장음표시 사용
111쪽
DEus qui tuos martyres ita vinxisti charitate, ut pro te etiam mori cuperent, ne perirent. Amen. Et Beatum Stephanum in confessione ita succendisti fide, ut imbrem, lapidum non timeret. Amen. Exaudi precem familiae tuae, amatoris inter festa plaudentem. Amen. Accedat ad te vox illa intercedens pro populo, quae pro inimicis orabat in ipso martyrio. Amen. Ut se obtinente, & te remunerante perueniat illuc plebs ad quaesita per gratiam, ubi te eoelis apertis ipse vidit in gloria. Amen. Quod ipse prestare digneris, qui vivis de omnia regia in secuta smuis Iorum. Amen.
DEus perennis salus, beatitudo inaestimabilis, da quassiimus omniabus tuis, ut qui sancta de beata sumpserunt, & sancti iugiter ac beati esse mereantur. Quod ipse prestare digneris
G Rariat agimus tibi Domine multiplicatis cirea nos miseratiotubus tuis,qui & Filii tui natiuitate nos saluas, de Martyris Steph di de
precatione sustentas. Per. &c.
VIII. ve autem proposita a nobis de Missi Gallicaua opinio seu coni ctura de clarior euadat , di firmius stabiliatur, non ingratum lectori vel insucundum fore existimavi, si ex alio antiquissimo Codice M. Tnempe ex Palatino Bibliothecae Vaticanae supra memoruo aliam MAsam adiicerem, que omnino consonat cum superiori S.Stephani, eadem-lle methodo ac eodem tenore pmcedit. Scriptus autem fuit Codem homine linguae latinae prorsus imperito, adeo enim misere deprauatus est, ut vix ulla linea legatur sine mendis. Verborum eruores, ut d lixi pro dilexi, antectes tuos pro amines tuus, consequerit pro consequeretur, de alios eiusdem generis passim occurrentes facilh emendauit ubi autem sensus nutat, nec verba cohaerent, nihiI mutare volui, ne tarte perperam dimandra longius a scopo aberrarem. Lectoris peritioris erit stedit vulneribus a rudi seriptore mtastis medicam manum adhibero . Porro Missa de S. Germano est, cuius festiuitas, quamuis in Missali Modietarabico descripta sit, caret tamen Missa propria, totumque ossicium incommuni Confessorum Pontificum assignatur.
112쪽
j Lib. I. Cap. XII. 8 si Missa S. Germani.
Enerabilem diem atque sublimem, Fratres Carissimi , prompti deuotione celebremus, misericordiam Domini nostri stuppliciter exorantes, ut Beatissimi Germani Antistitis ,& Confessoris sui, cuius exempla miramur, de si aequari factis eius non possimus, saltem vestigia sequii & fidem nobis contingat imitari.
Collectio . GRatias tibi agimus Omnipotens Deus pro virtutibus Beatissimi
Germani Antistitis tui, quas ei Pater omnipotens non immerito tribuisti, quia te Apostolica confessione rebus omnibus plus amauit i di, scussit a se diuitias, ut paupertate spiritus coelorum regna conscenderet imansuetudine tenuit, vi terram sui corporis spiritualiter possi cleret: lugere delectatus est in seculo, ut coelestem consolationem ex muneris tui largitate percipereti iustitiam esurivit atque sitiuit, ut tuis simiraretur gloquiis: eleemosinam iugiter fecit, ut indesinenter non tantum sibi, sed de cateria pietatis tuae misericordiam obtineret: puritatem cordis habuit, ut te videreti fidem seruauit, ut filiis tuis fraterna se participatione
coniungeret. Per cuius interuentum precamur.LL 'g'm Desunt hic Hiae linea abrasa.
