장음표시 사용
561쪽
Loqu1rfrde Meeatis, de quibuε luputare eceperat, nominatim de caecit te , di tyrannide Actavi, deincestu Absalonis, de eo victo Semei, de A nostisa & ido)omania decem tribuum, de eaedibus, rapinis, incendiis Qialdaeorum in Iudaea, de rabie furentium Iudaeorum In Christum, de inIquissimo Pilary judstio ,& de alias similIbus. Hare omnia voeat Dei opera, horum D innium auctorem esse Deum pronunciat, ridetque Catholicos, qui haec sola permissione putant evenire .
stimonIa passim obvia sunt .' sanctus Irhnaeus intefrum opus adversus hane haeresim scripsit, teste Eusebio lib. s. hist. c. 9. Similiter Basillus scripsit Integram homiliam, cujus titulus est: quod Deus non est ambον malον- . D. Aus ullinus tres libros seipsit delibero arbitrio ea potissimum de lausa, ut ostenderet, Deum non esse auctorem peceati. Damascemis lib. . de fide cap. 2Ο. nihil aliud docet, nisi Deum non esse auctorem mali,& explieat testimonia Scripturae, quη in contrarium aflerri possunt. C teri P tres passim idem docem . D. Chrysostomus Domit. Σ3. In Acta Apostolorum: Nuliui, inquit, dicaν , Deus nobis auctor malarum est. Et infra r Salius fueris sexcentie, defodi, quam Mum audirer alia per nos. Tertullianus in libro adversus Herinopeneris: me enim fieri potest , ut sit ini: Iaior atir artifex nilius mali veris, qui nomen Fb0erfecti vindicat parenti, , ct judieis . Augustinus lib. a. de peccatorum meritis , & rem Iss . e. 17. Nulbns humanae In Deum referare ausam . Prosper In responsione ad capitula
Gallorum cap. I . Bonorum Deut auctων es , non malorum . Sam ctus Gregoriuslib. 29. moralium eap. II. Dominus auctor est natura , non culpae. Longum esset omnium aliorum testimonia eo gerere , praesertIm in re certa.
562쪽
DI t istus In Pimandro ea p. ultimo ait, Deo factore nihil purpe, nihil malum prodire, Plato in z. Dialogo de Republ. M-norum quidem solus Deus e ausa est dicendus et malorum autem quamlibet etiam aliam ρroer Deism causam quaerere decet. Et infra e Malorum alicuι causam esse Deum , eum bonur ' , referuiendum est Omurno , nee permittendum hoe quenqu.tm aicere in
sua cIritate, si senis instrui legib-s eiritas debet e me insuper quenquam audire, sive sit ille minor, sive fenior o De carmini k rhaec inserantur, sive soluta oratione n r en ur , 3anΤΜam guae neque dictu sancta sint, neque aliis utilia , nec inter se consona . Iam CalvInus ipse non uno loco diserti verbis assirmat Deum non esse assetorem malorum . N in In prpefatione libri de sterna pr destinatione ait: Inter Omner pios fixum hoc , coufessum use debet , non esse , eur Dyspeecatis fosim' bomyuςs Deum a scr:bant , nec ullo medo sol um involvant, ad pariem suμα fust nondam . 2t in fine eiusdem libri: Ergo cum justa de eaηsa, licea bir Un'ra , g DOm notrocedan quae sielerate ab hominibus ma-ubicia perpetran ur: etiamsi rerum omnium prima causa sis e usuriunyas , peccati xamen esse au Iarem nego . E': lib. I, Institui. cap.
