Ars Sophoclis emendandi

41쪽

κλεῖσαι, καὶ κλῆδα ουrto at οἱ τοπικοὶ καὶ Θουκυδέδν ς. t. 18L ῆιδειν, schol. 1 et ros iδεα. quidem an somam etiam-nnno grata ignoratione librariorum conservatam ni Trach. 988αό ερδης σον ἐν κέοδος σέγρ ευyει καὶ ιν σκεδάσαι τε. Non secunda, sed prima persona requiritur: αρ' ἐξ δ' ' σον γῆν τε i. e. nonne praedicebam to ch. 974 sqq. . - Formam pdr σ9 egregie restituit obesus An 447 ῆδζ et in syα--- fato. Tertia persona Phil. 1010 scripta est ἐδει scribendam eam ess iidειν Dindoinus ad Trach. 8 monet. Itaque . R. 1526, ubicodex habet ηιδη supra scripto ει, ηειν scribendum, non ἐδη do Cobet sententia pro prima persona accipiendum, quia ἐν in eodem V. ante i ho primam personam excludit cla Eur Phoen. 1759 ς ἀκλεέν αἰνίγματ εγνυ,0. Primam personam pluralis δε ιυεν quam libri . . I232 habent, Elmsteius mutavit in ηεμεν. o loco propter v 1229 σα κευθει, τὶν αὐτέ εἰς- φῶς φανει κακά

praestat ἔδομεν. Iuro igitur Brunckius, Elmsteius, Dindorsius, obetus ubique neglectum dorismum et mutatas formas Atticas vel flexionis vel ipsorum nominum verborumque auctoritate librorum posthabita restituerunt. Has enarrare mihi non est in animo, illud praeterire non possum, ex Varinloctione diorthotae ad A i. 105 adscripta cis ἐλοιδορε cognitum esso Sophoclem non δορὶ sed Joρει scripsisse cla. under ad O. C. 619), codicem autem ubiquo δορι habere. - Quod Dindorfin semper verbis incipientibus angmentum ηυ addit invitis libris, hoc comprobari videtur uno loco hil. 1019 ubi librarius primo scripsit ηυξάιιην,

postea ευ supra notavit.

VI a Vitia ex consuetudine dicendi nata.

II a librariis notas lamae pro minus notis inlatae, ita ab iisdem aliquoties ex consuetudine quadam dicendi locutionumque verba

42쪽

mo causam. R. n. 724 corruptus est. Nam verba οὐ γαρ ανθεος χρειαν ρευνθ iam Branchio iure suspecta fuerunt, deum pediperam dici ρευνῶν vidit erwerdenus Corrigendum ν γαρ νενθεος χωα ερευναν i. e. quarum rerum investigandarum utilitatem

deus noverit.

O. C. I3 ουχὶ σεβον F, quod scribendum arbitror pro οὐδενΩονθ' nam procul dubio metrum v an 166 λογον ει τι ἔχεις rectissimo se habet , primo in υδεν ignoratione obiecti se schol υπερβαro r δε ὼ νυν σεβιν F, hoc in υδεν ζ F cla. v. lectionem schol ουδεν λιαζοντα depravatum videtur, nisi literasom hoc enim saepe scribitur pro ουχι - σεβίζονω salso divisae sunt ουσε δεν - ζον' ζον 9 CD. O. R. 886 δαιιιονων δ' σέβων et ib. 898 ουκετι τον 9ικto εἶμι γῶς ἐπ myαλον σεβων.

b. Vitia per ipsius sententiae vim commissa.

In hoc genere etiam id ducendum est, cum librarii, inprimis superioris aetatis, ipsius sententia vi et perceptione inconsulte adducerentur, ut verba poetae salso legerent vel leviter immutarent. Sic O C. 522 κων sententiae unice convenit cla 538, 964,98D, metro repugnat. Nam quod indorsua cum Bothio corrigit εκων et Oedipum sentire εκ ον κων censet, id refutatur obtestatione interposita θεος Iolco. Legendum est γλεγκον ἀνάγκηὶ θεος ιστω cir Phil. 538 εγο δ' ἀνόροι προυμαθον στεργειν κακά et proverbialiter dictum Ant. 110 ἀνάγκri r ουχὶ δυσμαχητέον .Phil. I207 absurdo dicitur κρα ἀπο πάντα καὶ αρθρα τέμω ut alii verbis transponendis loco medelam adserre velint κρατ' ἀ;ιὰ πάντα τε ταρθρα under. vel κρατα και ρθρ' ἀπο πάντα