- m. Post nomina.Auditis nominibus offerentum indeficientem diuinam clementiam deprecemur, ut has oblationes plebis, quas in honorem Beatissimi Germani Antistitia:& Confessoris offerimus ( Aect aliquid Signatum diem hodiernae solemnitatis celebremus cum inconcussa fidei libertato, quam ille constanti mente defendit, ut robur patientiae eius Desant hic etiam duae lineae abra . Oremus etiam & pro spiritibus carorum nostrorum, quorum idem Omnipotens Deus & numerum nouit & nomina, ut omnium memoriam faciat, omnium peccata dimittat. Per Dominum nostrum Iesum Chri
DEui pro cuius sacro nomine Beatus Germanus Antistes tuus de : :derauit persecutionem pati propter iustitiam, ut & si martyrium Nun perferret, fide tamen pertenderet: nec timeret odijs hominum de malediistionibus subiacere, dummodo mercedem copiosam consequerem
113쪽
tur in eoelo, & ad illas beatitudines euangelicas perueniret; te per huius interuentum precamur, ut pacem quam te iubente dilexit in seculo , perpetualiter Ecclesiae possidendam tribuas in futuro. Per Dominum nostrum.
Dignum de iustum est,uere aequum &iustum estinos tibi gratias agere, & pietati tuae in honorem summi Sacerdotis tui Germani Epia scopi & Consetaris Iaudes canere, vota persoluere, eiusque enarrare virtutes, quas ci Domine Pater omnipotens non immerito tribuisti, quia te Apostolica confessione rebus omnibus plus amauit, &e. Repetit ea qua habentur supra in prima Collem , tam subdit. Dilexit te Domine ex toto corde, & ex tota mente, & ex tota anima sua,& proximum suum tanquam seipsum; ut secundum quod in his duobus mandatis uniuersa lex & Prophetae pendebant, ad eas quas diximus euangelicas beatitudines perueniret. Et quia tu Domine Iesu Christe Apostolis tuis dixe
ras, ut euntes per uniuersum mundum uniuersae creaturae euangelium
praedicarent, & virtutes efficerent, haec tuus deuotissimus Germanus Episcopus .... eorum vestigia subsecutus per totas Gallias, Romae, in Italia, in Britannia annis triginta corpore afflictus . - . . iugiter imis tuo nomine praedicauit, haereses abstulit, adduxit populum ad plenam & integram fidem, eiecit daemones, mortuos suscitauit, aegris reddidie pristinam sanitatem, impleuitque omnia signa, virtutes utique adeptus. Sic coepit ut cresceret: Sic pugnauit ut vinceret. Sic consummauit, ut mortis tenebras praeteriret. Martyriis se coniungeret stola, cum centeissimum fructum perceperit, di vita hac peracta regnum inhabitarit aete num . Quod credentes Deus Pater Omnipotens supplices exoramus, ut in eius apud te patrociniis & intercessionibus pietati tuae commendatinos in omnibus tuam misericordiam consequamur, Angelica te exaltatione laudantes & dicentes. Sanctus, Sanctus, Sanctas.
BEnedictus plane qui venit in nomine Domini, benedictus Deus , Rex Israeli pax in terra, gloria in excelsis. Per Dominum nostrum Iesum Christum Filium tuum, qui pridie quam pateretur.
PEscendat, precamur omnipotens Deus, super haec quae tibi offerimus, Verbum tuum sanctum et descendat inaestimabilis gloriae tuaeus: descendat antiquae indulgentiae tuae donum , ut fiat oblatio no- fita hostia spiritalis in odorem suauitatis accepta. Etiam nos famulox tuos per sanguinem Christi tua manus dextera inuicta custodiat.
114쪽
Ante orationem Dominicam A Gnosce Domine verba quae praecepisti, ignosce presumptioni
quam imperasti et ignorantia est non nosse meritum, contumacia est non seruare mandatum, quo dicere iubemur, Pater nocter, &c.
LIbera nos 1 malis omnibus, auctor bonorum Deus, ab omni tentatione, ab omni scandalo, ab omni opere tenebrarum; dc constitue nos in omni bono, Ac da pacem in diebus nostris, auctor pacis de ch aritatis. Per Dominum nostrum . Ben dictio Populi deest.
Sumpsimus ex sacris altaribus Christi Domini ac Dei nostri eorpus
dc sanguinem . . . credentes unitatem beatae Trinitatis. Oremus ut semper nobis fide plenis esurire detur ac sitire iustitiam, sicque opus eius confortati salutaris escae gratia faciamus, ut non in iudicium, sed in remedium , sacramentum quod accepimus, habeamus. Per Dominum nostrum.
