Scholica Hypomnemata scripsit John Bakius

321쪽

Pag. 698. ἐδοκιμωθην μω ἐπὶ Θεο-πομπου αρχροντος. Postquam a Bohnechio de orator. Attic. I. I. p. 60. sqq. probabiliter demonstratum est illam δοκιμασίαν reserendam esse sere ad annum aetatis decimum sextum, conficiendum oratorem natum esse ol. LXXXVIII. 2i id quod monendum propter Hoelscherum p. 100. Tum iis quae mox dicuntur ἐπὶ δi Γλαυκίππου αρχοντος - εἰς Λιονύσιο 0 confirmatur id , quod Boechhius in comment. de Τemporibus Midianae demonstravit, Dionysia tertio cuiusque olympiadis anno acta esse. Pag. 700. init. Corrigendum esse Κηφαγοδωρω,

in eo conspirant Clinton. F. U. 0l. XCIV. 3. ei Meinehius Hist. Crit. Comic. Gr. p. 267. Fallitur Bobreus. Cons. Berghius Epist. ad Schil-Ier. Andoc. p. 138. ibid. uuae de classium

ςρατηγοις memorantur, accurate cum historiae

monumentis conveniunt. Pugna ad Mitylenem pag. 70l in ea est . quam describit Xenoph. Bellen. I, 6, 11. sqq. - Propter ea, quae pag. 701 de se narrat orator suspiceris eumdem hominem esse, cui Isocratis oratio adv. Callimachum scripta est: cf. ib. p. 382. b.

322쪽

Pag. 703. αλλ' ουκ αν δεξαίμην υβρισθῆναι Ουδἐ παραιςῆνοα τοῖς διαδυομένοις τὰς λειτουργίας ἐμοὶ ι ἐν ἀχ ἁρι εἰναι τὰ εἰς νεῶς ἀνη μένα, ἐκείνους di δοκειν ορθῶς βεμυλασθαι -. Minus recte Taylorus corrigit ἐκείνοις. Accusativus requiritur tum propter Infinitivum δοκεῖν, tum quod subiecti est. Pag. 704. Firmissimum vectigal rei publicae

esse dicit τὰς ot Μίας των θελοντων - λειτουργειν. Igitur, si bene eonsulueritis, ουδἐν ἡττον ἐπιμελήσεσθε τῶν ήροτέρων χρηματων η των ιδιων τωνυμτερων πιντων. Intelligenda sunt τα υμέτερα, ea , quae publica essent. Quare quum haec ἴδια dici non possint, transponam sic, χρηματων ἰδίων, τῶν HA. Pag. 709. ουδετ ποτε λειτουργειν ὐπερ υμων δεον, ει τοσούτω πενεςέρους τους παιδας καταλεί νω. Perperam e Laurent. recepta est interpolatio,

ἐμνήσθην post δέον. quum tamen verbum excidisse videretur, rectius Reishius excogitavit ἐνεθυμήθην' nisi sorte praestet ἐλογισαμην. ceterum leviter iudicare mihi videtur Meierus,

qui Lit. Αit. p. 253 et 3513 hanc orationem

in causa ἀπογραφῆς versari putat. Nam quod p. 705 sic loquitur: πολυ ῶν δικαιοτερον tyιἄς ὐ- των ζητητῶν ἀπογραφῆναι τὰ ἐμὰ εχειν ηhai νυνὶ κινδυνεύειν ως του ὁ νηοοιου χρήματα

323쪽

εχοντα, ipsa enunciandi forma ως - ερονταὶ indicat, per similitudinem tantum ista dici, constatque duo illa crimina, κλέπτειν καὶ δωροδο- κειν, ideo frequentissime coniungi, quod ex utroque locupletatus quis dicitur damno rei publicae; itaque in hoc δωρων crimine aestimatio sere bonorum publicatione' et infamia continebatur cons. p. 710 Δτιμοι γενέσθαι καὶ ςερηθεντες - sic enim legendum pro η De poena tamen huius criminis disputare necesse habuit Meierus Bon. Bamn. p. 114. sqq. Et Isocrates quidem cuius non duplex, sed unus tantum locus est et Aeschines de iudiciorum δεκασμου loquuntur. In Binarcho, cuius auctoritatem excitat not. 379, agitur sane de δωροδοκίας, sed in priori loco Contr. Demosth. p. 44ὶ, ubi mortis τίμημα memoratur, complectitur sane δεκασμον quoque, in altero Contr. Aristogit. p. 85ὶ nec mortis poena memoratur, squamquam in primis decebat fieri si verum esset , et ipsa loquendi forma pecuniae acceptae aestimatiouem admittit. Rursus idem Contr. Philocl. p. 93, quum mortis poenam memorat, sa-cit non ex legibus, sed ex peculiari de Harpalica pecunia psephismate. Nihil igitur obstat quo minus vera in δωροδοκία legislatio contineatur lege, quam opponit Demosth. Mid. p. 551. ex qua infamia et bonorum publicatio damnato irrogandae erant.

324쪽

Oratio in Dardanarios.