Bero.), alii mutanda voco κρατα in χρ υτα Hermann et hunc secutus M. Suffert.), qua omnes coniecturae sensum quendam mirao et ridiculae mutilationis πάντα αρ Θρα, πάντα χρti et a moVenti Legendum κρα ἀπο τῆδε καὶ ρθρα τεauo χερι Verba jδε accomodatissimma sunt homini ira excandescenti . m. I92 κεναι τραπεζαις sanum non ossa Nauchius docuit. Scribendum videtur νῆστις συμ*έσταμαι τραπεζαις. Diqitia i Corale

43쪽

n. 363 innumeris coniecturis premitur cis Bern Arnoldi vind. Sophocl. p. 39 sqq. Verba τουμε Di Dπεῖν ιονον corrupta Videntur aut ex του ιε ιζ φεῖν φιλορος i. e. τον παrερα aut potius ex τονιι ιιζδεν εἰκαθειν. Haec ratio etiam loco nondum sanato t. 77 sq. h δε-ερον δέας 'A9ύγας - τοτ ut ιτιονε δεινον - πος opem ferre potest. Nemo enim prudens eorum sententiam probabit, qui δέας Ἀθάνας ηνέκ' 703ατ dictum opinantur iciκHo09ον pro . Ἀθάνας αὐδω- ώνης. Nec Berghi aut M. Seysserti coniectara satisfacit de ceteriscis. Soysserti adnotationem. Mihi corruptum videtur δευτερον ex σ

Trach. I96- γα πένθουν καστος Πιαθεῖν εvo οὐκ ανι εθεῖ qui et nocto D pro et noctoici εro accipere posse sibi videntur, iis equidem non invideo Locii. C. 121 alia ratio est. Qui M. Schmidii coniecturam probara potest o Iovi'εχ υν κασι λς εκιιαθειν θελοι , si etiam minus invideo. Est vero κασι ος Ortum ex πας τις cla. O. O. 775 τις υτη depravatum in τοσαυιri , itaque legendum o γἀ noctio γ' πας τις, κ/ιαθειν Θελ υν Τε

βροιων, do ποζνῶν γῆν rach. 22 στις γῆν Θακων et O. R. 801). Phil. I402 unum apud melicos tragicosque poetas scis. ROSAb et Resiph. III, 149 exemplum neglecta caesurae legitimae nec VerSuAeschyl. Pers 165, ut videtur, corrupto nec personae mutatione, quae Hermanni opinio est, excusari potest. n. γενναῖον latetωδε χαρχον, in quo cum J causa perspicua pro interiectione acceptum esset, cetera consecuta sunt. Verba εἰ δοκει, στείχω ιεν δε post Philoctetae orationem multo accommodatiora sunt quam sola verba εἰ δοκει, σι εἱ-χωμεν. CD. Trach. 228 χαρeto ει τι καὶ φέ ις El. 1457. In hoc igitur genero ducenda sunt vitia, quale est Trach. 70θανοντα pro θάναeto et ib. 100 ιδοιρι ἄν p. ἰδοέιιην. Et si Hemmannus El. 139 ῖτε et aiσιν recto emendavit in υ ἀνταις, non solum litera TAIC), sed etiam sensus in corrumpendum locum valuit. Trach. 122 multo tolerabilior fit accusativus σε si pro τεκνον scribitur τελεῖν cla. O. R. 252 υραν δε ταυτα Πάν ἐπισκζπτω ελεῖν).

