장음표시 사용
491쪽
4 6 Liber III. capuι II. - , id est, non possitnt coniungi cum salute eorpor Is meI. D heo pati in eorpore , ut illa possim expiare . Quo spectat illud r. Petri 2. 2 . Peccara nostra ipse portavit in eo ore suo super lignum . Vide Bellarminum in commentario Psalmi vigesimi primi.
AEn christus vere descenderit ad Inferor 'I. A Rticulus fidei est, Christum descendisse ad Inseros, ue L patet ex symbolo Apostolorum. Hunc articulum verbo quidem profitentur Calvinistae, sed reIpsa negant. Non enim vere, ac proprie, sed metaphorice hunc descensum interpretantur. Et quidem duplic Iter. Primo Christum descendisse ad inferos, id est, acerbos cruciatus In cruce passum esse . Ita Catechismus Heideia bergensis, qui apud plerosq; Calvinis asparem cum Scriptura authoritatem habet. Nana quaest. q. diserte ait, Christum descendisse ad inferos , id est , inenarrabilibus animi angustiis , eruciatibuν, Oserroritas in eruce demersum fuisse. Hoe facile refellitur. Et ut alia omittam , ex eo solo refelli potest, quod perturbet ordinem, inuconnexionem symboli. Nam secundum hanc interpretationem esset hare articulorum symboli connexio ἐν crueifixus, mortuus, ct sepultus es : defendit ad inferoso tertia dia resurrexit a mortuis, id est, primo eruci affixus est; deinde mortuus in cruce; moX positus in sepulchro; Inde rediens ad crucem inenarrabilibas cruciaria bur demersus est 3 postea resurrexit a mortuis. Ordo praeposteru . a. Altera interpretatio est Calvini lib. 2. Instit. e. I 6. g. I P. II. Sc12. ubi tria docet. Pr Imo , Christum descendisse ad inferos, id est , . omnes poenas, & cruciatus damnatorum in anima perpessum esse. Hoe significant Illa Calvini verba superius citata ex si. IO. qui fler Disrees omnes poenas, quae a seleratis expendendae erant. Item illa ibid. Ergo si ad infero, descendisse dieiι tir , nihil mirum est , cum eam momm pertulerit, quae sceleritiis ab irato Deo infingitur: Ubi per mortem non intelligit mortem corporis, sed diros in an macrueiatvs damnati, ac perdIt I hominis , ut ex contextu patet. 3. Secundo docet, Christum coenisse descendere ad Inferos, id est , eoepisse pati poenas damnatorum , quando in horto dixit, Parer, si possibile est, transeat a me calix se . Deinde prosundius de-stendisse, quando clamavit in cruce, Deus, Deus meus, ni quid dereliqMi me TertIo profundissime; quando post mortem , CO-ram severo Dei tribunali, tanquam reus aeternae mortIs comparuit: sic enim scrIbit β. I a. post medium res nunc rogeι quispi m,
492쪽
an tune defeend rit Christut ad inferos, eum mortem deprecatus est: respondeo hoc fuisse exordium . Unde colligi potest , quam diros, o horribiles emciatus perpessius fuerit, eum se ad trib nal Dei reum stare cognoscereι nostra carina: nempe post mortem , usque ad resurrectionem. q. Tertio docet, corporalem Christi mortem nihil nobis suis. se profuturam , si non etiam post mortem perpessus fuisset poenas damnatorum , quando coram Dei iudicio comparebat. Nam s. Io. sic habet et Nihil actum erat , si corporea tantum morte defunctui fui ι christus : sed veri simul pretium erat, ut divinae ultionis severitatem sentiret, quo ct irae ipsius intercederet, o satisfaceret 1uso Iudicio. Unde etiam eum oporinis cum inferornm copiis, aeterninque mortis horrore, quasi confertis manibur, luctari. s. Haec doctrina continet tres errores. Primus est, quod deinscendere ad inferos nihil at Iud sit, quam perpeti poenas, &cruciatus damnatorum . Quod est contra Scripturam , & Patres, qui descensum Christi proprie interpretantur, asserentes illum descendiste ad loca subterranea , ubi animae Veterum detinebantur. Ex Scriptura habemus tria testimon Ia . Primum, Matth. 12. qO. Si tis fuiι Ionas ιn ventre ceri tribus diebus , ct tribus noctibus , sic erit Filitis hominis in corde terrae tribus diebus, ct tribus noctibus.'Alterum Ephes. q. 9. Quod autem ascendo , quid es, nisi quia od