II. d. 3. reprehendit Lyconidem , qui apud Di Mum dicit, Dina impulsor fuit: eredo Deos voluiste . Denique ide m Calvinus In admonitione qdve us Libertinos longa disputatione probare nititur i Deum non esse causam peccati. E.t Thςodorus BeZa, tum In rei ponsi otiς ad I est, ilium . tum leti alia ad Castalionem, diligenter purgat se , &. Calvinum suum ab Illa nota, quod Deum auctorem pecc*ti faciat. s. At fi ita est, inquἰe , si Calvinus neg t Deum esse glictorem pecc*ti, quomodo ergo nos dicimus, eum hoc as eruisse Ii R spondeo. Calvinus fac ir, quod alii faciunt heretici. Affirmat, negat, sicut vult . Quando disputavit contra Catiaul ἐς Si comtra nudam Dei permissionem, aperte asseruiit, Dei voluntate , & decrζto fieri peccata r Deum auctorem est, omnium flagiti rum, non permisso rei M. Uerba eius superitis recit gla sunt At postea, quando Libertini , s novi heretici , partim ex Luth ro , partim ex Calvino geniti θ coeneripit pal am ex doctrina Calvini profiteri, De vim est auctorem si eleriam , ac 'ggitiorum omni viri, aliaque par doYa nasissim disseminar unt, non continui se Calvinus, & versis velis, se ipsum coenit oppugnare hi suis filiis. Neque Calvino line novum est, Atibi si pe hoc factit vit, ut non semel hactenus notavi, ae deincep s notabo. 6. Quod autem Calvinus iens erit, Deum esse auctorem peccarorum , dupliciter ostendi potest. Primo ex verbis Calvini, que
563쪽
paulo ante recliata sunt. Secundo rationibus, qui In doctrIna Opsius iandantur . Prima ratio: Qui physice,&effective,& tanquam principale agens producit aliquod opus, est physica, & effectiva causa illius operis, ut per se patri: sed Deus, teste Calvino, physi-& etaim ue., & tanquam princἰpale agens produeit adulteria usuria, & homicidia. ut in praecedentibus quaestioniblis ostensum est r er o Deus , teste Calvino, & physica , & estectiva ea uis ill rum steterum est. Secunda ratio .Qui alium incitat, impellit, &necessitat ad opus aliquod faciendum , est moralis causa, & primaraus a uitror illius operis, quod etiam per se notum est ι At Deus, tesse Calvino, incitat, impellit, & necessitat homInes ad omnia Icelera perpetranda, ut in superioribus visum est; ergo Deus, te ste Calvino, est moralis causa, & primarius author omnium sa-gIlIorum . Tertia ratio Is, qui utitur instrumento, en primarius author illius operis, quod ipse per instrumentum facit; sed Deus,
ex doctrina Calvini superius tradita, utitur homine tanquam ii strumento ad perpetranda peccata: ergo Deus est prImarius author peccatorum. Quarta ratio. Qvi essicaciter procurat , ut aliquis neecet, is illius peccati author dici debet e sed Deus, ut docet Calvinus , sterna sua prsdestinatione essicaciter procu .rat omnia peccata ; ergo omnium author dicendus est. 7. Haec argumenta, qui partim ex Calvini verbIs, partim ex lumine naturali, & omnium hominum consensu contexta sunt, eonantur Calvinistς eludere hae unica distinctione . Alunt , Deum quidem esse authorem furtorum , adulteriorum, homicidiorum,& aliorum similium operum .' non tamen esse authorem peccatorum 3 quia putant sila non esse peccata, quatenus sunt a Deo. Itaque concedunt, Deum impellere, & cogere impios ad furta, de homicidia perpetranda , imo Deum operari haec omnia per homines, tanquam per sua instrumenta; negant tamen Deum operari P cata , quia illa opera, quatenus a Deo sunt , non sunt peccata: sed solum quatenus procedunt a mala impiorum voluntate. Sed haec evasio nulla est, etiam Calvino teste . Nam neque Libertini
volebant concedere, Deum revera esse authorem peccatorum.
quia putabant peccatum nihil aliud esse, nisi falsam opinionem stsed tantum esse eausam adulterii, homicidii, suris; & tamen eo nomine reprehenduntur a Calvino in epistola ad Rotomagenses adversum pranciscanum quendam Libertinum his verbis r con-
restatuvsibi longe aliam ese mentem , seque Deum mali authorem
facere noIle affirmat; sed qiud prodest hujusmodi subierfugium in re tam aperta Hoc idem dici potest de Calvino, &Calvinistis, qui In re tam aperta sit bterfugiuin qu runt.
