Disputationum theologicarum Adami Tanneri, e Societate Iesu, ... in omnes partes Summae theologiae S. Thomae Aquinatis, libri quatuor. Quorum singuli singulis partibus eiusdem Summae respondent. .. 1

171쪽

bus assimantibu ; aliis negantibus λ γυ

dem sentio recte concedi prioritatem in ora absolutein simpliciter, sed cum addit origis nisis iam ordo inter ipsas quoque origines pas- suas reperituria. Quia vero non obstante pro cessione unius ab altera, omnes personae secundum se totas illi essentia idem sunt, eademq; eis sentia omni bus inest; ideo ratio ne essentiae omisnes personae non tantum secundum essentiam, sed etiam secundum suas relationes personales sunt in se inuicem um illud Io n. I .Ego in P tre,cte quae mutua immanentia seu existentia unius in alia a Theologis circumsessio dieitur, relatio utiquὰ non reali, sed rationis fa Seot.r. d. 23. quaest.3. UxThoms.a. sumseuis.c Marib. .c. ry. β.ἀι66 dia μαιελ, contra Duranae e TU AD. ara c.r6.: iram. eontra Henrie. Dur scom

personarum. 34. Dari inter personas diuinas aliquas relationes reales,de fide est a tum exscriptura,qu. nomina relati, personis tribuit; tum ex Conciliis passim. J Florentino b expresse habetur, Disonas diuinas se Maliquid. Ratio est, quia adsunt termini reales realiter inter sedistincti;S

172쪽

t n. Trinitatis misterio. imitatio Andandi realis nempe ipsa processio rea

lis inius personae ab alia, cum sussciente vi ex qua tales processiones emanent. Cum autem singulis processionibus diuinis duae responde an relationes reales, eaedemque oppositae, quarum una sit procedentis a principio,altera ipsius principi , sequitur in Deo quatuor relationes reales esse e videlicet paternitatem & filiationem, respondentes generationi; spirationem activam,& passiuam seu processionem AEquq ob inopiam vocabulorum ipsius processionis feci originis, cui respondent, nomina retinent. Ex his istum tres illae, nimirum, paternitas, filiatio, di spiratio passu inter se realiter distinguuntur e atque etiam personales dicuntur, quia hae

solum&persena multiplicant, sibi inuicem opponuntur; duae quidem priores formalitervi secundum sic postrema vero prioribus ration. originis seu spirationis activae.

3 s. Ab ipsa ver essentia relationes ante operationem intellectus actu, formaliter nullo inodo distinguuntur, quicquid nonnulli a mo-ὰaliter, seu ex natura rei, non nemo etiam reali

ter uistingui dixerit quae sententia iure dam nata est in Concilio Rhemensi sub Eugenio III.

ad laborante etiam S. Bernardo e. His consentiunt alia Concilia Ain aperte scriptura . Ioari.

173쪽

ι Intrari. 3.Tham. Di . II Leti diuina te ipsa distinguerentur, utiq; sacerent Eompositionem , quae iam a diuinis procul est, qu indoquidem personae inter se collatae non vis

sum Trinit. Coneu Florent siesi anss. Distinguuntur nihilominus relationes abessentia ratione a solius tamen viatoris seu ab stracte eognoscentis b, eum fundameto in re idq; magis, quam ipsa attributa absoluta , quae ne inter se, nee ab essentia plus quam ratione differunti Recte ea disti notio voeari potest rationis ratiocinatae e seu virtualis ex natura reii quo nomine aliud non significat ut, quam ea, quae re ipsa omniis odo unum se ut, esse tam emacientis en titatis, ut haec ipsa ob suam mei infinitate,& illimitatam persectionem,qui ualere Midentifieari possit pluribus redistinctis quod iniustereata entitate aeeidit: quo fit etiam, ut ea ipsa distinctio virtualis reqtsi ualeat,seu potius seminenter contineat actualem ex natura rei,

qualis esse solet inter natura hypostasin cre

174쪽

37. Cum autem etiam inter ea, quae ratione distincta sent, nsi possit esse de rationes conceptu alterius, sieut superius de ratione inferi ris, definitio de ratione definiti; quaestio est, o trum relationes, Muniuersim attributa diuina positivi sint de essentia, ratione, conceptu adq.uato ipsius diuini talis,d que ipsa in abstracto formaliter pridi centui, dicendo essenii adseuina est Pater,seu paternitas,&C. Aliqui uniuersim a firmant M alij de absolutis attributis aia firmant, de relativis negant b. Quidam e ait: Relationes siue diuisitu ei copulative siue collective sumptas non esse de essentia Dei, ne comminnicata essentia cogamur admittere, etiam communicari relationes; disiunctim vero esse de ensentia, ne ea ut si e carere dieatur vltimo quasi complemento substantiae, quae est personalitas, Denique aliivniuersim negant ἀ Bannei .aI.a. a. σβη cat Caiet.ibid. Vati

