장음표시 사용
511쪽
'vita aeterna, aΓἰs damnatio aeterna praeordἰnatur. Maque prous m at εςrmrram finem quisque eonditus est , ita vel ad miram , veι ad mortem p destinatum diei mus. Et β. p. circa finem . si nod ergo Criptura tare ostendit , die imus aeterno , ct immutabili consilio Deum semes milituisse , cuοι olim assumere vellet in salutem , rursum ex rio demυvere. me eonsilium quoad electos in gratuita e My mi tem
strata fundatum esse asserimus , Milo humanae dignitatis respectu. Mos mero damnasioni additit , bia justo quidem , ct irreprehensebilis, sed ine Ommhensibilἰ ipsint judicio vi. ae aditum praeclud. .
Et cari. 22. 3. Ubkunque vero hoe regnaι Dei placitum , μιν consideratisnem Ne nr opera. Et si. II. Si non 80gi misi rarionem signare , cur Dor misericordia digne sun , nisi quoniam illι ιιa placet: neque etiam in aliis reprobandis aliud babebimus, quam riMs voluntatem . Et cap. 23. nime consenιaneum est, pra- parationem ad incertum alio fran/ferre , quam M arcanum so se Iium Dei.
x. Haec Calvini doctrina habet duas partes λ unam de aete naelectione praedestinatorum ad vitam ante praevila merata Ialteram de destinatione reproborum ad interitum ante praevi sa peccata . Utraque potest habere duplicem sensum. Unu est Deum ab aeterno ante praevisum peccatum Originale, ex toto humano genere adhuc inteFo, 8d nondum corrupto quoliadam elegisse a d vitam, alios ad mortem, ae interitum dest
nasi e sine ulla ipsorum , vel pruni parentis culpa. Alter est, in um post praevisionem peccati originalis , cum jam corruptum esset oenus humanum, & velut massa quaedam perdita, quo dam ex sola sua misericordia elegisse ad gloriam , & fecisse vasa in honorem; alios vero in massa perditionis reliquisse , ut elienvasa in contumeliam sine ulla propria ipsorum culpa, non vanaen sine culpa originali. In priori sensu asseritur a Calvino, & M-Σa; de posteriori infra dicemus. 3. Utraque pars in priori sensu impugnanda est. Et quidem prima pars, tametsi haeretica non sit, male tamen,&inconstat ter a Calvino asseritur . Hoc ostendo duplic ter. i rimo , si e Ie ctio facta est ante privisionem peccati origἰnalis, oportuit factam e sie ante decretam Cluisti incarnationem. Quomodo erisuo potuit facta esse In Christo, & In Christi meritis fundari Hie calvinus evadere non potest, quin secum ipte pusnet. Nam lib. . eap. 24. d. s. fatetur nos in Christo electos esse. Recte id qu)dem . At lib. 2. c. I 2. d. q. docet Christum non fuisse venturusii mearne , nisi Adam peccant, nec alio fine In hunc mundum venit-
, quam ut perditis hominibus siιccinoret. Ex quo sequitur,
512쪽
418 Libeν III. caput III. Prius praevisum suisse peceatum Adami, quam decretam ChristIρncarnationeis . Si ergo electio ad viram facta est ante praevisum Peccatum , ut vult CalvInus a multo magis ante decretam Christi incarnationem. Quomodo ergo facta est in Christo , & in meritis Christi funda ta Videat Calvinus, quomodo haec conciliet. secundo, si electio facta est ante praevisionem omnium operum squomodo doeet alibi Calvinus, parvulos , qui sine baptismo decedunt , saIvari in fide parentum An ergo parvuli infidelium pereunt, & fidelium salvantur 3 Ηoe necesse est in doctrina Calvini. Ergo Deus in electione parvulorum habuit aliquem respectum ad fidem parentum. Quomodo ergo facta est electio sine ullo intilliu operum A. Altera pars, qua asserit CalvInus , Deum aeterno, & Immutabili decreto quosda in ad mortem destinasse sine respectu, aut praevisone peccati originalis, aut actualis, impia, & haeretica