CHriste Domine, qui de tuo vesci corpore, de tuum eorpus essicivis Fideles, fac nobis in remissionem peccatorum esse quod sum' simus i atque ita se animae nostrae diuina alimonia per benedictionem' tuam facta permisceat, ut caro spiritui subdita, de in consensum pacificum subiugata obtemperet, non repugnet, per Spiritum Sanctum, qui in unitate Patris dc Filis coaetemus vivit dc regnat in secula seculorum .
Hae sunt Misci, quas veluti Callicanas h M. SS. Codicibus nune pri- IX.mtim produxi, breuiores quidem quam editae in Moγarabico, sed eodem stylo, eodemque tenore contextae. Sicut autem Basilius, dc Chresostomus, aliique Ecclesiae Orientalis Antistites, quamuis haberent a senioribus suis sibi traditas Liturgias, propriis tamen verbis sacrificium offerre maluerui: ita credendum sanctos Episcopos, qui ritu in hoc de superiori Capite descripto utebantur, eo retento in ordine ac veluti textura Miste, mutasse nihilominus orationes, ut 8c ipsi proprijs verbis Deum ad aram precarentur. A quibus primum compositae fuerunt, ignoramus i no est tamen dubitandum quin a viris se vitae sanctimonia de fidei integritate conspicuis editae sint , alioquin non fuissent ab EccIesia receptae. Nec cuiquam scrupulum ingerere debet quod in Missa Sancti Germani
115쪽
in oratione quae Poti secreta inscribitur, Sacerdos iam peracta consecratione orat, ut descendat Verbum in oblata, nam liaec oratio nihil habet alienum a fide, ut Lib.II. Cap. III. explicabo. Ioannes Morinus ecclesia sticat antiquitatis sagacissimus indagator in Comment. de sacris Ordinationibuspam a. pae. a 6 I. antiquissimum Codicem de vulisse testatur scriptum in Gallia post annum III. & ante annum 36o. ad usum, ut ipse putat, Ecclesiae Pictaviensis , continentem ordinem Romanum, in quo ter Regni Francorum, & saepius sancti Hilarij mentio fit: quae, si vera sunt, euidenter euincunt Romanos ritus initio seculi tacti in Gallia receptos fuisse . Sed quam firmum sit Morini argumentum aliis examinandum relinquo: ego enim non dubito , quin leuissimae coniecturae t stimonium praeserri debeat omni exceptione maius tum Camii Magni& Caroli Calui asserentium ordinem Romanum curante Pipino in GaIlicanis Ecclesijs introductum fuisse, cum antea proprio uterentur: tum Gregorij Magni, qui in epistola ad Augustiuum Anglorum episcopum Gallicanos ritus a Romanis distinguit: tum aliorum Scriptorum , qui unanimi consensu eidem veritati: adstipulantur . Illum vero Codicem tantae esse antiquitatis non credo, quanta illi Morinus tribuit. Nam nec satis intelligo, cur Regnum Francorum illis annis coarctet, qui a Ruingentcsimo undecimo usque ad scio. clapsi sitiat: nec Hilarij memoriam solius Pictaviensis ecclesiae, aut solius Galliae finibus circumscriptam fuisse albitror, cum Romae etiam & ubicunque Christus colitur celeberrima fuerit. Verum haec & reliqua omnia, quae in hoc Capite , pertractaui peritorum censurae lubens subi jcio, paratus de sententia deis cedere , cum quis certiora protulerit.
