장음표시 사용
121쪽
M. Fuerunt etiam aliqui plus iusto serupulosi,qui ne mendaces ,renirtatur,si ad unum solum praesentem plurales salutationes dirigerentia sacrificij oblatione abstinebant,nisi praeter Clericum ministrantem unus sal praesens adesset, ut vere posset celebrans duobus astantibus dicere, Dominus vobiseum,de Orate Fratres. Extat canon de hac re apud Gratianum de consec. dist. I. c.6 i. Hoc quoque, inquit, Natutum em Ut nautis Presbri
rorum Mira rum folemnia celebrare praesumat, nisi duobus praesentibus, B que respondentibus ipse tertius habeatur: quia cum pluraliter ab eo dicitur Dominus vobiscum, O illud in secretis Orate pro me , aptissime minuenit, ut ipsius respondeatur salutationi. Idem sancitum fuit in Concilio Col niensi p. 2.c. I 8.Et Iiber usuum Cistereten. aeui Missam, ait, cantare vota rit, duos tectes habeat. Refert autem Gratianus praecitatum canonem ex Soteris Papae Constitutionibus: ab alijs tribuitur Anaeleto,in cuius epist. r. leguntur haec verba: Sacerdotes quando Domino sacrinant, non fit hoc agere deben d tectes secum adhibeant, ut Domino perfiae in seratis Deo scrineare locis probentur. Micrologus cap. a. utrique adscribit. At ne tri conuenire certissimum est; nihil enim magis alienum a praxi & spiria tu illius seculi,quam solitariae Missae celebratio: nec puto voluisse sanctos illos Pontifices edita lege abusum tollere,qui nonnisi post aliquot secula inter Monachos irrepsit. Nota est Laurentis Diaconi ad Sixtum vox,cumduceretur ad martyrium, Tu nunquam ne minis roscri iam oferre rem fenerari ita enim ferebant illorum temporum recepti mores e & aliunde constat Anacleti epistolam supposititiam esse, & ex male compactis recentiorum sententijs consarcinatam. An vero usus sacrum agendi sine ministro nunc omnino sublatus sit, fateor me ignorare. Memini tamen me legisse quibustiam Monachis ,.siue Eremitis perpetuo inclusis induI- tum aliquando a Romano Pontifice, ut tali possent sine respondente lacrificium offerre r idque de inclufis confirmat glossa ad citatum canonem Gratiani. Nec alienum a ratione videri debet, quod quis solus discat Dominus Dabsumi nam his verbis salutatur Ecclesia, quae est una in multis, & tota in singulis, vi docte probat Petrus Damiani in opusculo ad Leonem inclusum,qui huius dubi j solutionem ab eo petierat, an lic ret Eremitis,cum singulares in cellula commorantur,dicere Dominus V biseum: cui Iucubrationi titulum idcirco praefixit, Dominus vobiseum. Multa congerit Petrus, ut hoc licitum esse ostendat, quae apud ipsum legi possunt. Quod si Sacerdos,cum solus recitat nocturnas & diurnas preces, omnia pluraliter profert, quae plurali numero in diuinis officijs digesta
sunt; dieit enim Venite adoremus, venite exultemus, Oremus, Bene cam Deum nemo illic sit, qui secum adoret,exultet,oret,benedicate cur id non liceat sacrificium offerenti, cum id agat in persona tollius Ecclesiae, cuius
corpus unum est unius fidei soliditate subsistens, & vivificantis spiritus una virtute perfusum e Nulla igitur absurditas est in plurali salutatione, cum quis solus Missas agit, licet hodie fieri nequeat sine speciali Apostoli-Disiligod b, Cooste
122쪽
toli, Sedis dispensatione,contrario usu, i olim vigebat,dudum anti. quatinae Ecclesiasticas legibus abrogato.
Missa priuata perpetuus usus Veterum testimonio direxemplia probatur ab initio Ecclesia , deinceps . Nemo res argumentis ostenditur. In una ecclesia plura
altaria, pluresiue Missas olimsuisse. Mises sine comunicantibus antiqui a. Diluitur obiectio ex epistola S. Francisi.