est. Oppono ex scripturis tria contraria decreta . Primum, quo Deus statuit totum humanum genus condere ad aeternam selicitatem, & omnes eo perducere , quantum in se est, si ipsi suo vitis non impedirent. Alterum, quo decrevIt non obligare hominem ad poenam mortis, nisi praecepto Dei rebellis estet. Tertium, qua firmiter proposuit magis suam bonitatem, &misericordiam, quam iustitiam, & severitatem circa nos ostendere. En his tribus decretis tonstabit salsum esse, quod asseruit Calvinus . Est autem haec regula servanda, qua saepe utitur D. Aug. nos ea aquae Deus ab aeterno deae vIt facere circa homines, optime e iis cognoscet e , quae in tempore circa nos faeit. Cum enim nec temere quicquam faciat, ne decreta sua mutet, certe si quid faeit, hoc immutabili. & aeterno consilio decrevit sacere. Hoc iacto fundamento, si ostendero Deum in tempore creasse hominem ad aeternam felicitatem, ostensum erit, Deum ab aeterno hoc deerevisse facere. Et fic deinceps de caeteris. s. Itaque primum ex scripturis ostendo, Deum ere ase hom
ne in eo fine , non ut periret, sed ut aeternae vitae haeres scriberetur . Moys. Gen. r. sic habeto Creavit Deu i hominem ad imaginςm ,
ct similitudinem suam. Quid est Imago, &similitudo Dei .pter
que Patres ita distinguunt, ut per imaginem intelligantur dona
naturae, nempe intellectus, voluntas, memoria, liberum arbutrium , per similitudinem vero dona gratiae, ut iustitia, sanctitas, innocentia. Alii, ut etiam Calvinus , pro eodem usurpant. N lo de hoc disputare. AceIpio Id in quo omnes conveniunt, uir 'ue vocabulo eomprehendi non solum dona'naturae, sed etiam
gratiae. Itaque nihil aliud est, ad imaginem, & similitudinem
513쪽
De Praedestinatio, a 2 - ques PS ereitum ego hominem, quam in prima lal eonditione tum intellectu, voluutate, & libero arbitrio fuisse praeditum , tum etiam ornatum fratia, virtute, &sanctitate. Quo fine, &coi silior nempe, ut his praesidiis instructus vitam aeternam, ii vellet, posset adipisci. Neque hoc de solo primo parente , sed de e jus posteritate, quae In ipso tanquam in capite , & radice istius humani generis continebatur, accipiendum est. Iota ergo Ad mi posteritas in prima sui origine, ac ortu, ad aeternam felicitatem a creatore fuit destinata ; Nullus igitur ad mortem , . ac interitum, ante lapsum primi parentis . divina voluntate mancipatus est . Haec ratiocinatio per se clara est , & parum traditur a sanctis Patribus , &ab iplo Calvino aperte conceditur.
Proferam ipsius verba . Libro I. Instit. cap. ι s. q. contra Oliandrum docet, Sub imagine, ad quam eondhus est homo, comtre bendi quidquid ad spiritualem , ct aeternam viram oectar. Et I. s, contra Manichaeos, &Servetum contendit ex D. Iaulo, Dn obstantiae Instain, sed spiritus gratia , ct virtute homι ne fuisse Deo conformem . Et β. 6. diserte ait r Hominem ad stir vitae meditationem esse conditum . Et S. 8. minem in ιllo statu, S integrirate praedι tum fui l. libero arbitrio, quo si xellet, dipisci posset vitam aeternam . Denique lib. 2. Inix. c. I. cum multa dixisset de sine , ad quem conditus est homo D nempe de aeter na beatitudine, tandem β. 7. dixit i ornamenta illa , quibus '
ditus suis. viam , non uni homini data fulse , sed universe hominis natura attributa . Quid aliud collisas ex his Calvini verbis, quam, quod verissimum est, totum humanum genus in Adamo
fuisse conditum ad aeternam selicitatem t Quid ergo Calvino in
mentem venit, ut postea lib. 3. Instit. cap. 22.& sequentibiis aper e docuerit , Demn primaria . & antecedente voluntate
quosdam ad interitum destinasse Hoc enim cum altero cohκrere non potest. Dicam,)quod res est. Calvinus priori loco disputabat contra Osaiidrum , Serve tum , & smiles Haereticos, quos refutare non poterat, nisi ex vera doctrina Catholicorum. At posteriori loco Catholicos oppugnabat: quod aliter faeere non potuit, nisi ex falsis principiis aut certe male intellectis . Euo Calvinum ex Calvino convinco, Sex iis, quae priori loco dixit, refello, quae loco posteriori asseruit.
