장음표시 사용
481쪽
Lbὸν nI. cap. 1. stanti simul det Iberent, & decernant. Sed cur, quaeso , Id sier; non potest, si duo isti actus sunt spirituales, ac indivisibiles, sicut re veta a sunt Et, si singuli in instanti produci possunt separatim , cur non simul in eodem Instanti' Nihil hic video difficultatis. Nee vidit D. Thomas , & alii Theologi i. Demus tamen Vorstio , quod vult, Christum, & Angelos nihil posse decernere, nisi prae-
.ia deliberatione secundum ordinem temporis z an ideo Deus ad has angustias redigendus est y Absit . s. Addam duo dilemmata pro Vorstio. Unum est: si decreta Dei sunt posteriora ipso Deo , vel ergo Deus finito , vel infinito tempore antecessit sua decreta. Si finito , aeternus non est. Si infinito , miser est; qui nihil potest decernere, nisi post infiniti tense potis durationem . Alterum I vel Deus ab aeterno scivit, creati nem mundi esse possibilem , & sapienter a se fieri poste ; vel ignoravit. Si scivit, non eguit deliberatione. Si ignoravit, a quo
An aeter sitas mi sis Indi, bilis, ct iora simul 3πOrstius ait, non esie totam simul, sed successivam . Sie
V enim loquitur pa. 226. Musto putant Moernitatem totam simul existera , ct omnibus temporum differentiis coexistere qme sententἰa omnino falsa es , O aliquot rationibur hie obher ν tanda. Summam autem rationum ipsius haec est : Si aeternitas coexistit omnibus temporum disterentiis , seu parthus, sequIturrimo, omnes partes temporis, id est, praeteritum, praesens, : futurum , simul inter se coexistere respectu aeternitatis. S eundo, Deum posse efficere , ut praeteritum non sit vere praeteritum , & futurum non sit vere futurum ; quia utrumque in aeternitate praesens est . Tertio , primum annum mundi conditἰ esse hane ipsum annum praesentem. in arto, res in aeternitate nunquam oriri, aut interire, quia semper aeternitati praesentes sunt. 1. Propter haec frivola argumenta ausus est Uorstius commu- hem Patrum, ac Theologorum sententiam deserere, &Ipsam arte di-atis naturam penitus evertere. Quod sic osten)o : AE ternitas
Dei non est accidens, sed substantia Dei, ut coneedit Vorstius pag. 17. At substantia Dei est indivisibilis, &tota simul, in qua nullae sunt partes sibi invicem succedentes ; alioqui esset mutabianis, de corruptibilis: ergo etiam aeternitas Dei est Indivis biIis,& tota
482쪽
si mul, In qua nullae sunt partes sibi invIcem suceedentes: ergo i ta coexistit omnibus temporum differentiis r Non quidem eo sensu , quem imaginatur Uorstius, quasi omnes partes , seu differentiae temporis si in ut inter se existant: hoe enim falsum est, quia praeteritum, praesens, & futurum nunquam sunt simul ) sed quod
singulae partes temporis, dum actu sunt, coexistant aeternitati. Nam i pars temporis praeterita, cum adhuc praesens esset, coexia flebat aeternitati ; & quae nunc praesens est, coexistit aeternitati ἔ& futura, eum erit praesens, coexistet aeternitati. 3. Hinc facile solvuntur argumenta contraria. Nam prima consequentia, a qua caeterae dependent, neganda est. Non enim sequiti ir, si tota aeternitas coexistat omnibus partibus temporis, psas etiam partes inter se coexistere . Nam tota aeternitas non coexistit
omnibus partibus simul sumptis, & exissentibus, ut supponit Vorsius, sed singulis divisim sumptis, & sibi mutuo succedentibus gv. g. Hodie tota aeternitas coexistit hodierno diei, cras tota coexistet crastino diei, & perendino, & sic deinceps . Hinc autem non sequitur, hodiernum, crastinum, & perendinum diem simul inter se existere, sed potius unum alteri succedere . Hoc ostendo in simili exemplo o Totum coelum , quantum quantum est, hodie co- existit Uorstio ; & post aliquot annos, eo mortuo, coexistet filio Vorstii; & eo etiam mortuo , coexistet nepoti Vorstii per singulas generationes. Hinc non sequitur, Vortitum, filium , nepotem , S reliquos posteros, quotquot erunt, simul inter se existere . Haec solutio facile accommodabitur ad reliquas consequentias , quae ex Uorstio allatae sunt.
