장음표시 사용
141쪽
DLPart. STtim. Dist.Ic Secunda dari causa m ipsius te piobatronis quoa ad aeternam dam nationem scenam Tertio iis Psum quoque peceatum primi parentis esse aliquo modo causam reprobationis caeterorum .m nitim , quoad virumque effectum. An vero, simpliciter detur causa ex parte reprobi totius reprobationis,quoad virumque effectum,con
trouersia est de nomine potius'. quam dei ipsa.
c . Nobis hic probabiliora I reprobationis negatiumseu omisset praedestinationisvi praeel ctionis illius ad gratiam vel gloriam, nullam dari causam ex parte reprobi a iuxta Apostolum. R. man. i. Antequam quiequam tini agerent,vel maline Iaeo dilexi, Esau autem odio habui, vis delieet secundum quasi effectum, seu interpretatiue non ita diligendo b. Et thideret: O- Uule miseretur Deus σquem vult indurat,ete. Idem significat passim Augustinus . Ratio est, quia permissio prima peccati, legatio primae gratiae congruae praecedit omne peccatum reprobi; di in quo instanti ante omne praeuisum meritum P quidam sunt electi ad gloriam, alij no a
142쪽
3L e thesoL6s. Dicimus secundo,idem probabilius videri de actu diuinae voluntatis non praeeligendi reprobos ad gratiam vel gloriam a rium quia haec voluntas in Deo moraliter eadem est cum ipsa non electione tum quia diuina voluntas non potest se habere negative ad ea, quae in tempore non sunt futura b. Tertio asserimus, no solum reprobationis positivae, sed absolute quoque &si mpliciter loquendo reprobationisi, adeoq; &r eiectionis, ac exclusionis, tam a gratia, quam a gloria,dari causam ex parte reprobi :aliter tamen in paruulis,quam in angelisvi hominibus ad uiatis qui ob peccata personalia damnatur. Etenim omnes quidem reprobanturis excluduntur avita aeterna obieecatum, quocum ab aeterno praeuidentur statum viae conclusuri attamen agratia velut indigni non ob aliam causam reiiciuntur paruuli, quam quia peccauerunt in primo parete. Caeteri vero a gloria,& partim etiam a gratia reiiciuntur ob peccata sua propria, in quibus ad finem vitiseu vis perseuerant.Quarto denique idem iudicamus de voluntate absoluta non eonferendi gloriam Arius a voluntate illa non pr destinandi se uir eligendi ad eam diuersa est; it sine pratui sis meritis facta non sit, diuinam bonitatem admodum decet. Suar.=qMadgratiam a s lae aliiLeitati. UVAE . . e duet epist. ros. cfio6.ccib.I. contra
143쪽
explicat. 66. Vnde colligitur primδ,voluntatem reiiciendi, excludendi, reprobandi a gloria, imo δε voluntatem absolutam non conserendi gloriani supponere praescientiam peccatorum ad finimVsque viti permansurorum a Secundo volun itatem quoque obdurandi in peccato perpetra ito, supponere praescientiam aliquam peceati ipsius reprobi non quidem ad finem usque permansuris haec enim permansio velut conditionem sine qua non supponit indurationem' sed ut simplieiser futui Lb. Tertio, voluntatem per Imittendi primum peceatum non supponeres .entiam absolutam ullius peceati futuri . sed solum eonditionatam, seeus est, si loquamur de voluntate permittendi consequentia peceata, quae in poenam nonnunquam peceat praeteriti permittuntur e Raarto, si denuda omissione electionis ad gloriam, vel etiam voluntate non eligendi ad gloriam, aut non conseredi primam gratiam congruam loquamur, factam esse ante
pre scientiam absolutam peccati ipsius reprobi Eius
144쪽