38. Nos hae in re illud primum asserimus,lamentitatem obiective respondentem singulis at-vtibulis positi uis seu absolutis, seu relativis, osse

s de

175쪽

de essentia Dei; quam ipsa met illa attributa omnia & singula, quatenus quidem in Deo sunt,esse a parte rei de essentia, quidditate& ratione ipsius Dei diuinitatis cum ea sit una quaedam simplicissima ae perfectissima Entitas, intrins cerae essentialiter includens omnes persectiones simpliciter simplices, ac possibiles in tali Ente,

acleoque ut Damascenus a loquitur, uniuersum

id quod e f,tanquam immensium quoddam ct infinitum Usentiae pelagus complexu suo contines. Quo sensu etiam S. Thomas Lais: Inperfectione diu ni esse omnia concludi i

39. Deinde addimus. Juxta nostrum tamen imperfectum concipiendi modum attributatam absoluta, quam respectiva formaliter esse

extra essentiam, seu potius extra conceptum ensentiae diuinae, adeoque de se mutub formaliter non praedicari. Jta sentit Damascenus a dum ait attributapositiva non dicere naturam Dei sed quaesunt circa naturam exponere, seu ut infra loquitur , aliquid eorum quae naturam assectan--. Boethius equoque ex instituto probat,Winitatem non dirisubflantialiter id est essentialiter de Deo. Et Augustinus Passerit, relationem, nonρν edieari de Deo seeundumsubflantiam , nefietiam sieeundum accidens, sed ut ad aliquid. Et passim sancti Patres e essentialia distinguunt aporsonalibus, ac relationem abessentia. Ratio

est, qui singula ista in nobis qui non uno ve

176쪽

Deis Troitatis serio. 10heati, sed pluribus ac distinctis concnuibus, iliademque impropriis,&solum per analogiam ad res creatas diuinum illud esse concipimus hhabent formales conceptus distinctos, quorum unus n5 in eludit alium; Deum videlicet secundum se concipimus, velut Ens quod est a se, super omnia existens , quodque est intrinseca vi Principium omnium, & remotum ab omnibus, dic. Jpsam vero essentiam in abstracto concipi

mus veluti formam seu naturam completam&perfectissimam,omniq; alia natura superiorem. Attributa vero tanquam perfectiones eius natur e con fiaturaliter debitas, eaque ratione quo dammodo posteriores; quocirca etiam unum attributum ex altero demonstramus: Relationes denique, seu proprietates personales, velut modos quosdam substantiales eiusdem naturae diuinae, non quod tales a parte res sint, vere scilicet perficientes naturam, sed quod instar talium concipiantur, omni imperfectione se clusa. LALFide eo .ae.1a est de Trinit. Vs. δε Trin.c. o. e August.ί . de Trinit.c .a ct Anselm, de vir anct Conci Lateran. CV. firmiteris Cap. damnamus desumma Trin.

o. Similis dissicultas est, utrum econtra essentia diuina, sit de rationes conceptu relatio-mIm, aliorumque attributorum; laec omnia singula de ratione cuiusque eorum inter se. In o. qua

177쪽

quare assirmativam tuentur non illi solum, qui inirmant relationes, e sederationeis essentia diuinitatis a; sed etiam nonnulli ex iis, qui hoe negant L Aliis, de utraque quaestione eodem

modo sentientibus. Quyd etiam nobis faciendum existimamus;o paritatem rationis Incredibile enim videtur, quod iustitia diuina in suo conceptu iuxta nostrum intelligendi modum formaliter includat misericordiam, imo sit ipsa miserieordia quodq; intellectus formaliter i Hudat rationem & coneeptum voluntatis, c. Ex quo sequi videtur, Deum formaliter per intellectum velle, di per voluntatem intelligere. per misericordiam punire,& per iustitiam mise irari; item per essentiam suam non minus terminare naturam humanam, quam per relationem seu subsistentiam; quandoquidem id quod sor- maliter ineludit rationem attributi unius,de eodem etiam formaliter praedieari potest talis a

tributi operatio, seu proprietas, a thesipraeced. b Suar. .e. . Torresct Zum.