564쪽
ae Deincla quaero ex Calvino, quare mendaeIum, odium, aut homicidium sint peccata, quatenus procedunt ab homine, qui est
tactum instrumentum & non sint peccata , quatenus procedunt a
Deo , qui est agens , R eausa principalis Respondebit, quia voluntas Dei bona est, hominis mala . Item quaero , tur in eodem opere bona sit voluntas Dei, &mala voluntas hominis Invenio quatuor causas apud adversarios, quas breviter examinabo. Prima est, quia natura humana vitio primi parentis tota corrupta
est. Sed haec ratio non habet loeum in primo peetato Adami, &Luciferi. Nam si qu*ram, quare voluntas Adami, & Luciferi fuerit
mala in primo peccato. , & voluntas Dei bona y notae potest apte responderi, totam naturam humanam , & Angelicam fuisse corruptam. Hoc enim falsum est . Altera illorum ratio est, quia Deus non vult peccatum, ut eulpam, sed ut poenam alterius peccati. Sed neque hqc ratio potest accommodari ad peccata primi parentis, & Luciferi. Nam primum illorum peceatum non potuit esse poena alicujus peccati praeeedentis, cum ante primum peccatum nullum aliud praecesserit. Τertia ratio est, quia Deus habet bonum finem propositum , homo malum. Deus enim vult homines peccare, ut habeat quos juste damnet, & quorum liberaliter misereatur, ut ea ratione iustitis, & misericordiae suet gloriam manifestet. Η mo autem peccat, ut libidinem suam expleat, non ut gloriae Dei serviat. Hanc rationem reddit Zuvinglius in libro de providentiac.6. Calvinus I. I. Inst.e. I7.sis. 8c in libro de aeterna Dei praedestinatione, & in instructione adversus Libertinos , e. I .&BeZa in responsione ad Sebastianum Castalionem In refutatione secundae calumniae . Haec ratio ex ipso Calvino relatari potest, quIa ipse ex su is principiis fateri debet, Deum esse causam malae intenti nis , seu voluntatis . Nam si Deus ab aeterno deerevit, & praedestinavit peccatum , quod possit iuste punire , aut liberaliter condonare ; & peccatum non est peccatum , nisi mala intentione fiat; necesse est, Deum praedestinasse, & deerevisse , ni homo mala intentione operaretur.' ergo mala intentio est essectus divine praedestinationis:ergo etiam peccatum, quatenus peccatum,est effectus
Dei δ ergo Deus e st caula, R author peccati, quatenus peccatum est, ex sententia Calvini. Quarta ratio est Zuvin ii, qui ideo putat malam esse hominis voΙuntatem in opere malo, Dei non ma iam , quia Deo non est posita lex, homini autem. posita est ἔ ac proinde ii R eodem opere voluntas hominis transgreditur te em, Minata est; Dei voluntas non transgreditur , & mala non est. Hoc
. doctrina Zvvinglii refellitur ab ipso Calvino lib. 3. Institutionum s p 3. in fine ἱ singimus, inquit, Deum exlegem, Sc.
565쪽
sto Deo III. capist m. Et merito, quIa quamvis Deo non sit lex posita ab alIquo supertiare, quippe qui superiorem non habet; tamen ipsa bonitas, & naiatura Dei est ipsi lex. sicut ergo mendacium; & quod vis aliud pee-
Catum contra legem naturae repugnat naturae, di bonitati Dei, ut supra ostensum est; ita etiam repugnat legi, quam Deus naturali obligatione serva e debet; ergo si voluntas Dei, scut voluntas hominis, eligeret mendacium isus tum , aut homicidium, non minus transgredeletur legem sbi connatura lam , quam volunt hominis, ae proinde vel ambae essent malae, vel neutra ι
De reali praesentia corporist christi ἐκ eharistia . iDUE sunt solemnes Controversiae inter hos , & Αήνer sarios de Eucharistia . Una r An Christus sit vere praesens in Eucharistia Z Altera: An fiat praesens per Τransuta stantiationem ι idest per eonve o hem substantiae panli , & viani In corpus , S sanguinem Chrisii In prior; dissentiunt a nobis CalvIn istae, qui negahi Christum in Eucharistia praesentem esse . In posteriori Luthelani, qui quidem fatentur praesenteni esse, non tamen per transubstantiationem , sed alio modo Hi relatati sunt lib. L. cap. s. Cas in istae hoe loeo refellendi 1 & quideri foeordine. Primσι explicabo statum quaestion Is de praesentia Christi In Eueharis ε i. Ostendam , Calvinitas negare praetentiam ChrIsis . 3. Cathinistas iugulare seipsos. 4. Non intelligete quid dicant . 3. Scrspturam eorrumpere . G Repugnare Patribus uet. Diusnis miraeulis e sutari . Nullo fundamento subnis xos esse. y. Merito suspectos esse debere. , .