Devari s Missarum neribus. sua sit Mi a publica erῶ-
lemnis. Eandem neralem et legitimam dictam esse. AD
sam ab initio su institutam, ut ei populus adesset, osse
ret ,-communicaret. Missa publica cur vetita in
Monasteri s. Missa priuata solitaria discrimen . Origo stataria a Monachis . A quibus , , quando prohibita. An et qua
P Lura Missarum genera, sicut & varios ritus supra recensitos, in usu olim fuisse, atque etiam nune esse manifestum est. Sunt enim Missa solemnes & quotidiauae , publicae & priuatae , legitimae ct solitaris,
116쪽
gesteriles & peculiares, de tempore & de sanctis, seriales & votivae, pro vivis & pro defunctis. Est& Missa Pre sanctificatorum, &alia quam
siccam vocant, de quibus deinceps agendum erit. Missa solemnis, quam hodie conuentu alem, canonicam, capitularem, praecipuam, & maiorem vocamus, illa proprie dicitur , quae cum cantu& solemni ceremoniarum apparatu, Ministris de Ciero assistentibus, suorumque ordinum munia exercentibus celebrari consueuit; cui pompae addebant Antiqui frequentiam populi offerentis de communicantis. Publicae nomen inde sortita est, quod publice fiat in ecclesia, & priuatae opponatur; quo sensu ait Anastasius in vita Agathonis Papae Missam publicam latine factam Constantinopoli: nonnulli tamen obscuri nominis scriptores hoc statuunt inter solemnem & publicam discrimen, quod illa cum cantu dc pompa, haec vero sine cantu de apparatu , sed in Ecclesia coram Fidelium multitudine,peragatur. A Ualfrido Strabone in fine cap. aa. Iegitima nuncupatur, quod haec potissimum Ecclesiastica lego instituta & comprobata sit. Ab Amalario generalis dicta est, qua denominatione interdum utuntur antiqua Monachorum Ritualia, quia totus coetus ei solet interesse. Una igitur & eadem censeri debet, quae a quia busdam solemnis, ab alijs publica, legitima, de generalis nominatur,quibus vocibus indiscriminatim utemur pro ea, quae solemniter,in publico coetu, praescriptis ab ecclesia legitimis ritibus celebratur.
Et quidem ab initio sic sacrificium principaliter institutum fuisse, ut ILpublico ae solemniter fieret, clero, & populo astante, offerente, ac communicante, ipse tenor Mita, & veteris Ecclesiae praxis euincunt. Omnes enim orationes, atque ipsa Canonis verba in plurali numer tanquam plurium nomine proferuntur. Hinc Sacerdos populum inuitat adorationem dicens, Oremus: & cum eumdem salutat, ait, Dominus Dobiscum. Titin moniti fideles ut corda erigant ad Deum, respondent, Habemus ad Dominum. Hinc etiam in Canone collectae plebis nomine semper orat, ut cum dicit, Supplices rogamus Spetimus: Hanc oblationem cunctae familia tuae .. erimus praclara Maiectati tuae: Vt quotquot ex hac altaris partu
patione sacrosanctam Filar tui corpus es sanguinem sumpserimus: Nobis quomque peccatoribus, de alia huiusmodi multa, ex quibus liquet nihil aliud esse
Missam, quam Sacerdotis & totius coetus actionem es cui plures circumstetisse indicant illa verba, ct omnium circumctantium,quorum tibi fides cognita ectet nota deuotio, quae alio detorqueri non possunt. Ad communionem vem astantium ea spectant, quibus Sacerdos Deum precatur, fieri corpus de sanguinem Domini omnibus sumentibus in vitam aeternam.& post communionem ait, stuod ore sumpsimus pura mente capiamusotiam ni familiam tuam muneribus sacris: suntque fere omnes eiusdem tenoris orationes, quae peracta communione recitantur; quia nimirum illi, dumtaxat intererant Mista, qui possent offerre & de Sacramento participare . Hinc Cyprianus Sem. de Lapsis, de Leo Papa Sem. q. de Suadrag.
