장음표시 사용
141쪽
dus ex Monacho Aversanus Archie p. Notandum est, omnes qui contra novellam doctrinam scripserunt, illud in primis seetariis objecisse, quod adversus totius orbis, et universae Ecelesiae fidem sentirh au
Eodem tempore plures Synodi eontra Haereticos habitae sunt, quae eandem Ecclesiae fidem pedi Petuam, et omnium gentium consensione firmatam, novae haeresi opposuerunt. Praecipuas indicabimus. . Duae sub Leone XI A.' Ioso coactae sunt, una Romae, adtera Vercellis A.' - 1o5s suti Victore II,
alia habita Turonibus in Gallia, cui Hildebrandus, qui postea Gregor. VII fuit, Apostolicae Sedis Legatus praefuit. A.' Iola tritolaus II iterum Romae synodum eoegit CXIH Episcoporum. Hanc saeculae sunt Rothoni agensis A.' ro63, et Pictaviens A.' io 5 Inerisque Conciliis Berengarius intersuit, pluries haeresin suam data professione ejuravit; sed semper ad vomitum reversus est. Demum, cum post solemnes et repetitas ubjuraliones 'non desisteret scriptis et verbis haeresin suam profiteri; iterum Romam riocatus est, ubi duo contra eum ConciIialiubila sunt a Gregorio VII. In secundo quod anno
142쪽
cavit haeresin, fidemque . Catholicam professus est. Verum ne tum quidem in fide constans permansit, et valde probabile est, .eum anno adhuc Io83 in pristino errore haesisse: vicit tamen gratia, ne diu reluctantem sibi animum subdidit; eommunis enim
sententia est, eum sincere conversum: et . pinnitentem ultimos vitae annos peregisse, et anno ro88 inside et eommunione Ecclesiae diem suum obiisse. Frustra laboravit Mabillonius, ut probaret, Berengarium transubstantiationem tantum negasse, rion realem praesentiam. Id sorsan a subtilioribus 'quibusdIm ejus discipulis , factum est, qui, ut ira aliis sectis contigit, parte baeresis abjecta, aliam retinuerunt. At Berehgario tum Scriptores edaevi , , qui eam ex professo impurnarunt, tum Conditia, in quibus error ejus damnatus est, diserte 'hoe objiciunt, quod doceret, Eucharistiam non esie verum et substantiale corpus Christi , sed , ejiis tantum . figuram et imaginem. Neque id moverrenos, debet, quod quaedam ejus dicta videantur ad . realis praesentiae doctrirham satis i commodata. Hoc enim haereticis quovis tempore solemne fuit, Ut captiosis verborum tenticulis animas deciperent,
sensumque perversum sermonis ambiguitale, velarent. Notum est autem tortuosum et callidissimum
Berengarii ingenium fuisse, et ad omnem iam u- lationem exercitatum. IV. Duodecimo saeculo plures exorti sunt Haeretici , qui praeter alios errores Berengarii quoque labe erant insecti, ut Petrus de Brvis. a quo
143쪽
Petrobrusiani. diciti sunt; et Enricus, a quo dieti Henriciant. Hi quidem, Christuna in unima eum Diveipulis' coena panem in corpus suum convertisse fatebantur; sed. oegpbant Socramentum ab eo suisse in.ιitutum , aut eam potestatem ad Apostolo, eo. rumque successores transiisse. Omitto Albigenses et Tolosanos sic dictos quod in iis regionibus haer aes suas disseminassent, qui ut in aliis plurimis , ita . in . hoc Catholicae sidei - dogmate vehementer
Saeculum XVI Wova Ecclesiae mala genuit; tum enim nouosi homines, et novarum rerum avidi in sanctissima quaeque Religionis dogmata irruentes ipsum augustissimum altaris Sacramentum multis modis impugnare, et evertere aggressi sunt. . Horum errores , et pugnantes . sententias et fallendi artes elegaqter praeter caeleros descripsit illustriss. Me, . deni tum Episcopus, quem potissimum ha hae brevi expositione secuti sumus: Histolae. des Varismones. Lutheras omnium qui hae aetate proruperunt, Primus fuit, et .caeterorum antesignanus. Multa quidem is contra sacram Eucharistiam salsa et impia docuit, attamen eo adduci nunquam Poluit, quo postea Praeceps error Saramentarios impulit, ut veram Chei sit in Altaris. Sacramento praesentiam negaret. Ita enim verba Christi: Hoc est comus mciam, Bni
144쪽
mum ejus penetraverant, ut nihil inveniret, - quo
vim eorum , et naturale in sensum posset eludere.
