장음표시 사용
201쪽
Tot pariter pelara, ct timiuvabisti diem Pulsarit iam nemo tubas avae aera fatiget, Una Duranti poterit Accurrere Lunae . Notum est etiam Martialis distichon lib. I . Redde pilam , sonat as thermaram, ludere pergis h viae vis sola lotus abire domum. . Notus cst denique inus tintinnabulatum in veteri testamentor Exodi 18. Ad pedes tunica sera mala punica facies, mixtis in medio tintinnabulis, ita vi liminnabulum sis auream. ECEcclesiastici Cirexit illum tintin- montis anesis plurimis ira ro sidare sonitum in inre sab. Ex his&aliis testimonijs liquido constat id quod supra diximus,campanae & notae vocabulum recentius, rem ipsam antiquissimam es e. Vnde autem cam. I panae nomen derivatum sit , Grammatici inquirunt, & quasdam aste- .rrent notationes, 'io plus argutiarum, quam veritatis habere noscum
tur .i Plerique a Campaniae regione deducunt, vel quia ibi grandiores fier coeperunt, vel 'ilia primum in ea prouincia repertae sunt: sic vasta fictilia ab Horatio It D. a. ratis. eampana supellex dicuntur, quia in campania ex luto & argilla pulcherrima fingebantur. Quare idem lib. r.
, , , , i , ini Ue e manum festis potare diebu . . O- - , Campana Alitus trulla . Et Isidorus lib. ita orig. cap. 2 . Campana , Inquit, a regione Italia nomen accepit , Dbi primum eius usus repertus eo . Lo qui itur autem de trutina , quae constat stam notis distincto ad librarum diserimina indicanda ; nam subdit, Haec duas lances non labet, sed Geta e B Egnata Tibris, deunces, ct vago pondere mensurata. Potest quoque campana ex aere campano desiimi, quod omnium praestantissimum esse asserit Plinius lib. 3 . cap. 8. In reliquo palma Campano. Licet enim sipra cap. r. Corin- thium caeteris praeferre videatur, illud tamen non erat plurium ars, sed commixtio omnium. metallorum, ut ex eodem Plinio notat Isidorus lib. I 6. me. cap. 1y. ubi etiam ait aes campaniim utensilibus, & vasis omnibus probatissimum esse . Nec est improbabile campanae nomen tunc tintinnabulis inditum, cum ipso aere maiora fieri coeperunt: quo autem anno id contigerit, non liquet. Hieronymus Magius cap. r.libelli de Tintinnabulis, quem capta Cypro captiuus & seruus hominis Tureae omnibus libris destitum g ex pe-iin memoriae in ergastillo scripsit, putat campanas tunc ccclesiarum turribus impos lac, cum ethnicorum Principii in odia aduersus Christianos iam satis rectivissent. Eiusdem sententiae Baronius est an. 38. licet fateatur incompertum esse annum, quo id primitus factum est. Mihi autem vero propius videtur,statim ac redditaChristianis est pax,ad conuocandum populum tintinnabula adhibita, primum minora, dein do
202쪽
grandiora,r etenim ad idem munus coetum congregandi passim apud Ethnicos in usu erant: multoque aptior ad multitudinem coadunandam campanarum lanitus est, quam strepitus lignorum, aut clangor rub rum , quia & longius diffunditur, de facilius percipitur. Cum S. Benea dictus circa annum y s .in specu Subiacensi Inonasticae professionis fundamenta iaceret , Romanus monachus , a quo sanctae conuersationis habitum susceperat, panem ipsi portare certis diebus solebat, quem
ter funem in speluncam submittebat. Recti autem, inquit Gregoriussib. 2. dialog. cap. I . paruum tintinnabulam inseruit, Ut ad eius sonum
