장음표시 사용
371쪽
eam velati ea se est' ait, Ueuerauedam enim euangelium infamcto throno reuocatam erat, illud tantum naue faMoram faceratorem auribus in uani , ,- - audiatam iudicate. Idem in actis aliorum conciliorum apparet.
Hine etiam mos receptus tactis euangeliis iuranduae si Deus in ijs pn his agnoseatur. Hinc euangelia collo item appense legimus tamquam amuleta: & in synodo octava c. g. idem honor sacris imaginibus deee nitur , qui sanctis euangeliis exhibetur. Sacram, ait, imaginem Domin aBri DA cbra aqua bonore cum libro sanctorum euangelio um adorari uernimus. Id vero sancitum fuit aduersias quorumdam Gallicae episcoporum errorem, qui sacrum quidem euangeliorum eodicem & simini S. Crucis honorari debere docebant, imagines non item. v. Non est omittendus hoc loco ritus quo Maronitae legunt euange lium . Ante ipsius lectionem ponitur incensum in thuribulo cum quihusdam orationibus i tum dicit sacerdos, Pax omnibas valii: Respon det populus Ei cu pirata reis. Minister ait , Emie in a te nove. Subdit sacerdos, is tempore guernaria is Domini noti . ct Dei uiari ac Salaa-
. is A si chrim , dixit discipulisse is est turbis . Populus , Pater nocter, audia Sacerdos vertens se ad populum signat eum signo erucis di dicit: Dextera Domini noctri Iesu Christi O brachiam excelse infortit divis eiu s: M inrisa absondita male Natis eius , illa qua connaei omises bene in aera ac
muta dona vita , illa qua rvaleatis per Apoesosfunctos in tarnat ossem Sion es nacti cauit eos; es in mcnte aliuarum ac benedixit eoi ; ipsa ve aetat , habitet , ct requiescat super fratres meos lictores atque a ditores , O, di eos . se cum lat totam hanc es babitatores ei s fideles in omni rempore Oin emaei momento infecula . Populus Amen . Sacerdos , In tempore iraque gubernationis Domini Muri Iesu tarim Salviatoris nauri perbi De ne is incamaram raps abii, ba Iant. Populus, Damiae noctermiserere noctri. Posthaee Sacerdos legit euangelium, & in fine oscul tur librum dicens et Et pax sae secaritas omnibus nobis. Popeius, Amm .
Tandem Sacerdos ait: usi mo CArim i laudes ct gratiar m actisaera se benedictiones propter verba sua visa qua fani erga nos , est Patri eius qui misit eam prepursu tem nactram , est i ritui eius viso ct sacta a ac stis serela. Amen, i i vI. - Notat Rupertus lib. I. de divi e . cap. vlt. Evangellum esse principale omnium quae dicuntur in Missa, cui caetera omnia intellectuali ratione consentiunt. Idem asserit Petrus Ciruetus in proemio expositionis libri Missalis, via ait euangelium inter caeteras partes Missalis ossicii esse veluti basim de fundamentum verat de rectae intelligentiae cmnium ali rum auctoritatum tam noui quam veteris testamenti, quae in eodem ota ficio adducuntur: ad quas talem habet apologiam, qualem subiectum ad totam scientiam, Re centrum ad lineas. Dissicile tamen est hanc conuenientiam in fingit lis reperire, nisi violentae qivedam & mysticae explicationes adhibeantur, quae ut plurimum voluntaria sunt, adeo ut ex Disit iaces by CO Ie
372쪽
illis solida ratio haberi non possit, afferente Dionysio Theologiam isymbolicam non esse argumentativam. Accedit quod firmo manente reliquo ossicio saepe in aliquot Missis euangelia mi ata sunt: nxque una est causa propter quam hoc potius euangelium quam illud in tali Missa recitetur. Ut enim obseruat Beseth cap. 3s aliqvando legitur secun-dtim historiam, ut in die Resurrectionis: aliquando secundum allegoriam, ut in festo Assumptionis B. Mariae: aliquando propter aliquam