Fendit primum in inferiores partes terrae 3 Tertium , T. Pet. 3. IX. Asiri catus quidem carne , vivificatus ahrem spiritu e in quo ct his, cyrii in carcere erant, spirῖιibnrveniens praedicavit ' Ubi tres partiaculae notandae sunt. i. Quod Christus secundum spiritum , idest, secundum animam, descenderit in carcerem , in quo erant an naae vereris Testamenti. 2. Quod carcer ille fuerit in eorde , idest, in medio terrae, vel, ut Apostolus loquitur, in inferioribus terrae partibus. 3. Quod ibi manserit tribus diebus, ac noctibus . Nulla fit hic mentio cruciatuum, quos Christus illo triduo passus sit. Calvini hoc figmentum est. 6. Accedit consensus Patrum . Clemens Alexandrinus II b.s.str
matum c. 2. Si ergo Dominus nulla alia de eausa descendit ad inferor, Τιtam uς annuntiarer Euangelium , sicut certe desiendis; aut defendit , μι annuntiaret omnibur, aut solis Hebraeis, &c. Greg. Neocaesariensis orat. In Epiphaniam oportet me , inquit christus, in infe ni profundum descendere, ut eos, qui illic detinentur, eripiam . Damascenus lib. 3 . de Fide, cap. 19. Ob Id porro deificata chriasti anima ad inferos defendit, ut quemadmodum sis, qui in rerra versibantur, justitiae sol ortus erat, ita etiam iis, qui imfra terram In tenebrιs, umbra sedebant, illuceret. The
493쪽
λit Liber III. caput II. Q UAESTIO I.
chrsus pro omnibus mortuus sit tr T YRe tria connexa sunt . I. An Christus pro omnibus m mortuus sit 1. An Christi mors , & meritum omni-hus oro sit ν g. An Deus det omnibus fidem , & gratiam ex merito Clisisti Calvinus docet, Christum pro solis pr desimatis, non
autem pro reprobis mor uum eme meri um Clicisti sola praede- prodesse, non reprobi, inum soli praedes alis, non re- . 1 --n o statiam ex meritis Christi. Ratio Calvi-y ha' duli Det ab aetemo voluit solos praedestinatos admittere 'liae: εhnim feliquos omnes ad iram, & contumeliam dest nazi sie enim scribit lib. 3. instita cap. 22. g. Io.:euei sal οι, eustodem illis praeficere filium , O omnes ιn vus. PDe of inculo insereret. Num constar , fingulare e R
Izaii. De aliis ergo quid sentiemur, m si quia suns masa irae in ' ' Cathollet non constringunt mortem, merita, & beneficia Christi ad paucos . Putant omnibus esse communia . Hoc enim strio rura Iserte testatur 2. r. l. Is . P ο omnibus mortum eschfistius Et I. Tim. 2. dedix redemptνonem semetipsum 2ο nobis. Et I. loan. 2.2. Ipse est propitiatis pro peccatis nostris r
Onantem pro nostris tan um , sed emam pro tot ut mundι. Et Joan. x o Illuminat omnem hom nem Nemenrem 3n hune mundum. Hine D mb. ser. 8. in Psal. 18. Sol iust riae omnibus ortus est, Omm-Υ his Albis, stultus est, ct onam bus resurrexst. Et Elem.
olieari potest . Prima est : Christi meritum fuit sussiciens ad totum humanum redimendum, & salvandum . In hac conveniunt mum Calvinistae. Ratio est, quia ipsius meritum suit infinitivatoris propter infinitam dignitatem personae, cui humanitas est unita . Secunda , Christi meritum reipsa non est efficax respectu reoroborum quoad vitam aeternam. Neque hic dissentimus. Ratio est, quia leprobi reipsa non perveniunt ad vitam aeternam.