44쪽

Ηo deniquo modo peccavit ibrarius, qui ι. 969 aro'oς scripsit pro κεὐ9οντος, quod ipso inveni si iam Meinelitum invenisso video, O R. 657 ἐκβαλειν pro βαλεῖν D. Dind. ad O. C. 253; Ant. 840 ὀλοιμενα pro οἰχηιεναν, quod Martinus restituit Trach. 845ὀλε9ριαι pro υλιαισι quod Wundorus emendavit; qui Ai 28 τρεπει

intulit pro νεφέει, ne cogites de glossematis supra toxinm scriptis Contrarie Ant. 775 pro τρεπε ιν inlatum est μονον, nam ἄγος non esse piaculum ,

sed ιlαηια, ιυσος similiter ac V. 25 λεπτν ς ἄγος φευγοαος ως ἐπῆν κονις, demonstravit Hariungius Cis. O. R. et les τροπος γῆς

ξνμφορας, qui locus non mutandus, sed interpretandus est et αποτροπῆ τῆς ξυμφορας. - . . 560 hiatus vitandi cansa post Ad uiri λδ υνευ id quod metro requiritur κνoDμαι mutatum est ab aliis in λέσσοιμαι, ab aliis in ido ιιοι, quod legit scholiasta. Non opus ridoturis addere Αἰδωνευ ae ἱκνουμαί). h. ib. 275, 1010 τάσδε τας Θώς ιιοὶ καλων κνουφιαι, El. 136 αἰαῖ, ἱκνουμαι. In V. sq. ut id iam hi adseram, ἐπιπονq; nihil aliud puto quam ἐπὶ πονερ praepositione etiam in priore membro, ut saepe fit, suppleta: μη ε ποντοιν, ἐπὶ βαρυαχε - μορv.

VII Literae opinat hiatus vitandi causa additae.

Similiter atque in eo sinere quod modo tractavimus, caecus quidam sensus, cupiditas ante vocalem syllabae in unam consonam exonnti quasi fulcrum alius consonae addendi librariis ansa fuit, ut literas τ' velo vel 1 adicerent. D. O. O. 51 ατιμος γ εκ

λnco ἀκουσαι pro λογιον ἀκουσαι, Trach. 337 κιχάγρ F p. ἐκμαθης , 1091 3 H δε κελοι p. ιιεις ἐκεῖνοι eadem causa saepius τωνδ τάνδ τονδ τοῖσδ' pro των, τόν, τον, τοῖς O C. 45 εύει pro υς, quod etiam Trach. 1220 restituendum est, scriptum, similiter Trach. 403 ερυα σας in ρευτῆσα 12 Οικέλας in ποικέλα,' mutatum est, alia. In hoc igitur genero id vitium ponendum, quod

45쪽

Supra memoravimus παν ante vocalem παν vel τῶν scriptum,

quod etiam in stam. 284 2 corrigendum est, ἄν ἀναπτυσσει pro

Itaque non licet O. C. 502 in φηγγου r ἄνευ hoc ν ex δέχα

reliquum existimare, quod plurimi de Hermanni coniectura receperunt. Illud νευ vero corruptum est ex Myον δ' corrupta voce κενόν hiatus vitandi causa insertum cis supra . R. 966). Do κενός τινος, aliqua re orbatus, destitutus h. b. 931 os νου κενόν, Ant. 754,

El. 403 δορυ ἀνδρῶν σι ιιιιόχ in κενόν dicit Euripides. O. R. 30 salsum est, quod nescio quo pacto nemo interpretum sensit, irono, quum post verba chori Dux δἐ μητερα δε λιπέ nuntius

ad Iocastam se convertere debeat, id quod eum sacere ex responso Iocasta οἴεως δε καὶ συ γ cognoscitur cla. l. 66 . Hic quoque igitur in nr0 εκεένου illud, insertum est. Etiam gravius vitium hoc modo videtur ortum in . . I 8ώδε προσπολονιιενας. o verbum corruptum esse inter prudentes constat, ratio medendi non constat. Nemo credo Nauchi audaciam probabit neque artungi coniectura προσπελω ιενας aut Bergiat προσmὐλo Q εra aliquam veritatis speciem habet. Qui novit verbum in hac re usu tragicorum prope statutum, non dubitaverit mecum reponere Προς ' ὀριιεψιιενυς Quum igitur προσοριι os ενας lectum esset syllabae producendae causa mutatio facta est. Ceterum ρος GHpso sensu, quum caecus sit Oedipus, prope necessario requiritur.