x signirminguram,uel imaginem sui;quo pacto Impetator est praesens in eisgie , quae illum repraesentat. Seeundo per apprehensionem, quo pacto amicus amico prsiens est , quando de Illo reipsa cogitat. Tertio per essectv m, vel operationem ι quo pacto SoI est nobis praesens per lumen, & ealorem, quem In terris producIe.. Quarto per seipsum, quo pacto sol est praesens in eoelo. n. me posito, certum est apud omnes tam Catholicos, qu m
566쪽
agversae Ios,Christum praesentem esit tribus prioribus modis in legitimo usu Eucharistiae . Primo ; quia per externas species pan s ,& vini, tanquam per signa quaedam divinitus instituta, Christi e ro, & sat ouis reprquentantur. Secundo, quia ex illa repraesentatione ChrIssum fide apprehendimus . Tertio, quia per illa tanaoperatur in nobis effectum gratiae; & refectionis spiritualis. Eltigitur praesens repraesentative . objective, & estective, seu fir tualiter . Iisdem modis suit praesens in Sacramentis, & sacraticus antinuae testis . prImo, quia illa Christum fgurabant. Secundo , quia Iudaei pes fidem in Christum venturum credebant. Tertio, quia per Christi sutura nierita gratiam. consequebantur. a. Τota difficultas est de quarto modo, an scit icet Christus non solum per feturam, &apprehensionem, di per essectum, sed etiam ner seipsum sit praesens in Eucharistia ' Calvinistae negant, ut paulo post videbimus. Vade sequitur, Christum ex illorum sententia non aliter praesentem esse in Eucharistia, qtiani olim fuerat in lacrificiis Mosaicis ς nempe sacramentaliter , obiective, & estective , non autem per seipsum. Catholici plus tribuunt Eucharistiae . VO-Iunt Clusinum omnibus modis ibi praetentem esse. Hoc in Eon' cilio Tridentinci explicant per illas tres particuus, Vere, Reatiςer, Substantialiter; quasi dieant et Christunt non solum duntaxat le'
cundum figuram , sed etiam secundum veritatem .' neque solumnes apprehensionem , sed etiam reipsa. neque solum per et sectum ι & operationem , sed etiam per seipsum, &lubitantiam suam in Eucharistia praesenteiri esse.
. Unde patet, hunc esse statum quae monis: An Choitus per seipsum, &pes substantiam suam sit praesens In Eucharisti ai necne uel; An Vere, Realiter, & Sus stantialiter sit ibi, nee ne vel, an caro, 3c sanguίs Christi sic in Eucharistia , & non tantum
figura, vel apprehensio, vel operatio carnis , Se languinis Haec enim eodem recidunt. Nunc ergo videndum est, quid Calvin stς de hae te lentiant , & quomodo relaxari Posuns . . , . i icalvinista negant praesentiam christi in .