vir Dei cognosceret, quandosibi Romanus Mnem praeberet. Ex quo colligimus tintinnabuli usqm apud Monachos iam eo tempore percrebuit se: nec dubito quin de tintinnabulo idem Benedictus intelligi debeat, cum de fignificanda hora operis Dei agens in regula cap. s. ait: Ad horam diuini OS F, mox tit auditum fueri signum, relictis omnibus summa cum faeninatione curratur. Nam veterea signi nomine campanam metonymmice intelligebaut, quia per eam datur signum diuini ossicis . Gregoctus Turonen. in vita S. Gregorij Lingonensis, commotoque signa Sanctai Dra ad os iam dominicam consurgebat. Idem in Nicetio Lugdunensi, quod Presbter audiens iussu signum ad Uigilias cci moueri. Et lib. s. histori
Franc. cap. II. Dum per plateam praeterirent, signum ad matutinas motumect . Eulogius Martyr in Apologetico, per dem tempus grauiter in aras praesidialis grassabatar insania, ita Di excelsa pinnaculorum protierneretus a signorum gemmina erant ad constentam: canonicam quotidie ChriIII colis innuendam. Quidam ex actis S. Lupi Senonensis Episcopi nomen campanae receptum credunt initio septimi seculi, vel in fine sexti. In his enim hoc factum narratur. Clotharius Rex tisi comperit campanam S. Stephani sonum edere gratissimum, lassit eam Parasios tranferri, ut eius Tinnitu festias delectaretur. Distavit ea res Ovio Episcopo. Itaque mox ut ablata ect a Senonibus, omnem seni gratiam amisit. M Rex intestigens ectu labet suo illam loco rectitui. Vbi autem ad pontem Senonicum ventum eli sreddit tui prinisu onus obsancti viri merita septimo milliario auditus o. Idem confirmari potest ex Audoeno Rothomagensi in vita S. Eligil apud Surium M. a. cap. ai. his verbis. Cum aliquando visitaret diae ce suam, visolent Episcopi, qaadam ex causa interdixit, ne cursus id eupretes canonica se facraficium celebrarentur in Bassica quadam, donec ipse suberet. Erat i ic Pres, ter quidam Atinati erasias . si catas culpam id fecerat beatus Episcopus. Is parvipendens eiusfementiam, cam procul illum
recesseesse arbitraretur, eampanam hora Natata Dii moris erat pulsare ca it. Sed ut eius temeritas reprimeretur, campana rationis expers Beato uiro ob temperans nullumsonam reddidit. Pertiuit ille iracvendo remm campanae, sed sonam exprimere noll potuit.
verum in his testimonijs ex actis sanctorum Lupi de Eligit aduerte dum est in primis Scriptoribus nomen campanae non reperiris sed a
203쪽
Laurentio Surim qui priscas loquendi formulas recentioribus eommuis tauit, eontra fidem veterum Codicum substitutum fuisse, non sine graui dilaendio sacrae & profanae eruditionis. Puram Eligis vitam , qu Iem scripsit Audoenus, edidit tomo 'fui Spiritur Lucas Dacherius,cuius in veterum scriptis ab interitu vindicandis si immam diligentiam de aeutissimum iudicium omnis posteritas collaudabit. Praenarratam igiatur historiam sic proprio sermone scribit Audoenus. Alio tempore cum
Diacmessuas , ut episcopis moi e B, Disitarent extitit quadam certa causa, Ut in vara Basilica interdiceret cursum bis ablationem, quousque ipse iubereric lebrari. Erat aatem illic Preti ter quidam mala conscientia saucius, cuius videlicet ob culpam excommmnicatio processerat, eat Episcopi iussu minus ob
temperandum credem, verbaque eius leuiter valde ferens, cum longius eam