494쪽
Si enim venirent, non essent reprobi, sed praedestinati. Tertia , Christi meritum re ipsa est ei sicax respectu reproborum quoad dona gratiar in hac vita . Hanc negant Calvinistae . Fundamentum eorum jam insinuavi, quia putant reprobos ad mortem, & Ionominiam a Deo destinatos esse, ac proinde Christi meritum', &gratiam nihil ad eos pertinere . Nos contra ita tuimus , & explicamus hoc modo: Duplicia sunt dona gratiae e alia spectant ad vocationem , alia ad justificationem . Ex bis formo duplex argumentum contra Calvinillas : alterum de gratia vocationis, alterum
. Sit ergo prius argumentum: Quicunque a Deo excitantur ad fidem, aut poenitentiam per gratiam praevenientem , sine dubio percipiunt aliquod donum gratiae a Deo . at reprobi saepe excitantur fioc modo; ergo saepe percipiunt aliquod donum gratiar a Deo . Minor probatur, quia Clu istus proni cue omnes 'vocat,& invitat, Mattia. I I. v. 2 s . Venite ad me omnes, qui laboratis , crone rati estis,o ego resiciam vos. Et Matt.2O .v. I 6. Multi vocati,patici electi. Et Marc. I 6. v. II. Euntes in mundum Mniversum praedicate Euangelium omnicreaιDrae. Et Apoc. 3. v. 2O. Q. sto ad ostium , ct
pulso: si qui 1 audierit vocem meam , ct aperuerit mihi januam, intrabo ad illum , ct earnabo cum illo. Omitto similia. s. Calvinisce duobus modis conantur haec eludere. Aliqui diacunt reprobos vocari CX terna tantum voce, non autem per internam gratiam praevenientem . Sed hi facile refelluntur. Primo ex
illo , Ego sto ad ostium, o pulso. Quis hic pulsus' quod ostium 3 Sane
non externus pulsus, qui fit sono, S collisione corporum , sed i ternus , qui fit per gratiam excitantem ; nec ostium materiale, sed cor peccatoris hoc pulsu verberatur. Secundo, ex illo Act. 7. s I. Dura cervice , o incircumcisis cordibus , Nos semper Spiritui fanΠονψ litis. Quid est resistere Spiritui sancto, nisi inspirationi Spiritus sancti 3 Et haec inspiratio quid aliud est, quam gratia excitans, seu
praeveniens Constat ergo, reprobos etiam vocari ad fidem , &poenitentiam per internam suggestionem . 6. Alii fatentur quidem reprobos hoc modo vocari a Deo , non tamen serio, nec animo juvandi, sed simulate, & animo nocendi. Ita Calvinus lib.3.Insit. c. a . si. 13. ubi adta. Vocem ad eos dirigit , sed ut magii obsurdescanii men accendit,sed ut reddantur civesores; doctrinam proseri, sed qua magis obstu'sant; remedium adhibent , sed ne Lanentur. Uerum, ne quid gravius dicam , errat Calvinus. Et facillime refutatur . Primo, quia Christus aperte contrarium significat. Cum enim dixisset, Venite ad me omnes , qui laboratIt, ct onerati sis , mox adjecit: E; ego reficiam vos. Non dixit et
495쪽
De christo. 64r . suam grailam, eo fine, ae proposito, ut obsit Illis, non prosit: adhibere medicinam , ut morIantur, non sanentur. In hominem vix ea
dit illa crudelitas: quanto minus In Deum' Sane si vir dives invitet ad se pauperes famelicos, & debilitatos, &, ostenso pane, non e piat eos satiare, sed irritare, ae inanes dimittere; hominem hune dixeris, an humanitatis expertem y Aut si medicus aegrotum ad se alliciae, & oblato pharmaco, cogitet necem intentare, non sal tem afferre et quid de hoe sentias Aut si Rex , proposito praemio, hortetur subditos ad eertamen equestre, & dum in cursu sunt, in cautos in praecipitem foveam adigat; Regem hunc, an Τyrannum appellaris y Talem Deum fingit nobis Calvinus. Longe rectius Catholici de eo sentiunt, & loquuntur. Et
merito. Si enim tam bonus, tam benignus, tam misericors est, ut peccata, quae alioqui mala sunt, velit in bonum usum convertere , iuxta illud Augustini In Enchiridio, eap. I . On sineret bo noss fieri male, nisi Omnipotens etiam de malo facere posses bene.' quomoὸo credamus esse tam crudelem , &a nobis alienum , ut grami iam suam, quae bona est, & natura sua ad gloriam aeternam omdinatur, vertat in ruinam , & perniciem nostram, idque ex meram a voluntate, & proposito' Nullus nisi Calvinista Id erediderit.