VArii sune errores CalvIn istarum de ChrIsto. 'Imus, Chriastum non esse mortuum pro omnibus, sed pro solis praedestinatis. Christum in cruce desperasse . 3. Christum non ve re, ac proprie, sed tantum metaphorice descendisse ad Inseros . . Christum sua morte, ae passione nihil sibi meruisse . s. Imagianem Christi nullo modo In templis tolerandam esse. 6. Christum esse mediatorem secundum utramque naturam , divinam , &humanam. T. Christum ab initio multa ignorasse , quae paulatim didicerit. . Quinque priores sunt proprii Calvinistarum et reliqui duo communes Lutheranis, & Calvinistis. Omnes omdine resutandi.
483쪽
Au christus pro omnibus mortuus sit t
LI mortuus sit 3 2. An Christi mors , & meritum omniabus prosit ν 3. An Deus det omnibus fidem , & gratiam ex merito Clisisti Calvinus docet, Christum pro ibiis praedestinatis, non autem pro reprobis mortuum esse meritum Christi solis praedestinatis prodesse, non reprobis : Deum solis praedestinatis, non reprobis largiri fidem, & gratiam ex meritis Christi. Ratio Calvi ni est, quia Deus ab aeterno voluit solos praedestinatos admittere ad vitam aeternam; reliquos omnes ad iram, & contumeliam destinavIt; se enim scribit lib. 3. instit. cap. 22. g. Io. Si omnes,ellet DIυοι, eustodem illis stra sicerer silium , ct omnes In ejus eorpus Dero fidei vinculo inserereφ. Nunc constat , singolare es
se paterni amoris pignur , filiis , quος αδοριa it, reconditum . Et ibid. e. 2 .si. 13. cur ergo gra*iam illis largiendo hos praeter militit De aliis rationem τeddio Luc a , quia ad λιam sunt o
di nati . De aliis ergo quid sentiemur, nisi quia sunς - a irae iis
contumeliam ΤΣ. Catholiel n*n constringunt mortem, merita, & beneficia Christi ad paucos. Putant omnibus esse communia. Hoc enim scriptura diserte testatur 2. COr. 1. Is . Pro omnibus mortuut es Chrsus . Et I. Tim. a. 6. Qui dediς redemptionem semetipsim pro nobis. Et I. l Oan. 2. 3. Ipse est propitiatio pro peccatis nostris rnon autem pro nostri tantum , sed etiam pro toriar mundi. Et Joan. I. 9. Illuminat omnem hominem venientem in hune mundum. Hine D. Amb. ser. 8. in Psal. 18. Sol Iustiriae omnibus ortus est, omnibus venit, omnibus passus es, o omnibus resurrexit. Et Clem. Alex. in orat. ad gentes : Audire, qΜi estis tange , audise, qui ρνο-pe , nullis celatum G verbum, lux es communis, omnibus illuces eit hominibus, nullus est in verbo cimmerius.
3. Ut hoc melius intelligatur, tribus hisce propositionibus explicari potest . Prima est: Christi meritum fuit iussiciens ad totum genus humanum redimendum, &salvandum. In hac conveniunt nobiscum Calvinistae. Ratio est, quia ipsius meritum fuit infinitivatoris propter infinitam dignitatem personae, cui humanitas est unIta. Secunda, Christi meritum reipsa non est essicax respectra reproborum quoad Vitam ae ternam . Neque hic dissentimus. Ratio est, quia reprobi reipsa non perveniunt ad vitam aeternam.