a loco illa a disse ammaret, mox signum Ecclesa Natuta hora , sicut mos eras pulsare coepit. Tunc ad confutandam humanam prasamptionem, magis infensibilis quam rationabitis creatura Derbis Episcopiparens, veluti sibi interdicto Hentio nullam adpulsantis nisum signum reddidit fanum . Deinde
Presbter diutius sanem terebrame, cum cerneret tinnulum omnino permansere mutum, egressus protinus Basilicam causam cunctis manifectat. Tum
illum refert poenitentiam egisse, de loco ab Eligio reconciliato, mox signo tacto sonus pristinas resit in tintinnabulam. In his autem apparet Audoenum signi & tintinnabuli vocabulo, non eampam vium esse. Beda tamen qui sexaginta circiter annis post Aucloeuum floruit lib. q. AiBom eap. a 3. deseribens obitum Hildae Abbatissae auditum ait a quadam moniali notum cama a sonum, quoad orationes excitari veι csaeacansolabant. Eadem voce utuntur passim octaui, noni, & sequentium seculorum scriptores, ex quo coniicio nomen campanae grandioribus tintinnnabulis impositum circa finem septimi seculi, & octavo, ae n no apud omnes diffusum esse. Anastasius in vita Leonis IV. Pecit in E es a S. Aadrea campanile , est posuit campanam tam malleo aereo S cruce exaurato. Monachus Sangais ensis in lib. de eccles assitica rara caroli Mamgni cap. y I. narrat tempore eiusdem Caroli vixisse opificem in omni opere aeris excellentissimum, qui optimam campanam, seu campanum, ut ille loquitur,conflauit,cuius sonitu eu Imperator miraretur,promisit artifex,se inulto prestantius conflatur u si pro stanno centu libras argeti illi daret. Accepto autem argento vir nequa stannu pro argento potuit,
ct campanam breui tempore persecit, quae cum Regi placuisset immisese ferro pulsatorio iussit in campanario suspendi. Cumque custos ecclesiae & reliqui Capellam eam mouere ad sonitum niterentur, nec pocsene, indignatus auctor operis apprehenso fune pertraxit aeramentum,&ecce ferrum elapsum in verticem ipsius decidit, & occidit. Argentum vero repertum iussit Carolus inter Palatinos egentes distribui. Alia eiusdem temporis testimonia frustra congererem, nam post Carolum Magnum omnes fere scriptores voce campare vel l signi indiscriminam tim usi sunt. Seculo item octauo barbara vox claua audiri coepit. Ea
204쪽
utitur S. Bonifacius episcopus Moguntinus & martyr epi p. s. rogans Huetbertum Abbatem, ut unam sibi cloccam transmittat. Et Culbertiis ad Lullum episcopum epict. 8s. inter reliquas eiusdem Bonifacii,
CDccam, inquit, qualem ad manum habui tuae paternitati mittere curatiramus. Rudolphus quoque in vita S. Liobae Abbatissae, Mater eius, ait, Didit per somnium se qua signum ecclesia, quod vulgo cloccam vocant , in sinu suo habere, idque immissa manu tinniens extrahere. Signum vero siue campanam pulsare pertinebat antiquitus ad Sa- VII. cerdotes, & S. Benedietus in regula cap. I. hoc munus Abbati imp nit, ut ipse horam operis Dei diu noctu ciue nuntiet. aut tali solicito
fratri iniungat hanc curam, ut omnia horis competentibus compleantur . Amalarius li I. cap. r. hoc ossicium non esse a Presbytero sub te