A pes, non araneos imitatur Deus. HI ex bonis floribus venenum villae ex malis etiam mel coli unt. Sed mirum non est, Cavinitas tam indigna de Deo sentire. Nam & peceati authorem illum fi ciunt; & homines simplici animo de aditu ad vitam aeternam I terrogantes Ironico responso illudentem. De priori dicemus i fra eap. s. de posteriori dictum est lib. I. cap. In Q. q. Ii . Hactenus de priori argumento. PosterIus est. MuIti reprobὲ non solum excItantur a Deo ad fidem, & poenitentiam per intemnam vocationem , sed etiam reIpsa fidem, &iustitiam consequum
tur sed Fides, & Iustitia sunt dona gratiae ex meritis Christi .' ergo multi reprobi reipsa percipiunt dona gratiae ex meritis Christi. Major, in qua est tota dissicultas,diserte asseritur ab Aug. in lib. de corrept. & gratia, c. I 3. his verbis: credendum es q-dam d. filiis
perditi onis non Me νο don spreseverantiae inrue in finem , inside, quae per dilectionem operatur , ineipere vivere , ct aliquandiasideὶixer , ac
juste , ere, ct postea cadere. Quid apertius contra Calvinum pi 2. Idem eonfirmo ex illo Heb. 6. q. Impossibiles, eos , quIsemeιfunt illuminati, gustaverant etiam donum coeleste , ct participes fa Hi sunt Diriirus Sancti, ct rolapsisunt, xnrsum venovari ad pom tenriam. Hic duo insinvat Apostolus. Primo, fieri posse, ut qui semel per baptismum, & fidem Illuminati sunt, & participes facti spiritus sancti, prolabantur iterum in peccatum, & desinant esse ,
496쪽
ε x Liber III. caput II. quales er rat. Secundo, impossibile esse, eos, qui ita prolapsi sint , iterum renovari ad poenitentiam. Non disputo, quid sentiant de his verbis Catholici. Cum Calvino agor Et quaero , An Apostolus loquatur de reprobis, an de praestestinatis ' Non opinor dicturum , de praedestinatis. Nam illi , ex Calvini sententia, nunquam a mi tunt Fidem, & justitiam, & si contingat eos peccare, non est impossibile, imo nec dissicile , eos renovari : cum fissa. sde , quam semper habent, nullo negotio renoventur. Si ergo de reprobis loquitur, c quod fatetur Calvinus lib. 3. instit.cap. 3. si. α I. plane consequens est, reprobos aliquan/o re ipsa illuminari, &participes fieri donorum Spiritus saltim , quae non nisi ex Christi meritis conferuntur. At hoc negant Calvinus, &Calviniste. Ergo& sibi ipsis, & Scripturis adversantur.
13. Eodem spectantilla I. Tim. I. Is. si Midam circa fidem naufragaverunt . Et c. q. I . In novi mis τemporibus di cedent quidam a me . Et 2. Tim. 2. v. II. Sermo eorum, ιιι cancer serpit: ex quibus es Mmena ut, ct Philetus, qui a Nerio aιe exciderans. Et c. 3. S. Homines
eorrupti mente, reprobi circa fidem . Ex his, S similibus patet, quos dam , qui veram fidem habuerunt, postea haereticos esse factos.
Nam si fidem non habui sient, non recte diceret Apostolus , eos circa Fidem naufragasse , a Fide discesiisse , a veritate excidisse , circa Fidem reprobos factos esse. Quaero jam ex Calvino, an hi ipsi haeretici, de quibus Apostolus loquitur, sint praedestinati, an reprobi Si reprobi, cur negat reprobos aliquando habere Fidem ' Si praedestinati, cur ait praedestinatos nunquam Fidem amittere' Quidquid hic dicat, captus est.