SEmper viguit in Eeesesia priuatae Mita, uno saltem presente & mi- I.
nistrante, laudabilis consuetudo, quam Heretici Misoliturgi alia ruando prohibitam fuisse nunquam poterunt demonstrare. Sive enimicatur priuata a loco, quia in priuato aliquo oratorio agitur: siue a tempore, quia non festis, sed priuatis diebus fit et siue ab assistentibus, quia vel unus dumtaxat, vel pauci ei intersunt: siue ex eo quod solus Sacerdos in ea communicet: siue alia quacumque ex causiae semper eam Iieitam, semperque in usu fuisse, probatissimis veterum Patrum testimoniis& exemplis demonstrabo. Nam primo Apostoli circa domos panem fiangebant, Eucharisticum videlicet, ut illorum acta testantur. viros deinde Apostolicos, qui eos proxime sequuti sunt, saepe priuatim celebrasse in domibus, in carceribus, in cryptis, in coemeterijs, in tugurijs,ex his quq hic& insta Cap. XIX.dicemus manifestum erit.Ter- euilianus lib. de fuga in perseculi cap. I . Si colligere interdiu norum pote, ,habes noctem. Non potes discurrere persingulos, sit tibi es in tribus Eces A. Ac si diceret, si die lucescente, atque omnibus congregatis celebrare non potes, noctu celebra & priuatim, etiamsi vel tres soli praesentes sint. Hoc autem sensu Missa priuata Collecta siue Sinaxis dici non potest, & ideo Augustinus in Breuiculo Collationum diei tertiae tali ctam a Dominico tanquam speciem a genere distinguit. Scribit Eus
bius in vita Constantini lib. .cap. i . eum statim post baptismum Oratorium in Palatio extruxisse, quin & ambulatoriam ecelesiam siue motorium templum habuisse, cum in castra proficiscebatur, cuius exemplum nobiles Palatinos postea sequutos esse narrat Sogomenusti I .ca 8. ne Mita sacrificio, etiam in castris, carerent. Idem Eusebius ibid.cap. S.
refert Episcopos, qui ex omnibus prouincijs ad dedicationem Eccle-Disit Eed by Cooste
123쪽
fiae Hierosolymorum copiosa multitudine conuenerant, inementa tapi saetificia obtulisse. Marcellum Papam saepe in domo Lucinae celebrisse Acta eius commemorant. Gregorius Nallian Eenus orat. I p. in lauta dem Patris, eum in cubiculo suo sacrum egisse asseuerat: & in en comici sororis suae Gorgoniae domesticum ei altare filisse testatur. Meminit etiam Oratorij priuati Auitus viennensis ep. 6. ad Uictorium Episcopum. Paulinus Nolanus ante lectulum suum parari sibi altare iussit, ibi quo Sacrificium obtulit, Uranio teste in eius vita , paucis horis antequam moreretur. De Ambrosio hoc refert Paulinus Presbyter qui gesta eius conscripsit et Per idem tempus cum trans Iberim apud quandam clarissiamam inuitaretur , v acrificium in domo sterret, quadam balneatrix , qua pares tua in lecto iacebat , fellula ad eandem domum portari se fecit , deostulatis ibidem sancti viri vestimentis sanata est. Augustinus lib. 22.deciali. Dei cap. g. missum fuisse ait unum ex suis Presbyteris in domum cuiusdam Hesperii a malignis spiritibus vexatam, qui obtulit ibi sacrifieium corporis Christi, & cessauit vexatio. Cabades Rex Persarum, sut Theophanes seribit anno Christi so8. audiens ingentium pecuniarum& pretiosi lapidis congeriem in quodam castro repositam esse, ipsum, occupare conabatur. Doemones autem ipsum thesaurum custodientes impedimento illi erant; quare admota Magorum & Iudaeorum arte, nec eo potitus, Episcopum Christianum praecepit adduci, qui peracta Synaxi & particeps factus diuinorum mysteriorum dimones expulit, &nullo negotio castrum tradidit Regi, qui eo miraculo commotus potestatem fecit, ut quicumque vellet ad