fugiendum ait: & in Capitul. Caroli Magni lib.6.cap. 168. statuitiir, ut Sacerdotes signa tangant horis canonicis. Idcirco ordo Romanus de antiqua Ritualia, itemque concilium quartum Carthaginense mat riam Ostiariatus in sola clauium traditione constituunt, nulla habitae , mentione pulsationis campanar, quia hoc ad eius ossicium non pertinebat. Sic olim praecepit Deus, viniij Aaron sacerdotes tubis clangerent ad conuocandam multitudinem: qui ritus ad noui Testamenti sacerdotes transiuit, de in Ecclesia diu permansit. At hodie ossicium Ostiarij est, quem decet superpelliceo indutum esse,dum signa pulsat, quia munus sui ordinis exercet. Nec sine ratione Maiores nostri decreuerunt a Deo sacratis viris signa tangi, quia & sacra res est fidelem populum ad diuinum ossicium, ad Missam, ad communionem, ad audiendum verbum Dei coadunare: & ipsae campanae episcopali benediction , sanistique olei unctione consecratae sunt,& inter Lacra ecclesiae vasa connumerantur. Et usum quidem benedicendi campanas scribit Baronius a Ioanne XIII. traxisse originem, qui anno v 68. campanam Lateranensem mirae magnitudinis, antequam super campande eleuaretur, sacris ritibus Deo consecrauit, atque Ioannis nomine nuncupauit, quiritus, inquit, in ecclesia perseuerauit . Sed multo antiquiorem esse caeritualibus libris integro seculo ante Ioannem XIII. conscriptis palam fit, in quibus tarmula benedicendi & ungendi campanas reperitur, hoc
praefixo titulo, Adsignum ecclesne benedicendum, ut eruditissimus Menardus testatur in notis ad lib. Sacramen L pag. rop. ex Codice Rhemensi tempore Caroli Magni exarato. In ipsa vero consecratione nomino alicuius sanisti campana insignitur, siue via citeris proprio veluti no- mine distinguatur ; siue quia ad pietatem magis conducere arbitrati sunt primi huius ritus institutores, si voce alicuius Sancti plebs ad ecclesiam comiscari diceretur. Quod autem spectat ad usum campanam rum, memini me legissc apud quosdam Iuris canonici Interpretes non Iicere Religiosis plures campanas habere, sed unam dumtaxat, sicut Ioannis XXII. in constitutione, quam vocant extra uagantem, cap. Um
205쪽
eo , de officio tactodis. Atqui ea dimQtutio de talis Mendaeantibus I quitur, taque mandat ne phrees, mpanas haebeant sine licentia Ap stolicae sedis propter lites inter ipsos di eathedraleseces dis hae dracaesa exortas: at via plures sine contradictrone possialebant,illis dei ceps libere vli perivisit. De Monachis nihil dedemit, imo Zacharias Papa, ela Callistus Il. Cassinensibus concesseriint quando umque vellent, etiam tu civitatibus signa pulsare, ut patet ex eorum Bullario conmet. q. ese II. & hoc quoqne pro Monachis Anglis statuisse Callistum nactat in seis Chronicis Gul. Thome an rogi. Favent prisca Monachorum Ritualia, qtiae diebus festis omnia signa pulsari mandantici hanc pultaticinena cla fimum v mi. Templareis antem, H spical tiss, & alijs habentibus in suis domibus oratoriac patemibar . de Priamin pu campanarum usus a Celestino III. vetitus fiuit.
ctialis debeat esse panis qui Certur , consecratur in Mise
s. sua gentei ad mo, qua fermentato utantiar. Disim titiar ae hoc controurasia inter gracos latinos . cuiam argumentis , coniecturis probari posset utramque Eces
sam per multa sculain sermentato sacris asse. De more eundi panem , vinum. cuid sit fermentum quod
oum Pontifices ad ecessas Urbis mittebant . Missam antiquitus Eucharisiam, necnon re panem communem insignum commvn onis. De formas dira panis con secrandi. suo tempore , qua occasione panis anymus introductus. Hostiarum quibus hodie utimur origo.
Ouo studio olim facta. Duplex panis es vim prapar tio. Addita quadam de Eulogi s.