Vm a Literae semel scriptae.

Cum saeps liferae in mediis, in extremis vocabuli omissae sunt, quod cum non communi genere contineatur, sed singularis emoritatis sit, non adtinet ad nos, tum literae semel scriptae sunt qua duplicandae erant id quod inprimi in evenit ex pronuntiations se. O. R. προσrεlχ oret P. προσσιείχονια D. C. 30, 20 , 58 προ σου

46쪽

O. R. 508 ιεμφομένων α καταφαέην non potest intellegi, ut post Musgravium multi intellexerunt cum scholiasta οὐκ αν ποτε ἐπαινέσαιιιι τους μυιφοιιένους assentiri , nam καταφάναι hac vinullo modo cum genetivo coniungi potest, potest una vi condemnandi, quae abhorret ab ho loco. Quod enim Leitschuhius in aliquo progr. schol. φιεριφειιένco passivo dictum censet, id usu non comprobatur. corrigendum inciso transposito πριν Moιιι octo εΠος ιε ιφομένοιν νιν, καταφαέην praestat καταφάναι adnuere, probare absoluto dictum. CD. Trach. 687, ubi νὸν ex αν emendavit Elmsleius.

Ib. 987 καὶ ιγ ν ιέγας ὀφθαλιεῖς οἱ πατρος τάφοι vulgo de

Porsoni coniectura. post μέγας additur. Vide no aliud ni lateat, praessctim cum ὀφθαλειός hoc loco aliam vim habeat, atque habere sole Post ιιέγας, intercidisse arbitror, ut habeamus acri reliquum αἶνος fuisse potest cir Phil. 1380 ω δεινον Πον αἰνέσας, Aesch. Agam. 1484 κακον αἶνον ἀτηρας ὐχας ἀκοριστου i. e. υεγάλη, παραινεσιν οἱ πατρος τάφοι παρέχουσιν. Ai. 128 ον υδαμου φῆς οὐδε συιιβνῆναι ποδέ mendacium habendum est, non superlatio eorum, quae v. 123 dicta sunt cli. qnae M. Seyssertus adnotavio. Quod Seyssertus coniecit ῖν υδαμου gr scit τον δρωντα εἶναι , σου δε συιιβῆναι ποδέ, id non minus vitiosum dicendi genus exhibet quam illa verba Corrigendum νουδαιιου φῆς σου δέ - βε ναι ποδέ cis Rhes 214 ora F ερυιον χωρον ιιβαέν o nodi et El. 456 ἐπε ιβι εαι οδι); id quidem est, quod Agamomnon dixerat που βύνr uo σεύντος ουπερ υκ

Ib I369 La a pr. m. habet δ- αν ποι σεις, narraχῆ χρησι εσοι ποι σης correxit, post χρη σιος addidit manus antiqua;

omittunt otiam bi Flor. r. aliique libri. r. Gu Schmidtius con

iecit ος α ποιῆσνὶ πανταχῆ χαρις γε σὴ vel, lavo qua coniectura

bene emendavit, quod vulgatur ex correctione La ιυς ἄν ποιν σκὶς, cetera non item Post χρησιος intercidit Q. o. H; nunc demum γε post ος αν ποιησr suum habet locum. Trach. 9 δ αἰολα να ναριζωιένα - Nauchius ἐναριζο/ιένα vitiosum Esso ostendit. Scribendum συνοριζοιιένα, sibi Vicinam, adfinem συνορον efficiens Diqitia i Corale

47쪽

30b. Vocabula semel seripta et repetita .