baptismum accederet. Iterum Augustinus lib.3. contra Cresconium Donaturam cap. 2y. Acta publica refert, quibus Sylvanus conuincebatur plures cuiusdam ecclesiae calices tradidisse, ex quo non leue indicium sumitur plures Missas in ea priuatim actas, neque enim tot calices necessarii fuissent, si sola selemnis acta seret. Chrysostomus hom. g. in . ad Ephesios, ct II. ad Hebrasti quotidianam oblationem suo tempore fieri solitam assirmat: idem ques Hieronymus asserit in cap. I. v. ad Dium. Concilium Agathense c. et D priuata oratoria in agris permisit, in quibus Missa haberi posset, etiam in sestiuitatibus, exceptis diebus Pasenae, Natalis Domini, Epiphaniae, Ascensionis, Pentecostes, sancti Ioannis Baptistae, & alijs, si quae fuerint, maioribus talemnitatibus. Gregorius Magnus lib. s. ep. g. mandat Ioanni Episcopo Syracusano, vi Missas agi permittat in domo Venantii Patricis. Et hom. 3 I. in Euant de Cassio Narniensi Episcopo sermonem habens,morem illi mille ait,quotidianas Deo hostias offerre, ita ut pene nullus dies vitae eius abscederet, quo non omnipotenti Deo hostiam placationis immolaret. Tum ait eumdem morti proximum in Episcopi j Oratorio Missas fecisse . Ioannes Eleemosynarius,ut Leontius narrat in eius vita cap. I. cum populum vidisset ab ecclesia egredi post lectum Evangelium, di ipse exijt, seditque cum turba dicens, ego pro'
124쪽
m vos desesido in sanctam ecclesiam , nam Missas poteram mihimet facere in Episcopi o. Barlaam Presbyter, ut ex Ioannis Damasceni narratione didie imus, in cubiculo Iosaphat, ipso solo praesente, sacrum peregit. ven. Beda lib. . his . Anglorum cap. I . Pestiferam mortalitatem intercessione ossiualdi Regis iublatam describens, Missas ait celebratas fui se per euncta Monasterii Oratoria pro gratiarum actione . Plura autem , Oratoria loco& situ separata in Monasteriis extruere usus antiquissimus fuit, nam S. Benedictus , teste Gregorio Magno lib. a. Dialog. cap. g. in montis Cassini summitate duo aedificauit, unum S. Ioannis Baptistae, alterum S. Martini. Et Maurus eius discipulus, teste Fausto in vita ipsius, quatuor in suo Monasterio construxit, in honorem sanctorum Petri
Apostoli, Martini, Seuerint, & Michaelis Archangeli. Concilium Toletanum XVI. cap. 8. quotidie Missas peculiares pro Rege & filiis c Iebrari praecepit. Extat & Rescriptum Zachariae Papae ad Pipinum Regem mandans nullum Oratorium pro Missis priuatis , nisi prius dotatum ab Episcopo consecrari. Theodulius Aurelianensis in suo Capitulari cap. s. decreuit ut Missae quae per dies Dominicos peculiares a Sacerdotibus fiunt, non ita in publico fiant, ut per eas populus a publicis Miselarum talemnibus, quae hora tertia canonice fiunt, abstrahatur. In chronico Centutensi Tomo g. Dicitur lib. a. cap. II. extat constitutio Angeiberti Abbatis, qua praecipit singulis diebus triginta saltem Misesas in diuersis altaribus a Monachis agi, in quibus memoria haberetur Adriani Papae & Caroli Magni, qui tunc vivebant. Grodegandus Metensis Episcopus, qui tempore Pipini vixit, in regula Canonicorum, Tom. I. Spicilege edita cap. a. meminit eleemosynae datae Sacerdotibus pro Missis priuatis. Apud Christophorum Brouuerum lib. g. Antiq. Fundensium cap. ra. supplex libellus a Monachis porrectus legitur, in quo petunt inter caetera , ut possint Presbyteri Missas saepius celebrare, v que competens ad hoc spatium eis detur, sicut a maioribus suis dabatur. Ionas Aurelianen is lib. I. Inctitui. Dicalium cap. II. tomo I. Spicit.