484쪽
Si en Im venirent, non esse tu reprobi, sed praedestinati. Tertia , Christi meritum re ipsa est ellicax respectu reproborum quoad dona gratiar in hac vita . Hanc negant Calvinistae. Fundamentum eorum jam insinuavi, quia putant reprobos ad mortem , & ignominiam a Deo destinatos esse, ac proinde Christi meritum, &gratiam nihil ad eos pertinere . Nos contra statuimus , & explicamus hoc modo: Duplicia sunt dona gratiae e alia spectant ad vocationem , alia ad justificationem . Ex bis sorino duplex argumentum contra Calviniatas : alterum de gratia vocationis, alterum de gratia iustificationis. . Sit ergo prius argumentum.' Quicunque a Deo excitantur ad fidem, aut poenitentiam per gratiam praevenientem, sine di bio percipiunt aliquod donum gratiae a Deo . at reprobi l epe excitantur fioc modo: ergo saepe percipiunt aliquod donum gratiar a Deo. Minor probatur, quia Clu illus promiscue omnes vocat,& invitat, Matth. I I. v. 2S . Aenire ad me omnes, qui laboratis , o Onerati estis,o ego resiciam vos. Et Mati. 2O.v. 16. Multi vocati,pauci electi. Et Marc. I 6. v. I F. Eunι es in mundum universum praedicate Euangelium omnicreaιDrae. Et Apoc. 3. v. 2O. Ego sto ad HBum , ct
pulso e si quis audierit vocem meam , ct aperuerit mihi januam , intrabo ad illum, ct coenabo cum illo. Omitto similia. s. Calvinistae duobus modis conantur haec eludere. Aliqui diacunt reprobos vocari eX terna tantum voce, non autem per internam gratiam praevenientem . Sed hi facile refelluntur. Primo ex
illo , Ego sto ad ostium, o pulso. Quis hic pulsus' quod ostium 3 Sane
non externus pulsus, qui fit sono, S collisione corporum , sed internus , qui si per gratiam excitantem ἱ nec ostium materiale, sed cor peccatoris hoc pulsu verberatur. Secundo, ex illo Act. 7. s I. Dura cervice , o incircumcisis cordibus , Nox semper Spiritui sanctokentiis . Quid est restitere Spiritui sancto, nisi inspirationi Spiritus sancti 3 Et haec inspiratio quid aliud est, quam gratia excitans, seu
prae veniens Constat ergo, reprobos etiam vocari ad fidem , &poenitentiam per internam stiggestionem . 6. Alii fatentur quidem reprobos hoc modo vocari a Deo , non tamen serio, nec animo juvandi, sed simulate, & animo nocendi. Ita Calvinus lib. 3. Instit. c. 2 . g. 13. ubi ait ocem ad eos dirigit, sed ut magii obser sine anι flumen accendit,sed ut reddantur caeciores; do eZrinam projeri , sed qua magis ob iustescant ; remedium adhibent , sed ne sanentur. Verum, ne quid gravius dicam , errat Calvinus. Et facillime refutatur . Primo, quia Christus aperte contrarium significat. Cum enim dixisset, Venite ad me omnes , qui laboratἰς, ct onerati estis , mox adjecit: Ex ego reficiam vos. Non dixit et
485쪽
o 4 Liber III. caput II. Ela eludam vos , ut Glossa Calvini explicat. Secundo , ex Italo Apocal. s. vers. ao. Ego sto ad ostium, oeput . Sed quare pulsas 3 an ideo, ut magis obduremur' Non, inquit. Cur ergo i Ut si quis mihi aperuerit , possim cum illo coenare , &Ille mecum . Tertio, ex illo I. Timoth. 2.ν. q. Deus -lι omnes homines Divos fieri , e ad agnitionem veritatis venire. Et 2. Pol. 3. Non viat aliquos per e , sed omneae ad paenitentiam reverti. in id
clarius' Si hie quaeras ex Apostolis Petro, & Paulo, quo animo , qua intentione Deus ineitet, & invitet homines ad fidem , & poenitentiam; respondebit uterque, quia vult omnes salvos fieri, mnes ad agnitionem verItatis venire , omnes ad poenitentiam reverti , neminem perire. F. At si ita est, Inquies, cur non omnes salvi fiunt ' cur ad veritatis agnitionem, & poenitentiam non revertuntur cur multi pereunt Antiqua quaestio, & facilis responsio. Deus qtuedam absolute, & essicaciter vult fieri, & huic voJuntati nemo potest resistere; quaedam non absolii te, sed dependenter a libertate humana: quo pacto vult omnes salvos fieri, quantum in se est, modo etiam nos volimus. Quod ergo omnes non salvi fiant, non est ex desectu Dei, qui adhibet ex sua parte omnia praesidia fratiae, quae ad salutem requiruntur: sed ex desectu no di voluntatis, quia non volumus iis praesidiis uti, & cum iis ad salutem nostram cooperari . Hoe Ipse indicat per Prophetam Isai. 1. vers. q. Quid ess, γοd debui ultra faeera vinea , ct non fiet ei quasi dicat, ninil omisi eorum, quae facere debui. Cur ergo nos tulit fructum ' Quia noluit. Proverb. I. 2 . Vocavi, ct renuistis:
extendi manum meam, O non erat, qui aspiceret. Et Μatth. 23.37.