rata . . b c theso .ctos olima. y. .secte sthes . ε . Ex quibus totum negotium in praedestinandisis reprobandis hominibus se ordinari
debet. In primo instanti Deus omnibus tam reprobis,quam saluadis,uo tale simplicis complacetiae, his vero actu etiam essicaci voluit gloriarm Circa reprobos autem quoad eiusmodi, ehum negative se habuit a licet simul eam ipsam negationem volendod voluerit eos non eligere ad gloriam. Secundo inicaciter voluit lectis gratiam congruam, media salutis aetem nae reipsa profutura Circa reprobos vero eiusmodi actum n5 habuit, volens potius ipsis non
conferre gratiam congruam,sed aliam suffieientem qua ratione simul etiam voluit permittere peccata reproborum.Tertio vidit scientia visionis malos sua culpa non cooperaturos gratiid stinatae . sed quouis modo peccatum contracturos, cumque eo finaliter decessuros;contrarium praevidit de electis. Quarto voluit Deus reprninbos punire ob eiusmodi peecata praeuisa inhaequidem vita,si peccator adultus e mi, derelicticiisne,vi quandoque aliorum peccatorum permi sione, qua in reprobum sensum dati, a suo fine
145쪽
r36 In I. rLyraom. Di .u. tam aeterna poena seu damni, sensus simul, si peccata essent personalia, seu damni solius, si originale tantum quoad electos autem locum hie habet voluntas exeeutiua praedestinationis de qua supra'. Qui ordo nec angelos quidem excludet, si in quarto instanti poenae huius vitae Deludatur; eum angeli statim post primum e
catum fuerint intermino,. poenae aeternae ad
dicti, Unde tandem etiam olligitur in diuina mente praedestinationem priorem fuisse e re
68. Reprobationem eoneordare eum libero arbitrio,patet ex dictis a an in potestate hominis sit res bari, vel non reprobari, siue etiam non praedestinari, vel non carere praedestinatione,controuertitur. Assirmant simpliciter aliqui, nonnulli saltem de reprobatione positiua a gloria asserunt, de reprobatione vero negativa, aeraelusione a gratia congrua negant. Et hoc reis αα De reprobatione positiva distinguendum censemus vel enim loquimur dereprobatione activa,aut secundum se,aut seeundum suos em reus. Priori modo non est in nostra potestate. quia ad praeteritum non est potentia; posteriori modo quoad quosdam effectus est in hominia ei uet
146쪽
De Praeissinatioηe. Ur loquimur de reprobatione passiua, seu quod idem est, de executione activae reprobationis,&haec itidem partim est in nostra potestate,videlicet quoad exclusionem a gloria; partim non est,
quoad caretiam primae gratiae congruae a Concludimus cum Concit Valentino e Fidenterfatemur praerisinationem electorum aάmitam, praedesinationem impiorum ad mortem n electιο- ne tamen salvandorum misericordiam Dei praeeedere bonum meritum s in damnatione mero periturorum meritum malum praeedere iureum iudiaeium Dei,cte. Praedesinatio verὀpraedieanda se, inquit Augustinusi, ut non in homineae nobisemetipsis,sed in Dominogloriemur. athes a. b Suar. cf.c. δ.π. V q. .9y.num.ys. ed theso Pos esu Lotharis.c.3. Hib.ἰ on perseu.c.a
147쪽
Proposita Ingolstaditanno M. DC. XIII. Ommodioris methodi ausa diuidemin hane dissutationem in θ tuo capita Primum aget do persenis diuinὰ, earumi numero,ct persectionessecundumst, o ingenere. Secundum deprocessone ac ordine diuinarumpemnarum Tertium de relationibus, notionibus, proprietatibus, originibus personarum, ct constitutione earun dem. I ιε
Depersonῆ diuin π,earum numero sepe fectionesecundumste,ctingenere.