partem , ut in Iesto S. Crucis ponitul euangelium de Nicodemo ob existremam particulam , sicut Moses exaltaviis enum in deserto, ita exalirari oportet Filium hominis: aliquando secundum totum , ut in die Cimcumcisionis. Ritu monastico immediath post euangelium fiunt solemnes Monachorum Prosessiones , modo in eorum Ritualibus expxe'. verum hic mos non ubique viget, nam in aliquot Congregationibus
fieri solent post Ossertorium. Olim quoque post euangelium pueri a
parentibus Monasterio offerebantur inuoluta manu pueri in palla altaris , ut S. Benedictiis decernit in Regula canis Puer autem panem dc vinum pro usu sacrificii offerebat, quem ritum erudite & diffuse explicat Meuardus ad cap.66.concordiae Regularum: ubi etiam ostendit quod pueri sic oblati, tametsi ad intelligibilem aetatem nondum peruenistenta tenebantur in Monasterio permanere, vota seruare, nec poterant post annos pubertatis parentum promissionem irritare, & ad seculum redire. Aequali enim vinculo Monasterio obstricti censebantur tam qui proprio arbitrio & voluntate profitebantur, quam qui parentum deuotione offerebantur: idque sancitum fuit can. 8. concilij q. Toletani his verbis . Monachum aut paterna deviotio aut propria primessi acis: quicquid
horum fuerit alligatum , tenebit. Probis his ad mundam reaerte di inre clud mus aditum , est omnes adsecutam interdicis s regreis . Scio multa
his opponi a recentioribus, qui ex moribus hodie usitatis veterem diasciplinam aestimant: at mihi propositum est a scholasticis concert elanibus abstinere; neque ad hune Iocum huius rei explicatio pertinen Certum est pueros etiam quinquennes & septennes olim hoc modo Deo in Religione dicatos,qui mos adhuc vigebat tempore S. Bernardi,
sed paulo post a Celestino III, sublatus fuit, cuius de hac re decretum
refertur c. cum us de Regularibus.
Honorius in Gemma animae lib. r. cap. et s. Deinde, inquit, nimirum VI. Post euangelium de quo egit capite antecedenti, episcopaei frmoclem ad epulum facit. Hic mos nunquam interrupta serie ab initio ecclesiae usque ad nostra tempora seruatus est, ut proxime post euangelium se mo siue homilia vel tractatus ad populum haberetur. Huc respexit proculdubio Tertullianus iam in haeresim lapsus lis. de Anima cap. s. ubi Priscillae Montani sociae reuelationes commendans, quas in ecclesia inter Dominica solemnia diabolico spiritu decepta pet restiam habebat,
iam Uer. , ait, pro ut scriptara leguntur , auipsalmi canuntur, sit ad cum X x riones
373쪽
m ei petramue, auidiimnes' gram , is inde Materia Dissionibus subminis rantur. Haec ille Missam Cathecumenorum accurate describens , cantum scilicet Psalinorum, orationes, lectiones, oeuti nes siue homiliai. Idhni confiimat Iustinus martyr Apolom a. conuentum christianorum die solis enarrant, in quo commentaria Apostolorum aut seripta Prophetarem legebantur Deinde, inquit,
et Zet,ir - g 'r , Athreor item Constitutionum Apostolicatum lib. 8. cap. q. precipit episcopo, ut post lectionem legis & prophetarum atque euanhelis populum alloquatur sermonibus iae hortato-i, hia ' h. si '. myx - - luratissima sunt apud Origenem, ut liet: embrum , Augustinum, Gaudentium, Chrysostomum, Cyrillum Alexandrinum, Chrysologum, Leonem, Gregorium Ma num,
u. . A ii' fgssicquid autem pertinet ad hoc argumentum
