장음표시 사용
141쪽
ticipes erant, ct vocabantur tabctrati, siue Grankaflectereret. Alii in fide recte in tuti baptismum petebant, & dicti sunt Competentes. Qui vero ex istis in albo baptiEadorum deseripti erant, Elem nuncupari solebant.
Augustinus ferre. I I 6. D tempore Competentium nomen ex eo deducit, quod gratiam baptismi simul peterent. Primum, inquit, erentes sm,'
re hoc nomine Noce'tur, agnosat. Competentes dicuntar simul petentes , quomodo coinderetes rumibu aliud ra m simul emes, ct couoquentes nihil aliud eo ni simia loquentes, conc*rrentes sine dubio non intelliguntur, ni malcarr nus; ita ct compreeorei non possunt aliud intelligi , nisi simul petentes. Idem sentit Isidorus lib. r. de eccl. off. cap. t i. Competentes sint, qui iam OB Acbinem dei, ct continentiam vita,ad gratiam Chrim percipierumdam spinant: ideoque adiectantur comperentes, id esI, gratiam chricti petentes,
nam catechumeni tagium audimnt, necdum petunt. Hae duae classes Cat
chumenorum & Competentium frequentius a sanctis Patribus commemorantur: quia nominc catechumeni Audientes & Substratos intelligunt,& Electos a Competentibus ut plurimum non distinguunt. In C dice M, S. Reginae Suecorum numsi .extat antiquissima collectio Ca- nonum , & post eam sermo ad Coniugatos sine nomine Auctoris, in quo omnes comp*llans qui adesse concioni solebant fideles & poenitentes sine classium distilictione, catechumpnos autem, & competentes distincte nominat. Audite, inquit, Carissimi membra Chricti, O matris Catholicam, . st uia duo Competentibus atidiant Fideleneuod dico Fidelibus, audiant Compete uti eaod Gco competentiisus es fidelibasMudiant pareitentes quod dira Fidelibus, se Competentibus,,st paenitentibus,audiant Catechameni. Audiant
omne , mnes timeans,nemo contemnat.
In primordiis ecclesiae,& cum necessitas exigebat,nullum tempus C
techesi praefinitum erat, sed quoscumque constabat de sua salute solicitos esse,& in fide lassicienter instri ictos,Apostoli,eorumque discipuli ba' tirabant . Postea visum est Patribus, ut diu persisterent in ediscendis mdei rudimetis, certo tempore instructioni praefix diuerta tamen pro regionum, & personarum vatinate,atque exigentia. Concilium Illiberit num Flaminibus triennium praescripsit c. Fceminis, quae maritum sine caula reliquissent, quinquennium, c. II. Reliquis biennium, c. 2. Iudaeos octo mentibus inter Catechumenos retinendos eme statuit Concialium Agathense c.J . Ipsos vero catechumenos lapsos tribus annis inter Audientes morari Nicaena Synodus sanciuit c. I . Et cum saeuiente ' secutione haec spatia contracta fuissent,haec ipsa Synodus c. a. vetuit, ne
id deinceps fieret, sed statuta tempora seruarentur. Demum post alimquot secula redactum tempus est ad dies quadraginta, ad tempus scilicet Quadragesimae, in qua sex scrutinia haberi solebant, de septimum invigilia Paschae,de quibus non est hic tractandi locus . Inquirebant autem Episcopi & Presbyteri qui mores essent, quae vita, quae fides Catech menorum, & si qui discoli reperiebantur, seueriori disciplina usque ad
142쪽
electionem coercebantur, ut patet ex can. s. Concilii Neoeat sariensis. Praeclare Iustinus Martyr Apolog. r. utcumque persuasum habaerint Serediderint esse ea vera , quae a nobis docenturis dicuntur: ac Guere se ita posse polliciti fuerint,docentur orare ieiunantes, det a Deo anteriorum peccator. veniam potiulare, nobis una cum illis orantitas se ieiunantibus. Deinde e. a nobis ducuntur, tibi aqua eΗ, ct eodem regenerationis modo. quo ipsi re generati sumus, regenerantur Alludit ad hanc disciplinam Arnobius lib. r. adu. gentes , cum ait feritate atque inhumanitate depositis resumere animas