Pag. 718. Ingenioso quidem omnium librorum lectionem ἐπίτηδες correxit Reishius, legendo ετι τῆτες' sed commodius, et nulla litera mutata legendum puto ἐπι τῆςδε so. βουλῆς' quod opponatur anteced. ἐπὶ τῆς προτέρας Vidii etiam hoc Behherus: sed similis loquendi forma restituenda De Invalido p. 756, ut pro και-τερον legatur σῆνπερ καὶ αἰ προτερον, so. βο-xia

Pag. 720. ωσπερ κατα μέδιμνον συνωνωθιενοι.

Fallitur Bobreus, qui ευνούμενοι corrigendum pu- tali neque intellexit ista, κατα μέδ. συνων. per ridiculum coniungit et cονεισθαι κατὰ μέδ. pr mum licebat semper, tum erat potius privatorum. Pag. 721. η τὰς ναυς διεφθαρθαι τὰς ἐν τωLDντορ, η υπο Αακεδαιμονίων ἐκπλεωχας συνειλῆφθαι. Temere IIoelscherus p. 102, ista ad classes bellicas videtur reserre: et res ipsa, et singulae locutiones satis indicant naves et classes frumentarias intelligi. Pag. 722. c.ς' ἐν τούτοις τοῖς καιροῖς ἐπιμ- λεύουσιν ἱμῖν, ἐν οισπερ οἱ πολεμιοι. Et hoc satis languidum; et plane falsum, quod Reishius de suo edidit, ἐν οἱσπερ -δ' ον πολέμι- nec

325쪽

256 admitti potest interpretatio Boechhii, Dec. civ.

Athen. I. p. 90. corrigam - υμῖν ἄσπερ πολέμιοι. Pag. 724. οτι οἱ περὶ των τοιοδεων ἀγωνες et i 5τατοι τυγχανον σιν δντες τοῖς εν τῆν πολει. offendit Bobreus in superlativo. Tamen requiritur ut dicat orator, haec iudicia maxime pertinere ad cives, i. e. in his maxime eorum rem

agi. Et oi ἐν τῆ πολει nulli alii sunt, nisi qui in civitate vivunt sicut apud Demosth. Androt p. 601. 10. neque accedo vel ad Bobret, vel ad

Courierit interpretationem, quam nullus locus exii, qui citantur, confirmat. Pag. 725. ηγούμενοι -. αν δ' ἀζημίους αφῆτε, πολλὴν ἁδειαν αυτοις ἐψηφισμένοι εσεσθε ποιειν ὁ τι βούλωνται. Non ignoro defendi posse haec: sed concinnior erit sententia si, deleto ἐψηφισμένοι, legetur εσεσθαι.

De genere iudicii Schoemannus comiti. Athen. p. 198, et Mei erus Lit. 1lt. p. 260 et 266 ita

sentiunt, fuisse εισαγγελίαν. quare mihi idem videatur, exponam. Primum, delictum eiusmodi erat, quod certa lex vindicabat, adiecta mortis poena: cons. pag. 715. 724. init. et pag. 725: et videntur talium delictorum cognitioni praefuisse Sitophylaces, ita ut vel mulctis coercere, vel in tribunal causas εἰ αγειν p0ssent: cons. pag.

326쪽

722. sin. sq. Tameia, quum gravius incommodum illo tempore sortasse sentiret civitas es dardanariorum improbitate, accusavit eos in senatu actor, et ipse senator: quamquam utitur verbo κατηγορουν, non εισqγγελλον. Sed nihil aliud spectabat actor, nisi ut causa ad legitimam in tribunali disceptationem perduceretur. De Magistratibus, quorum auctoritate se defendebant isti Dardanarii, concedere non pomum

Schuberto de Roman. Aedil. p. 115, esse Sito nas intelligendos, quod pag. 717. sq. tres videantur memorari. Primum non credibile est . quum pag. 722 diserte Sitophylaces appellentur, quorum ossicium esset istorum hominum cupiditatem coercere, diversos ab his suisse eos, ad quorum auctoritatem in ea reiprovocarent. Praeterea Silonae non videntur annui suisse magistratus, sed extra ordinem, gravissimis temporibus, creari

soliti, si metus esset σιτοδείας' id quod apparet

ex ἐπιδοσεσι, quae commemorantur, uta annonae succurreretur. Postremo, ex unico testimonio apud

Demosth. pro coron. p. 310. . init. nihil aliud

conficere licet, nisi unicum Silonam creatum esse, qui rei frumentariae sut nonnumquam apud Romanos, praeesset: neque is, si esset, quidquam dardanarios spectare opus habebat: ipse publice videtur magnum frumenti numerum coemisse, quod

327쪽

viliori pretio venderetur plebi. Itaqae maneo in Boechhii sententia, qui locum illum Lysiae de Sitophylacibus accepit, Decon. Civ. Athen. I. p.

