장음표시 사용
531쪽
Qi id respondendiam ad dilemma Calvini stieum y
quod miseros ad desperationem provocat : Aut sum redestinatus , aut reprobatus. Si pridestinatus, nihil refert ,ene , an male vixero , qu a necessario salvabor. SI reprobatus, Corto pereundum mihi est, quantumvis eupiam esse bonus, BevirtutIs stud. s. Quid ergo superest, quam ut faciam , quod lubet, &fruar voluptatibus, quamdiu licet ' Hoc argumento lim convictus fuit Religiosus ille, de quo supra dixi ex Augustino, &nostro liculo multi Illum Imitantur, qui relictῖs monasteriis, ad laxiorem vitam redeunt, & omnibus flagitiis foedissime se Immergunt. Et sane argumentum tale est, quod ex Calvini prIncipiis affabre contextum, a Calvinistis solvi non potest.
a. Conatur quidem Calvinus I.3.e. 23. si. I 2. ad hoc argumen rum respondere, sed nihil agit. Potius vim argumenti auget, &diis ipse prῖneipIis contradicit. Sunt autem duo respontionis iapsius capita, quorum alterum ad prεdestinatos, alterum ad reprobos pertinet. Primo dicit , electionis scopum esse vite famctimoniam, ac proInde electos debere ad eam meditandam alacrIter se excitare , non autem desidiam pretexere . Secundo
dicit , reproboς impudentissime mentiri , quando pretiendunt se perdituros operam, si studeant bene vivere; si enIm reprobi sunt, in qu rt, non possunt bene agere, quIa necessitate decreti divini ad male agendum Impelluntur. Haec solutio quam inanis sit , nemo non videt. Αe primo, quomodo electi possunt se excitare ad viis sanctimonIam , ut alibi dixit Calvinus, libero arbitrio prediti non sunt si omnIa ab IIs necessitate, nihil libertate agitur Deinde, quorsum hoc faciant, si sola electio lassicit ad lalutem y si essicaeiter electi sunt, nullo respectu bonorum operum Denique, quid pratest obesse, si non modo non excitent se, sed etiam adulteria, & homicidia commIttant i Haeeen Im IllIs non Imputantur, teste Calvino. sane si non alia solutio expectanda est, perget quisqtie dicere: SI electus sum, nihil
refert, quomodo me geram, quIa certo certIus salvabor . Iam
quod secundo Ioeo dix It Calvinus de reprobis, quid aliud est, quam Ipsum desperationis barathrum SI ncin possitnt reprobine conari quidem bene agere , sed neeeffario Ipsis pereundum est, quid at Iud sequitur, quam ut abjIciant se, & in omnem vivendi licentiam se effundant s. Μulis
532쪽
3. Multo rectIus solvit hoc argumentum qu dam Medicus ,
quam Calvinus. Historiam refert Caesarius , quae se habet.' Ludovicus Land gravius propter deploratam vivendi licentiam a
viris religiosis correptus , graviterque mon Ilus , ut ad bonam frugem rediret, antequam inopina morte praeveniretur, pro e
eusatione hoe asserebat: Si praedestinatus sum , nulla peccata poterunt mihi regnum coelorum auferre ; si reprobus, nulla b na opera conferre . Itemque illud ; Cum venerit dies mortis meae , certo morIar , Illum nec bene vivendo potero extendere, nee male vIvendo praevenire. QuId factum Iucidit in gravem morbum. Medicum ad se vocat. Is, ut erat vir prudens , &verborum Landgravit memor, Domine mi, inquit, frustra me vocas . Nam si venit hora mortis tuae, certo morieris, nee pos. sum te iuvare; si non venit, non indiges mea ope. Quid ita vero, inquit LandgravIus Quin iuva me, antequam mors ata repat. Tum Medicus: Si putas vitam corporis conservari ponse adhibita medicina , eur similiter non credis vitam animae
'uvari possie poenitentia, & eontritione Hoc verbo vicit Medicus , & Landgravio persuasit.