Cum sacramentum Eucharistiae, quod singulari prerogatiua de sacramentum est&sacrificium, dic pane &vino constet, nulla unquam de vino inter Catholicos quaestio fuit, omnes enim vini nominea audito, illud statim mente concipiunt, quod ab vilis exprimitur , & ho minibus in potum exhibetur. De pane vero inter Orientales, & occidentales acerrimae metae sunt lites: nam Orientales fermentato vivum tulit hunc solum legitimam esse materiam huius Sacramenti affrmanu
206쪽
occidentales autem in mymis conficiunt, utentes tamen fermentato non damnant. Ad licerent I.atinis in usu AEymorum Maronitar & A me nij, sed quo tempore his uti coeperint, praeter morem caeterorum
Orientalium, difficile est inuenire. Aiunt Maronitae antiquissimam esse in suis ecclesiis hanc consuetudinem, sed eius initium designare non possunt. Morinus in praefatione ordinationis Maronitarum pag. 383. adprobandam huius ritus antiquitatem ex Davide illarum gentium Archiepiscopo, qui vivebat anno Domini Ios s. testimonium affert excerptum ex notis Abrahami Ecchellensis ad catalogum librorum Chaldaicorum pag. rq . editionis Romanae; sed nihil ex eo concluditur, nam Dauid ibi citatus hoc solum refert,Christum in pane a1ymo sacramentum instituisse. De Armeniis diuersae sententiae sunt. Quidam enim aiunt Magnum Gregorium illuminatorem primum Armeniae Patria cham una cum Tiridate Rege ad fidem conuerso Romam profectum fuisse, ut cum S. Siluestro Pontifice,& cum Imperatore Constantino,qui Christianam Religionem nuper etiam amplexus fuerat, foedus, Ac concordiam inirent, atque ibi sanctum Patriarcham Mymorum usum didicisse, suaeque Ecclesiae tradidisse : sed quicquid sit de fide huius narrationis, q uam alijs examinandam relinquo, probandum lus erat,non pro certo ponendum, quod Ecclesia Romana tunc a1ymis uteretur. Alij coni j ciunt id moris eos usurpare coepisse, eum Eutychianis adhaeserunt, unam scilicet Christi naturam ea oblatione profitentes, sicut panis agymus nulla est unione commixtus, ut Isaac Catholicus Invectiva I. aduersiis ipsos ait cap. T. Panem at mum, inquit, Iudaeorum more
rentes, nulla unione commixtum , unius naturae uerium faciunt.
Demetrius item CyEicenus in tractatu de haeresi Iacobitarum Cha EitZariorum , qui sunt Armenii , editus a P. Combefis post historiam Monothelitarum ait: Oblationem faciant aet mam, inque calicem communionis Iacobitarum more solam Dinum infindunt, nec miscent aqna. Ac iuniorcs quidem ex causa irrationabili id ceremoniae inducIam nugantum. veteres autem eorum doctores fanctum a Deo a atum ac Mart rem Gregorium Magna Armeniae episcopam oblationem eiusmodi efermento, ac calicem sine aqua, eis ideo tradidisse calumniantistaeuia inquiunt quem chrictus panem di sipulis tribuit in cama moica, aromum erat, ac calix sine aqua quos tamen Ecclesia Catholica Apoctolicam ac Patrum traditionem legitime seruans non probat. Extat de quaedam Armeniorum historia ipsorum
schisma ac lituum mutationem Niersi Patriarchae adscribens,qui ut rem gratam Regi Pcrsarum tune Armeniae dominanti faceret, conciliabulum in ciuitate Theu in sexto seculo inchoate coegit, in quo decretia fuit anam themati Zandam esse sy nodum Chalcedonensem, ritu sq, veteres sacrificii in nouados, vi hoc religionis dissidio omnino a Graecis separarentur. At Clemens Galanus qui omnes fere Armeniorum libros perlustrauit, de impio Nierse Patriarcha agens lib. i. conciliationis eias Ecclesiae cum Rom
207쪽
Manaeap. Io. consentit quidem in reliquis praenarratae historiar, negat tamen aliquid spectans ad sacrificium statutum fuisse in conciliabulo Theu inensi in serius autem cap. II. ex historia A rmenia ea quae sequuntur de Ioanne orniensi Patriarcha recenset.His ius Homaris Saracen rare Ducis, es auxilio Galipha Babilonis snodum congregauis in Drbe Maia sic hierti in confinitus Harcana Prouincia, vii conuenientibus cum Arme . his sex Afri s Episcopi , de nita mi in Chricto una natara, una voluntasio una operatio. Derumque asuris ablata racter, ermentum S aqua, chnoneque Datutam ect non esse amplius in Acrifici aquam vino miscendam.