ingenia mitiora, ut ad illud quod dabitur, possim esse paratae, ad baptismum scilicet & ad Eucharistiam, de quibus Sacramentis obscure loquitur 3 timide propter infideles. Pritis itaque docebantur, tum fidem profite-hantur, deinde precibus ac ieiunijs, alijsque operibus poenitentiae inrcumbebant, feritatem atque inhumanitatem deponentes, ut Arnobius ait accommodate ad profanorum mysteriorum inllitutiones: Christiana vero phrasi, priori vitae renunciantes ac peccatorum veniam postulantes. Mox lauacro abluti synaxi aderant, & ad comm uuionem corporis Christi admittebantur . In his autem gradatim procedebant seruato ordine supra descripto, donec totis salutaribus undis omnia mysteria pandebantur . Ab impijs etiam sectis hoc olim obseruatum, ut profani procul a sacris arcerentur, Iamblichus docet lib. t. de vita Pythagorae cap. 32. Cum externis es insic dicam profanisse quandoque et sufferret congrediendum esse,aeequaquam fu acra enunciabant, sed ersimbola et arcanas teferas obscure se lateaeter sibi matuo sensa mentis Delut anigmatibus signinabant. Et Plutarchus lib. de garrulitate, Dicendi homines, tacendi Deos magictros habemus , in eorum scris es mitius una nobiscum accepto Mentio. Apuleius quoque lib. II. fabula Milesia postquam narrauit se a Sacerdote, semotis procul profanis, ad sacrarii penetralia deductum: inarat forsitan satis anxie quid deinde dictam,qui actum Dicerem, si dicere liceret: cognosce
re liceret audire. Sed parem noxam contraherent a res et lingua temeram
ria curiositatis. Tum aenigmatice subdit. Accesse eois iam mortis, O calcato Proserpina limine per omnia vectas elementa remeaui. Nocte media vidi solem cadido coruscante lumine, Deos inferos Deos superos. Accese caram se adoraui de proximo. Ecce tibi retuli, quaquamuis audita,ignores tamen neceseB. Eode modo a sacris Cereris submotos impios & sceleratos voce pr*conis, eaq; territu Nerone ijs adstare ausum non esse scribit Suetonius. Sed redeo ad Missam , e qua habito post Euangelium sermone ULtam Catechumeni , quam infideles , & alis immundi abire , ac d foribus templi egredi voce Diaconi iubebantur, ipsas fores custodientibus Ministris, easque claudentibus postquam fuerant egressi. Erant olim hoc munus Diaconorum , ut notant Maximus & Pachymeres ad cap. s. Ecclesiasticae Hierarchiae . Nota, inquit Maximus , quod Diaconi
fores tunc cus odierint, nunc vero subdiaconi. Clemens autem lib. 8. Constitui. ait Diaconos tunc stetisse ad portas per quas viri, Subdiaconi ad i
143쪽
eas, per quas erinlieres ingrediebantur. Concilium vero Laodicemini statii it Manastrum. idest Subdiaconum, ut Zonaras, Balsamon , & alij interpretes explicant, non oportere seres relinquere. A Subdiaconis tandem ad Ostiarios hoc officium peruenit, quia ut obseruat S. Thomas in supplem. s. p. qu. 3T. ari. a. antiquis temporibus ob paucitatem nun istrorum omnia inferiora ministeria Diaconis committebantur,sed ampliatus
est postea cultus diuinus,& Ecclesia alios ordines sibi instituit. At nunc abiit in desuetudinem hie ritus, & a taribus templorum diseesserunt ostiarij, sublatisque repagulis omnes indiscriminatim ad ipsum altare sirrumpunt, ad quod non nisi Sacerdotibus, eorumque ministris fas erat accedere. Qua aetate id fieri coeperit incertum est: ex his autem,quae S. Thomas quaestion* praecitata seribit, colligunt nonnulli ante ipsius tempora hunc morem desjsse i quae coniectura certior redditur ex Ioanne FZonara, qui in notis ad Concilium Laodicenum, ait suo tempore, centu m scilicet & quinquaginta annis ante Thomam, a ianuae custodia m.