q. Theologi hoe modo solvunt. Si praedestInatus sum , Idest si
a Deo ordinatus sum ad vitam aeternam per certa media, quae In mea suut potestate, eonsenuendam , certo consequar vitam aeternam, modo illa media adnibuerim . Rursum , si sum reprobatus , Id est, si a Deo ordinatus sum ad perpetuos cruciatus propter mea peccata, quae libere commisitarus sum, certo damnaiahor, si illa peccata committam, &ab iis non abstineam. Hata solutio reddit animum tranquIllum, re pacatum. Neque eum, qui in peccatis est, facit desperare; nec ei, qui iustus est, s
euritatem promittit . Quin potius utrumque monet , ut cum timore, ac tremore salutem suam operentur.
I. Alv Inus se sentIt. 'Imo, Christum non omnibus , sed a paucis , idest solIs praedestinatIs largiri suam gratiam. a. Et hIs paueis non dare quamcumque gratiam, sed tantum actualem; nulli habitualem , & sanctificantem . 3. Porro hane actitatem tam paree, aetenuiter dari a Christo, ut nemini su ficiat ad Iegem servandam . 4. Imo eum hoe onere dari, ut qui illam accipiunt, non polliat ea libore uti, aut cum ea coopera ri .
533쪽
xi. Tria prἰora puncta resutata sunt. Primum I. 3. e. 2. qu. rAlterum l. r. c. I 6. qu. 2. Τertium l. I. c.I I. q. 3. Superest quartum , quod lioc loco resutandum est, tametsi praecedenti capite aliquid de eo dictum sit.
a. Docet ergo Calvinus , per gratiam actualem , quae a Chriaso datur, tolli libertatem arbitrii ; nec esse in nostra potestate cum Illa cooperari, vel non cooperari. Sic enim habet l. 2. in
sit. c. 3. sy. Io. voluntatem movet, non qualiter multis facuus
ιradiitim est, ct creditnm , ut nostrae postea sit eleolionis, morioni Mut obtemperare , aut refragari , sd illam esseae iter afficiendo . Ita Iud ergo tot ι es a Chrysistomo repetitum repudiari necessa est: quem 3rahit, volentem trahit. Hic aperte reprehendit Chrysostomum,& totam antiquitatem, quae multis saeculis tradidit , & crediadit, gratiam Dei praevenientem ita movere, & excitare nostram voluntatem, ut liberum sit consentire, vel dissentire .
3. Sed Calvinus potius reprehendI debet, qui opponit se non solum antiquis Ecclesiae Doctoribus, sed etiam Scripturis ipsis .
Antequam hoc ostendo, breviter explicanda est illius sententia. Potest enim duobus mo)is Intelligi. Primo, ut voluntas nostra a Deci mota, & excitata consentiat quidem divinae motioni , non tamen libere, sed necessario , ita ut non possit non consentire . Secundo , ut mota, & excitata nihil ipsa agat , sed totatum, quidquid fit, a sola gratia procedat, & voluntas solum passive se habeat . Noe posteriori modo asseritur a Calvino .
Nam l. 2. instit. c. 3. si. 7. se habet: Erunt fortasse , qui concedent, Noluntatem a bono suopte ingenio aversam sola Dei virtute eonverri; sic tamen, ut praeparata suas deiade in agendo partes ha-ὀeat. Et paulo post: me perperam illi trisuitur . Ideo non recte a Gosostomo scriptum est, nee gratiam sine voluntate , nee πο&ntatem sine gratia quicquam posse operari. HIc iterum reprehendie Chrysostomum, & aperte docet contra omnes Patres, voluntatem a Deo excitatam, & praeparatam non habere suas partes
In agendo, sed totum, quod sit, a sola gratia efiici .