14. Nec dissimile est illud 2. Petri 2.2I. Mellat enim erat illis non cognoscere viam justitiae , quam post agniιionem re ιro ιm con erII ab eo, qnod illis traditum est, sancto manda ιο . Hic loquitur Apost
Ius de iis, qui aliquando fuerunt justi, & Fideles,& postea justitiam
amiserunt, ut interpretatur S. August. in lib. de Fide, & operibus, cap. 24. & 2s. Et patet ex ipso contextu. Nam paulo ante de iisdem
dixerat : Si enἰm refugienies coinquinationes mundi in cognitione Domini nostri,ct Salvatoria Iesu christoli rtimus implicati uperanι , facta sunι ela poseriora deteriora prioribus. Quibus verbis signita eat, eos aliquando fuiste bonos, & alienos ab inquinatione hujus mundi. Postea subdit: Contigii eis iuua rueri proverbii: Canis rediemus ad suum vomitum, o sus lota in volutabro luti . Itaque sensus est,
quosdam esse Christianos , qui primum bene , sancte, & juste vivunt , postea vero redeunt ad antiquum flatum peccati; sicut sus, quando semel lota est, redit ad suum lutum: & canis, qui crudo , di noxios cibos semel evomuit, suum vomitum resorbet.
497쪽
De Christo. . εβ33 . Maneat ergo eertum, Christi merita, gratIam ,& lier altea. rion ad solos praedestinatos , sed etiam ad reprobos pervenise, Ruanqua in diverso modo. Nam hi velut ingrati, & otiosi servi, dia Vinae gratiae non cooperantur usque in sine mi Illi, tanquam fide es, dilaboriosi, ad extremum in bono opere perseverant. De utris sest illud Matth. 1 . v. 12. Ei quoniam abundavit iniquitas , refrige- μοι ch tritas multorum e qui amem perseveraverit usque in sinem, hie alvus erit. Et Rom. II. v. 22. Vide ergo bonitatem , ct Ie veritatem Dei , in eos quidem , qui ceciderunt , severitatem : in te autem bonitatem Dei , si permanser in bonitate ; alioFuin o tu exeideris.
I 6. Objiciunt Calvinistae, Christum fateri, se non venisse pro Dinnibus. Matth. 9. I 3.7 On veni vocare justos , sed peccaiores. Et Matth. Is . et . Non sum missus, nisi ad Oves , quae perierunt domus ντα ei. Respondeo. Qui haec loca objiciunt, contra se faciunt. Nam si Christus non venit vocare justos, sed peccatores; &ex Calvini sententia, venit vocare praedestinatos, non reprobos ;efficitur ex Calvini sententia, solos reprobos esse iussos, solos praedestinatos esse peccatores. Quis hoc credat Rursum, si non es misitis, nisi ad Judaeos: certe aut omnes, & soli Iudaei praedestinati sunt; aut non est missus ad solos praedestinatos . Videant adversarii, quo se vertant. II. Longe alius utriusque loci sensus est. Christus, quia mediacus erat, sanabat eos , qui se aegros esse fatebantur ,& medicinam admittebant; alios vero, qui se sanos profitebantur, cujusmodi tunc erant Pharisaei, & modo Cal vin istae, non sanabat; quia medici opem respuebant. Rursum, quia Messias erat, &solis I daeis propter fidem Abrahae promis us, dicit se misium ad solos I udaeos , ut ipsis suam praesentiam , praedicationem, & miraculorum gratiam exhiberet: ideoque a D. Paulo mini per eircumesonis appellatur, ut annotavit D. Aug. in tr. 3I. In Ioan . Nec tamen ideo gentes exclusit a su a gratia. Imo gentes assumpsit et gentibus Euangelium ab Apostolis praedicatum est. Audi scripturam Matth.
rum Deut tantum ' nonne o gentium' imo ct gentiam : quoniam quiadem unus es Deus , qui justificat cireumcisionem ex fide, edi praepu-ritim persidem . Et Gal. 2. 7. Creditum est mihi Evangelium praepulsi , sicut Petro circumcisionit.Qui enim operatus es Perr0 in ostolatum circumcisionis, operatus es o mihi Inter sentes. Et Galat.3.27. Puicunque in chriso bapti'ati sis, Gripum indusii: non est Iudaeus , neque Gractis . Et Ephes. 2. II. Nunc autem in christo Iesι ποι, qui
aliquando erat L longe , facti sit prope in sangulae Christi ; ipse . nimes pax nostra , qui fecit utraque unum . Huc spectat illa vox Chria
498쪽
si, Joan. Ia. 32. Et ego , si exaltarus fuero a terra , traham emuta ad me Ipsum: Hie Christus vim suae passionis declarat, & loquitur de se, tanquam de milite eum Diabolo pugnante, significans se ex cruce sua, velut ex altissima, & munitissima arce Pugnaturum, & omnes homines, qui Diaboli servitute oppres.si erant, e manibus ipsius erepturum, S ad se recepturum . Traxit sane omnes, non essectu, sed voluntates nam utrumque Iatronem, quasi unum dextra, alterum sinistra manu prehendens, trahere ad se voluit, sed unum traxit, alterum non traxit , quia duci se unus passus est , alter non est.