ait Sacerdotes tunc solitos fuisse sacrificium Deo offerre in aediculis extra templum aedificatis. Nullus erit finis , si paginas implere voluero Scriptorum Ecclesiasti- Η.corum testimoniis asserentium Missas priuatas seculo nono, decimo, &sequentibus in usu fuisse ; sed & superfluum est , nam ipsim et Sectarij hoc fatentur, qui priuata sacrificia sine frequentia & communione veteri Ecclesiae ignota fuisse procaciter assirmant, coepisse autem dicunt octauo seu nono seculo Aerae Christianae . Horum pervicacia ut fortius reprimatur, alia quaedam argumenta & indicia praeterire non possum, quibus priuatae Misi, antiquitas uberius confirmetur. Et primum quidem argumentum desumitur ex Missis, quae quotidie in honorem Sanctorum fieri consueuerunt: cuius moris Gregorius Papa testis irresea gabilis est lib. . v. as. Indi I. i. ad Eulogium Alexandrinum, Nos, inquit,
125쪽
pene omnium Mart ram, diaetinctis per dies singulos passo ibus , collecta mono Codice nomisa habemus , atque quotidianis diebus in eorum veneratione
Mi aram folimnia a mas. Ideo antiquis Calendarijs pauca Sanctoriunnomina inscripta legimus, illorum scilicet quorum dies Natalis festiuo populi concursu , & solemni sacrificio colebatur, & hi olim exiguo numero continebantur. De caeteris Missae priuatae diebus fingulis agebantur , tametsi Calendario non essent adscripti. Alterum inditium suppeditant Mi pro defunctis, quae particulariter & priuatim quotidi eo agebantur. Nam Concilium Uasionense II. actum anno say. ut per tiores Chronologi ostendunt , licet cum primo in vulgatis editionibus confundatur, Missas Defunctorum a Missis publicis distinguit, statuens cap. I. ut in Missis , quae sunt in defunctorum commemorati ilibus,sempetr Sarumcias dicatur,eo ordine quo dicitur ad Missas publicas. Et Amalarius lib. .cap. a.lora quae da mille testatur,in quibus quotidie Missa pro defunctis celebrabatur. Tertium ex multitudane Sacerdotum deduci potest,qui quotidie secris operari solebant. Erant autem multi in eadem Ecclesia,& Cornelius Papa apud Elisebium tis. o. hirecap. p. scribens ad Fabium Episcopum Antiochenum, quadraginta quatuor tunc
Romae fuisse asserit, quos specialibus Ecceius addictos fuisse non costaniaeque enim scimus an tot fuerint sub Cornelio in Urbe tituli, siue Bas.lica: Quidam etiani Altem ante Concilium Chalcedone se a quo id prohibitum est, sacerdotio initia bautur, nec ulli Cerip ecclesiae alligabantur, sicut de se ipso S. Paulinus ep. 6. ad Seuerum scribat,Ea conditione in Ba ononensi Ecclesia consecrara adductussum, vi ipsi Ecclesiae non alligarer, in sacerdotium tantum Dominii non etiam in locum Ecclesiae dedicatas. Eadem
libertate S. Hieronymus i Paulino Episcopo Antiocheno, ut ipse inquit,
ire 6 I. cap. I 6. Presbyter ordinatus Sit. Eodem modo Flauianus, cedonium Anachoretam ordinauit, quem laudat in historia Mona stica cap II. Theodorctus . Et hos tamen sepius celebrasse nemo dubitabit; sed priuatim, quia titulo & ecclesia carebant. III. Non leue tandem in ditium Misi, peculiariter aetae praebet altarium, multitudo in eadem ecclesia, de quibus veterum Patrum testimonio. non desunt. Gregorius Magnus lib. I .ep. so. ad Palladium Santonensem Episcopum , Veniens, inquit, iator