est, quod voluntas non cooperetur gratiae, sed omnino nihil agat. Alter, quod non sit in potestate voluntatis consentire , aut refragari. Uterque perniciosus , & sacrae Scripturae contrarius ior refellitur ex illo I. Corinth. Is . Io.Gratia ejus in me vacua non fuit, sed abundantitit illis omnibus laboravi; non ego autem, dgratia Dei mecum . Quae verba sic explicat D. Aug. lib. de gratia, δέ libero arbitrIo c. s. Non ego autem , sed gratia Dei mecum, idest non solus , sed gratia De/ mecum; ac per hoc nec arat ἰa De ἰ
534쪽
monium, tam clare explicatum , sufficeret. Addam tamen plura . Psalm. 26. 9. Adiuror mens eso, ne derelinquas me. Et Psalm. 69. a. Deus in adjutorium meum intende. Si Deus aὸjuvat nos, sane& nos aliquid agimus, ut recte argumentatur Augustin. serm. I 3. de verb. Apostol. Vomen, inquit, Adjuroris praescribit tibi, quia is tu ipse aliquid agis. Eodem spectant illa 2. Cor. 6. I. Ne in vacuum go iam Dei recipiatis. Et Roman. 8. 21. Spiritus a juvat infirmitatem nostram . Et Phili p. q. 13. Omnia poeum in eo , Τω me confortat. Et August. Tract. 72. in Ioan . Operantῖῆn se Cl. γ ιβο eoucratur homo Is lutem aeternam , ct justificationem
s. Hi ne recte colligunt TheologI , duplex esse ossicium
gratiar actualis et alterum prae vcnire , excitare , & praeparare nostram voluntatem, & consensum: alterum voluntatem jam praeparatam adiuvare, & cum ea cooperar I ad consensum etiaciendum . Unde Augustinus in EnchIridio cap. 3 i. Erim is voluntatem Deus praeparat adjuvandam , Er adjuvat praepara raru . Et lib. 2. de peccatorum meritis , cap. 18. Puod ad Deum nos converpimux , nisi Us exclian:e , ct adjuvante non
possumus . D. Bernardus lib. de gratia, & libero arbitrio : Cb- natus uostri cassi sunt, si non ad u*antur: ct nulli, si non exci
s. Sed obiicit Calvinus Illud I. Cor. I 2.9. Deus speratur omnia in omnibui. Et a. Cor. 3. 1. 29an sumus sufficientes cogitare inliquidis nobis, quasi ex nobis,sed seu cientia nostra ex Deo est. Et Philip . I. s. Deus operatur in vobis velle , o perficere . Ex his colligit : Deum omnia facere per suam oratiam , nos nihil . Respondeo. - , mum te stimonium non est ad rem. Non euim agi tibi Apostolum de gratia praeveniente, de qua nunc quaestio elii sed de gratiis gratis datis, ut vocant, id est,de dono linguarum, prophetiae, miraculorum; quae omnia dicit esse a Deo: quod nemo negat. Ex secundo hoc solum colligi potest, nos sine auxilio divinae gratiae nihil , quod ad salutem pertineat, posse inchoare, aut perficere, quod fatemur cum Augustino lib. de Praedest. Sanctorum cap. 2. Nemo , inquit, sibi suscit ad incipiendum, vel perficiendum yuodcunquis opus bonum. Sin Ili modo explicandum est illud: Deus Uera ι In vobἰi velle, ct perficere , id ost , Deus in principio , & pro oressis boni operis adest vobis per suam gratiam, ita ut vestrum velle,& perficere non solum sit a vobis, sed etiam a Deo, qui vobiscum operatur. Sic explicat D. AEgustinus lib. de grati; , &lib.
arbitr. cap. 9. cum ait: Non enim , quia dixit : Dens Neratur in Ῥο-
535쪽
481 Libar m. capuι IV. ιιι velle, o perficere, ideo liberum arbkrium abstulisse putanduae es. Quod si ita estet , non supertas dixisser: Cum timore , ct tremove vestram salutem operamini . Et infra cap. II. in velimus , sinem is operatur r cum autem volumus, ut faciamur, nobiscum coop
. Potest &illud obiici Rom. 8. Ir. Qisi eumqu ργἰta Dei aguntur, ii sunt 'ii Dei. Sed jam olim respondit D. Augustinus ser.