An christus in cruce desperaverἱt . I. Alvinus in Harmonia Euangelica ad eap.17. Mattha I scriabit, Christum vocem desperationis emisisse , cum dixit in Deus, Deus meus, ut quia dereliquisti me Et ibIdem addite Via demus Christum ex omnI parte sic vexatum fuisse, ut desperat ne obruitis ab invoeando Deo absisteret, quod erat saluti renuntiare . Rationem alibi assignat ; quia Christus sustinebat personam omnium nostrum, qui propter peccata aeternae damnationi eramus obnoxiit ergo debebat persolvere omnes poenas, quae homini damnato de-hebantur: at Inter illas poenas est desperatio r ergo, &e. Sic e- iam scribit lib. 2. Instit. cap. 16. β. Io. Ex propheta retulimus Di propter felera nostra a Patre percussum, artrirnm propter nostras infirmitate, . quibua significat, in locum sceleratorum sponsorem , πα-dem, adeoque instar rei submissum, qui dependeret, ae persolverer
omnes, quae ab illis expendenda erant, poenas, uno hoc duntaxas excepto , quod doloribus mortis non poterat detineri. Et ibid. si. II. Manu
Dei percussus , ct afflictus, omnia irati, o punkntis Dei signa expersus es. Si omnia, certe etiam desperationem expertus est. Et In parvo Catechismo proponit hane quaestionem : si uomodo αν- sem fieri potest, ni Iesus christus, qui es salus mundi , is tali fuerit damnationet Et respondet; non in ea fuit, ut in ea permaneret. Hoc est, quod supra asserebat, Christum sustinuisse omnes poenas damnatorum , una hoc excepto, quod doloribus monis non poterat deria
neri . Et Beaea Calvini discipulus annotatione in ea. 27. Matth. v. F. Iesus in inferorum gurgitem Immersus ejulat. a. Haec mera bIasphemia est. Quae dupliciter refellitur. Priamo , quia generatim loquendo salsum est, Christum omnes poenas damnatorum sustinuisse. Nam praecipua poena damnatorum
499쪽
De christo. 44 est poena damni, quam vocant, id est, carentia, seu privatis
aeternae beatitudinis, seu visionis beatificae. Sicut enim beati in coelo clare vident divinam essentiam , in qua visione consistit aeterna beatitudo: ita damnati in inferno privantur illa visione , &in hac privatione consistit poena damni. Est enim ingens damnum privari aeterna beatitudine. At Christus nec in morte , nec post mortem , privatus suit clara Dei visione. ergo non sustinuit hanc poenam damni. Minor probatur, quia constat eum fuisse beatum ante passionem, cum dixit, Ioan . Ir. 26. Si quis mihi ministrar, me quatur , ct ubi egorium , illic o minister meus erit. Et cap. II. 26. Paser, quos dedisti mihi , volo , ut ubi ego sum , O illi sint mecum , ut Nideant claritatem meam, quam dedisti mihi. Quid hoc est,
tibi sum ego ' idest, in statu beatitudinis r Igitur sensus est : Opto,
ut mei ministri, si perseveraverint, veniant ad illum statum beatitudinis, in quo ego nunc sum . At status beatitudinis est immuis tabilis o ergo si Christus ante passionem fuit in illo statu , semper in eo mansit. Non ergo poenam damni expertus est, & consequenter nec omnes damnatorum poenas.
