a quo intrinsece , dc
proprie esset Deus. 2. Unumquemque nostrum sore Deum, eo
moao, quo Christus fuit a si Deus vellet nos miraculose sustent re sina propria subsistentia humana. 3. Christum non magis suisse Filium, quam Patrem, aut Spiritum sanctum. Nam ii Ia s stentatio, qua singitur Christus substitisse sine persona Verbi pra, sente, debuit esse opus Dei ad extra, ut loquuntur Scholastici ergo debuit esse opus totius Trinitatis : ergo non magis sustentatus su It a Filio, quam a Patre, & Spiritu Sanctor ergo tam potuit vocarI Pater, & Spiritus Sanctus, quam Filius .
Quae omnia absurda sunt . ia i , ci
. 6. DenIque alii dicunt, substant am Dei, tametsi ordInarie sietantum in coelo, tamen eo tempore, quo Christus In terra v
xit , fuisse in carne Christi, & non alibi: quod quidam amicua
Vorstii, in litteris ad me datis, conatus est consirmare ex Ap nolo . Sic enim scribli: Equidem non satis video, quomodo omnis plenisuri divinitatis in earne christi habitet corporaliter, si Deus per
substantiam totus habitat non tant m In carne , sed etiam extra carnem in aliis loci r mundi. Igitur ex huius hominis sententia De secundum substantiam non est alibi, quam in carne Christi; asi proinde eum caro Christi esset in terra, Deus secundum substa tiam non erat in eoelo, sed tantum in terra, nec ubique in terra, sed In sola Christi earne . Quae quidem sententIa non solum nova s& inaudita, sed etiam absurdissima est. Primo, quia coneedit Deum substantialiter de loco In Ioeum moveri sicut eato Christἔmovetur: quod est contra AugustInum lib. I 6. de civitate Dei cap. s . Chrysostomum homil. I . in Genesin, & aIIos Patres. Seiscundo, quia s Deus seeundum substantiam, eo tempore, quos ChrIstus in terra vixit, non fuit is coelo, sed tantum in terra πnecesse est tres personas divinas non suisse tune In eoEIo, scd ta tum in terra e quia personae divinae non possunt separarἱ a substantia divina, ut dictum est . At consequens est absurdum r ergo&illud, ex quo sequitur. Minor patet ex Euangelio, ubi Christus ucum in terris viveret, dixit discipulis r Angeli eorum in eoelissemper vident faeiem Patris mei, qui in eoelis est. Matthaei I 8. Io. ergo Deus Pater tunc erat in coelo : ergo & substantia Dei Patris: ergo Deus secundum substantiam non erat in sola
477쪽
3 2 ' LIbo. III. capnν I. T. DIces: Quomodo ergo verum est, quod dieit Apostolus , Plenitudinem divinitaris habitare in Christo y Respondeo. Non pugnant, sed optime cohaerent haec duo inter se. I. Deum secundum substantiam ubique esse in hoc mundo. a. Deum speciali modo, nempe per unionem hypostaticam, habitare in
Christo, & non alibi. Hoc posterius asserit Apostolus , illud prius Scriptura, & Patres supra citati.
A in nes sine aeeidentia realiter distincta a
r. A Ffirmat Vorstius pag. io . ubi de decretis divInis sic sertabit: quae certe aceidentia quaedam sunt ab ipsius obstantia longe diversa . Et hoc probat tribus argumentis. Primo , quia deis creta Dei sunt multa, cum aliud sit decretum creandi homines,
aliud praedestinandi, ciud reprobandi: At substantia Dei est
nicat ergo decreta non sunt substantia, sed accidentia. Secui do , decreta DeI sunt libera, quia positat esse, & non esse r subsantia Dei est necessaria, quia non potest non esse e ergo decreta non sunt substantia. Tertio, decreta Dei non sunt ab aeter nostsubstantia Dei est ab aeterno et ergo, Sc. a. Hic athessimus tribus rationibus refelli potest, quarum prisma sumitur ex infinitate substantiae divinare altera ex concellione Vorstite tertia ex fundamentis illius . Prima est haec: Quod in se Infinite persectum est, non potest ulterius in se ipso perfici: at substantia divina In se infinite perfecta est, ut paulo ante proba vi et ergo non potest ulterius in se perfici: At perficeretur in se , lireciperet in se aecidentia realia , quae sunt perfectiones quaedam reales . Minor patet, quia quod in se infinite perfectu me it, noe. in se continet omnes perfectiones possibiles , vel formaliter , Iei
eminenter: ergo ulterius perfici non potest . Deinde, excludit a se omnem desectum, & imperfectionem; ergo etiam omnem potentiam passivam, seu receptivam, cum talis potentia suppo nat carentiam, seu defectum Lergo non potest in se recipere alteriorem perfectionem : ergo nec accidentIa. 3, Altera ratio. Qis idquid bonitatis, & persectionis est in creaturis , hoc totum est in Deo per modum simplicis sermae, ut
diserte, εt vere concedit Vorstius tametsi imprudenter . Auin creaturis est aliquid persection Is substantialis, & aliquid accis dentalis o ergo hoc totum est in Deo per modum simplicis formae.