r. Alia quaestio est, utrum Relationes diuianae formaliter sumptari prout ratione nostra abessentia distinguuntur sint persectiones.I.senotetia absolute negat a. a. Negat esse perfecti nes distinc2as perfectione essentiae . . Dicite singulas per se non esse perfectiones reales, sed omnes nam duntaxat consituere, quae sit ipsa quasi integritasDei,ex tribus relationibus simul

178쪽

Din. Trinitatis, erio. rveonsurgens. Quartari verior d asserit, singulas per se esse perfectiones, ac proinde in Deo esse plures reales perfectiones relativas inter se rediis stinctas quod diserte etiam tradidit Damast

nus e cum ait Patrem ct Filium distinguiperfectionibmperμnatibus Ratio est tum quia ex veriori philosophia omnis relatio realis,etiam qua talis, est perfectio realis, non tantum secundum esse in , id est, sub communi ratione accidentis, sed etiam secundum esse ad , id est, sub sua ratio isne propria, qua constituitur tale accidens tum quia relationes in Deo, licet sormaliter abstrahant &praestindant ab essentia, non tamen ab omni entitate diuina,cum sint proprietates personales tum quia negari sine absurdo non potest Patrem ut Patrem esse bonum, itemque Filium; alioquin nec ut sic se mutuo amarent, necis nobis essent amabiles.

42. Persectiones istae singulae formaliter sunt quidem infiniti, non tamen nisi in suo quasi genere seu specie a Quaestio nominis est, an sint etiam perfectiones simplieiter fimplices; qualis quide ex Anselmod aTheologis definiri solet. sua in quoώboimrbor in ipsa , quam non ima, seu 3 quam

179쪽

quam alia qua uis cum ea incompossibilis. Nam si vocula gusti et relirmgatur aci naturam, quod s.ciendum esse nonnulli e arbitrantur, negarii 5 poterit,eas esse perfectiones simplieiter ii 4pliees d. si vero, ut verba postulant, ample acci piatur pro quovis Ente etiam completos sub sistente, tum non potest ea definitio perfectio. Mibus relativis applieari. Qui modus loquendi ut communioris, ita verior est; cum ad ratio nemEatis simplieiter in fi nil uales esse sing las persona negari non debet spectet, fot mali.

eter continere omnem persectionem simplieiter simplicem, saltem eminenter omnem aliam, quae si foris aliter etiam ad continentiam emi inentialem aceedat, non ideo reddit ens persoctius f sicut patet in humanitate Verbo addiλ. Suar. LI. e. Io. n. 8 b mono ins e V Zas. - emturior. T ,, es.Sig. Llcct exparte Vassae e e Suar. Glo. M. n. .cty. Salmerori

- FS- eoro. n. H 43. Hino consequkn omniaTranscMentia, ut res, ens, num, verum, bonum, eum addito respectivum, diei posse in diuinis pluraliter a tam in abstracto, quam e ncreto; quicquid πο- nulli olim inter remo Ens, ta distinxerint. Quid ditates autem vel essentias tres, etiam cum additorelativas,in Deo asseri,uti hactenus eo

siue tu ua non fuit, ita etiara posthae sine Qtem pip

180쪽

non facile eensemus admittendum;cum his vocibus proprie ipsa natura signifieetur.

- Notio personae diuinae S. Augustino dicta est, ipsa notitia,qua proprium quiddam a licuius personet cognoscimus. Scholasticis vero pcum S. Basilio e est ratio quaedam obiective si gnificata, quae sit quasi forma mota alicuius personae, seu character: siue ea sit propria unius

Personae, siue duaru, modo non sit aliquid corn--1ne tribus. Tales notiones abstractis nomini

hus commodissime exprimuntur ,ri sunt, nis uersim quinque e innascibilitas seu esse inge nitum)paternitas, iratio activa, filiatio, pro cessio; quarum duae priores propria sunt Patris, tertia Patris& Fili simul;quarta soli fit ij, quinta Spiritus sancti Inspirabilitas, quam filij propriam, sexto loco numerant nonnullis, a cateris distincta non est g. De notionibus non possunt praedicari ulla nomina signifieantia actio- nem , talis enim praedicatio sensum formalem exigit, secus est de aliis praedicatis absolutis quae actione o 5 denotanti. Ex notionibus quatuor fidicuntur proprietates personarum, eo quod, - nius persona propriae sunt, videlieet Innascibi litas, Pates nitas,Filiatio, MProcessio, seu Spira- tio passiua quarum tres solum posteriores diu cuntur ι relatiopes seu proprietates personale