scimus hom. I. in Ierem. Si illuminat omnem hominem veniensem in hunc mundum, quonam pacto tot homines sine lumine permanent neque enim omnes christum eοgnosiam. Quomodo ergo illuminat amnem
hominem 3 Illuminas profecto, quantum in ipso est. Si qui aurem
Ponte sua , mentis oentis eonnivenissus, ad hujus lucis radios aciem dirigere noluerint, non ex tum it natina in tenebris perstiterunt,
sed ex malitia sua , quisponte tanto se dono indignos reddiderunx. Et D. Ambros. ser. 8. in Psal. ii 8 Sol justitiae omnibus ortus es, &c.Sἰ quus autem non eredit In civistum; generali beneficio ipse sese fraudat, in si quis clausis fenestria radios Solis exeludat. Alii similia habent. L .f. Falsum igitur est, quod CalvInus ait, Deum viserre reprobias suam
486쪽
De chrso . M suam gratἰam, eo fine, ae proposito, ut obsit Illis, non prosit: adhibere medicinam , ut moriantur, non sanemur. In hominem vix ea-dit illa crudelitast quanto minus In Deum' Sane si vIr dives Invitet ad se pauperes famelicos, & debilitatos, &, ostenso pane, non cupiat eos satiare , sed irritare, ac inanes dimittere; hominem hune dixeris, an humanitatis expertem y Aut si medicus aegrotum ad se alliciat , Sc oblato pharmaco, cogitet necem Intentare, non sal tem afferre i quid de hoe sentias Aut si Rex , proposito praemio , hortetur subditos ad eertamen equestre, & dum In eursu sunt, in cautos in praecipitem foveam adigat; Regem hunc, an Τyrannum appellaris ' Τalem Deum fingit nobis Calvinus. Longe rectius Catholici de eo sentiunt, & loquuntur. Et merito. Si enim tam bonus, tam benignus, tam misericors est, ut peccata, quae alioqui mala sunt, velit in bonum usum convertere , iuxta Illud Augustini In Enchiridio, eap. I . Non sineret bo-nres fieri male, nisi omnipotens etiam de malo faeere ρ6set bene δ quo
modo credamus en tam crudelem , Ra nobis alienum , ut gratiam suam, quae bona est, & natura sua ad gloriam aeternam omdinatur, vertat In ruinam , & perniciem nostram, idque ex mera
sua voluntate, & proposito Nullus nisi Calvinista id crediderie.
Apes, non araneos imitatur Deus. Hi ex bonis floribus venenum sillae ex malis etiam mel colligunt. Sed mirum non est, Cavinitas. tam indigna de Deo sentire. Nam &peccati auctorem Illum fi ciunt; & homines simplici animo de aditu ad vitam aeternam In terrogantes Ironico responso illudentem. De priori dicemus i fra eap. si de posteriori dictum est lib. I. cap. II. q. q. I i. Ha ctenus de priori argumento. PosterIus est. MuIti reprobInon solum excitantur a Deo ad fidem , & poenitentiam per intemnam vocationem , sed etiam re is fidem, & iustitiam consequuntur sed Fides, & Iustitia sunt dona gratiae ex meritis Christi: ergo multi reprobi reipsa pere Iuni dona gratiae ex meritis Christi. Maior, in qua est tota dissicultas,diserte asseritur ab Aug. in lib. de corrept. & gratia, c. I 3. his verbis: credendum est quosdam de filiis
perditionis non accepto donoperseverantia ingue in sinem , inside, quae per dilectionem operatur , incipeve vivere , ct auquandiu sideliter , ac