6. Ut majorem vim habeat argumentum, ex D. Paulo confirmandum est, Is saepe, ac serio monet, ut per Christum reformemur ad imaginem illius status, ex quo per peccatum primi parentis excidimus . Atqui sorinamur per Christum justitia, & lanctitate in vitam aeternam: ergo talis fuit status hominis ante pria
514쪽
mam praevarkatἰonem. Audiamus verba Pauli ad Ephes. q. v. 23 Renovamini θiritu mentis vestra, ct indulae novum hominem, qui fecundum Deum creatus es in justitia , o sanctisate veritatis . Renovari nihil aliud est, quam ad pristinam novitatem redire. Pristina novitas nostra fuit in statu innocentiae. Τunc enim In
primo parente eramus novi & corpore, & animo; corpore quiadem immortales, & incorruptibiles r animo vero sancti, innocentes & divinae participes amicitiae Hanc novitatem amisimus per peceatum primi parentis, & cum illo in vetustatem delapsi sumus. Hortatur ergo nos Apostolus, ut illam primaevam novitatem recuperemus, non quae fuit in corpore, sed quae in animo. Renovamini, inquit, spiriιu mentis vestra . Corpore renovari non possumus , nisi in resurrectione mortuorum , cum eo'uptibile hoc νndues incorruptionem , ct mortale hoe immortalitatem . At Spiria tu mentis & possumus, & debemus hic renovari. Sequitur, Eo induite novum hominem. Hic praescribit modum , quo debeamus renovari.' nempe, ut induamus novum hominem , id est, ut a jiciamus vetera peccata , quae ex Adami corruptione contraximus, §emur novam vitam , quae secundum Christum est, injustitia , o sanctitate . Hoc si facimus , jam redimus ad primaevam illam novitatem spiritus , quae fuit in statu innocentiae . Similis locus est ad Coloss. 3.9. Mitte mentiri invicem , expoliantes vos vete-vem hominem eum actibussuis, induentes novuma eum , qui renoν tur In agnitionem secundum imaginem eius, qui creavit illum . Vetus homo est Adam; novus homo est Christus. Veterem ex uiamus, quando in nostris actionibus non amplius cernitur similitudo peccantis Adami. Novum induimus, quando ita vivimus , ut Christus in moribus , & eonversatione nostra manifeste appareat. Ex utroque loco sic argumentor . Quando per Christum renovamur, id reparamus, quod in Adamo perdidimus. Repaia ramus autem gratiam, &sanctitatem r ergo istam perdidimus in Adamo. Ergo antequam Adam peccaret, omnes eramus justi ,& sancti eoram Deo . . Habemus iam ex scriptura, hominem a Deo conditum esse
ad vitam aeternam . Nune qua occasione mors irrepserit , vide mus . Moyses c. 2. Genes. v. I s. sic ait ' Tulit Deut hominem , ct posuit eum in Paradiso voluptatis, praecepitque ei dicens: Ex omni
ligno Paradisi eomede r de ligno autem silentIae boni , ct maia
ne comedas, in quocunque enim die comederti ex eo , morte m vieris . Constat ex Scriptura triplicem esse mortem 2 unam comporis, quae consistit in amissione vitet temporalis: alteram ania BAE , quae infligitur per peccatum lethiserum et tertiana damnatio-
515쪽
. De Praedestinatisne'. ' . 46rnis, quae posita est In privatione vitae aeternae, &initIct one poenae aeternae. Sunt ergo, qui velint praedictum locum Genesis intelligendum esse de morte animae dumtaxat; ut Pelagiam, tesse Augustino , libro primo de peccatorum meritis, & remisi . c. a. Alii de morte corporis, ut Aupustinus loc. cit. R D. Hieronymus in quaest. Hebraicis . Alii denique de triplici morte , ut idem Augustinus lib. I 3. de civ. Dei c. I 2. nempe de morte animae per amissionem gratiae: de morte corporis per amissionem vitae r & de morte damnationis per amissionem gloriae. Hae enim
ita connexae sunt, ut una sit caula alterius. Sensus ergo erit:
Praecipio tibi, Adam , ne comedas de hoc ligno. Si parueris, manebis apud me in gratia, & amicitia cum tuis posteris: nulli mris corruptioni obnoxius; vitae aeternae haereditatem adibis r sinminus , contra omnia evenient.' amittes gratiam I reverteris Iu