Acta sunt haec circa tempora sextae Synodi generalis, dum Armenia subdurissimo Saracenorum iugo poenas lueret schismatis & impietatis: ex quibus latis constat a Zymum panem, vi vinum sine aqua ab Armenijs offerri coepisse in signum diuisionis a Catholica Ecclesia, & in symbolum haeresis Eutychianae . Ideo Patres Trullani qui anno fis a. canones sub nomine sextae seu quinisextae synodi ediderunt, decimoicirciter a no post impia decreta a Ioanne oχniensi promulgata, ipses Armenios acriter reprehendunt, quod vinum solum sine mixtione aquae in sacra mensa offerrent, Apostolicam traditionem detestabili errore subuertentes, Ad noctram, inquiunt, cognitionem peruenit, quod in Armeniorum revgione vinum tantum in sera mensa clerunt, aquam illi non miscentes : id
vero prohibent sub poena depositionis. De panis autem mutatione eX fermentato in aχymum silentdicet eodem tempore & in eodem sacril go Ohniensis conciliabulo sancita fuerit; nec eos aecusant quod se mentatum reij cere, & a Zymum introducere, nulla habita ratione veteris consiletudinis, ausi sint. An id fortassis ad eorum notitiam non ve nerat vel potius de hac re siluerunt, quod indifferens existimarent,sive quis aZymum, siue fermentatum panem in sacrificio offerret p Uterque enim vere est panis, nec ulla extat ecclesiastica regula, quae alterutrum interdicat. Aquam vero vino miscere, mos est uniuersalis Ecclesiae ex diuinati apostolica traditione: atque ideo Armenij in crimen vocati sunt, quia solum vinum sine aqua offerebant: non autem propter usum
aEymi panis, siue hunc perperam ab illis usurpatum nescierint Trullani Antistites, siue dissimulandum censuerint. II. Orta deinde est, quatuor fere seculis post sextam synodum , controuersa de anymo & fermentato, & diu agitata inter Gnucos & Latino spartium potius quam veritatis inueniendae studio, ut in similibus fieri solet: atque hinc factum est, vi pertinaciter contenderint suam quisquc consuetudinem a Christo & ab Apostolis ad nostra umile tempora derimitare. Sed si omissis hae de re Scholastieorum subtilitatibus & argumentis, quae apud ipsos legi possimi, veritatem sincere & sine affectu ad
alterutram partem ex veterum Patrum monumentis , & ex praxi ecclesiae inuestigare voluerimus, inueniemus proculdubio, quam parui mo menti sint, in re quae a facto pendet, doctorum speculationes: tum per
208쪽
spieuh cognoscemus multum interesse inter tempora quae praecesserunt, de quae postea sequuta sunt; eosque turpiter errare, qui ex praesenti rerum statu omnem aestimant antiquitatem. Inquirendum igitur hie est, quo pane usa sit sacrificio vetus Ecclesia, aZymone,an fermentato, an in utroque indiscriminatim: specialiter vero utrum apud Latinos semper in usu fuerit ahymus panis ; vel potius antiquitus fermentatum adhibuerint , & postea adymum receperint, & quo tempore id tactum sit. Breuem sed luculentam de hac quaestione disquisitionem scripsit rei antiquariae peritissimus Iacobus Sirmondus; ex qua ut ingenue fateor me profecisse, ita etiam agnoscet benignus lector, quot argumenta, coniecturas, & testimonia adiecerim ad eius sententiam confirmandam. Putat Sirmondus usum fermentati in ecclesia Latina ab ipso susceptae religionis exordio coepisse, & multis exinde seculis perstitisse . Et mihi quidem hoc valde probabile visum fuit , priusquam illius tractatum vidissem, & in hac sententia confirmatus sum, cum rem ipsam intimius perlustraui: non ita tamen illi adhaereo, quin paratus sim certiora docentibus statim de ex animo consentire.