Eucharisia . c., TOe,aperte constabIt ex tribus illorum propositionibus ,
in qua, hie subiungam. Prima est . Coi pus Christi non esisse alibi, quam in coelo, ae proinde rinici intervallo da stare ab Eucharistia, quanto distat coelum a terea . Calvinus in con fellione de re sacramentaria, ubi in fine sic ait: Tollanda essquaelibet locatiι praesentia imurnatio . Nam enmsigna hic in mun-
567쪽
do sint, oculis ternantur, pa*entur manibus: hrsut, quatenus homi , non alibi, quam in erio quarendur es. Et ibide resema ramen cor
pus chri finitum est, ct eae o , ut loc , eontinetur, necesse est a nobis
ganto locorum intervalla distare , quanto eaelum abest a terra .
6. Altera propositio est, verba illa Christi, me es corpus meum, non proprie,sed figurate intelligenda esse, ut sensus sit; me es compn meum s idest, nie panis est signum , seu figura corporis mei. Similiter , Hic es Sanguis meus , id est , hoc vinum est lignum, seu fi- tura sanguinis mei. Hae e propositio sequitur ex praecedenti. Nam si eorpus Christi non alibi, quam in ello est, non potest vere, ac proprie esse in Eucharistia, sed tantum figurate : ae proinde verba Illa, Hoc es corpus meum, non possunt intelligi, quas eorpus Chri vivere , ac proprie sit prisens in Eucharistia, sed quod ibi sit presens figura, seu sacramentum eorporIs Christi. Ita Calvinus l. 4. inst. e. 17. ,. M. Plesiarus lib. 4. de Eueharistia , e. I. & alii Calvinistς passim. Verba Plestae I lunt hee; Panis significat corpui Christe Patiis est signum eorpori, chνψά : Panti es eorpus Chrsi in seno . . Tertia propositio est; Corpus Christi eum tantum sit in coelo, non aliter pereipi, & manduearia nobis in Eucharistia, quam sola fide, neque opus esse ad hane manducationem, ut per seipsum presens sit, & e eeelo ad nos deseendat, sed sufficere , ut per fidem nos sibi prisentes faetat in esto. Nam per fidem in eo lum ad Christum assurgimus. Ita Calvinus lib. 4. instit. e. r T. s. s .his verbis; Interim vero hane non aliam esse quam fidei manducationem , αι emurro nulla alia fingi ροι est. Et sy. 3 r. christur praesent illit non videιur, nisi ad nos defendat. Quasi πινο si ad se nor evehat nempe per fidem non aeque patiamur ejus praesentia . Et infra: Necesse non est, christum elicere in terras, ut nobis sit e Onjunant, quia scilicet sola fide suffetenter nobis coniungitur. Hine Plesieus lib. 4. de Eucharist. eap. I. diserte latetur Christum non aliter manducari, & bibi in Eucharistia, quam In Baptismo, aut in Verbo Dei, seu Evan e lio, quia non aliter mangueatur, & bibitur, quam sola fide. 8. In his tribus propositIonibus eontinetur doctrina Calvinistarum, in qua ipsi eum Berengario, Uvici effo ,'& Zvvinglianis consentiunt, & a Catholicis discrepant. Catholici sic docent. Primo, Christum non tantum in eoelo, sed etiam in Eucharistiavere, ve aliter, o substantialter pri sentem esse . Secundo , Verba illa, me est eootis meum, proprie , non figurate intelligenda esse . Tertio non sola fide, sed vere, realiteν , o substa tialiter Christum in Eucharistia manducari.
568쪽
. GHἈφα seipsos iugulant. s. TYOe breviter ostendam , discurrendo per singulas pro-i positiones jam allatas. Prima est, eorpus Christi non alibi esse, quam in coelo, ac proinde tanto intervallo distare ab Eucharistia, quanto coelum abest a terra. Hanc evertit Calvinus lib. 4. Instit. cap. II. s. IO. his verbis : Omnino hae piἰs tenenda est ruula , ni quoties symbola vident a Deo;nstituta , Elie rei signa
ta veritatem adesse eerte cogitent, ac sibi persuadeant. Et in c. II.