TRanitas latine, graece Iieet ex vi ae prima impositione nomini, quarumlibet
148쪽
rerum ternarium numerum signiscet, Feclesiastico tamen loquendi usu, cum absoluteio nitur, singularem illum ac incomprehensibilem personarum diuinarum ternarium a adeoque ineffabile Trinitatis mysterium designat, quo tres sunt in Deo personae, una numero sinu. plicissima essentia seu natura, ab ipsis personis anter se realiter distinctis, non nisi ratione di
a Sisom. q. r.a. r. b videthes34.ctis. a. Hoc mysterium gentiles ignorant, Iudaei negant,haeretici comptare impugnant. In quibus olim praecipui Sabelliani ac Samosateniani, directe pluralitatem personarum diuinatu Αωriani ae Macedoniani, earundem consubstantialitatem proprie impugnantes. His nostro seculo accedunt, quos ab erroris argumentos incamus Trinitarios, passim per Poloniam, Hungariam , Transylvaniam sparsos, quorum alij, duce Michaele Serueto Geneuae combusto, Sabellium; alij, duce Valentino Gentile Bernae capite plexo, Arrium sequuntur; quos ex institu tore fellere non est huius o ei. Etiam Lutherus his aduersus vult videri. Mirums.serto,qui ipsam Trinitatis voeem a rota ubique Ecclesia usurpatam exosus, ex Litaniis Germanicis submouit, ex puniri illa precandi sormula, Sancta Trinit unus Deus miserere nobis tam parum utiq; pro pitiam habiturus S. Trinitatem, quam parum
illi se se plicem pra Iliti t.
149쪽
3. mane personarum Trinitatemia Deo o seurius quidem exposuit, non tamen omnino tacuit seriptura veteris Testamenti. Primo enim S. Augustinus a, aliique viri doctissimi b, prima statim verbaGenesios, Inprimi cum illis,quq paulo post sequunturθι seu autem Domini tr. ad s.Trinitatis mysterio m referunt: quasi idem sit,inprincipis,quod in filio. Non male,nec improbabiliter. Licet enim apud Hebraecis nomen Bere ite vi vocis generatim principium, seu in prineipio significet, in hoc vero loco determinate etiam principium temporis, iuxta eap.
firmiter de summa Trinitate,&c vel simpliciter exordium rerum conditarum;nil obstat tamen, hoc ipso nomine velut per excellentiam, etiam primam ex Deo procedentem substantiam, adeoque Verbum aeVnigenitum Dei filium γ uemfeeitctseeeula Hebr.I. intelligere ad eum modum, quo primogenitus in scriptural ιυμ pium luerorum Deuter. 2I. vel riseipium dolo rum Genes s. dicitur. Quali etiam phrasi, ita diueritamen rerum genere, utitur scriptura, cum Behemoth priseipium viarum Dei appellat Io, o Fauet huie sensui, quod scriptura n5 semel principiinomen Filio tribuit Colos I. qui avprincipium. Et: Primogeniem omnis creaturae Αpoeabs Prisei umereaturae Dei Apocal. &M. principiumo is Probabiliter etiam Ioan . 8.Principium,quio siquor Hy.Nec repugnat,
eiusdem scripturae loci plures esse sensus littera:
150쪽
De n.Trinitatuisseris. Ustes, uu in eum ipsum scripturae locum sapienter seripsit Augustinus cia tib. de Genesad sit. perfect. e. r. b Origen. 9
q. Multi etiam a egregie docti ac pij ad Trinitatis mysterium referunt illa, quae in eodem capite Genesis paulo post subsequuntur verba. Vbi enim nos legimus ereavit Dem textus Hebraicus habet: ra Elolitis quod si verbum verbo reddas, idem est quod ereavit Dij quasi hae voee Moyses pluralitatem seu Trinitatem personarum diuinarum; illa vero unitat cm Esseniliae voluerit signifieare, alij vero b hanc phrasin omni Mysterio vacare rati, eam ad solum He..hraicae litiguae idiotismum referunt. Nos idiotismum agnoscimus in eo,quod Deus communiter apud Hebraeos non singulariter Eloah,sed pluraliter Elohim, sicut etiam non Adon, sed Adonat dicitur; hoc vero ipso idiotismo ex Dei eius linguae auctoris mente pluralitatem diui narum personarti licet obscure significari, probabiliter existimamus. Jncredibile enim videtur, lingium omnium simplicissimam ae maxime propriam plurali numero plerumque Deum fuisse expressuram, nisi quaedam in Deo personarum pluralitas esset. Minus credibile, Moysen contra consuetam alioqui etiam Hebratorum syntaxin, statim secundo sui operis verbo, ac in re tanta, ubi pluralitas numeri maiestati seruire