nistros recrumssisse. Mihi haud improbabile videtur ecclesiae lares cunctis introire volentibus tunc patuisse, cum iam nulli erant i deIes,nulli catechumeni & poenitentes, qui a Synni arcerentur, & peracta conci ne dimitterentur. Id vero in Ecelesia Latina circa annum Christi septingentesimu contigita, argumento esse multa possunt. Nam primo istius dimissionis nulla fit mentio in antiquis Missalibus, & Ritualibus: nec ubium eius upstigium extat apud veteres officiorum expositores, Strabo nem, Micrologum, Rabanum, Amalarium, Alcuinum e licet alios quos, cumque ritus minaticinae soleant explicare. Patres etiam & Concilia post annum Too. nihil prorsus de hac re agunt, quamuis nonnunquam de Missa Catechumenorum atque Fidelium ex Niseo usi sermonem habeant . Neque obstat Amalarius ita scribens lib. I. cap. 36. Consuetud inoma est, ut catechumenos repellamus a te Euangelium t nam de alio ria
tu loquitur, quia media Quadragesima usque ad Sabbatum sanctum suo tempore vigebat, & aliquot post ipsum seculis in usu fuit, eius enim
meminit Ioannes Beleth, qui vivebat anno I l . tib.dedam offic cap. 3 .
quia cum nemo estet qui baptismum peteret ex Ethnieismo vel Iudaismo conuersus, sed omnes baptirandi filij Christianorum de infantes essent , quidam ex illis ad mlemne Pasthatis baptisma reseruabantur. Et hi manebant in ecclesia donec legeretur Epistola, & cantato Gradu li Diaconu 'elata vocet dicebat; catechumeni recedati : si quis Cate
diebantur expectantes prae seribus eeHesiae , usque ad finem Missaei: ipsi Que egressis legebat Diaconus Euan mi inna. Hic mos erat primi & secundi serutiniit in tertio vero quod apertionis aurium dicebatur, tradito Symbolo & explicata Dominica oratione, annuntiabat Diaconus vi discederent. & egrediebantur parentes cum infantibus, timue relictis sub custodia, donec Missarum taIemnia perficerentur,r
144쪽
. gressi in ecclesiam tam ipsi parentes quam susceptores eum oblati lbus, eas pro illis offerebant: quae omnia fustis in Ordine Romano describuntiar. De hac igitur dimissione Amalati urum, de Beleth intel Iigendi sunt; non de illa solemni Ae quotidiana, a qua Missa Catechumenorum nomen accepiti licet haec ab ista pronianarit. Augustinus se tin. a s . de temp. Ecce si fermonem fit Missa catechumenis,manebunt fideles, venietur
Graeci pristinum morem adhuc retinent, & quamuis in eorum eccle- VII. sis nulli sint Cateehumeni, nulli peti nitentes, in singulis tamen Liturgiis
solemni formula Diaconus ait. 2-otquot ectis Catechomeret recedite. Nequis Catechumenus rape sit . Uuicumque fideles in pace Dominum oremus. Sive ut habetiit in Liturgia lacobi, Nullas Catechumenus, nullus eorum
qui nondum initiati sintn nullus eorum, qui nobisium orare non 'gunt, in tersit. Recoonoscite vos invicem. Fores obseruate. Omnes rem. Distinctio tamen expressa in Liturgiam Catechumenorum & Fidelium apud Graecos non reperitur; tametsi semper eadem fuerit actio Missae apud illos, de apud Latinos::eademque apud virosque circa Catechumenos &poenitentes disciplina. Dίonysius cap. s. Ecch uictaiahia magnifice hunc ritum & diffusissimo describit, ex quo praecipua quaedam excerpam inde, inquit, sacrarum literarum ieetio recitatur, qua finita sacrosam bitu arcentur Catechumeni, & cum iss energumeni ac poenitentes, illis qui diuinorum aspectu & communione digni sunt,remanentibus. Porro Catechumenos & Energumenos, eosque qui poenitentia ducuntur, sacrosanctae Hierarchiae mos patitur quidem audire sacram Psalmodiam , diuina inque sacrarum Scripturarum recitationem : verum ad ea quae deinceps sequuntur sacrificia & spectacula nequaquam hos conuocat, sed perfectos perfectorum oeulcis . Ac postremis quidem ordo Catem chumenis tributus est,quod