Quod igitur vetus ecclesia fermentato pane in partibus quoque occidentalibus diu usa sit, probatur primo loco ex more offerendi, qui olim vigebat. Nam ut idem Sirmondus sapienter aduertit, vetus iuin Ecclesia Christianorum mos fuit, ut qui ad Missas celebrandas conueniebant, suam unusquisq; lacrificii panem adferret. Cuius consuetudinis apud priscos Antistites tanta fuit religio , ut hanc etiam synodicis decretis, ne obsolesceret, lanciendam putarint, nee dissimulandum fiquis violaret. Ita enim decreuit Concilium Matisconense II. c. q. Re
dentibus nobis in cicro concilio, cognouimus quosdam chris ranos relicto framirum rartu a mandato Dei aliquibus locis deviasse ita in nullas eorum legit mo obsecundationis parere Delit os io Deitatis, Amsacris altaribus nullam admouent homam. Propterea decernimus. ut omnibus Dominicis diebus araiaris oblatio ab omnibus inris O mulieribus osseratur tam panis quam vini, ut per has immolationes ta peccarorum suorum fascibus careani,ct cum Abel vel taeteris iu Ara osserentibus p= omereantur esse consortes . Ad hunc item morem respexit concilium Nannetense c. v. quo Presbytero mandat,'
de oblationibus quae offeruntur a populo & Xonsecrationi supersunt, partes incisas habeat in vase nitido, quas post Missam illis distribuat,
qui non communic1runt . Liber Sacramentorum S. Cregorii editus,pamelio, postquam praecepit cantari offertorium, ait: ct eruntura populo oblationes O vinum , y quibus in altari ponuntur , vi fi crentur. Consonat Ordo Romanus his verbis: Archidiaconus accipiens oblatas ponit tantas sper altare, quantae possunt populo sufficere . Eiut dem oblationis factae a fidelibus illustria habemus exempla in Theodosio Imperatore,celebrante Ambrosio, & in Valente,celebrante Basilio, ut narrat Theodoretus lib. q. eccles hictam cap. II. O AH s.
209쪽
eap. item r*. Adeo autem initio ecclesiae mos iste inualuerat, ut digni reprehenfione haberentur, qui nihil offerentes alienae oblationis partem sumebant. talo nomine Cyprianus diuitem foeminam increpans , lib. de opere & eleemosynis; Locuples, inquit, O diues es se Dominicum celebrare te credis, quae in Dominicum sine sacri cio venis , qua partem de sacrisio, quod pauper obtulit, fumis. Idem viget Augustinus, seu
quisquis est auctor sermonis et I s. de tempore dicens, oblationes , qua in altario consecrentur, oferre. Erubescere debet homo idoneus, si de aliena oblatione cemmunicauerit. Et Eligius Noviomensis traei. de recti tu d. catholicae conuersat. to. s. Augustini. Ille bonos ChriBianus e fit, qui ad e etesiam frequentius venit, es oblationem, qua osseratur Deo, in altari exhibet . Hoc idem confirmant verba sacerdotis suum in Missae precibus &populi sacrificium atque hostias s pius commemorantis. Orate, ait, fratres Ut meum ac De aereum sacrificium acceptatue si apud Deum . & infra. Memento Domine omnium pro quibus tibi osserimus, vel qui tibi asserunt hoc scrificium . Item. Hane igitur oblationem fruitutis noctra, sed es cuncta familia tuae quaesumus ut placatus accipias. Et in orationibus quq Secrere dicuntur, Suscipe preces populi tui eum oblationibus hoctiarum . Suscipe munera populorum morum. Et clarius Dominica V. post Pentecosten , Pr pitiare Domine supplicationibus noctris, O has oblationes famulorum famularumque tuarum benignus assume, in quodsinguli obtulerunt ad honorem nominis tui, cunctis proficiat ad salutem. Sunt& alia eiusdem generis