prioris ad Corinthios: Christius visibile illud IImbolum nobis ρομνῖgendo , una dar ei iam nobis suum corpus. Neque enim fallax es , qui maeula figuris nos Indat. Proinde illud mihi est exινα eontroversiam , vertra3em hic cum suo signo eonjunetam esse . Quid clarius y Ait veritatem cum suo signo, id est , corpus Christi cum symbolo panis coujunctum esse; ac proinde , quando symbo
lum illud nobis porrigitur, simul porrigi corpus Christi, quod
per illud repraesentatur. Hvertit ergo, quod antea dixerat, compus Christi non esse coniunctum cum pane, sed tanto intervallo ab eo distare, quanto abest coelum a terra. ro. Altera propositio est, verba illa Christi, me est eorpua menm, non proprie, sed figurate intelligenda esse , ut sensus sit, me est eorpus meum , id est , Hic panis est signum , seu figura corporis mei . Hanc evertit Calvinus . Nam cum antea docuissetcum Zvvinglio, panem esie signum , seu figuram corporis Christἰ absentis, idest, in coelo, Se non alibi existentis, postea oppugnans Zvvinglium asseruit, panem esse signum corporis Christi praesentis: & sie incaute seipsum iugulavit. Hoc partim patet ex Iocis jam citatis; partim ex libello de coena Domini In DF, ubi contra Zvvinglium, & Oecolampadium sic ait: Dum nimia diose, ac diligenter in hoc toti incumbebant, ut assererent panem , ct vinum, corpui, ct sanguinem cbristi vocari, quod ipsorum signa sint, non euitarunt sibi hoc interea simul agendum , Hr adjungerent ira signa este , ni nihilominus veritas cum eis eo uncta f. Ubi nota, Calvinum agnoscere duplex signi genus ς Quoddam nudum , seu vacuum , quod rem signatam repraesentat tantum , seὸ non exhibet , quo pacto imago Caesaris repraesentat Caesarem , sed non exhibet; &figurae veteris Testamenti repraesentabant, sed non exhibebant Christum: Aliud nou nudum, & vacuum, sed conjunctum cum re signata, quia non tantum repraesentat illam, sed etiam exhibet. Et hujus generis signum vult esse panem Eucharisticum. Hue spectat, quod lib. q. capes' I p. s. ar. ait : Etsi mιο-
569쪽
tum a re signata diffri e qu/a tamen rem , cui praesentandae consecraium es , non figurar tantum , ceu nuda, ct inanis refera , sed eιiam vere exhibet ζ eur non ejus apyellario in ipsum jure eo, rat Z quod si humaniιus excogitata Ombola , quae imagines suns rerum absentitim ρος ius , quam notae praesentium, qMas etiam ipsas
fallaciter sepe adumbrant, earum tamen titulis interdum Ornantur , quae a Deo sunt insitula,mnuo majori ratione rerum nomina mutuan-δur , quarum o certam , m taeque fallacem significationem Gemper gerunt, ct adiunctam habent secum veriιαι em . Hoc loco probat Calvinus, panem recte vocari Corpus Christi , tali argumento : Quando signum non tantum repraesentat, sed etiam vere exhibet rem signatam, tunc recte vocari potest nomine rei signarae: At panis Eucharisticus non solum repraesentat, sed etiam vere exhibet Corpus Christi: ergo panis Eucharistῖcus recte vocari potest Corpus Christi. Quid aliud hinc colligas ; quam Corpus Christi praesens esse in Eucharistia, quod tamen Calvinus antea negaverat ergo se ipsum destruit .