exortes sint & ignari omnis hierarcilicae perfectionis,neque dum per diuinam natiuitatem diuinum statum assecuti, paternis eloquiis foueantur, vivificisque tarmis ad beatum illum, qui ex diuina generatione proficiscitur, vitae,lucisque principem progressum et- formentur. Porro energumenorum turba immunda quidem & ipsa est, verumtamen secundum locum super retri a Caleehumenotum extrem litate obtinet. Ceterum opinor, im , bero compertum habeo, sincerissi mum sacrorum ordinum iudieium censere, prae istis detestabili is ma ob sidione teneri eos, qui deformem vitam deserentes, sententiis moribusque perditis daemonibus consentituit, dum ea quidem quae de vero sunt, de immortaliter possidentifr, atque eternaliter delectant, per extremam ubique perniciosam dementiam auersantiit, maletialem vero pluribInque perturbationibus obnoxiam immutationem, perditasque ac corruptrices voluptates , de instabilem, eamque alienam, nequo vero existentem, sed apparentem deiciliationem ambiunt & consectantur. Hi ergo
primi, & quidem magis proprie quam illi, segregativa ministri voce a
145쪽
ceantur: neque os sit eis cuiuslibet alterius rei sacrae participes euadere, praeterquam eloquiorum Dei, quorum magisterio ad meliorem frugem conuerti possint. Hare Dionysius, ex quo constat morem eijciendi cum Catechumenis i Energumenos & Poenitentes antiquissimum esse. Nomen autem Energumeni ad eos extendit Dionysius , qui carnalibus imis munditijs seruientes peruersis moribus cum daemonibus consentiunt, quod alibi me legisse non memini et nec puto veterem Ecelesiam Energumeni appellatione carnales homines vitiosis passionibus agitatos, sed eos dumtaxat, qui corporaliter a Diabolo obsessi & possessi erat, intellexisse. Agit de Energumenis, & de oratione super illos effusa in Ecclesia, antequam expellerentur, Chrysostomus ham. I. g. de Dei natura aduersus Anomaos. Caeterum in his omnibus dimittendis certus ordo seruabatur, qui vix percipi aut explicari poterit, nisi de Poenitentibus, eorumque gradibus & classibus quaedam ex veteris Ecclesia diis sciplina breuiter premittantur.
cuibusdam olim peccatis Augata veniar tum omnibus concesse Poenitemium quatuor classes, Flentium, Audientii. ti
stratorum,S Consistentium. De singulis Classibus, e
rumq; origine ratione, et disciplina. De mulierum poenitentia. sui fuerint hiemantes. Poenitentes,
ae , qui Missa Fidelium adesse non pol
ram,quo ordine dimitterentur. De Sa
I. v N exordio Christianae Religionis tantum erat pietatis studium, ta I tum odium improbitatis, ut quibusdam sceleribus, quae atrociore visa sunt, omnis prorsus veniae sees, omnis poenitentia denegaretur,adeo ivt qui ea commisisset,quamuis a diuina misericordia eorum remissionem verae contritionis subsidio obtineret, nunquam tamen posset cum Ecclemsia reconciliari. Ea erant idolatria, homicidium, & adulterium. Constat ex Tertulliano lib. de Pudicitia ubi iam factus Montani assecla acriter inuehitur aduersus decretum Zephyrim Papae, quo adulteros ad poemnitentiam admitti edixerat . Idem liquet ex Concilio Illiberitano, & ex epistola Innocentii Primi ad Exuperium cap. a. in qua ait duriorem fuisse obseruationem tempore persecutionum, ne communionis concessa facilitas, homines de reconciliatione securos non reuocaret a lapsu; reddita
146쪽
autem ecclesijs pace rigorem illum in misericordiam commutatum esse, An vero priori, ac seueriori ingente disciplina praedictorum criminum . reis in fine vitae, siue in periculo mortis constitutis reconciliatio concensa fuerit, dubiae quaestionis est. A Patribus enim Concilij Illiberitani sancitum fuit, ut nec quidem in fine daretur eis communio; & ex nonnullis epistolis Cypriam patet hunc usum tunc viguisse in ecclesia Afri-eana et alij ex aduerso remouere ab ecclesia etiam illius temporis hunc