pulverem; a regni possessione excluderis. Elige, quod vis r uir ruraque est in tua potesate, vira , ct mors, bonum, o malum: Retinquo te in manu consilii tui. Hie I ensus verborum est , ex quo ita eolligo et Adam in persona totius posteritatis potuit servare praeceptum Dei, & potuit transgredi: ergo sicut libere trans. grediendo traxit secum omnes posteros in sententiam mortis; ita libere obtemperando se , & posteros a morte vindicasset . Dei sergo non destinavit hominem ad mortem pro tuo libito ;sed mors ex peccato sequuta est. Et hoc passim inculcat Scriptura, Sap. I. I 3. Deus mortem non fecit. Et capite a . 23. Deus ere iit hominem inexierminabilem: invidia autem Diaboli mors intravis in orbem terrarum . Et Roman. s. I 2. Per unum hominem peccatum in hune mundum Iniravis, ct per peccatum mors. Et I. C Iinth. I 1.22. In damo omnes moriunruν . Haec testimonia adeo
perspicua sunt, ut nullo modo eludi possint. Huc spectat illud Augustini libro primo de praedestinatione Dei cap. I. Creavit Deus hominem , ct praedestinavis, ut si obediens esset , ac a gustumetiti pomi se abstineret, in viιa permaneret : si autem inobediens ester , sententiam mortis subiret . Et infra s uuia ergo peceavis homo, justum erat, ux moreretur: si non peccaret, nullo vinculo praedestinationis divinae morti alligaretuν. Sed quid moror in reclara i Calvinus ipse diserte hoc fatetur . Nam libro secundo
institution. capite primo , si . IO. ait. carnis nostrae culpa, non a Deo nostra perditio est, quando non alia ratione perivimus , ns quia degeneravimus a prima nostra conditione. Et ibidem e mmini tanιum suum exitium adscribendum avaret , cum Dei benignia rate rectitudinem adeptus sua ipsa dementia in vanitatem delapsust
o . Haec verissime dicuntur a Calvino, sed male cohaerent cum
516쪽
3 6sa Liber III. caput ut iis, quae postea docuit de praedestinatione ad moetem. Nempe lite mos haereticorum est, saepe a seipsis dissentire, & pugnantes opiniones tueri, ut nocere possint .
s. satis jam opinor ostensum est, nec morti, nec damnati ni fuisse locum in statu innocentiae , antequam peccaret Adam, sed ex ejus libera praevaricatione debitum mortis sequutum esse, non autem ex mera Dei voluntate . Falsa igitur est CalvIni propositio , Deum creasse quosdam ad mortem, & interitum sine praevisione ullius culpae : &olim tempore Augustin haeretica liabita est. Erat inter Augustinum, & Semipelagianos de praedestinatione crintentio . Hi, ut aliquam illi labem aspergerent , collegerunt quosdam articulos aperte haeretIcos, &falso illi imposueruint. Augustinus tanquam spurios rejicit, & condemnat. Tertius illorum sie habet ; Quod Deust majorem partem generis
mans ad hoc ereat , ut illam perdat in aeternum . Plane articulus Calvinisticus est. Ab Augustino repellitur his verbis e mmessim quidem hominum Deus creator es , sed nemo ab eo ideo ereat ut est , ut pereat; senia alia caisa es nascendi, alia pereundi . Uι enim nascantur homines , est beneficium : ux autem pereant ,
praevaricatorIs est vitium . Audi censuram Augustini de hoe ariatieulo; Et tamen a Calvino recipitur , spurius a spurio, Hae raticiis ab Haeretico . 9. Superest tertium argumentum ad Caiv;num refutandum. quo ostendam Deum decrevisie, magis ibam bonitatem , & misericordiam circa nos ostendere , quam justitiam , & severitatem . Hoc passim clamant Scripturae . Psalm. 24. IO. Universe viae Domin; misi=icordia , veritae. Et Psal. 3 2. s. Misericordia Domini plena est terra. Et Psalm. 13 s. vers. I. Consitemini
Domino , quoniam bonus , quon .rm in aexernum miseνicordia ejut.