juste visere, ct postea cadere. Quid apertius contra Calvinum a1. Idem confirmo ex illo Heb. 6. 4. Impos tu es , eos, quisemia sunt illuminatι, gustaverant etiam donum caeleste , ct participes fa Esi sunt Spiritus Sancti, ostrolapsi sunν, orsum venovari ad parn tentiam . Hic duo insinuat Apostolus. Primo, fieri posse, ut qui semel per baptismum, &fidem IlluminatI sunt, & participes factIspiritus sancti, prolabantur iterum in peccatum, & desinant esse ,
487쪽
ε x Liber III. caput II. quales er iit. Secundo, impossibile esse, eos, qui ita prolapsi sint ,
iterum renovari ad poenitentiam . Non disputo, quid sentiarit de his verbis Catholici. Cum Calvino ago . Et quaero , An Anci stolus loquatur de reprobis, an de praestestinatis ' Non opinor dicturum , de praedestinatis . Nam illi , ex Calvini sententia, nunquam a mi tune Fidem, &justitiam, & si contingat eos peccare, non estim postibile, imo nec difficile , eos renovari : cum sesae fide , quam semper habent, nullo negotio renoventur. Si ergo de r probis loquitur, c quod fatetur Calvinus lib. 3. instit .cap. 3. β. a I. plane consequens est, reprobos aliquan/o re ipsa illuminari, α participes fieri donorum Spiritus sancti, quae non nisi ex Clari- iii meritis conferuntur. At hoc negant Calvinus, & Calvinis ta . Ergo& sibi ipsis, & Scripturis adversantur. 13. Eodem spectantilla I. Tim. I. IN. Vnidam cirea fidem naufragaverunt . Et c. q. I. In novi diatas xemporibus di edent quidam a me . Et 2. Tim. 2. v. II. Sermo eorum, im cancer serpit: ex quibus e βωmenarur,ct Philetus, qui a verilaιe excidertini. Et c. 3. 8. Homines
eorrupti mente, reprobi circa Gem . Ex his, & limitibus patet, quosdam, qui veram fidem habuerunt, postea haereticos esse factos. Nam si fidem non habuistent, non recte diceret Apostolus , eos
circa Fidem naufragasse , a Fide discessisse , a veritate excidisse , circa Fidem reprobos factos esse. Quaero jam ex Calvino, an hi ipsi haeretici, de quibus Apostolus loquitur, sint praedestinati, an reprobi Si reprobi, cur negat reprobos aliquando habere Fidem Si praedestinati, cur ait praedestinatos nunquam Fidem amittere y Quidquid hic dicat, captus est.
14. Nee dissimile est illud 2. Petri 2.2I. Melitis enim erat illἰs non cognoscere viam justitiae , quam post agniιionem retrorsum conῬerti ab eo, qnodillis traditum est, sancio mandato . Hic loquitur Apost
Ius de iis, qui aliquando fuerunt justi, & Fideles, & postea justitiam
amiserunt, ut interpretatur S. August. in lib. de Fide, & operibus, cap. 24. & 23. Et patet ex ipso contextu. Nam paulo ante de iisdem
dixerat : Si enἰm refugientes coinyuinationes mundi in cognitione Domini nostri,ct Salvaioris Iesu chris his rursus implicati uperanιur; facta sunt eis poseriora deteriora prioribus. Quibus verbis signita cat, eos aliquando sui ste bonos, & alienos ab inquinatione hujus mundi. Postea subdit: Contigii eis iuud ,eri proverbii: Canis re νersis ad thum vomitum , ct sus lota in volutabro luti. Itaque senius est, quosdam esse Christianos , qui primum bene , samste , &juste vivunt , postea vero redeunt ad antiquum statum peccati; sicut sus, quando semel lota est, redit ad suum lutum; ia canis, qui crudos, di noxios cibos semel evomuit, suum vomitum resbi bet.