23. de verbis Domini, cum ait: Dicis mihi aliquis, ergo agimur, non VImus. Reoondeo: μο o agis,ct ageris. Et tune bene agis, si a bono varis . Spiritus enim Dei, qui te agit, agentibus adjutor est. Ipsum
nomen ad jur oris praescribis tibi , quia ct tu ipse aliquia eth. Agnose, quid posas , agnosce , quid confitearis , quando dicis AMR-
ιοr meus so , ne derelinquas me. - utorem utique inmoeas Deum .
Nemo adjuvainr , si ab illo nihil agatur. vides, quomodo ubiquo pugnet pro nobis Ausustinus contra Calvinistas. 8. Obiicitur & illud lacobi a. II. Omne datum οφιImum , O ο-mne donum perfectam desursum es, descendens a Pa ire luminum . Respondeo. Uerum est, dona fidei, spei, charitatis, & actualis gratiae esse a Deo, tanquam ab authore omnIs boni spiritualis ; non tamen inde conficitur, nos cum eiusmodI donis non cooperari. Imo ideo conseruntur a Deo, ut cum ipsis coopere mur. Hoc significat Christus in parabola Euangelica, Lucae I s. I 3. cum ait meatis autem servissuis, dedit eis decem mnas, o ait ad illos, Hegotiamiai, dum venio. Et infra: jussit voeari semvor, quibus dedit pecuniam, ux sciret , quantum quisque negoti
tus ester. Flie per ser vos intelliguntur omnes fideles Chiistiani, quibus distribuit dona suae gratiae, eo sine, ut quisque bene iis
utatur, juxta monitum A postolia. Cor. 6. I. Exhortamur, ne In vacuum gratiam Dei reo latis. 9. Hactenus contra priorem Calvini errorem . Alter erat, non
esse in potestate hominis consentire, vel resistere gratiae Dei excitanti , seu praevenientI. Hic etiam refellitur. Primo ex scripturis , Actor. I. v. m. semper Spiritui Sancto resi uti . Loquitur de Iudaeis, qui tametsi per gratiam,& inspirationem Spiritus sancti saepe exestarentur ad fidem, & poenitentiam ; nolebant tamen inspirationi locum dare, sed sponte, ae plena libertate illiresistebant. Eodem spectatiIlud Pal. 9 . 3. Hodie , si vocem ejus audieriιδε, nolite ob νare eorda vestra, id est, si Internam vocem Spiritus sancti pe ceperitis , nolite illi resistere , sed acquiescite . Ita enim loquitur , quas sit in potestate ilIorum , vel obtemperare monitIoni divinae , vel obdurato eorde reluctarI. Et illud Matth. a 3. 37. quoties volui congregare filios tuos , ct nolui μ 3 Et Ap. 3. ao. Ego sto ad ostium ,
536쪽
ni tur esse in potestate nostra aperire januam cordis Deo pulsanti,& non aperire.
a io. Consentiunt nobiscum Patres. Aug. lib. de spiritu,& littera cap. 3 4. consentire voeMion; Dei, vel ab ea dissentire, pispHae volti talis est.Nihil brevius, nihil nervorsius dici potuit. Et in lib. de gratia Christi e . IA. Quis non viaeas venire emquam s aut non venire , arbitrio voluntatis' Et In tr. in titulum Psal. I. prope finem: Non eras in pore te tua , ut non nascereus ea . Gam: es in potestate tua,nt eredas in Christum.Et D. Prosper lib. a. de vocat. gentium, c. 28.