Haec doctrina postea Augustianae Confessioni inserta
fuit, Art. X, et paulo post uberius exposita in hujus Consessionis Mologia In Articulum X Core.
iras. J, quae apud Protest intes eodem est loco, ae ipsa consessio. Haec Apologia, quae a Melanthone
concinnata fuit, realem et substantialem praesentiam ita adstruit, ut ostendat eam esse antiquam et communem, nou Romanae modo, sed et Orientalis Ecclesiae doctrinam. . II. Lutherus, cum realem praesentiam adstruxit,int enue fassus e o Epist. ad Argentinenses, se rei veritate victum hoe egisse, et contra animi propen sionem, cum nihil vehementius percuperet, quam Papistis, ut loquitur, nocere. Verum ita cohibete non potuit Odrum, quo in Romanam Ecclesiam serebatur, ut non. de suo etiam aliquid adderet, et veterem Ecclesiae fidem , si non penitus auferret, adulteraret saltem. Hitio docuit, panem in Eucharistia superstitem manere; corpus Christi in pane. quodammodo contineri, ut vinum in dolio, aut ita in pane esse, ut ignis est in ferro candenti. Mitum, quod idem ille vir, qui realem praesentiam totis viribus propugnavit, ne a verborum Christinaturali sensu discederet: nunc haec ipsa verba miseris sophismatibus a genuina et naturali significatione detorserit, ne. Cntholi eorum transubstantiationem peo fiteri cogeretur. Sed quis a novitatum fabrieatoribus id exigat, ut sibi constent Τ. Ubi se, mel a vero recesserunt, malunt in absurdissima
145쪽
currere , quam referre pedem. Sic oriandro et qi,ubusdam ejuq discipulis. in mentem venit, Panem sie fieri. corpus Christi ,. et vinum ejus Sanguinem, ut Verbum divinum homo laetum est: ita ut vera esset in Eucharistia impanatis, uti in utero virginis vera suit incarnatio. Hoc opinionis monstrum pene ab omnibus, et a Luthero ipso fuit repudiatum, quamquam ex ejus doctrina hoe ipsum tanquam consectarium siuhi: neque aliter explieari possit, qua ratione panis, si in Eucharistia remanet, eorpus Christi vocari possit, dicente Domino: me
III. I ino merito eredimus, Ονiandri sententiam ideo tanltim displicuisse Luthero, quia alterius erat, non quia absurda; nihil enim homini illi plaeuit, quod suum non esset. Id certum, Lutherum, quid melius' responderet, non habuisse. Inde frequena ejus circa hoc dogma fluetuatio. Ut illud taeeam , quod in antiquissimis Augustanae Consessionis, et Apologiae editionibus Art. de Coana iis verbis conceptus fuerit , quae cum mutatione substantiae optime concordant f Vid. HAL des Variat. lib. III Dixeussion amisat, lettre VIIJ; ex ipsis Lullieri scriptis palam est, quam parum, consenserit ipse sibi. Primum liberum cuilibet permittit judicium ,
deinde contra regem Angliae scribens transubstan. tiationem aperte impugnat, eamque impiam pronuntiat et blasphemam : scribit quoque ad Waldenses, ita se jam velle credere, ut Papistis molestiam: inserat. Haec anno i523 acta sunt: nihilominus anno is4s. quibusdam Italiae Ecclesiis concessit, ut
146쪽
in hae fide transiibstantialionis permanerent. In consessione fidei majore, quam anno Isu8 evulgavit, id parvi interesse ait, panem in Eucharistia