Et Psalm. I 4. 9. Suavis Dominur universis , ct miser avomer eius super omnia opera eius. Ex his locis sic argumentore Deus Ron
solum eirca praedestinatos , sed etiam circa reprobos magis clemens , & misericors , quam iussus, & severus est , Scriptura teste t ergo qui hoc negat, impius est. At Calvinus negate impius ergo est. Ostendo. Ex Calvini sententia pauculi praedellinati sunt, nempe ipse Calvinus, Bega, & horum assectae; caeteri omnes reprobI . Rursus ex ejusdem sententia circa solos praedestInatos exercet Deus miserIcordiam: circa reprobos non nisi iustitiam , & severItatem. Hos enim indicta causa devovet aeternae morti , Incitat ad peccatum, ut occasionem habeat puniendi; deserit, ac destitust onani praesidio gratiae, nullum paterni animi signum illis exhibet: ergo ex Calvini sententia Deus
517쪽
. De Praedestination. . . . Aueἰrea nos magἰs exercet severitatem , quam misericord Iam . Lmo ex Calvini sententia Deus crudelis est , quippe qui hornis nem innoxium, & innocentem sempiternis devovea crucili bus . Si Rex aliquis, mera sua voluntate , & dominandi libidine , nulla subditorum culpa provocatus plerosque in rotam ag re , aut in perpetuos compingere carceres, apud se animo dercernat, Regem hunc, an Tyrannum dixeris ρ Perinde nobilium
anit Deus . Calvino teste . Qui in sacris litteris versati sunt , mirantur edictum Regis Assueri , quod Aman Iudaeorum holtis
extorsit: Erat sane crudele edictum, quo tota Judaeorum gens interfici iubebatur. At quanto crudelius decretum Dei, quod Calvinus extorsit, hostis honorum omnium Hoc decreto non una gens, sed populi Omnes, ac nati es cujuscumque gene ris, ae sexus, in Europa , Asia , Africa, quotquot unquam
fuerunt, sunt, aut erunt, aeternis addicuntur cruciatibus; lOlo Calvino, aliisque pauculis in Septentrione exceptis. Mirum ni Calvino eveniat, quod Amano accidit. Is patibulo, quod alteri paraverat, ipse a fixus est, Judaei imolumes evaserunt,
Io. Sed prosequor argumentum de misericordia Dei. Hor tatur nos Christus Lucae 6. ut benigni, & misericordes simu , non tantum erga eos, qui nos diligunt, sed etiam erga inimicos . Ad hoc suadendum utitur duplici argumento. Uno, qu si nostra benIgnitas, ac misericordia ad solos amicos se exten dit, nihil discrepamus a gentilibus: Altero, quia cum simus filii Dei, debemus imitari Patrem nostrum, qui etiam super ingratos, & malos benignus est . Hic quaeram ex Calvino, in qua consistat haec benIgnitas Dei circa malos, & ingratos An eo benignus est, quia ad mortem, & damnationem eos creavit, nulla ipsorum culpa provocatus ' An quia impellit illos, ut peccando laqueum sibi parent, quo suspendantur, aut ignem suscitent, quo aeternum crucientur si haec misericordia eli ,
quam imitari debemus, fateor Calvini discipulos in hae seuo a
bene profecisse . Multo aliter Scriptura hanc misericordiam in terpretatur . Nempe; quia Deus toti humano generi dedit e de inplorem, &cum iure posset omnes perdere, voluit potius omnes a Diaboli potestate vindicare , omnes. ad se invitares
hortari ad poenitentiam, pulsare ostium , patienter expectate, offerre gratiam, promittere gloriam, denique nihil non tacere, quod filii ab indulgentissimo patre expectare possunt. Haec Dei circa omnes misericordia est, quam testatur per Prophe-
as, di Apostolos. Hare in nobis excitat spem, dc fiduciam in
518쪽