II. Tertia propositio est, corpus Christi non aliter percIpi, &manducari, quam sola fide. Hanc dupliciter evertit Calvinus , primo, quia oppugnat Zuvinglianos, qui fidei manducationem
admittunt. Sic enim de iis loquitur l. . c. I T. si. s. Sed hoc non ste inde convenit inter omnes , qualis sit ejus parastipandi ratio . Sunt Gnim , qui manducare christi carnem , cir sangMinem ejus bibere una verbo desiniunt, nihil este aliud,quam in ipsum christum eredere . Sed mihi expressius quiddam , ae sublimius videtur voluise docere christus in raeclara illa concione , ubi carnis Guae manducationem nobis commendat. Secundo, quia expresse docet cum Plesiaeo, corpus Christi M. γε, Realher, O SAbstantialiter a nobis manducari, ac proinde non sola fide. Sic enim habet in lib. de Coena Domini. 2Poste est , nos in coena vere corpus, o sanguinem christi ree μνe . Et infra e Intelligimur Christum nobis in cana veram , propriamque eorporis , o Languinis sui substantiam donare. Et in e. II. prioris ad Corinth. Concitido, realiter, uι vulgo loquunιur, nobis in coena dari corpui Christi. Et l. q. Inst. c. II. si 3 In Laeracaena jubet me sub fmbolis panis, ac vini corpus, ct sanguinem suum sumere, manducare, ac bibere. Nihil dubito, guinctipse vere porrigat , er ego recipiam. Et Plestaeus i. q. de Euchar. c. 2. Dum Discra cana ex princripto Christi celebratur , Christum realiter, o substantialiter recipimus . Uides , opinor , Calvinum Calvino contrarium esse : & quod uno loco affirmat cum ZvvInglio, al- ero negare contra Zvvinglium , & consequenter contra seipsum.
Neque hoc novum est, hi saepe dixi.
570쪽
calminista non intelligunt, quid dicant. a. TPse Calvinus hos inetur, ut iam ostendam . Diuerat prius 1 cum Zvvinglio, panem esse symbolum Christi absentis, eo quod tanto intervallo abesset Christus ab Eucharistia, quanto abest coelum a terra. Postea asseruit contra Zoinglium, & contra seipsum, panem esse symbolum Christi praesentis, ita ut non Li sum repraesentaret, sed etiam teipsa Christum nobis exniberet. Videbat haee duo non cohaerere et & tamen , ut supctbum est ba reticorum genus , nec hoc, nee illud voluit revocare ue aut ullam repugnantiam in suis verbis agnoscere. Quid ergo praetendit rem esse disse item, & mystero plenam , quae nec verbis expli- eari, nee ingenio comprehendi possit. Audi, quid dicat lib. . Instit. e. II. s. 7. Iobiι restas, inquit, nisi ut in ejus ni siexa admi-πationem prorumpam , cui nec mens plane cogitando , nee isngua explicando par esse potest, & infra g. io. Eisi autem ιncredibile videtur , in tanta Ioeorum distantia penerrare ad nos christi eapuem , ut nobis sit in cnum , meminerimux , quantum supra sensus omnes no-sros em eat arcana Spiritus SanctIvirtus , ct quam stultum sit eis ins immensitatem nostvo modo velle metiri. quod ergo mens nostra non eomprehendit, concipiat sides . Et Beza in tractatu de re S crametataria quaest. s. Faremur iae Omprehensibiti esse Usepium Dei , quo sis, ut quod est , ct manes in e alis , ct non alibi, vere communicetur nobis , qui in terra fumus , ct non alibi. , 13. IlIc iterum vides morem, & ingenium haereti eorum . Cum in aperta contradictione deprehensos se vident, non contradicti
nem , sed mysterium interpretantur. Quae potuit esse manifestior contradictio, quam uno loco asserere, corpus Christi nusquam esse, nisi in coelo, &alio, corpus Christi coniunctum esse cun symbolo panis in Eucharistia' At CalvIno, & Bezae non con-υadictio, sed mysterium est, quod intellisi nequeat. Audi simile exemplum In eodem Calvino. Docuit alibi, peccata omnia Deo volente, & decernente perpetrari. Obiiciebant Catholici, hoe consistere non posse cum Scriptura, quae ait, peccata fieri Deo vetante, & prohibenter non posse contrarias In Deo esse voluntares, quarum una velit, altera non velit peccata ab homInibus comm tti . Quid Calvinus y Ait mysterium esse, quod a nobis capi, aut intelligi non possit. Sic enim habet, ut. cap. s. q. a. s. 8. retuli: et quod objiciani , si noli emenias, nisi volense Deo , duaresse in eo conrrarias voluntates, quia occulto eo lio decernat,quae Iese sua atam varah, facile diluitur. Quam saci Ie, audiamus . Per-