In melicis compinres locos docti viri ita emendaverunt, ut idem vocabulum repeterent, quod librarii metri ignari an neglogentes semel scripserant vel consulto vel, quod probabilius est, temere, non minus temere, quam saeps contrario idem vocabulum ab iisdem repetitum est. Addidit Phil. 1116 rsutatius ποτι o PD. 1096 συ τοισι τοι , Trach. 1031 indorfin ΙΠαλλάς et 221 IIαιάν dolevit idom Phil. 1120 alterum αοάν, 1213 alterum noλις Trach. 1023 Seidlerus alterum mah, quae omnia certo summa probabilitate facta sunt. Ita nescio an . R. I216 matrum sit restituendum ἰώ αι Ου τεκνον, τεκνον libri habent ἰω -δειον τεκνον et ib. 1330 manus antiqua alterum κακά recto addiderit o κακα κακὰ τελων - νωιάδ' ἐπιποδέας μI350y, alterum ιια non item τάδ' ἐιι παθεα α ἀπο τε φονου I35Iy, nam λαβε 1350 interpolatum esse constare debet, Wιάδος

plane expungere temerarium esti

c. Syllabae, Vocabula omissa.

Aberratione oculorum peccaverunt librarii saepissime, cum literas, syllabas, vocabula vel propter similitudinem proximarum literarum vel a simili liter ad similem delapsi omiserunt. Hoc modo omissa

Negligentia librariorum saepe accidit, ut etiam sine tali causa syllabas et vocabula praeterirentur, ut O C. 1165, 426 oi

48쪽

31 1499 vel πευσον do Triclinii vel Jsuo tanta δῖσσydo Rich. Engel-

manni coniectura in thes dissertationi de Iono adiunctis vel aliud quid intercidit. t. Im non χρυσου καναχῆ υπεροaτας cum Emperio corrigendum Videtur, sed χρυσου καναχῆς, Περοπτας cla ευδαιριων

του τραπου, σχετλέα oh ης, δυσελ νε κακωH. Ironice dicuntur Argivi parvulorum instar et splendore auri et strepitu armorum superbivisse. n. I934 κουδε ιαντικι ς απρακιος ιιῆν ιιιι multis recte offensioni fuit scribendum ovis ἐκ ιαντικῆς - ante ιι intercidit eis. 175. 29. 448J. Ai. I post ιιπνοάς sensus dicentis postulare videtur haeo

particula ut nimis saeps temero addita est et ad numeros turbatos utcunquo restituendos veteribus correctoribus non minus quam recentioribus in promptu fuit, ita non raro omissa est, is inprimiΗ0. R. 36). O. C. 489 in et o τονδε πλήσας Θω tam molestum est λω, ut si nihil aliud inveniri posset, probanda esset Hermerdent coniecturato τονδε πλήσας εκδέδασκε. Redde poetae ros υνδε πλrσας φθῶ Contrario Ant. 0I3 pyiror ex φανεν corruptum videtur, ut ex opposito φανεντα - σν mur, quo poetae delectantur, intelle

Frgm. 209 λobsae ἐν es σιν ἀνδρασιν τι/ιγῆν χεις scribendum videtur γλωσσο συ oiσδ' ἐν - - Frym. 23 Photius p. 359, 25 υκ μιρο ου βλάπτει, correxit indotaus οὐκ ocpia, scribendum ου κωσει ξε- ου βλάΠτει. O. C. 391 τι ante τοιουδ' addidit Hermannus, scribendum τές δ' ἀντι τοιουδ' ἀνδρος ευ πραξειεν ἄν cis. O. C. 1326 cum Schneide in adnotatione 1489 Trach. 707. n. 475 ἰος νεαρας et a metro laborat. Ante νε intercidit τε, eso τε νεαρας, ut sensus sit καὶ θαλλοις και κροκαις καὶ ἰος

R. 86 addidit Triclinius cuς οἰδ. δεινον λέγεις ρ. ως

49쪽

scribendum οἰδ. δεινον λεγεις ω K. τουτο - comparato laco Suid. s. v. ως lagm. 63 ως λέα Σοφοκλῆς Θαυιιαστα γα το τοξονευς ὀλισθανε i. e. δεινον λέγεις ως idem est quod δεινον ώς λέγεις. Ant. 122 post πλησ9ῆναι non τε inserendum arbitror de Triclinii coniectura, sed et adverbiascens ch. llendi. II. p. 30 . In hoo τὶ acerbi quiddam inest. Ib. 382 Boockhii coniectura παγουσι multo praestat Triclinii mutationi βασιλεlοισιν Ceterum post βασιλεlot facilius excidera poterat ες vel ποος de ἐσαγουσι cla ib. 128 ἐσιδων, l. 1059εσορωιιενοι et ipsum Verbum ποοσαγουσι praeserendum Videtur verbo