praesentium insinuami natis Fraternitatem vetiram ecclesam coni ruxisse, atque ictu tredecim altaria coralocasse, ex quibus quutuor Aecdum dedicata comperimus remansisse. Loquitur autem de altaribus ad usum sacrificii, nam & reliquias Sanctorum ipfi Episcopo mittit in iis collocandas; atque eidem praecipit, ut prouideat ne ibidem seruientibus alimoniarum suffragia desint. Acca Episcopus, ut refert Beda lib. s. hict. cap. a I. acquisitis undecumque reliquijs beatorum Apostolorum & Martyrum,in venerationem illoru altaria aedificauit distinctis porticibus intra muros ecclesiae. Plura item alistaria Romae fuisse in Basilica Hinc iris Apostolorum, non solum aff
126쪽
Orientem iuxta ritum Ecclesiae, sed & in alias partes distributa scribit Walfridus cap. q. Apud Bedam Missas actas in cunctis Oratorijs Mon ster ij et plura item Oratoria constructa a sanctis Benedicto & Mauro, iam supra commemoraui inus. Alia huiusmodi occurrunt passim in Actis Sanctorum, & in chronicis ac Ritualibus Monachorum , siue fuerint Oratoria a corpore ecclesiae muro seiuncta , siue altaria sub eodem tecto ; quae sane multiplicatio inutilis proculdubio fuisset, si non nisi semel in die sacrificium offerre in eadem ecclesia licuisset. Graecorum alia est consuetudo, unicum enim altare in singulis ecclesijs habent, nec fas esse putant intra septa eiusdem templi sacrum eadem die iterare. Ideo Patres &Historici Graeci unius tantum altaris in una Ecclesia mentionem faciunt; cuius unitatis analogiam inde accipi ferunt, quia unus est Christus, una Fides, una Ecclesia, unicum Sacrificium. Unigenam aram vocat Tyrius Orator in Panegyrico Encoeniorum templi a Paulino Episcopo aedificati, quem libro X. suae historiae inseruit Eus hius. An vero hic ritus ab Ecclesia Latina olim receptus fuerit , non liquet; nisi quod huc respexisse videtur Concilium Antisiodorense anno sy8. vi Sirmondus docet, celebratum , cum cap. Io. Edicit non licere super uno altario una die duas Missas dicere. Verum haec synodus Oecumenica non fuit, & fortassis de Missis solemnibus intelligi debet: nam statim subdit, non licere Presbytero sacrum facere in altario, in quo illa die Episcopus Missas dixerit: quod de quacumque Missa interpretor , ne eadem sanctio bis inutiliter repetita censeatur Porro Graeci tametsi unicum in Ecclesia altare habeant, plura tamen ipsi Ecclesiae proxima, muroque disiuncta construunt Sacella siue oratoria, quae Pa etaesae ab illis vocantur, quasi Ecclesiarum Appendices, in quibus profestis diebus, ut refert Goar in notis ad Eucliologium pag. 16. Li- turgias priuatim agunt, feria secunda de Angelis , tertia de B. Virgine, quarta de S. Ioanne Baptista, quinta de Apostolis, sexta de cruce, Sabbato pro defunctis. Non omnes tamen Parecclesiae templi muro adhaerent, sed quaedam lovge absunt & per ambitum Monasterii disperi sunt, celebrantque in his Hebdomadarij per vices , ut notat Leo Allatius in epist. ad Ioannem Morinum de Grecorum recentiorum templis. Et Graeci quidem pristinuin morem constanter retinuerunt et Latini autem, quamuis antiquitus plura oratoria loco dissita in Monasterijs habuerint, ea iam pridem in maiorem ecclesiam,varijs aedificatis altaribus, transtulerunt.