feralem rigorem fata sunt, nec ullum unquam in fine vitae vere poenitensem exclusum fuisse asserunt a venia & reconciliatione. Et quidem si veniae nomine sacramentalem dumtaxat a peccatis absolutionem intelligant, non est haec sententia improbabilis: sed plenam reconciliatione, quae in publicarum precum participatione, & in iure offerendi munera in synaxi, ac percipiendae Eucharistiae consistebat, illis concessiim ne eo; & hic saltem est sensus antiquorum canonum statuentium, ut nee in fine eis communio concederetur . Quod si aliquis absolutionem sub mortem consecutus conualuisset,intra coetum Fidelium non admittebatur, nisi prius peracta poenitentia illorum sonsortio dignus redde
Postquam autem rigidioris disciplinae emollita duritie omnibus crimis II. nibus, etiam tribus supradictis, indulgentiar, & misericordiae ianua ape ea est; non tamen facile quibuslibet petentibus facultas concedi solebat agendi in ecclesia poenitentiam, nisi prius constaret admissa flagitia eos serio detestari, & vere optare dignos facere poenitentiae fructus , ac mores emendare. Ideo in area ultra omne ecclesiae tectum diu ante porticum permanebant, ubi sacco induti,& cinere aspqrsi omnium Fidelium ecclesiam ingredientium pedibus prouoluti rogabant, ut pro ipsis apud Episcopum,& presbyteros, ac uniuersam staternitatem intercederent,& ius agendae poenitentiae impetrarent; Huc alludit Tertulliantis lib. de
Patientia cap. I a. Haec expectat, hac exoptat,haec exorat poenitentiam quando
que intraris flutem. Et de Pgnit. cap. r. Adsistit pro foribus, ct de nata sua exemplo caeteros admonet, O lac mas fratrum sibi quoque aduocat, O redit
plus Utique negotiata, conssionem silicet,quam communicationem. Nec amittit , sed praeparat fructum Cyprianus quoque lib. de lapsis, Casti & Aemilii , qui tormentis vexati lapsi erant, poenitentiam commemorans ait: Susic Cacto ct Aemilio aliquando Dominus ignouit: sic in prima congressime deuictos, victores in secundo praelio reddidit, in fortiores ignibus ferent, qui ignibus ante res issent, est desperati essent, inde superarent. Depretabantur ius non lacrimarum miserationesed vulnerum, ec sola lamentabili voce,
sed laceratione corporis et dolore . Eusebius item in fine libri s. Hictoriarum petitam & obtentam a Natali confessore, qui ab haereticis deceptus Episcopatum apud illos acceperat, poenitentiam enarrat dicens, ad pedes Zephyrini Episcopi sese cum lacrymis indutum sacco & conspersum cinere abiecisse: nec solum cleri, sed de secularium vestigijs aduolutum, multisque Disiliroes by Coos le
147쪽
tisque precibus vltim, ostensis etiam vibicibns plagartim, quas sitis risti confessione pertulerat, Eeclesiam ladem suis fletibus commodi isse. Ipsa
vero poenitentiae opera Tertullianus elefanter commemorat lib. de phnit. cap. s. Exomo em profIernendi et hamitificandi hominis disti tua I, conuersationem iniungens misericordia ulicem, de imo eaeque habus au-que victu mandat, sacco , ct cineri incubare, corpus fordibus obscurare, a-mum maeroribus Gycere, illa , quapeccauit tricti tractatione mutarer care
rum pactum Spotum pura nosse, non ventrii filicet, sed anima causar plerumque veri ieiundis preces alere, ingemiscere, lac mari, est mugire dies noctes ae ad Dominum Deumsum, Presburis aduolui,ct caris Dei ad viculari, omnibus fratribus legationes deprecationissua iniungere . Idem de pudicitia, et s. re nitentem depingit conciliatum & concineratum,cum dedecore & horrore compositum, omnium lacinias inuadentem,omnium