478쪽
De Attributis Di.In ἰs . 433Porro simplex illa forma non potest e sie eomposita ex subsantia, & accidente; alioqui simplex non esset. Nec est simplex sorma accidentalis ; alioqui Deus non esset substantia re ego est simplex forma substantialis . Nullum ergo accidens
. Grtia ratio . Argumenta Vorstii, quibus nItitur , Infirma sunt . Nam primo sic argumentatur c Decreta Dei sunt
multa ; substantig Dei est unica a ergo decreta Dei non simisubstantia, sed accidentia . Dupliciter peccat hic syllogismus.
I. In forma. 2. In materia In forma peccat , quia conclusio non legitime infertur. Quod patet in hoc simili syllogismo.
Personae divinae sunt multae: substantia Dei est unica; ergo per-sbnae divinae non sunt substantia, sed accidentia. Quis non videt negandam esse consequentiam ' In materia peccat, quia major propositio aperte falsa est. Non enim in Deo sunt multa D creta, eo sensu , quo id asserit Vorstius, id est, non sunt multi
actus voluntatis , quorum uno decernat Deus creare mundum , alio praedestinare quosdam ad vitam , alios reprobare ad mortem, sed est unus simplex actus, quo haec omnia decemnit. Simile est inscientia Dei. Non enim sunt multae scientiae in Deo, Id est, non sunt multi actus intellectus , quorum uno cognoscat Petrum, alio Paulum , alio J oannem i sed est una simplex seientia , seu unus simplex actus intellectus , quo mnia, tam creaturas, quam seipsum intelligit. Et ratio est , quia actus intelligendi , & volendi in Deo nihil est aliud , quam ipsa essentia, seu substantia Dei, quatenus per modum actus signiscatur. Hoc sensu dicunt Patres, & Scholastici, non differre In Deo haec tria, esse, polli , operari, seu essentiam , pote tiam activam , & operationem . Unde sicut essentia Dei est una, &simplex; sic etiam una, & simplex scientia; una, & simplex DeItas. Vel, ut recte loquitur Vorstius, Hae Omnia sunt in Deo per modum
s. Hinc facile Intelliguntur haec duo consectaria. Unum; si ut essentia Dei licet in se una , S simplex sit, potest tamen esse in tribus distinctis personis: sic scientia Dei, licet in se una ,& simplex sit, potest versari circa distincta obiecta scibiliai &similiter decretum Dei circa distincta obiecta decernibilia. Ait
rum; sicut multitudo personarum non obstat, quominus sit una Dei essentia, sic multitudo objectorum non obstat, quo minus seia entia, & decretum Dei sit unicum. Hoc interest, quod essentIa De I, quae in se unica est , non possit ratione trium personarum , In quibus est, vocari triplex essentia: cum tamen scientia Dei,
479쪽
qit similiter In se unica est, possit ratione diversorum vocarI mutitiplex scientia : & eodem modo decretum . Ratio discriminis est. quia aliter se habet essentIa Dei ad distinctas personas; aliter scientia, & decretum Dei ad distincta objecta . Nam essentia Dei, tametsi lit In tribus personis realiter inter se distinctis, ipsa tamen est realiter idem cum singulis personis : & singulae personae, quae inter se realiter distinguuntur, sunt realiter idem cum essentia . Non sic res habet in scientia, & decreto Det . Nam neq; scientia DeI, quae versatur circa distincta obiecta Intelligibilia, est realiter idem cum ling ulis: neque etiam decretum Dei, quod versatur elaca diastincta obiecta decernibilia , est real Iter idem eum singulis. 6. Alterum Vorstii argumentum est hoe r Decreta Dei sunt libera , quia possunt esse, & non esse: Substantia Dei est necessaria; ergo decreta Dei non sunt substantia Dei. Sed major propositio, juxta eum sensum, quem intendit Vormiis, aperte falsa est. Non enim Decreta Dei secundum existentiam sunt libera, sed quoad terminationem , quia libere terminantur ad sua objecta , ut in prima parte Theologiae Scholasticae expIIcatum est simile est de persona Verbi, quae necessario quidem existit, sed tamen ii bere terminatur ad humanitatem Cnristi. De tertio argumento, in quo quaeritur, an decreta Dei unt ab aeterno, separatim a gendum est.