Aiunt nonnulli, quorum sententiae non inuitus accedo, creuisse nu-I merum altarium & Sacerdotum, postquam populus qui Missae aderat, aderant autem omnes, desijt communicare: nam cum omnes uni Missae praesentes erant, & communicabant, pluries celebrare necessarium non erat. Quo vero tempore desierint Fideles, qui Missae intererant Sacramenti participes fieri: & quando in una ecclesia plures Missae dici coepe-N a rint,
127쪽
etint, non est facile definire et utrumque tamen antiqui num est. Leo Magnus in v. ad Dioscorum Alexandrinum mandat iterari sacrificium , eum Fidelium multitudo tanta est, ut omnes simul Basilica recipere non possit; ex hoc enim sequeretur, quod una pars populi sua deuotione privaretur, fiunt ut tantum Mi Carmos seruandus esset. Tum aie plenum. pietatis ae rationis este, ut quoties Basilicam praesentia nouae plebis it plauerit,toties sacrificium uibsequens offeratur.Hane vero Sacrificii it rationem S. Pontifex praecepit eae more, qui tunc Romae vigebat. Ut in
omnibus, inc in seruantia ae dia concordet. Et infra. Ut quod a Brisconsuetudini ex forma paterna traditionis insedit, tua quoque cara non negligat. De S. Pontifice Deus dedit auctor Pontificalis sic scribiti Est e-u tui fecundam Missam in C ra. Ad quae verba Petrus vineuetanus in scholiis ait: aeuia tu-famian ad inflar Gratorum His cantabatur in E clesia nis una Missa, quod magis ad calvi secundam antiq-i. At ex allato Leonis testimonio patet morem iterandi sacrificium multo ante in Romanam Ecclesiam inductum misse. Prosper etiam lib. de praedictumius dimidi temporis cap. s. his intra paucas horas sacrum oblatum scribit in e dem ecclesia. Huc item referenda sunt,quae de duplici Sacro eadem die celebrato Ca XVIII. asseremus,cu de diebus polyliturgicis agedu eris. v. Missis praeterea nemine eommunicante antiquis Patribus cognitas fuisse, notissimum est. Chrysostomus Toni. 3.in ep. ad Ephesior, Fracteia ea , inquit, quotidianum sacrificium,fruBra ad Aramur altari, nemo e ct qai participet. Idem repetit ho m. 63. ad populum Antiochenum. Et ho m. i. in ep. I. ad Timoth. postquam mala recensuit indignh communieantium , in eorum persona obijcit sibi, aeuomodo im repetimur, cum feme: tantum per annum ea furamenta famamus 3 In Mediolanensi Eeclesia. quotidie oblatum sacrifieium docet Ambrosius sem. 3 . in quo populum adhortatur, ut qui non est legitime impeditus singulis diebus toler- fit Mi . Mox admonet ut in Quadragesima,die saltem Dominico, offerant di communicent. Cum igitur populo suadeat quotidie Missain audire, in Quadragesima vero saltem die Dominico communieares saligdiudenter ostendit nullam tunc fuisse consuetudinem in illa Ecclesia toties communicandi, quoties Missa audiretur. Gennadius Massiliensis lis. de Eccl. dogm. eap. 3 p. populum item hortatur ad communicandum omnibus Dominie is diebus, si tamen mens sine affectu peeeandi sit . Coo-cilium quoque Agathense praeeipit Secularibus ut die Domini eo Millam audiant: ad communionem vero eos non adigit, nisi in die Natiuitatis Domini, Paschatis, & Pentemstea. Uarios autem hac de re ciI-iusque ecclesiae mores filisse ametit Augustinus v. ii S. ubi ait alios quotidie, alios dumtaxat emis diebus communicame: quam varietatem prolixe describit uvalfi idus Strabo cap. a o. qui rilesii in de eadem disserens cap. aa hoe addit i EF eis Dis Di femee in die communicare, etiam floribus interfuerint Missis,pro dignitate sacramentoram A e cere credσ- :
128쪽
esse Deia alios, quis ut in una,Fc in omnibus e sis a vierim Missis in die
communicare velint, quorum neutros culpandos exitiimo. Erant igitur viuente Strabone nd nulli FideIes adeo tenaces prisci moris communicandi in Missaeui aderant, ut eommunionem sit pius sumere eadem die non dubitarint si pluribus Missis interessent. Uerum huius moris an alij praeter Strabonem testes proferri possint, haud scio. Usus autem communicandi, quoties quis sacris intererat, iampridein desierat, ut modo ostensum est ev testi inonio Chrysostonii, Ambrosij, & aliorum, in utraque Ecclesia Graeca & Latina . Primi & seeundi post Christit m seculi felicitas
haec fuit, cum multitudo Credentium, quorum erat cor unum & anima una, ardentissimo Dei amrire succensa nihil impensilis desiderabat,quam ad hoc supercaeleste conuiuium accedere,in quo anima de Deo saginatur, ut loquitur Tertullianus. At prope finem tertii coepit fere 'r ille languescere,&numerus communicantium imminui: quam tepiditatem aegre ferentes Patres Concilii Illibertiani cap. a g. statuerunt Episcopum non debere munera ab eo accipere qui non communieat. Patres item Concilij Antiocheni cama.omnes qui ingrediuntur Ecclesiam,& se a perceptione sanctae communionis auertunt, ab Ecclesia remoueri decreuerunt.