vestigia lambentem, omnium genua detinentem. Simili modo Cyprianus lib. de rapsis haec esse ait poenitentium exercitia, impensitis orare, diem luctu transigere, vigilijs ac fletibus noctem ducere, stratos solo cineri ad linere, in cilicio & sordibus volutari . Sic Pacianum Parenas de
paenit. Dehcere moeroribus animum, sacco corpus inuoluere,cinere perfundere, macerare ieiunio, moerore conficere, multorum precibus adi
III. Obseritant Eruditi, in scriptis Tertulliani, Cypriani, dc aliorum Patrum qui ducentis & quinquaginta annis post Christum floruerunt, nullam reperiri penitentium in varias classes distinctionem, siue Episcop, rum prudentiae commissa tunc fuerit,sive reuera post Nouati haeresim in- eoeperit, quod probabilius existimo. Cum enim Nouatiani perperam assererent non esse in ecclesia potestatem peccata post baptismum dimittendi, in quo, teste Paciano, eorum haeresis sita erat, non quod simplicia ter negarent Lapsis poenitentia mi visum est Patribus modum & ordinem poenitendi certis legibus stabilire, atque ideo quatuor poenitentium gradus siue stationes constituerunt, quarum prima dicebatur Heius, secunda Auditi heretia taboratis, quarta Consilientia. Has Graeci proprio idio mare vocant Proclausin, Acroasin, Impoptosin , di S Iasin. IV. Primus itaque gradus, seu prima statio flentium erat, qui admissi ad
poenitentiam in porticu extra ecclesiam commorabantur peccata sita publice confitentes & deplorantes, cilicio & cinere sorditati, & ad misericordiam excitandam omni ex parte compositi. Nihil ad istos pertinebat Missa Catechumenorum, nullae super eos manuum impositiones erant, nullae orationes recitabantur; sed Fideles priuatim Deum orabant, ut veram illis poenitentiam largiretur. Hac veluti fibula,ut Pacianus inparanes ait, cum ecclesia nectebantur et a templi enim vestibulo exclusi ne praedicationem quidem audire poterant , pietatem dumtaxat ingredientium implorabant, ut pro ipsis apud Episcopum & Clerum intercederent. In hac statione manebant quidam per annum, alij per biennium,
148쪽
alij et iam per plures annos pro criminum varietate, & feruore poeni Secundus gradus Auditio est. Stabant Audientes intra fores Ecclesiae in propylaeo, siue intra portam in Narthece, ubi lectionem Scripturarum , earum qu et interpretationem, dc sermonem audiebant, ab illa luxu bri & humili deprecatione absoluti; sed nullae erant super eos manuum impositiones , nullae orationes, eo quod istarum expiationum nondu m capaces aestimarentur. Statio autem, seu Iocus auditionis, praeter hos poenitentes, quinque hominum genera complectebatur , Ethncos, Iudaeos, Haereticos, Schismaticos, & primi generis cathecumeros. Pro ratione autem contritionis & humiliationis citius vel tardius transitus ab hac classe ad tertiam concedebatur. In tertio gradu erant Substrati manentes intra ambitum Ecclesiae usq;
ad Ambonem, ultra quem progredi nefas illis erat. Hi ieiunijs, precibus, humi cubationibus, alijsque operibus laboriosis affligebantur, a que in singulis synaxibus preces super illos in genua procumbentes cum manuum impositione fundebantur ; idque per longum tempus, & interdum per plures annos: atque interim in eorum mores diligens inquisiatio fiebat, an vere contriti essent, an sincera eorum conuersio. Stabant etiam in hac statione Catechumeni secundi & tertii generis, de energin, meni. Hi postremi licet distincti essent a Poenitentibus , impuri tamen aestimabantur, nec poterant cum Fidelibus permisceri, eo quod essem daemonis habita ciuum. Curabantur autem extra Missarum solemmae ab exorcistis per exorcismos, intra Missam ab Episcopo siue Presbytero per manuum impositionem , cui semper oratio adiungebatur. Quartus gradus dicitur Consistentia, in quo constituti poenitentes Fidelium precibus & sacrificio usque ad finem assistebant, offerre tamen