488쪽
De christo. ε 3a s. Maneat ergo eertum, Christi merita, gratiam, & liberalita. tem non ad solos praedestinatos , sed etiam ad reprobos pervenise, luanquam diverso modo. Nam hi velut ingrati, & otiosi servi, divinar gratiae non cooperantur usque in finem: Illi, tanquam fideles, S laboriosi, ad extremum in bono opere perseverant. De utrismCst illud Matth. 24. v. 12. Et quoniam abunda it iniquitas , refrigescet charitas multorum et qui amem perseveraverit usque in sinem, hic Iol υuserii. Et Rom. II. v. 22. Vide ergo bonitatem , O severitatem Dei , in eos quidem , qui ceciderunt , severitatem : in te autem bonitatem Dei, si permansi νδε an bonitate ; alioΤuin o tu exeideris.16. Objiciunt Calvinistae, Christum lateri, se non venisse pro omnibus. Matth. P. I 3. Hon veni vocare justos, sed peccaιο res. Et Matth. Is. 24. Non sum missus, nisi ad oves, quae perierunt domus I ael. Respondeo. Qui haec loca obiiciunt, contra se faciunt. Nam si Christus non venit vocare justos, sed peccatores; Sex Calvin I sententia, venit vocare praedestinatos, non reprobos ;efficitur ex Calvini sententia, solos reprobos esse iustos , solos praedestinatos esse peccatores. Quis hoc credat Rursum, si non est misitis, nisi ad ludaeos: certe aut omnes, & soli Iudaei praedestinati sunt; aut non est mimis ad solos praedestia natos . Uideant adversarii, quo se vertant. 17. Longe alius utriusque loci sensus est. Christus, quia mediacus erat, sanabat eos , qui se aegros esse fatebantur, & medicinam admittebant; alios vero, qui se sanos profitebantur, cuiusmodi tunc erant Pharisaei, & modo Calvinita, non sanabat; quia medici opem respuebant. Rursum, quia Messias erat, &solis Iudaeis propter fidem Abrahae promisius, dicit se millum ad solos I udaeos, ut ipsis suam praesentiam , praedicationem, & miraculorum gratiam exhiberet et ideoque a D. Paulo miniflereircumcisionis appellatur, ut annotavit D. Aug. in tr. 3I. In Ioan . Nec tamen ideo gentes exclusit a sua gratia. Imo gentes assumpsit et gentibus Euangelium ab Apostolis praedicatum est.Audi scripturam Matth.
28. I9. Eumes ergo docere omne r gentes . Et Rom.3. 29. n Iudaeorum Deus tantum ' nonne ct gentium' ima ct gentiam e quoniam quiadem unus est Deus , qui justificat cireumcisionem ex me , ct praepu-ritim per fidem . Et Gal. 2. . credirum est mihi Evangelium praeputii ,
sicut Patro cireumesonit.Qui enim operatus es Perris in Myostolatum circumcimnli, operatus est o mihi Inter gentes. Et Galat.3.27. V-cunque in Christo bapti'ati estis, Christum induisti: non est Iudaeus , neque Graeus . Et Ephes. 2. 13. Nune autem in christo Iesu vos, qui aliquando eratis longe , facti esti prope in sanguine christi ; ipse enimes pax nostra , qui fecit utraque unum . Huc spectat illa vox Chria
489쪽
IIber III. caput II. si, Joan. I x. 32. Et ego, si exaltarus fuero a terra , traham omnMad me Ipsum t Ηie Christus vim suae passionis declarat, & loquatur de se, tanquam de milite eum Diabolo pugnante, signi;
cans se ex cruce sua, velut ex altIssima, & munitissima arce Pugnaturum, & omnes homines, qui Diaboli servitute oppres.si erant, e manibus ipsius erepturum, Sc ad se recepturum . axit sane omnes, non essectu, sed voluntate 3 nam utrumque Iatronem, quasi unum dextra, alterum sinistra manu prehendens, trahere ad se voluit, sed unum traxit, alterum nori traxit, quia duci se unus passus est , alter non est.