Sicut qui erediderunt, juvantur, ut in fide maneant: sic qui nondum credideνunt, iuvant. , ut eredant. Et sic ut illi In sua habent pol sate , ut exeant, ira ct isti in sua habent potesate , ut *eniant. Omitto alios Patres In re perspicua. I r. Aeeedit haee ratio essicacissima. Constat ex scrIpturis , alios consentire divInae voluntati, allos resistere. Consensetunt Ma thaeus in telonio, Paulus in itinere, Zachaeus in arbore , Latro in cruce, restiterunt Iudaei, de quibus Stephanus Act. 7. v. s I. Vos semper Spiritui sancia re his. Et Prov. I. a . Vocavi, s renuistis . Vel ergo utrique , eam Di, quam illi libere id fecerunt ; vel neces.sario, aut coacte . Si libere, vicimus. Si necessar o, aut coacte, duo
sequuntur absurda: Alterum, quod nec illi laudandi , nee hi vItuperandi sint: Alterum , quod Deus det quibusdam suam gratiam ,& per eam ipsos cogat ad resistendum, suod plane a d vina boniata te est alienum. id enim hoe aliud esset, quam Deum esse authorem peccati obdurationis, aut conferre suam gratiam inn seram perniciem , aut damnationem ' Et si ita est , quomodo alibi
dicit: Nolite obdurare eorda vestra Nisi iterum occurrat Calvinus,&Bera cum suo solenni responso, Deum ironice hoc dicere, O Iliadeye miseras mortalitim mentei. Ita enim solent isti Theologi, cum urgentur, saeras litteras interpretatI. ix. sed citat pro se Calvinus illud Ezech. a. s. Aufestam eorIapideum de earne vestra , ct dabo vobis eor earneum . Hinc Infert ,
sicut non est In potestate lapidis, ut convertatur in carnem,sed solupassive se habet; Ita non est in potestate voluntatis humanae,ut ex mala fiat bona, sed mere passive se habet. Respondeo. Voluntas nostra secundum se nee est cor lapideum , nec carneum , sed vas quaedam media, & naturalis, quae formam lapIdIs, aut carnis successive porest suscipere, id est, quae nunc peccati duritiem snunc gratiae teneritudinem In se habere potest. Neutrum tamen sit sine ipsi u libera cooperatione. Hinc idem Ezech. cap. 3t.
537쪽
t;bεν m. caput M . , unde sequitur, cor lapideum non possie fieti carneum , nisidit Deus per suam gratiam, & voluntas per suum consensum conia De eoncessu Dei intellige illud, Dabo ποias cor carneum
Et Pisi s o. 12. cor mundum crea in me DeMs . De concursu auten nostrae voluntatis , Facite vobis cor novum.
CAI ἔ a sentit. I. Deum ab aeterno non solum praescis, 'lim & oesmisisse, sed etiam efficaciter voluisse , ordinal A-sthiasse ut Adam peccaret, dc totam posteritatem ua ς' p φαγ- , he thaheret. 2. Similiter ab aeterno voluisse , Ordi ημ ''N n isse.ut alia peccata fierent, quae quotidie fiunx' 'Isti . .Ut hoc decretum executioni mandetur, Deum
yh hrae' a ρε ιραερε, & impellere Satanam, ut maleficia
S'ης ' που miri, ἔ- m, quam nos, quod ipse sit principa-
peraria ζψq h., inera duntaxat instrumenta. 6. Qua fh ecincedi oportere, Deum esse causam, & auth
'μπs.sed etiam voluisse, & praedestinasib lapsu
538쪽
De Authore pereat P. qerseo sic ordinaverat. Et infra e me absurdum videri d/bet, quia dico , Deum non modo primi hominis casum , O in eo posterorum rMi,
nam praevidisse, sed arbitrio quorue suo dispensasse. Omitto alia