munera ad vitare , & consequenter communicare non poteranis quia
ius offerendi iuri communicandi annexum erat, atque his potissimum Fideles ab alijs discernebantur. Sedes consistentium erat ab Ambono versus Sanctuarium, siue permixti fuerint eum fidelibus, siue ab illi sedarati, quae res obscura es et fuisse tamen seiunctos probabili coniectura ex hoc deduco, quia alioquin potuissent cancellis appropinqua rosquod illicitum erat non offerentibus de exclusis a communione . In hae quoque statione illi saepius collocabantur, qui ob aliquam leuiorem
culpam communione aliquando privabantur, nulla praeter hanc poena mulctati. Ita Concilium Illiberitanum c. ar. Si quis in ciuitare positus trest Dominicas Ecclisiam non accesserit, pauco tempore ab tineat, ut correptus eis videatur. Et cap. so. Si quis Clericas, siue Fidelis cum Iudais cibum sum erat, placuit eum a communione abfitinere . Sunt & alij eiusdem Concilii canones huc referendi, ex quibus constat se abstentos sola commmunione priuatos in reliquis fidelium commercio non caruisse. Qui
149쪽
gradus, sed finis erat de tactust poenitentiae , cum ea plene perfuncti,
de a peccatis ab se luti id quod perfectum est , corpus scilicet & sanguinem Iesu Christi percipiebant. IV. Mulieribus mim quam publica poenitentia, saltem primis Ecelesiae se-
eulis imponi solebat; sed priuatim fiebant, ieiunabant, & alia poenirentis opera exercebant. Id postea permissum viduis,quia cessabae metus, ne , vita vexarentur. Exemplum habemus nobilissime matronae Fabota , quae repudiato viro ob adulterium , alteri incauta nupsit , in se autem leuerta post obitum serandi, errorem publice consessa est, Et tota Tria fio ma spes ante, ut in eius Epitaphio epist. Io. Hieronymus seriatae , ante diem Pasitha in Bassaea raterani Pem mor e Paemtentiam, Epissopo, Frestiteris, et omm populo collacramante , sparsam crinem , ora tari- , feta avis manna, sord da colla submaertens. Erant de aliqui Poenitentes, qui hi mantra dicti sunt. Nam Synodus Ancyrana c. i*.lepiolas, & eos qui eum Muris rendi habuerunt, inter Hyernantes orare praecepit. Atqui ruminet istis. dubiae quaestionis est. Quidam putant fuisse Arreptilios, quos S. Manimus chabae ad ea 6. Excim. Hiem ita vocari arbitratur, quod uinci tempestatibus agitati in continua quasi hyeme versentur .
Florum uetro sententiam te probat Zouaras in notis ade ita tum canonem
Ane anum: Sed qua fine, inquit, hau facis diremi-. Alij collocant eos in primo erdine poenitentium, millumque agnoseunt diserimen intcrme Mitradi lugentes. Qiubusdam magis placet hyemantium nomine illos intelligi, qui sub dio extra omne ecelesiae emtaim manebant, cini usimcidi erant marora excommunica ne percussi , ab ecclesia prorsus praxis : quo etiam in loco proeul sei licet a porticu, russi sunt thare lepr
raterm inficerent; dc qui eum brutis atque contra naturam tu Auriabantur, Uim monstra, portenta, & furias nuncupabant . Horum Umm e meereram ideo censeo probabiliorem , quod illi itauere vide ritu Tstrauiliam Allidae Pti ac M., apud quem aliud est limine Ecclesicae saliuae dom de submoueri. Fomicatores enim de adulteros ad limen hseis fovev Eetes te mera Pinnitentes admissos ait cap p. quamuis frustrata, ve bene Vocat Pametrus sentiso, si Ecclesia eis veniam dare non me rae, ut is per eam asseririer Re ruas a tem s inquit capM. tibidinum finiam impet ex in empora se tiaraus vltra i ra naturae, Mn mota Sum vae iam 'mi mr r Ab sa inuemus, e la nais fum delicta , sed ma rara
m eisso qui ira ama , d. st rex qui in porticu morabantur, diuini lacrim icti nullum rem tres erant: eaeteri omnes qui ecclesiam ingredie hamur, sed inuas fi Irim interessenon poterant, hoc ordine, praeuia Ministri litigomet e diemplo excedebant.