Patres denique Concilij Toletani I. c. i s. eos abstineri praeceperunt, qui intrant Ecclesiam & non communicant. Ex quibus infertur hanc desu*tudinem,quae sanctis illis Episcopis multum displicuit, eo tempore coepisse quo Concilium illiberitanum aetum est. labente nimirum tertio si culo,ut probabilior sententia fert, quam solide probat Morinus lib. de paenitentia cap. I p. &illi quidem infrequentiam communionia damnatui, nunquam tamen dixerunt iden a Misse eelebratione abstinendum, quia nulli essent qui vellent communieare, alioquin deterior foret Sacerdotis quam populi conditio, si tune sollim celebrare posset. cum adsunt communicantes, his vero deficientibus non posset,ut ipsemet de corpore& sanguine Domini participaret. Multa obiiciunt Sectari j, ut Missam priuatam abrogandam esse pedi VI. suadeant, quibus doctissimh satisfecerunt Bellarminus de alii. qui in hac palaestra summa cum Iaude desudarunt. Nequeo tamen unum illorum argumentum omittere, quod ex epistola S. Francisci ad Sacerdoto fui ordinis desumunt, summopere exultantes ac si per eam praxis priuatim
celebrandi radicitus euellatur. Epistolae verba haec sunt. Moneo praeterea ct exhortor in Domino, ut in locis in quibus morantur fratres una tantum
Missa celebretur in die, secundam formam Sancta Romanae Ecclesiae. Si vero
in loco plures fuerint Sacerdotes, sit per amorem charitatis alter contentus au dita celebratione Sacerdotis alterius . En inquiunt vir Dei unam dumtaxat
in die Missam admittit, idque secundum formam Romanae Ecclesiq. Porro Catholici vim huius obiectionis varijs modis declinare nituntur. Lucas Uvaddingiis longo commentario ostedit eum loqui de Missa publica& conventuali, priuatas autem cuiusque arbitrio reliquisse. Alij dicunt
129쪽
mon determinari qualis sit,uel esse debeat illa Missa,solemnisne an priu ta,& sic contra ritum priuatim offerendi nihil ex hoc testimonio concludi.. Sunt etiam qui dicant agi ibidem de sola quinta feria aute Pascha, non de alijs diebus. At hae solutiones parum solidae mihi videntur, nam
vim offerunt textui,in quo manifeste hortatur,ut una tantum in die Misese dicatur cui reliqui Sacerdotes intersint ea contenti. Ideo alij,ut se fa-eilius a difficultate expediant, falsam esse aiunt & supposititiam epist iam, sanctoque viro perperam tribui; dicit enim Romanae Ecclesiae tunc morem fuisse,ut una tantum Missa diceretur, quod procul a vero distat, nec fas est suspicari virum sanctum aut scienter mendacium scripsisse, aut Ecclesiae Romanae usum, qui tunc vigebat, ignorasse. At ego admisesa epistola tanquam vera, & legitima, sumptam ex ea obiectionem nullo
negotio dilui posse existimo, si dixerimus Seraphicum Patrem, qua humilitate a Sacerdotij susceptione ipse abstinuit, eadem hortari suos noquotidie celebrent. Quod vero vi ecandum formam Romanis Ecclesia, de ritu seruando in ipsa celebratione exponi & intelligi debet; neque trahendum ad unicam celebrationem, ac si ea tunc foret Romanae Ecclesiae institutio: optime enim nouerat plures in die fieri oblationes; sed sicut in regula praecepit ut fratres ossicium recitarent secundum morem Romanae Ecclesiae; ita hic.monet ut secundum formam eiusdem Ecclesiae agantur Missae et tum humilitatis causa, & ne Sacerdotes ex frequentieelebratione tepidiores fierent, hortatur, ut unica oblatione, cui omnes interessent , contenti; reliqui abstinerent. Quia vero sciebat id contra usum communiter receptum esse, sola exhortatione usus est,non praecep