n. II nefas duo vestigia librorum, quae monstrant quam apertissimo aequabilitatem utriusque systematis anapaestici 110-116,127 133 non sequi et cum caligero scribera o Πολ εἱκους. Etiam utrε πι' 113 et πεδεοπιας 130 eodem loco systematis posita magnum argumentum haberi possunt. Si quid suspicari licet, in oculi absirrations vitium ponendum et do verbo cogitandum, quod incipit ab Li speciosum autem verbum in hac re est ξελαυνω, quod in memoriam rovocat Astis adcio ἐξελασέον cla nostrum , variμ), ut corrigendum sit ἄλασεν ἐν δ' ὁ εα. n. I56 metro ita succurrere velim, ut post Μενοικέως inseramo; et scribam νεοχsiti Θεές schol. νεωστὶ κατασταθεὶς εἰς τὴν

Ib versum MI - ἐν βροτοῖσιν ου ἐν νεκροισιν malo indoctus sine anni sententia ut explenda lacunae causa textui inlatum damnat. Repetitum οὐ ζωσιν os θανουσιν post υτ βροτοῖς ουτ νεκροῖς huic loco quam quod maxime accommodatum est; quod enim horribila ras habet, id illis verbis gravissimo exprimitur. Recte i ut glossema a Boeckhio expunctum ἐν a M. Sufferto post νεκροῖς libri νεκροισι autem non κυ υσα, nam non iam est ibi,

sed ερχεται 848 eo Antigona, intercidisse puto, sed ἰουσα, quod

sacillimo post οισι intercidere poterat. O. C. 252 trium syllabarum defectum monstravit Hermannus.

Quum εἰ θεος απι nihil habeat quo reseratur, post ὁσεις αν aliquid excidisse credo idque post αν fuisse circi cla ML 23 sq. το

50쪽

n. I453 ἐπεὶ eorrnptum est ex ἐπεχων, ut 1744 under librorum scripturam ἐπε emendavit in ἐπειχε, χtia excidit ante μεν . Opposita sunt ἐπεχειν coercere, morari et aυξειν promovere. Respondent autem verba ρα ν ρ si Berghius pro ορῆ πῆ ταο ἀεὶ χρονος, πεχωνοιἐν τερα verbis antistr. I468 sq. et ιιάν καθεξει sic enim scribere velim pro ἀφ σει L El. 50 sq. εἰ νιν τοδε φόσι ανυκτει ευ κατασχν σε - τελος δεδια' os ' o γαρ αλιο - nam nullo modo os do Tricliniana coniectura in δ' mutari debet, sed ante os ' intercisum poni. m. 424 pleriqns da Elmstoli coniectura κυρεla receperunt, quod reprobavit Meinerius alii δε ταδ' ἐν τά, εν coniecerunt; nescio an scribendum sit πως κυοεῖ; γ ' P. ἐν δομοισι μὲν -. Trach. Id post i ortolin intercidisse videtur ταν Nindoctus Θεόν addidit . Ib. 85 addidit undεrus 'νος κοροι, indoinus ο νος κελέοθ' deleto ' ακυους quum eiusmodi verbum excidisse putandum sit, cuius glossema genetivus 'Hρακλέους fuisse potest. Id nomen est

βίαν quid anto βέαν sit addendum nescio cogitavi do πολλευν post ova o , de ἀνδρος ουπω τανδο ista ἀγακλειτον). Phil. 956 sorma τόισέδ quia hoc uno loco apud Sophoclem

reperitur, non serenda videtur scribendum τοισε τί nam τι requiris.

Phil. I903 ξυλλάμι αυtoo anto αὐτον intercidisse se puto.

Nam hoc αρα ei convenit, qui in magno discrimine id famulos iubet, quod ultro illos acer decet , qui comprehendit eumφ . Etiam O. R. n. 976 non transpositione vocabulorum restituendus videtur, sed inserendo eo vocabulo, quod desideras τι καὶ π ύς το ιντρος χος et οὐκ κνεῖν ιε δεῖς

in a. iterae additae.