v. mmi omnium via, Diaconi post Euangelium & sermonem admoniti cibane I detri, da post illoc Catechumeni primi generis , de Poeniten tes secundi. His egressis monetae Diaconus populum, quid peteret h ro prci Catechumenis secundae ausis, qui substrati dicebantur, vi bus
150쪽
bus etiam indicebat ut capita inclinarent orationibus Sacerdotum, quibus super illos recitatis, & ipsi exibant. Idem ritus his egressis erga Energumenos seruabatur r & his post preces dimissis , vocati aderant Competentes & Electi, & postquam isti oratione item super eos peracta recesserant, idem Diaconus Poenitentes tertiae classis ad orationem a Guocabat, ijsque procumbentibus manus imponebantur ab Episcopo &Presbyteris, recitatis orationibus, quarum formulae prolixae & dis in- istae super omnes ab ecclesia emittendos legi possunt lib. 8. Apostoliearum Constitutionum; ac demum his dimissis lares ecclesiae claudebantur, quas Ministri custodiebant, ne quis a sacris exclusus denuo ingrederetur , aut aliquis Fidelium abscederet: statimque Missa fidelium,quam Iuo Carnotensis epis .aro. Missam Sacramentorum vocat, inchoabatur. Sancitus est hic ordo expulsionis can. ro. Concilii Laodiceni, deque eo agit Theodorus Antiochenus ad can. s. Concilij Neocaesariensis. Poenitentes vero quartae classis usque ad finem Missae, ut supra diximus, cum fidelibus morabantur communionis expertes. Quod autem spectat ad Sacramentalem absolutionem, an eam Episcopi seu Sacerdotes sub finem consistentiae, an in fine substrationis impertirentur, cum ab ea ad consistentiam transibant, diuersae sunt Eruditorum sententiae, quas non est huius loci examinare. Quod si specialiter sermo sit de consuetudine Romanae Ecclesiae, ex SoEomeno h p. cap. I 6. de ex Nicephoro lib. D. cap. 28. manifeste colligitur dilatam Romae absolutionem usque ad finem quarti gradus . Dc hae enim Ecclesia tractantes, poenitentes commmemorant qui Missae intererant, nee tamen Eucharistiae participes eranti& eos aiunt peracta Missa in terram cum fletu corruisse, quibus occurrens Pontifex similiter cum Iacrymis collabebatur, & eos erigens pro illis orabat, ac deinde dimittebat. Illi vero priuatim ieiunijs & alijs poenis se affligebant, ac postea elapso tempore ab Episcopo constituto a peccatis absoluebantur. Non ergo Substratis, qui cum catechumenis exibant, sed Consistentibus, qui usque ad finem Misse manebant in ecclesia, absolutio dari talebat. Eumdem morem seruatum in Africa, ut intra Missarum solemnia absoluerentur poenitentes proxime ante ora tionem Dominicam non obscure docet Optatus Mileuitanus libura. Et
nim inter Licina momenta dum manus imponitis ct delicta donatis , mox ad altare conuersi Dominicam orationem praetermittere non potems . Manuum
autem impositio super Substratos quaedam tantum oratio & benedictio erat, quam in terram procumbentes a Sacerdotibus accipiebant. Aqua prostratione probabile est ortam aduersius Christianos Paganorum calumnia asserentium apud Minutium Felicem, Eos Antiae itis ac Sacerdotis colere genitalia ses rediis sui adorare naturam; eo quod Poenitentes Presbyteris aduolui solerent, & charis Dei adgeniculari, vi Io-quitur Tertullianus.