deerera Dei, cuium odi est decretum Pr
destinationis, o Reprobaιionis , sint
ab aeterno ra. TEgat Vorstius, pag. 27. his verbis : Libera Dei decreta ante mundi ereaιionem producta funt. Et pag. 2OZ. Hac eadem decreia non sunt simpliciter aeterna . Quod sic probat: Omnis causa libera antecedit suum effectum ordine temporis , seu durationis .
Nam libera actio voluntatis necessario supponit deliberatIonem in intellectu. Qui enim libere decernit aliquid facere, prius deliberat , antequam decernat. At Deus est causa libera respectu liberorum decretorum ; ergo tempore , seu duratione antecedit sua decreta: non ergo decreta Dei possunt esse Deo coaris
Σ. Ex hoe discursu sequitur . I. Decreta Dei esse producta. a. Non esse aeterna. 3. Non posse esse aeterna, quia causa libera n cessario praecedit suum actum ordine durationis. Singula d Istu
480쪽
rlamus . pr mum ait , decreta Dei producta esse . An putat Deum more hominum , & Angelorum producere in se novas actiones intellectus, & voluntatis, quae sint accidentia distincta ab ipsius lubstantia non ita est. In Deo nulla sunt accidentia, ut supra probatum est. Immediate intelligit, amat, decernit per suam substantiam , quae sinuat est intellectIo , amor, R decretum & sine ulla sui mutatione terminari potest ad varia obiecta. Solum accedit externa quaedam denominatio, & respectus rationis, quo substantia Dei , per modum intelligentis , amantis, & decer- neu dis refertur ad rem intellectam , amatam, & decretam. Si mile est in persona Uerbi, quae sine ulla sui mutatione termia nata est ad humanitatem Christi, nee aliud ex illa terminati
ne secutum est in persona, quam respectus terminantis.ad humanitatem terminatam . Hoc interest, quod haec terminatio facta sit in tempore; altera ab aeterno. 3. Secundo ait, decreta Dei non esse ab aeterno. Sed seIpsum jugulat. Nam pag. 66. sic scribit: certum est, deeretum Dei de omnibus rebus ad finem suum ordinandis, deque bonis sciendis , ma- lir autem permir: endis , jam inde ab aeterno factum esse, idemque in aeternum permanere; ct hoc sensu, nee originem ullam habere , nec sinem unquam invenire . Non poterat sibi apertius contradicere , quam hic facit. Nunc quaero, an hoc decretum, quodUOt-ctius fatetur ab aeterno esse , libere a Deo productum sit, necne. Si libere productum est, & quidem ab aeterno, certe non Omnis causa libera antecedit suum essectum ordine durationis. Si productum non est, cur ait, omnia decreta Dei producta esse ante mundi creationem: Hic Novatorum mos est. Quod uno loco assirmant, alio negant. q. Tertio ait, Deum non posse ab aeterno habere liberum decretum . Quare 3 quia causa libera necessario praecedit suum est e-ctum ordine durarionis. Falsum est. An nescit Vors ius, actiones intellectu , & voluntatis spirituales, ae indivisibiles esse , &in instanti produci posse 3 An nescit , Angelos habuisse liberum actum d Iectionis Dei In primo instanti suae creationis An nescit, Christu in secundum humanitatem , in instanti conceptionis, libere mortem acceptasse pro humani generis redemptione fHoc docet Divus Thom. & alii graves Theologi. Si ergo Christus , & Angeli possunt habere liberas actiones sibi coaevas snon poterit Deus habere liberum decretum sibi coaeternum rQuae haec Philosophia est 3 At Uorstius hoe negabit de Christo ,
ct Angelis. Quare ' quia putat eos ante liberum actum volunt