3. Deinde quoque falsum est, speciatim loquendo , Christum
In cruce desperasse. Primo, quia eodem tempore, quo dixit in cruce , Deus, Deus meus , ut 'nid dereliquisi me dixit etiam , Parer in manus ruar commendo θἰrtium meum. Quod non dixisset, si desperasset. Secundo, quia, ut iam probatum est, Christus erat in statu beatitudinis, &sciebat statum illum fore perpetuum e ergo non poterat desperare. Nota: Beatitudo, quae consistit in clara Dei visione, amitti non potest , ut recte docet D.Tho m. in I. a. q.
. art. 4. Ratio est , quia beatitudo vocatur vita aexerna I quod autem aeternum est, non amittitur . Item, beatitudo facit hominem securum,&persecte satiatum, Psal. 16. Is . Sariabor, cum apparue- ἀνit gloria tua . At securus non esset, si putaret se nosse beatitudinem amittere . Amitti ergo non potest. Si ergo Cnristus fuit beatus ante passionem, suit certus, non posse se excidere a beatiti dine . Quomodo ergo potuit desperare Certe non.potuit. q. Nec obstat illud. Deus, Deus metis , ut quid dereliquisti me Non enim est vox desperantis, sed admirantist Admiratur Christus, quare in tanto corporis cruciatu derelictus sit. Sequitur r sponsio , quae tollit admirationem : Longe a salute mea Derba delinorum meorum . Quasi dicat: Non est mirum , Deus Pater, quod
rei In quas me in his doloribus; quia delicta totius mundi, quae iume suscepi, non possum aliter expiare , nisi luendo hanc poenam . Verba, inquit, delictorum meorum , id est, peccata humani gen ris, quae mea sunt, quatenus ea in me suscepi, longestini a ueluιe
500쪽
mea, id est, non possunt conjungi cuna salute eorpor Is meI. Dctis, o pati in eorpore , ut illa possim expiare. mo spectat illud a. Petri 2. 2 . Peceat a nostra ipse portavis in eorροre suo super lignum . Vide Bellarminum In commentario Psalmi vigesimi primi.
christus vere descenderit ad Infero ν r. A Rticulus sidei est, Christum descendisse ad Inseros, ut x patet ex symbolo Apostolorum. Hunc articulum verbω quidem profitemur Cal vinistae, sed reipsa negant. Non enim vere, ae proprie, sed metaphorice hune descensum interpretantur. Et quidem duplieiter. Primo Christum descendisse ad inferos, id est, acerbos cruciatus in cruce passum esse . Ita Catechismus Heide bergensis, qui apud plerosq; Calvinis asparem eum Seriptura authoritatem habet. Nam quaest. q. diserte ait, Christum descendis ad inferos , id est , inenarrabilibus anhni angustiis , cruciatibuν, in serroribtis in eruce demersum fuisse. Hoe Deile refellitur. Et ut alia omittam , ex eo solo reselli potest, quod perturbet ordinem, seu
connexionem symboli. Nam secundum hanc interpretationem esset haee articulorum symboli connexio: cruei'us, mortuus, erfeputius es : descendit ad inferoso terita dis resurrexit a mortuis, id est, primo eruci affixus est; deinde mortuus in cruce 3 mox positus in sepulchro; inde rediens ad crucem inenarrabilibus crueiatia bur demersus est; postea resurrexit a mortuis . ordo praeposteru1 . a. Altera interpretatio est Calvini lib. a. Instit. e. I 6. g. I P. II. &12. ubi tria docet. Pr mo , Christum destendisse ad Inseros, id est , o omnes poenas, & cruciatus damnatorum in anima perpessum esse . Hoe significant Illa Calvini verba superius citata ex s. Io. qui per Disrees omnes poenas, quae a selevatis expendendae erant. Item illa ibid. Ergo si ad infero, defendisse dieiιtir, nihil mirum est, cum eam moracm perinierit, quae steteratis ab irato Deo insgitur: Ubi per mortem non intelligit mortem corporis, sed diros in ansmactuciatus damnati, ac perdIlI hominis , ut ex contextu patet.
3. Secundo docet, Christum coepisse descendere ad Inserox, id est, ecepisse pati poenas damnatorum, quando in horto dixit, Paris , si possibile est, transeat a me calix se . Deinde profundius de stendisse, quando clamavit In cruce, Deus, Deus meus, ni quid derelim me ' TertIo profundissime; quando post mortem , coram severo Dei tribunali, tanquam reus aeternae mortis comparuit: sie enim scribit C Ia. post medium etes nunc reter quispi m,