Σ. ΗΣe Calvini doestrina salsa, & haeretica est. Et dupliciter resutari potest, generatim, &speciatim. Generatim hoc modo ;Nullum peccatum si Deo absolute volente, & praedestinante, ueostendam quaest. sequenti; ergo nec peccatum Adami. Speciatini vero sint haec argumenta. Primum; Nihil divina fide credendum est Calvino, &Calvinistis, nisi quod in sacris litteris continetur ;sed Adamum peccasse Deo volente, & praedestinante non continetur in sacris litteris; ergo Adamum peccasse Deo volente, praedestinante , n-n est divina fide credendum; videat ergo Calvinus, qua fide ipse hoc credat, &astruat. Major propositio a. Calvino, & Calvinistis negari non potest. Est enim firmissimum ipsorum propugnaculum , quo contra Catholicos conantur se itieri . Sena per clamant, & inculcant; Verbu- Dei βέ tum , Verbam Deiscriptum; extra hoc verbum nihil in negotio fidei admittendum ; frustra a Catholicis obtrudi Traditiones, Patres, rationes ;1ola Scriptura lites omnes dirimi oportere. Minor vero probatur, quia nullum hactenus testimonium ex tota Scriptura afferri potuit, quo Calvinistae probent Dei voluntate, & praedestinatione lapsum esie Adamum . Nam quandocumque scriptura de hoc lapsu loquitur, tribuit illum serpenti, Diabolo, Evae , Adamo,
nusquam Deo. Sap. 2. vers. 23. Deus creavit hominem inextermina
bilem; ct ad iis inem similitudinis suae fecit illam . Invidia autem
diaboli mors introivit In orbem terrarum. Et Ioan. 8. qq. Ille homicida orat ab initio . Et Gen. 3. 13. Serpens decepit me. Et ibidem:
Mulier, qAam dedisi inihi sociam , dedit mihi de ligno . Et iterum:
VDIa audisti Vocem uxorit triae. Et Rom. s. v. I 2. Per tinum h9minem pecca χ m in hunc mundum in ιravit . Si ergo liaec controversia de
peccato Adami, Scriptura iudice, dirimenda est , nihil aliud habebimus ex Scriptura, quam quod Catholici docent, Diaboli
invidia, serpentis deceptione, mulieris hortatu, propria liber late lapsum esse Adamum . Haec omnia sacris litteris consignata sunt. De Deo volente , & praedestinante verbum nullum. 3. Hoc argumentum nec Calvinus, nec discipulus ejus Bera potuit effugere . Et quidem Calvinus lib. 3. inst. c. 23. V. I. nullum ex Scriptura testimonium , 1ed leves quasdam ratiunculas adduxit, quibus conatus est probare , lapsum Adam suisse a Deo decretum. Illas paulo post diluemus. Beaea vero in libro de arcana Dei praedestinatione contra Castalionem, cum omnia Scripturaa
539쪽
Lbεν III. caput V. loea percurrisset, nihil aliud pro Calvino suo potuli repet re,
nisi illud Ephes. I. v. II. Qui operatur omnia secundum eo illitam volun alis suae. Miror sine, ut modestissime dicam , Cal Vini stilum impudentiam . Nihil a Catholicis volunt audire , nisi sacrisi cripturas aperte traditum ; Patrum, & Conciliorum authoiaritatem fastidiose repudiant; & ecce cum agitur de re maximi momenti, nempe de ruina totιus humani generis in primo parente volunt sibi fidem haberi, cum tamen nullam scripturem convenientem, sed nec ullum Patrem, nullum Concilium pro se posibit allegare . Nam quod attinet ad locum illum Apostoli ,
quem Beza produxit, nihil praesidii ex eo haberi potest, ut seq.
quaest. si. Is . constabix . . Alterum argumentum : Quod Deus disertis verbis leno , aestvere prohibet eri, id certe ab Iolute non vult fieri; at disertis verbis serio, ac severe prohibuit, ne Adam peccaret; ergo absolute non voluit, ut Adam peccaret. Major tam certa est, quam certum est, Deum non esse sibi coRtrarium, aut mendacem, &decentorem. Nam si absolute aliquid fieri vellet, quomodo serio ac severe prohiberet illud fieri, nisi aut pugnaret ipse secum ,
aut nos misere ludificaret Minor aperte habetur in scripturis , Gen 1 Is . Tulit Dominus Deus hominem, opst uir eum in Paradis, volustiatis, ut operaretur , ct cHi odiret eum : princepitque ei dicens r
ine eomedas; in quocungue enim die comederιs ex eo, morte moγιe-kI, Hic videmus Deum non modo praecepisse Adamo , ne pec- earet sed etiam gravem prenam comminatum esse, si praecepto non obediret. Falsum ergo est, quod Calvinus somniat, De uni absolute voluisse, ut Adam peccaret. Tertium argumentum: Deus non solum prohibuit Adamo sub oravi mortis comminatione , ne peccaret; sed etiam cum pee-