117쪽
populi communicantis mentionem faciunt: & can. io. ApD I. ae a. Concilii Antiocheni sub Iulio I. decernitur vi omnes Fideles, qui ad e
clesiam conueniunt, communicent, recusantea ab ecclesia e citatur& excommunicentur. Stamdum est, inquit Micrologus cap. Sr. quia foli commanicantes diuinis mBer,s interesse consueuerunt, unde S anu
oblationem iuxta canones rusebantur exire catechumeni , paenitentes s vid
licet qui nondumseparaaerant ad communicandam. Hae quoeae ipsa Sameramentorum innuit confectis , in qua cerdos non pro sola sua oblatione Ocommunicatione, fed O aliorum, rogar, es maxime in Oratione' I comm nionem pro folii communicantibus orare videtur. Nee propria communia
dici potes , ni lares de eodem sagri cis participem. Haec fuit consuetum do primorum Fidelium, quam suo adhuc tempore Romae viguisse LHieronymus lib. an. Iovinianam testatur. Sed pristino populi feruore postea refrigescente, retenta est communio Cleri, quae deinde redacta est ad communionem dumtaxat Diaconi, & Subdiaconi, ut fusius ostenedemus, cum de ipsa communione sermo erit. De hae autem publica siue solemni Liturgia pro temporum, seu regionum varietate varil quo que mores fuerunt. Iustinus O lv. a. solo die Dominico conuentu amne factum, & sacramentum praeientibus distributim, absentibus per Diaconos misium asserit. In Prato spirituali ea . io 8. legimus sanctum quemdam Presbyterum ab Angelo eduinim o earcere, ut die Domini-
eo sacrificium offerret. Palladius in Uita Abbatis Arsisij seribit Sabbato solum & Dominico die conuenisse in ecclesiam Monachos, qui erant
in monte Nitriae, ex more videlicet illius Prouinciae. Socrates item lib. s. cap. a I. die Dominico Sabbatum additum ait ab omnibus Ecclesiis, excepta Romana & Alexandrina . Paetamio Abbati mandatum
ab Anteio, ut primo, & vltimo die hebdomadat Monachi sub eo det
gentes ad diuinorum mysteriorum communionem accederent , refereo s.cap. 23. Sogomenus. Quotidie demum Missa solemnis peragi coepit, quod non ubique, sed ancubi suo tempore receptum testatur A gustinus viae . II S. Plura de hac re infra Cap. XVIII. III. Porro haec Missa publica dicta est, non a loco, quia olim in cryptis , abditisque ac remotissimis locis agebatur, sed , conuentu populi circumstantis, offerentis, &communicantis. Qua de causa Gresorius Magnus Castorio Ariminensi Episcopo scribens lib. . cap. Missas publicas fieri in Monasterio vetat; ne scilicet in seruorare Dei Iecesibui occasio praebeatur' laribus conuentibus, ct simpliciores eae hoc animas plam ramque , quod assit, in scansilum trahat; frequentior quoque introitus mulieris sanea r. Et lib. s. v. 6. Felicem Pisauri Episcopum reprehendit, quod in templo Monasterij a se constructi suam Cathedram colloealset, ibique publicas Missas egisset, iubetque Cathedram illico auferre, nec deinceps ibidem Missis publicas celebrare. Idem lib. I. IH dict. i. v. 6. Episcopo Lunensi, de Indict. a. v. pr. Episcopo Firmano i
118쪽
itemque lib. g. . 3. Episcopo Neapolitano praecipit oratorium Monasteril absque Missis publicis ab eis consecrari. Vita enim Monachorum ex proprio instituto ab omni strepitu aliena esse debet, solitudini dedita & contemplationi atque ideo illorum ecclesiae sine titulo & statione
diu fuerunt, & qtiamuis amplissime essent ac magnificentissime extructae, Oratoria potius siue Capellae vocabantur, ut ex titulo Decretalium de Capellis Monachorum constat, in quibus vetitum erat sacramenta
poenitentiae & Eucharistiae fidelibus administrare,publicosq; conuentus,& publieas Missas celebrare: quam consuetudinem usque ad temporae S. Bemardi permansisse testis est Philippus Abbas lib. de Continentia cla-:ricorum cap. 83. Vetuit quoque Missas publicas in Monasteriis Concilium Lateranense sub Callixto II. cap. VI. his verbis. Interdicimus Abbatibus se Monachis publicas paenitentias dare, es in mos insitare, dr vnctione acere, es Missis publicas cantare. Et Innocentius III. lib. a. Regotii r . v. I 8. Ueterum vestigils insistens prohibet ne Dioecesis Episcopus in Monasterio Carroffensi, cuius priuilegia confirmat, publicas Missas agat. Non tamen ex his infertur, ut quidam perperam existimant, v titam olim fuisse in Monasterijs Missam solemnem eum cantu & Mini strorum assistentia ; sed ea dumtaxat prohibita est, ad quam Fideles pro miscuh admittebantur, & quae ab Episcopis cum totius populi coetu