91. not. 379. Sed ne ternarius quidem numerus tam mordicus servandus est in Lysia; si quidem si locus ita legituri, καὶ οἱ ι ἐν δ' ουδἐν ἔφασαν κ. τ. L, habebimus cum Anyto quinque istos Sitophylaces, qui in urbe erant, secundum correcta Barpocrationis verba in V. Sitonam unicum constitui solitum suisse, confirmari poterit exemplo Callisthenis, apud Demosth. Leptin. p. 467, qui nullo alio nisi Sitonae munere fungens istam tenere potuit.

Pag. 729. εἰποντος δἐ τούτου κ. M L- Turbatum nonnihil esse in ordinanda sententia agnoverunt Interpretes; et sane requiritur quaedam

transpositio. Sed istud - quamquam non reprehendo HudtWalcherum, qui, Blaetet. p. 5, hos Diaetetas interpretatur, in illa tribu ius dicentes) . propterea offensioni est, quod in reliquisne vestigium quidem istius Blaetetarum iudicii deprehenditur. Suaserat actori amicus, quum

328쪽

. 259Pancleo dixisset se esse Deceleensem, προσκαλε- σασθαι προς τὴν φυλMν' sed Diaetetae nullam mentionem secerat, neque is indicabatur verbis illis, ut puto. Sed fac προς την φυλὴν idem esse, quod προς τους τῆς cIγυλῆς διαιτητὰς, nihil tames erit in sequentibus quod hanc interpretationem confirmet. Nam ipsa illa προσκλησις eo absolvebatur, ut actor ad . tonstrinam accederet, quo Deceleenses ventitare solerent, ibique inquireret num quis Pancleonem Deceleensem nosset: quum- que is neniini cognitus esset contraque constaret eum de aliis quoque rebus causam dixisse apud Polemarchum, tum, inquit, ipse quoque acti nem detuli ad Polemarchum. Fieri potest sane, ut voluerit Pancleonem ad illos Diaetetas citare sed non fecit certe. Quare leni correctione le

θερίαν τουτον ἄγοι ri Meσκων ἐαυτου δουλον ει ναι. Postrema bene corre1it Reishius, quam: correctionem recipiendam esse censeo. Sed ἀφώνωminus aptum esse videtur, praeseramque ἐφιέναι, permittere , concedere.

Quaerendum etiam de sorma iudicit. Nam adversus παραγραφην habitam esse, quam legimus,

329쪽

orationem, id quidem constat. Sed nondum mihi persuaserunt viri docti, superata exceptione novum iudicium de re ipsa instituendum,suisse. Docet hoc v. o. Schoemann. Lit. Att. p. 646.

cons. p. 730. Ex hac Lysiae oratione non confirmatur ea sententia. Apparet sane non inlegram .esse orationem , sed ἐπίλογον tantum. Quor sum enim initio τουτο- του προαγαατος, nisi

id, do,quo quaeieretur, ante luisset explicitum 7Quapropter non πολλM, sed πλείω μἐν λεγεινκ. τ. λ. scripsisse puto Lysiam: et tum demum pergit ad παραγροι νῆν resulandam. Accedit, quod pag. 734 dicit, sibi testibus opus suisse τε

ἀντιγραφεως ενεκα ταντ οὶ i. e. παραγρας θοῦ) καὶ αυτῆς τῆς δίκης' unde conscio utramque controversiam ad unam eamdemque pertinuisse disceptationem. Eodemque pertinet conclusio orationis, in qua orat iudices τα τε δίκαια καὶ ἀληθῆ ipηφιζεσθαι i. e. εἰσαγωγιιιον εἰναι τὴν δίκηνὶ καὶ se ἐγω υμῶν δεομαι, i. e. id quod peto hoc iudicio.) Neque magis confirmatur Schoemanni sententia ex Demosthenis Drat. Conlr. Zenoth. , ex qua locos indical: contrarium potius iure quis consciat ex his verbis p. 882. 14: δέ του αυτ

330쪽

bus, quas superstites habemus, λήγοις παραγραφικοῖς , accurate in 'quoque primaria quaestio tractatur. condemii lo. certe actore, post adversarii παραγραφὴν ; ipsa quoque causa ei amissa erat; sicut appare 'ex Demosthr Contr. Lacrit. p. 939. sin. -πείθειν ἱμας ψηφίσασθαι μῆ

ἐπιτίμα nihil aliud sunt praeter ἐπωβελίαν, sicut apud Demosth. Contr. Stephan. I. p. 1103. 15.

προσοφλων τὴν ἐπωβελιανy, quae mulcta impone batur ei quoque aciori, qui παραγραφην adversus suam 'actionem institutam in judicio non superaret: coἡs. Boechh. Decon. civ. Ath. I. p. 389ratqui nullus Ioeus huic Menae erat nisi 4n ipso para graphico iuditast de prisaria quaestione quoque disceptaretur ac prorumclaretur. Si, de quo conflat, damnatum in para graphico iudicio actorem' oportebat ἐγαυβελίαν solvere, inde donsequitur ut statuamus eum primaria quoque causaeeoidisse. Sed, ἐπωβελίας saeta mentione, explicandum quare a Boech hio dissentiam, quum l. c. p. 390. sq. contendit, non tantum actori,

라틴어 텍스트