nnn nunei A ri n. .' - μ sed ionum, Hebraei, e quorum fontibus
reserens post lectionem a principibus synagogae inuitatos fuisse, ut serm
s fluistiioer dicens: Quoties sacras ades, quas fisagogas vocant sadeunt pro aram ordine tumores ad femorum pedes considunt , eradaaki
i et, , ' Dialisi quispiam e peritior L mi. Porro munus praedicandi proprietilia. - et ' si 'po' pertinerr eum usus veteris ecclesiae & omnium
piscoporum exemplum i tum ipsa docet episcopalis conse-
obtestatur per Deum & Iesum Christum , eiusque aduentum & re
ctitate noruerunt, agnitam fuisse euidens est. semper enim lecto euan
runt. Multam hanc rem congerit Christianus Lupus in notis ad cano
374쪽
nem XIX. concisi Trullanir mihi satis es hoc obiter tetigisse. Coneialium Aurelianense apud Iuone P. a. decreti cap. Illo. decreuit,vi in di bus Dominicis velfectis pos sermonem intra Missarum flamma labitam,
plebem facerdos commoneat, in iuxta Apo olicam in ratione omnes in commune pro diuersis necessitaribas prece undant ad Dominam, pro Rega episcopis es rectoribus ecclesiarum,stra pace, propem, pro infirmis qui in ipsa parochia lecto decumbunt,pro naper aefunctis, in quibus Galatim precibus plebs orationem Dominicam sub silentio dicat. Sacerdos vero orationes ad hoc pertinentes per singulas admonitioneifolemaiter expleas. PoII hae Acraeelebretur oblatio. Idem generaliter pricipitur in Capitulari Caroli Magni tis. I. cap. 16s. ct i56. Hanc vero functionem Galli Pronam siue , Praeconium vocant, cuius quatuor sunt munia. Nam primo versi ad populum sacerdotes animarum curae praepositi in dicunt preces e secundo docent ipsum populum rudimenta fidei, Deique praecepta & ecclesiae, sicut constituit catechisimus Romanus: tertio admonent quae festa, quae vigiliae, quae processiones ea hebdomada occurrant: quarto pr mulgant edicta, excommunicationes , futura matrimonia, & quicquid demum ad populi notitiam peruenire oportet. Olim haec omnia fieri solebant ante communionem, postquam sacerdos dixerat, Pax Dominis emper Dolscum, vi suo loco indicabimus. Hincmarus Remensis epiet , . . a. mandat Presbyteris suis ut excommunicationem aduersus quo dam depraedatores non posh euangelium sicut mos erat populo denuntiarent, sed statim post epistolam; quia nonnulli eius criminis rei lecto euangelio protinus ab ecclesia recedebant. Item post evastellum inplerisque ecclesjs publici. Poenitentes absolui & reconciliari tolebant,
ut ostendit Morinus lib. 8. de Parnit. cap. t q. At vero in aliis hanc absolutionem impendebant sacerdotes post consecrationem, antequam oratio Dominica recitaretur, euius rei testis est lib. a. Optatus Mileuitanus dicens, Etenim inter vicina momenta dum manas imponitis es delicta donatis, mox ad altare conuersi Domi
nicam orationem praetermittere non pom
tectis. Alia qusdam de Paenitentium absolutione. Lib. I. in fine Capitis XUII. lata sunt. 3
375쪽
3 8 Rerum Liuirgicarum C A P. VIII.
Deipit Missa Fidelium. Symbolum eius initiam. Tradiatum ab Aro si ne scripto. Quomplevi, , quando
coeperit in eccles' cautaei retorium, ei que ritus.
Mos pavem m vinum erendi antiqui molia qua
dam hi, addita. De agno ac Romanis oblato calamnia Phole. Discrimen inter munera , oblationes. Non om- nitim dona ab ecclesia rerepta . Communio duplex . Non semper qui osserebant, communicabant. Oferentium no
mina pia iee iam recitabantuν. Osserendi mos quando fiet n. Oblationum charta posita in altari.