agebatur: ne secularium concursus Monachos distraheret, & ab intemna mentis tranquillitate avocaret. Ipsis autem Monachis semper licuissse Missam solemniter decantare exclusis Secularibus, sicut nunc etiam
solent arctissimae solitudinis cultores Carthusiani, antiquissima Ritualia nos docent, quae ritus & ceremonias Missae solemnis exactissime praescriblint, seruatis ad amussim omnibus, quae ad Mita apparatum & celebritatem spectant. Idem colligitur ex Regula S. Benedicti cap. 38. ubi de hebdomadario menta Lectore tractans praecipit eum die Dominico post Mimas & communionem petere ab omnibus pro se orari, & ter repetito versu Domine labia mea aperies, accipere in EccIesa benedictionem , qui mos apud Monachos adhuc viget. Missis autem publicis siue solemnibus & generalibus opponuntur Iepriuatae & solitariae, siue peculiares, quae .priuatim & peculiariter sine cantu, uno dumtaxat Clerico mmistrante: siue in ecclesia, siue in priuato Oratorio aguntur. Sunt qui velint hoc discrimen inter solitarias& priuatas intercedere, quod solitariae illae sint, in quibus solus Sacerdos communicat, etiamsi plures intersint: priuatae vero, quae vel in priuatis domibus, vel extra populi frequentiam, ijs tamen qui adsunt communieantibus agi solent. Alij rectius, & conformius ad praxim aliquando in ecclesia usitatam, solitariam vocant, quae a solo Sacerdote nemine pree--ite & respondente fiebat olim in Monasterijs: priuatam vero, quae sine diacono & subdiacono & cantoribus, uno tantum ministrante celebra turi sue aliqui Fideles ei intersint, siue nullus adsit: siue soliis celebrans
119쪽
communieet, siue sint aliqui eommunicantes. Huic etiam nomen tributum fuit, quia singulis diebus , Sacerdotibus frequentari consueuit. Gregorius lib. q. Dialog, eap. 3 6. Casai, inquie , Namiensi
Episcopus quotidianum Gerre consueuerat Deo sacrificium , seque is lacryma intra ipsa sacri torum arcana mactabat, Privatae nomenclaturam accepit ,
vi a solemni, quae publice fit, discerneretur: alioquin omnes Misci publieae sunt , quatenus publicum distinguitur a seerem & oeculto. Nam ipsum sacrificii uti munus publicum est, & publieo totius Eeclesiae nomia ne offertur, in commemorationem mortis Christi quae est publieum benefietum geritque Sacerdos ministri publici officium, &pro omnibus orat, neminemque qui velit & dignus sit, repellit a eommunione: neque ullae sunt Missae occultat & angulares, ut blasphemat Minerva Odo
meracesis in expositione Canonis ad illa verba, s omnium circummarium
eum primitus, inquit, Mosesine Casiecta monsierent,ponea mos ivoleuit Eccle solitarias, ct maxime is Cenastes, fieri Missas. Et cum nari burant, quampla aliter collecta salutent nee plurales mutarepossinIs lutatioBes o urerrant se ad Helesiam, dicetites se Ecclesiam in Ecclesia flutare, & paucis interiectis. Secundum qu m sensum in hoc Deo circumactantes accipiuntur omne tibique Fideles, qui io Laritate totius corporis Osibi adhaerent inuicem es fumnis capiti. Constare Stephanua Eduensis ita sertaena lib. de Sacram ab taris eap. I F. Sciendum eas Mais unus laetum is praesens, ve nulli sini pr. Dares, Ut in Aressis saluar's: non edea malamur qua pluraliter solem feriorarioves. Prima enim Missa misso bast celebrari e collecta Fidei uis mantiiudiae . Pol ea mas is mist, solitarios sicut Monachos celebrare solitarias, quod eis cenaessum erit ex tandentia. Inde etiam Secularet con aerunt Missas camara'iuatas. Tubc sium alutationes ad omnes Fideles,qui assi Num a pra mea , fide, se chantate sacramentis eomm nitantes. Ex quibus