Ma Z bee III. caput III. Deum. Me neminem, quantumvis flagitiis Oeeupatum , P titur de venia desperare. At illa Calviniana ni sericordia amaaliud est s quam praecipitium desperationis 3 Quam fidueram habeat peeeator , qui a Calvino didicerit , se iam ab aeterno morti destinatum esset nullum a Deo subfdium sperare poste Somnes labores a se susceptos esse irritos , & inanes ἔ Caver ab hoe praeeipitio'. . . sII. Reiecta est sententia Calvini de reprobatione ad mortem , & interitum ante praevisionem peccati originans . hac re nullum Catholicum auctorem pro se habet. Nullus en, docet, reprobationem factam esse ante praevisum peccatum Pr mi parentis. An autem aliqui reprobati sint propter totum peccatum orIginale, & in massa perditionis relicti s nonnulla disensio est. Et quidem si de parvulis se quaestio , constat ereprobari propter solum peccatum originale, eum quo ex vita ante usum rationis deeedunt . Neque de hac re uoluesse potest, ut in Scholastiea Theologia dictum est . Si autem quaeratur de adultis, an illi deserantur a Deo , & relinquetur in massa perditionis propter solum originale , de ime uum respectu , aut praevisione peccatorum actualium , pr Pr voluntate commissuri sunt, disputant Theologi . go nT, ne quidem post lapsum Adami Deum tam severe de nobis ita tuisse. Nam nassim Saerae Seripturae testamur , Deum liqua tum in se est, & ex parte suae voluntatis neminem prorius velle perires potius velle omnes salvos fieri , de si quis pse, non Dei voluntate , sed sua culpa perire. Loca clara, &obva
sint. I. Timoth. a. vers. 4. Dent stmnes μινι, ct ad amisionem veritatis venire. 1.1'erri 3. 9. Pa en
ἐν propter vos , nolens aliquos perire , sed omnel a
de hae re sit , de qua alibi , mi, iam satis
Calvini errorem', qui ante praevisum peccatum originale ceu .set quosdam ad mortem praedestinatos esse enim: dele' est , 8e saeris litteris , ae communi Catholicorum se
sui eontrarium, & apertam desperationem 3ngerit. Ia. CatholIca sententia est r Deum ex se, de sua tinnitatamas se hominem eum tota posteritate eo fine, ut omnes salvi xent, ideoque dedisse omnia ea praesidia naturi, ει gratie , finem consequendum erant necessaria. Quod autem
ab eo fine, de multi ex nobis reprobentur, id non Deior R
519쪽
De Praedestinat ἰona . Alignostro vitIo accIdisse. Hoc sensu Chrylost. Damascenus , Dor homas, &alii passim distinguunt duplicem in Deo voluntatem su nam primariam, & antecedentem , quae ex solo Deo ortum habet, & antecedit nostra opera ; alteram secundariam , Sc consequentem , quae ex nobis occasionem sumit, & consequitur nostra opera . Illa prior est voluntas bonitatis; haec posterior est justitiae . Deus ergo primaria, & antecedente voluntate vult omnes homines salvos fieri, qui non supplicii, aut cruciatus causa, sed ut apsius bonitatis participes essemus , nos efiinxit. At voluntate secundaria, ct consequente vult aliquos damnare , & punire, quia scilicet peccando occasionem dederunt. Hoc brevissime , Relo quentissime expressit Tertullianus in libro de resurrectione carinnis , cum ait: Deus de suo optimus, de nostro justus . Item explicari solet exemplo Iudicis, qui voluntate primaria, quia vir bonus est, vult omnes cives salvos, & incolumes vivere: at si v I deat quenquam peccare, voluntate secundaria, & consequen