multa, quae priseum illud tempus respiciunt, quo populi oblationes consecrabantur. Quod si Sacerdos oblatum a fidelibus panem pro sua& illorum communione consecrabat, non alium sane quam communem& usitatum ac de more fermentatum, qui singulis tam diuitibus quam pauperibus semper in promptu esset: cum praesertim primis ecclesiae s culis propiei metum perseeutorum saepe in cryptis & in carceribus sis erum occulae, & ex occasione celebrari oporteret. pane proculdubi communi, quia aetymum nec ubique conficere, nec semper paratum habere poterant. Scio quidem virum doctissimum Alba minaeum Tib. I. se,. s. & seqtientibus ea quae de oblationibus allata sunt, aliter interpretari ; sed singularis eius sententia est, & contra communem Doctorum sensum . Ait ille has oblationes, de quibus Cyprianus & ali J l quuntur, nihil ad Eucharistiam pertinere; neque partem ex ijs deceruptam, ut consecraretur; sed referendas esse ad Eulogias, siue ad panem in fine Mita distribuendum. Nam panis, inquit, qui offerebatur, fer
mentatus erat, Eucharistia vero ex pane sine fermento conficiebatur Quod genus argumenti quanti sit ponderis, nemo non videt. Imo quia ranis fermentatus offerri solebat, consequens est ut & idem consecraretur et nec ullo modo ad Eulogias trahi potest quod Cyprianus scribit arguens mulierem, quae partem sumebat de sacrificio, quod pauper ob tulerat. Vnde enim probare poterit, quod nomen sacrificii Eulogij
210쪽
unquam tributum sit 8.aut quod tempore Cypriam ecclesia armis uteretur e id demonstrandum erat, non tanquam indubitariam statuendum. Adhuc mos perseuerat, vi in quibusdam solemnitatibus integer panis atque et fermentatus simul cum vino ab his quorum interest offeratur, vi cum Episcopi consecrantur, inim Reges coronantur, cum aliquis innumerum Sanctorum adseribitur et ex quo veluti per rimulas antiqua , panis fermentati offerendi consuetudo perspicitiet , & olim quidem ipsemet panis, qui oblatus erat, tonsecrari selebit: at nunctemanente sola & nuda oblatione in his celebritatibus , quae raro accidunt In resim
quis disciplina mutata est. Sed pergo, & serius a Latinis recepta aEPma alijs argumentis ostendo
Sedente Nicolao I. Pontifice Maximo Circorum schisima aduersus iv. Latinos exortum est, curante Photio viro improbo & turbo lento , qui S. Ignatio h sede Patriarchali iniuste deposito , thronum Constantinopolitanum inuaserat. Hoc autem diuortium ne temere, & absque consilio fecisse videretur, magno ardore Latinos insectatus est, & illis tan . quam grauissima crimina obiecit quaecumque in eorum ritibus & disciplina a moribus GCecorum discrepabant. Eos itaque reprehendere coepit quod Sabbatis ieiunarent, quod uxores Presbyteris prohiberent, quod ijsdem Presbyteris non permittertit Chrismate baptillatos liture, quod clerici barbas raderent, quod octo hebhomadas ante Pasc non obseruarent, quod Agnum Iudaeorum ritu in altari offerrent Bc be .
nedicerent, quamquam id falso obiicer dii & si quae sunt alia eiusdem , generis quae Michaes & Basilius Imperatores ad Nicolaum Papam, hic ad Hincmarum & ad alios Galliae Antistites misit discutienda & refellenda: de qua res extat eiusdem Hinc mai i Epistola ad Odonem Episcopi im BEllo uacensem edita ramo secunda operum eius pag. 8os. I OaZymis autem nec verbum quidem . quam certe obicctionem non,
omisisset , qui etiam falsa crimina de illis petu calumniam finxit ,& de multo leuioribus litem mouit . Ex quo silentio , si nos euidenti , saltem probabili consecutione deducitur adymi, panas usu in circa annum Christi Sod. nondum in Ecclesia Latina viguisse . Quod si quis contendat ex Photij silentio nihil concludicum sit argumentum pure negativum: obsecro ut causam assignet mo M postea de aχymis controuersiae . Non enim video, cur de his tacue
rit Photius, & post duo secula Michael Cerularius Photis luccessor tam
aspere loquutus sit: nisi quia vivente Photio non elant in ulu , tempore autem Cerularii nuper recepta fuerant. De vi argumenti negati ut nomio hic odiosiam texere disputationem, sed neque necessarium est; nostra squidem assertio non soli silentio Photii innititur , sed alia habet alidiora firmamenta atque adminicula, quibus fulcitur & credibillsit, v eex progressu patebit. Precor etiam vitos eruditos, ut me doceant,an poli
Christum & deinceps per annos mille ulla unqua de aetymis, eoIumquet