uerbis palam fit aetas aliquando in Monas erijs Missas a solo Sacerdote nemine praesente & respondente, quae ideirco solitariae dictae sint: & ini. de ad alios Saeerdotes Mae, priuatae, qualem supra descripsimus, celebrationem emanasse. Uerum Mai a priuatas non a Monachis, sed a prismat ocelesiae Patribus originem traxime Capite sequenti ostendam Mitas autem solitarias in coenobiis actas ex indulgentia, ut loquitur Eduensis,sue erum priuile elo; canonicae sanctiones demonstrat,quae hi blatis omnibus primile gijs, ne quis solus Missas ageret,districte prolii buersit. v. Comilium Moguntinum sub Leone III. c. g. ait, Nullui Presbter, ut
nobis Didetur olai re tare valet recte. aeuomodo enim dicet Dominus vobiscua et sursum eorda o ooebit habere, det alia multa his ilia, cam alius nemo eum eo FUQuae verba transtulit in Capitulare Regii Franciae Benedictus Levita lib. s.c. σ3. de Synodus Parisiensis sub Gregorio IV. lib. i. cap. 8. Irrepsit inplerisi qe loco partim incaris partim auaritia re' sons lis usui, dr eouxu emendatione dignus, eo qaia nonnulli Presbteroram sine minioni missarum solemuela frequenient. Unde co-emen ut imi
120쪽
tare rogandus nobis videtur huiusmodet corporis e inguinis minim silitarius Onsecrator, quibus diciet Dominiis vobiscirin, ct a quo iis responderer, di eum Spiritu tuor vel pro quibus sapplicando Domino inter cetera, Memento Domine, ct omnium circumstantium, cam nullas circum et, dicis. Eoa censuetudo quia octolica es Ecclesiam, anshoritati refragaturo tauro in steras quandam dehonora tonem irrogare DIAttir,ommbus nobis in commune visum eAIut deinceps huet cemodi Usus inhibeatur, prouideatque un quiaque Epicureum,ne in sua parochia quissuam Presbyterorums is in se scelebrare' amat. Extat & decretum Concilij Nannetensis idem vetans apud Iuonem p. g. c. o. Definiuit sanctum Concilium, uel nuuas Presbiter so-das praesumis Missam celebrare. Cui etenim dicit Dominus vobiscum, Surdum corda, aut Gratias agamus Domino Deo nostro, cum nullus sit quir pondeat Faut sit an canone dc omnium circumstantium , cum nemo ad-D P aut quem inuitat ad oratione,cum dicti oremus, cum nullus sit qui secum aret e Aut ergo icta penitus reticenda sunt, ct non solam non erit perfectum facessirium , verum etiam incurret, quisquis ect ille, illam, terribilem sententiam: si quis tulerit de hoc, tollat Deus partem eius de libro vitae: aut si hac muris S parietibus insusurrauerit,m calmam erit. Eapropter illa peraculosasperaritia,maxime a Monacterys monachorum, exterminanda eLI. Provideant autem Praelari,ut Pres teri in Canobys es in abs Eccles s cooperatores habeant in celebratione Missarum. Si qais hac transtresa uerit, ab
officia sulpendatur. Similiter Theodulius Aurelianens s Episcopus in suo
Capitulari ad Clerum cap. q. ait: Sacerdos Missam salus nequaquam celembret . Esse enim debent rui ei circumnent,quos ille salutet, a quibus ei respo-deatur, et ad memoriam illi reducendum ect illid Dominicum, Vbicumque fuerint duo vel tres in nomine meo congregati,& ego sum in medio eorum. Ratherius item Ueronensis Episcopus editus a Luca Dacherio t=mo t. Dicitet in epistola Synodica ad Presbyteros, Nullas mas Mismeanter. Porro cantare Missam Priscorum phrati illi etiam dicebantur,qui sine cantu de priuatim celebrabant. Ita loquuntur Cluniacenses in statutis ante annos sexcentos scriptis,quae extant tomo g. Spici legij, lib. a cap. so. Sacerdotes pessunt sine licentia Misis privaras cantare. Sic etiam loquitur liber usu lim Ord. Culercien. ante annos quingentos conscriptus cap. Sy. Per totum annumposntfraetres cantare Mis piluatim te, re lectionis spos offerendam Mis in consentu, idest post offertorium Mi e conventualis . Et mira. stra cantant priuatas Musas oderentar ita Decet Gas iam ipsi quam adiutores eorum, ne ase impedimentum pariantur Reiectae itaque de reprobara fuerunt Missae solitas iar,qita a selo sacerdote nemine adstante& respondente dicebantur, hac potissimum ratione, quia abstirdum visum est,quod Sacerdos diceret, Damnas vobisium,s sim corda , Gratias ag mas, cum nullus responderet: aut inuitaret adorandum dicens Oremas, nemine praesente qui secum oraret: & in can ne met moram faceret omnium circumstantium, cum nemo adesset.