eo. Scio quide Carrusianos, & alios quosdam Monachos unam tantum Missam, ad quam omnes conueniebant, solis dieb. Dominicis & solemniorib. antiquitus egisse,ut ostendam Capite XVIII. sed in Romana Ee-eIesia nunquam legi hunc usum filisse. Si autem haec solutio non placeat, respondendum erit, singularem unius quantumuis Sancti assertionem, seu opinionem non tanti esse, ut iuste possit alijs innumerabilibus di omni exceptione maioribus, qui pro usu priuatae Missae testimonium, perhibent, anteponi, eorumque vim & auctoritatem infringere ac superare
130쪽
Asia quadam Missarum genera . Mi inum de Tempore es de Sanctis ratio S antiquitas. sua sint Musa vo-um . Sacrificium pro defunctis ex Apostolica tria, tum offerri. De Missa Hasanctificatorum. As
dita quadam de ea quam siccam vocant. Refertur quorundam abusus, qui plures Mif
SIestabilitatam publicae quam priuatae Mita vera notione & antli I.
quitate, ad alia earum genera explicanda procedendum est. Primo autem occurrunt quae de Tempore dictae sunt: sicut enim annus solaris quatuor temporum successione dilabitur, hiemis scilicet, veris, aestatis, di autumni . ita annus ecellasiasticus suas habet temporum varietates, in quibus vitae, passionis, & doctrinae Christi mysteria, fideique nostrae se. cramenta recoluntur. Anni vero talaris eu Ecclesiastico Analogia diffvse cxplicat lib.6.μi Rationalis Guil. Durandus, ubi docet hieme repr sentaria Septuagesima usq; ad Pascha,ver ab Aduentu usque ad Septuagesima, aestatem a Paschate usq; ad octauam Pentecostes,& ab hac vis ad primam Dominicam Adventus autumnum. Quidam autem ossicia propria Miss rum his teporibus assignata fiusse,vel ab Apostolis vel ab eoru successoribus, quae ideo de tepore nuneupantur,antiqua traditio est.Festa liquide Natiuitatis, Epiphaniae. Resi irrectionis,& Arcesionis Christ ac Penteco stes, & ieiunia Paschae solemnitatem antecedentia; atque his diebus SP naxes Apostolica institutione coepime testes sunt Constitutiones Apostolicae, Tertullianus lib. de ieiuniis, Theophilus Alexandrinus in Episto lis Paschalibus renaeus apud Eusebium litas historiarmi: & in his conuenerunt omnes Ecclesiae, licet de die, quo Natiuitas Domitat, eiulque Apparuio, ac Resurrectio coli deberent, lites olim acerrimae motae fini. De tempore Aduentus ante Natiuitatem mentio fit in Concilio Turr nensi II. cap. II. de in Matisconensi I. c. s. 'ine ante Gregorium Magnum acta sunt. Ossicia vero & Liturgiae tum his diebus,tum singuli; Dominicis, certisque feriis per annum abendae extant in amiquissimis sacramentoriun libris sanctorum Pontificum Gelasij & Gregorii, & ii, Lectionario S. Hieronymi,atque in ordine Roniano. iAliae Missae sunt, quae in honorem Sanctorum agi solent, cum ita- II
rum memoria annua solemnitate recolitur. Audiendus de liis Cypri
pus epist.3q. Sacri cla pro eis, Pro eorum scilicet honore, semperasser