Bgnoscere, Rn ab ea removere: addit tamen, illud sibi probabilius videri in ea esse Panem carneum , et innum sanguineum, qui modus loquendi prorsus absonus vel impanationem Osiandri significat, vel Bliquam commixtionem novam, quam, qual,s illa sit, fingere sita nemo po festia I Iinc Melanchthon aegre admodum tulit tantam insaniam, quamvis imperio. so Dietatori contradicere non auderet. IV. Quam parum Lutherus absurdissimas opiniones refugerit, hoc. ipso tempore novo exemplo Probavit, cum monstruosum tibiquitatis dogma in lueem protulit. Scilicet, ut Sacramentariorum argumentis occurreret, qui negabant, corpus posse simul
in pluribus locis existere, ipse docuit, sicut divinitatem . ita et humanitatem Christi ubique esse dissusam, eo quot cum divinitate esset hypostatice
unita iV Toni. III lib. IV hujus omnis, de MD-
mariam communicat. Ilanc sententiam post Lutherum
Brentiati FHesmhaων, aliique ex ejus discipulis neriter propugnarunt: at restitit Melanchthon, eamque ultra modiim insulsam esse duplici capite probavitrium quia in Christo naturarum dissecentiam tollere et humana cum divinis confunderet; tum quia Eucharistiae mysterium hoc ipso destrueret; nam si Christi eorpus in Eucharistia ideo est, quia ubique est; sequitur illud non aliter esse in Sacramento, quam in quocunque pane, aut ligno et lapide.. . Alius Lutheranorum error est, corpus, et
147쪽
sanguinem extra usum 1 non adesse. Haec Lutherus ab initio non docuit. Certum . illi erat, quod et Ee-ςlesia Catholica semper lenuit, statim Praesens esse corpus Christi prolatis verbis, et perstare, quumdita integrae manerent species. Verum anno I 536, cum Wittembergae de pace inter redirmatorum sectas ageretur, et Βαcertis cum suis quoad realem praesentiam ad Lutheri doctrinam accederet, hic paulum sedato animo illud' istoque Bucero concessit,
is corpus et aanguinem diu non permanere M. Facile est in hae ancipiti pro sessione tortuosum Buceriingenium agnoscere. Quaeri utique poterat: An ergo extra uoum jam aliqua esset panis et corporis Christi . conjunctio , et quando illa fieret, et quamdiu permaneret Αn, si diutius servetur Hostia, corpus Christi discederet, ne iterum reverteretur, cum Hostia sumitur Τ Sed haec parum, curant fraudi, subdoli fabricatores ad hoc unum intenti, ut fidei Consessiones struant ambiguas et flexiloquas, quae Omnibus convenirent etiam diversa sentietitibus.. VI. Accidit nunc , quod bene praesenserat Bu- cerus , ut Lutherani labesuetato semel praesentiae Permanentis dogmate , passim in eam sententiam concederent, quae Christum in usu tantum praesente in esse asserit; praesertim cum Μelanchthon totum se ad tuendam hane doctrinam convertisset. Id autem Melanchthon in Sacramentariorum gratiam egisse creditur, ut Sacrificium Missae, et adorationem corpin is Christi, quae Lutherus ad haeci usque tem-
σPora retinuerat, destrueret. Intellexit enim, neque Sacriscium negari posse, neque adorationem Prohi-.