te, quia justus est, vult illum punire. I 3. sat multa de prima Calvini propositione. Antequam pro grediar , praecipua Calvini objectio soIvenda est. Robur, & siris
mamentum ipsius est in epistola ad Romanos cap. 9. Inde enim colligit reprobationis non aliam esse causam, quam Dei voluntatem . Primo ex illo : Cum enim nondum nati fulsent, aut alia quid boni egissent, aut mali ut secundum elemonem propositum Dei maneret non ex ορ erunt , sed ex vocante dictum es et , quia
habui. Secundo ex illo, non est volemis , neque currentis , d Dei miserentis. Tertio ex illo , In hoe Usem excitavi te , ut ostendam in te virtutem meam . Quarto ex illo , cujus vult , miseretur, ct quem vult, indurat. Quinto ex illo, non habet potesta tem figulus Iuli ex eadem massa facere aliud vas in honorem , aliud vero in contumeliam Sed haec loca nihil iuvant Catin vinum. Primo, quia agunt de homine corrupto per pecca tum originale, ut omnes Patres explicant. At Calvino probandum est, Deum reprobasse quosdam ante praevIsum peccatum orIginale . Secundo, quia agunt de reprobatione μgratia. At Calviuus vult probare, quosdam refici a gloria ante praevisa peccata. Nihil ergo ad causam Calvini pertinent hae scripturae. I . Hoc paulo susus explicandum est. Deus circa te probos exercet quatuor actus . Primo, permittit eos labi in peccatum. Secundo, permittit eos perseverare , R mori in peccato . Tertio, excludit eos a regno. Quarto , addicit aeternis poenis. Jam ergo, G.s Man
520쪽
a a Liber III. caput III. . quando Calvinus loquitur de reprobatione , loquitur de s& quarto actu. Quaerit enim, quare Deus aliquos pruestinavit ad damnationem Respondet, non alIam esse causam, nisi meram volimiatein ι Boen illi probandum esset extatis, quod tamen sacere non potest. Ostendo. 'cribiti aut uad Rom. qui mixti erant ex Iudaeis ingentibus. Iudaei esserebant seni opter legem , & circumcisionens. Paulus conatur eos retun-ρὰ adu c. s. io. & II. ostendit Iudaeos in nova lege excluet , ratia Euandelica , pentes admitti . Poterant obiicere ludae uno repe sinus, & gentiles a/m Ittuntur' nobis facta est non illὶs. An promissio Dei semel lacta notes irritari rei pondet D. Paulus, pso missionem firmam esse, si bene intelliga- Absaham eredid i Deo asserenti sore, ut in senectute acc-
iam facta est illi pson:ssio, Messiana
naseiturum . Plaee oromissio sicut sacta est Abiasamo pro-titer singulatem ipsius fidem, sic etiam pertinet ad si os Abra-ς cui parsis sui fidem sunt imitaturi. At Iu is quando amnato erat Messias ex posteris Abrahae, noluerunt crederem
L. nil in D stant.&Ideo non pertinet ad eos prominio. IOI
indum V reprobatiotiem seri sola Dei voluntate, sine n - δε - cIs. Reliqua, quae sunt in c. 9. eo spectant, ut Aposto- Rendat Deum pro suo aibstrio inaequaliter distribuere tua
ni Potam enim dicere Iudaei, non solum se, sederi m
neci atorest, ae nroinde parem esse utrorumque cau-
f hεe se masi quam illos excludi oportuisse. Respondeth, ultie Deum I pa I duorum causa posse uni plus la rix V 2 l e I. P:j e at eausa Iacobi, R Esaui& tamen Deus z πIpsaeiuri in teinporali benedictione. Quare 3 qua λ 'Is visum est Padi etat causa Pharaonis, & Nabuch do Oso TV men altessu, misertus est Deus, alterum reliqui:
auratum. Quae causa Dei voluntas. Mieretων' ἀndurat, qu in vult. Et ex duobus peccatoribus qui zbores sum, alterum flumi dgr 'iRM- . . sive solo originali, sive etiam actuali peccato infectis , inus