An christus in cruce desperaverἰt. r. Alvinus In Harmonia Evangelica ad eap.1 7. Matthael scribit, Christum vocem desperationis emisisse , cum dixit: Deus , Deus mens, ut quia dereliqudsti me Et ibIdem additi demtis chνistum ex omia parιe M vexatum fui se, ut desperat ne ob-νuttis ab invocando Deo abveret, quia erat saluti renuntiare . R tionem alibi assignat i quia Christus sustinebat personam omnium nostrum, qui propter peccata aeternae damnationi eramus obnoxii: ergo debebat persolvere omnes poenas, quae homini damnato de-hebantur: at inter illas poenas est desperatio r ergo, &e. Sic diam scribit lib. 2. Instit. cap. Iε. ρ. Io. Ex propheta retulimus Disse propter selera nostra a Patre percussum, artriti- propter nostras infirmitate, . quibua signi*μt, in locum sceleratorum sponsorem , πα-dem , adeoque instar rei submissum , qui dependeret, ae persolverer
omnes, quae ab illis expendenda erant, poenas, uno hoc duntaxax excepto , quod doloribus mortis non poterat detineri. Et ibid. s. I I. Manu
Dei percussus, ct afflifras , omnia irati , ct punkntis Dei signa expersus es . Si omnia, certe etiam desperationem expertus est. Et In parvo Catechismo proponit hanc quaestionem e quomodo a
rem fieri potest, ni Iesus christur, quὶ est salus mundi, is tali fuerit
damnatione' Et respondet; Non in ea fuit, ut in ea permaneret. Hoc est, quod supra asserebat, Christum sustinuisse omnes poenas damnatorum , uno hoc excepto, quod doloribus mortis non poterat derianeVi . Et Beta Calvini discipulius annotatione in ea. 17. Matth. V. . Iesus in inferorum gurgitem Immersus ejulat.
a. Haec mera blasphemia est. Quae dupliciter refellitur. Priamo, quia generatim loquendo salsum est, Christum omnes pc nas damnatorum sustinuisse. Nam praecipua poena damnatorum
490쪽
De christo . 44 est poena damni, quam vocant, id est, carentia, seu privatis
aeternae beatitudinis, seu visonis beatificae. Sicut enim beati in coelo clare vident divinam essentiam , in qua visione conlistit riterna beatitudo e ita damnati in inserno privantur illa visione , Scin hac privatione consistit poena damni. Est enim ingens damnum privari aeterna beatitudine. At Christus nec in morte , nec post mortem, privatus suit clara Dei visione. ergo non sustinuit hanc poenam damni. Minor probatur, quia constat eum suisse beatum ante passionem, cum dixit, Ioan . a. 26. Si quis mihi ministrar, me sequatur , ct ubi ego sum, illic o minister meiMerit. Et cap. II. 26. Pax er, quos de disi mihi , molo , ut ubi ego sum , O illisint mecum , ut Nideant claritatem meam, quam dedisti mihi. Quid hoc est,
ubi stim ego ' idest, in statu beatitudinis : Igitur sensus est: Opto,
ut mei ministri, si perseveraverint, veniant ad illum statum beatitudinis, in quo ego nunc sum . At status beatitudinis est immuis tabilis: ergo li Christus ante passionem fuit in illo statu, semper in eo manliv. Non ergo poenam damni expertus est, & consequenter nec omnes damnatorum poenas.
3. Deinde quoque falsum est, speciatim loquendo , Christum
in cruce desperaste. Primo, quia eodem tempore, quo dixit in cruce, Deus, Deus meus , ut quid dereliquis. me dixit etiam , Pater in manus tuas commendo spἰrtium meum. Quod non dixisset, si desperasset. Secundo, quia, ut iam probatum est, Christus erat in statu beatitudinis, &sciebat statum illum fore perpetuum : ergo non poterat desperare. Nota: Beatitudo, quae consistit in clara Dei visione, amitti non potest , ut recte docet D.Thom. in I. 2. q.
. art. 4. Ratio est , quIa beatitudo vocatur vita aererna ; quod autem aeternum est, non amittitur. Item, beatitudo facit hominem securum,&perfecte satiatum, Psal. I 6. Is . Sariabor, cum apparue- ἀνit gloria tua . At securus non esset, si putaret se posse beatitudinem amittere . Amitti ergo non potest. Si ergo Christus fuit beatus ante passionem, suit certus, non posse se excidere a beatitudine . Quomodo ergo potuit desperare 3 Certe non potuit. q. Nec obstat illud: Deus, Deus metis , ut quid dereliquisti me Non enim est vox desperantis, sed admirantist Admiratur Christus, quare in tanto corporis cruciatu derelictus sit. Sequiturr sponsio , quae tollit admirationem : Longe a salute mea verba deliis Horum meorum. Quasi dicat et Non est mirum , Deus Pater, quod
rei In quas me in his doloribus ; quia delicta totius mundi, quae in me suscepi, non possum aliter expiare , nisi luendo hanc poenam . Virba, inquit, delictorum meorum , id est, peccata humani gen ris , quae mea sunt, quatenus ea in me suscepi, longe Ibnt a uelMιe