148쪽
beri, si Corpiu'Cbristi praesens sit in Allari. Verum ne in hoc quidem substitit vir ille dubii semper
animi, et in omnem partem mobilis; nam eam etiam, quam hi verbis adhuc retinere videbatur, momentaneam praesentiam nom opinionis figmento ita ex. plicavit, ut magis destrueret. Docuit autem eorpus Christi praesens esse in usu tantum legitimo, neque illud esse cum pane conjunctum, sed cum ipso homine, cujus gratia institutum est Sacramentum: ex quoi sequitur, etiam cum sumitur Secramentiam, corpo neque sub Pano esse, neque in pane, sed illud ad panis praesentiam. hominem accipere quemadmodum, in Baptismo ad aquae praesentiam Spi
I. Quemadmodum Beelesia Catholica in ea, quam ab Apostolis accepit, fide constans semper, et immota permansit; ita Haereticorum hoc proprium et insitum malum est, ut mox divisi in sectas , mutuis se se odiis insequerentur. Sed hoc ipso Ecclesiae, a qua exierunt, census suos deserunt, et eum se mutuo erroris- eonvineunt, non sibi, sed Ecclesiae vincunt. Vix Lutherus eaput extulerat, cum Carlostadius, quo hucusque in resormationis opere adjutore usus fuerat, vir rudi et aggresti ingenio, . Wittembergae libellos aliquod edidit contra realem Christi .in Eucharistiae praesentiam. Excanduit Luthe-
149쪽
rus, egitque, ut Carios lassius urbe pelleretur; eo quod nulla accepta missione iij nova moliri, et Scripturae verba alio quam Lutherus sensu intelligere audereti l Eolem hoc tempore Zining s apud Tigurinos in Helvetia grassari. coepit, sociumque sibi
adscrivit OGolan aditim , qui id fuit Zwinglio, quod Melanchthon Luthero. Novae factionis duces in eo in primis a Lutuero dissentiebant, quod pra
ter transubstantiationem etiam realem Christi praesentiam negarent. lgitur verba Christi figurate intelligenda esse clamabant, ita ut sensus sit: ω Hocis significat corpus meum M. Ex quo illud sponte suebat,. nullum in Eucharistia miraculo locum esse; quod Zwinglius tam alte Discipulorem suorum animis indiderat, ut nunquam communionem inire cum Luthero voluerint vel hac sola ratione, quod Lutherus in explicanda Sacramenti doctrina ad omnipotentiam confugeret; cum in re, ut dicebant, quae nihil habet mirabile, necesse non sit omni potentiam intervenire. II. Lutherus fidem praesentiae realis adversus novos Haereticos Scripturae et Traditionis auctoritateaeerrime defendit; ac mire gloriabatur, melius se, quam omnes Papistas , litteralem sensum propingnasse. Verum nihil essicit, cum ipse certam credendi regulam non haberet. Riserunt sensus figurali assertores hominis jaelantiam. Lutherum in littera haerere aiebant, se verbo rum non Spices, sed spiritum tenere; neque ad litteram sumi posse Christi verba, nisi admissa etiam substantiae mutatione. At Lutherus' non cessavit, eos violatae sidei dam-
150쪽
nare. illudque gravissime tulit, quod Zwinglius scripsisset, se jam Anno i5i6, cum nondum innotuisset Lutheri nomen, novum Evangelium praedicasse apud IIaelvetios; ita sibi nomen primi Reformatoris adimi conqueritur in Epist. ad Argenti, in qua et illud habet de Sacramentariis loquens .... Nihilis res ista habet medium; vel ego, vel illi suntis satanae minutri . . . u.
I. Per quindecim iam annos circa Christi in Eucharistia praesentiam disputatum suerat inter Hete. rodoxos, quando Calvinus in arenam descendit. Hielum sensum realem Lutheri, tum figuratum Zwinglii repudiavit; quippe illi constitutum erat, non sentire cum aliis, sed aliis quid sentire debeant, imperare. Unde dissidite dieiu est, in quos sinus et flexus contorserit subtile et astulum ingenium, . ut novus videretur, et aliquid adstrueret, quod medium quodammodo esset inter Lutheranorum et Tigurinorum doctrinam. At irritus labor suit; num cum multa contraria et pugnantia diceret, et sensum ambiguitate verborum involveret, caliginem pro luce dedit; et Bueerum, cujus fidei consessiones callide et artificiose constructas reprehenderat, ipse tortuosis . flexibus non imitatus . tantum est, sed etiam su-
II. Inde est, quod in Calvini seriptis tk id. Bbatu. lib. UV e . XVII Tract. de Coena DOm. Dilucida. exposit. .Confessio fidei Catechiam. etc.)