ea VI. severissime illum punivit; ergo non fuit voluntas , & decretum Dei, ut Adam peccaret. Gen. 3. II. quia avd ι vocem uxoris inae , ct comedisti de ligno , ex quo praeceperam tabι , ne comed ves, maledicta terra in opere tuo 3 n laboribus comedes ex eae unctis diebus vita tuae, spinas, O tribulos germιnabis tibι. In sudore vultus tui me seri r pane tuo, donec re emaras in perram , de quasumstiui es : gula put is es , ct in pulverem v erterιs. Et infra ieeitque mam , o collocalix ante paradisum voluptaris chertibim . sane si Deus absolute voluisset Adamum peccare, an non crude-II esset . uuitam severe in illum animadverteret An non merito
dixisset Adam: Domine, si seci, quod voluisti, quare tam graviter mihi irasceris 3 Cure paradiso ejicis Cur tot maledictionibus
540쪽
De inhore neeaιI. 8 proscindIs Cur ad labores, ludores , & miserias Innocentem condemnas ' Rectius Fulgentius , quam Calvinus, Deus nou est nitor, cujus est author . 6. Quartum argumentum : Illud praeceptum , quod Deus impolia it Adamo, ita reliquit in libera ejus potestate, ut potuerit vel implere, vel transgredi pro suo arbitrio; ergo absolute non
voluit, ut transgrederetur: ergo nec absolute voluit, ut peccaret : ergo Adam non peccavit, Deo ablolute volente , & decernente . Discursus iacilis est. Prima pi opositIo, in qua est vis argumenti, patet ex illo Ecclesiastici I 1. I . Dcus ab initio consilinit hominem, o reliquh iuum in manu consilia fui. A ljecis mandata, praecepra sua : Si volueris mandata rvare , confer abunt ιe. Apposuit tibi aquam, o ignem, ad quod volueris, porrige manum ιuam . Ante hominem υἰta, O mors , bonum , ct malum o quod placuerit
ei, dabitur illi. Quid clarius dici potest ' De eodem praecepto
Ioquitur Tertullianus lib. 2. contra Marcionem: Non enim pone-xetur lex et, qui non haberet obsequium debitum legι in sua potestare', nec rursui comminatio mortis transgresoni adscriberetur , si nono contemptus legis in inbitrii libertatem homini deputareιur. 7. Quintum argumentum .' Nemo rectus, & prudens potest ex amico velle facere inimicum sine omni alteri ηs culpa praeced te : sed Adam in statu innocentiae erat amicus Dei: ergo Deus non potuit recte , & prudenter velle, ut peccaret. Major propositio lumine naturali nota est, & ab omni homilium genere recepta . Et bene monet scriptura, Prov. 2 7. IO. micum inum ne dimiseris. Et Eccl. 6. I . micur sidelis protectisfortis: medicamentum vitae, θimmortalitatis. Si Calvino credimus, Deus non fuit Adamo amiacus fidelis. Quarer quia non fuit illi protectio sortis, sed potius
causa ruinae, ac perditionis. Non fuit medicamentum vitae, &immortalitatis, sed pharmacum mortis, &corruptionis. 8. Sed quid opus est pluribus argumentis 3 Calvinus ex Calviano refelli potest. Quaero ex ipso, an Adam libere peccaverit, necne 3 Quidquid dicat Calvinus, captus est. Si libere peccavit, falsum est, Deo volente peccasse , quia voluntas Des, testo Calvino , es rerum necessas . Si non libere peccavit, falsa sunt illa Calvini verba lib. I. Inst. cap. I s. d. 8. Potuis Adamstare, si vetalet, quando non nisipropria votantare cecidis . Qi iocunque se vertat Calvinus, in seipsum incurrit. 9. Hactenus contra Calvinum . Nunc videamus, quid Calvianus pro se afferat. Ac prima eius ratio, qua conatur probare Adamum lapi una ex Dei voluntate, & decreto, habetur lib. 3. Inst. c. 23. his verbis : υιι vero idem Deus, quem Scripιura praedicat