U Iectis retra ecclesiam Catechumenis, Poenitentibus, di alijs , qui- . bus peracto sermone nefas erat in ea permanere, incipit Misita Fidelium, quae eum seuerior disciplina vigebat elausis iapuis agebatur, eustodiebant Ministri, ne quis intraret immundus vel indignus ide qua re egimus ex professo Cap. XUII.lsb.I.Eius initium a symbolo . quoa diebat Dominieis & m aliis quibusdam festiuitatibus cantari solet. In eo praecipua Christianae fidei dogmata continentur,de quo Tpr-tullianas initio libri de velatretas virginibus ait, Regula et vaea omnino
eZ,fla imis Ito dr irreforma cis, credendi fialices in varicum Deum omnipotentem , mandi randitorem resiliam eias Iesum Chremum , natum ex Virgine Maris , eruisse m fab Pantio Pilvio, serua die resuscitatum a mortuis, receptum in caelis , se rem nunc ad dexteram Patris , ventarum iudicare Divis S monaos pest e reis etiam resis rectioinem. Et in prae
scriptionibus cap. 3T. In ea perula, inquae, inredimus, quam ecclesia ab octolis, Aposioli a tantia , --s a Dino tradidit. Loquitur autem de symbolo, quod ab Apostolis campositura fuisse priusquam in varias orbis partes ad pridicandum Christi euangelium dispergerentur, ut eo veluti signo seu tessera veri fideles a falsis discernerentur, communis Patrum sententia & vetus Ecclesiae traditio est. Cur vero symboli nomen impositum illi fuerit, diffuse explico in tract. de diuina Psalmodia cap. 16. S. S. Sicut enim symbolum apud profanos scriptores idem est ac signum, tessera, collatio, & indicium et ita regula fidei religionis no
376쪽
etuae rem sensu omnium Eruditorum est Rusim pr--i Aquilesensis, ubi restatur non fuisse ab Apostolis seripto traditum, sed sol=--
traditione, ne forte ad insideles pervenare , aut a falsis christianiis dein prauaretur. Cui contanam Hieronymus epist 6 i. ad Pammactus cap. s. ait, In ymbo, et pei Mura QM. ab actolis traditum , se
feri tur in charta se atramenta , sed in tu ui credis earnalibus, pol cam fel m Trinitatis se unitatem ecclesia , omne Chrimam Ogmaras furari minam carnis resurrectione concla M. Seia igitur voce fidelibus tradi consuetiit, ut tuto possint eos dumtaxat ad communionem admittere, qui hoc signaculirm christi aliae professionis tamquam areanam soli qua fidelibus notam reueram memoriter proferrent: idque tanta secteti . fide inuiolabiliter servatu in est primis e i teliae ieculis, ut nec quidem a me hocumenis memori e iuuandae causa describi permitterem . Sed nec ullus scriptor ante Constat uinum Magnum ipsum libris suas interere ausius est, nisi solus Tertullianus loco lupraeimo, compendio tamen usus, & quibusdam articulis praetermissis . Hermias item Sommemis,
ut alibi scripsi , symbolii in Nicinum in sua historia referre veritus est, quod eum librum ab his qui initiati non essent lectunriri timeret V rum Athanasius, Basilius, Leo, aliique Patres illud Eriptis filis uiis,
rere non dubitarunt, quia tunc paratii eccissi a nullas a gentilibus et Iudaeis insidias metuebane. Trecemis & amplio; annis solo Apositate
symbolo vis est ecclesia, donec Arius detestandae haeresis impiissima
auctor emersit, pro cuius damnatione coacta Nicaena Synodus niniam fidei tesseram tradidit orthodoxis, qua ab Arianis discerneren me. Quare Athanasius in epist. ad episcopos Africanos Nicaenam synodum trophatum & columnam esse dixit, in qua omnes his eius 'stentui me scriptae siuit de triumphantur . Et Gregorius Naae tenus ini en mirura Metonis Philosophi Alexandrini eandem ait lo uinitatis doctrinam certis finibus ae verbis eircumlatipsisse. Hoe vero symbolo in eadem synodo recitato omnes episcopos exclamasse te imus , Haec est Stibo coram fides, huic omnes credimus, in hanc ba lixari sumus, in hac baptim mm . Postquam enim publicatum fuit, omnes ecclesiae orientales illus statim receperunt, catechumenis ae fidelibus edi scendum tradiderunt , adeo ut Arianus censeretur, quicunque ipsem non profitebatur. In partibus vero Occidentalibus a quibusdam ecclesiis citius, abalis serius receptum fuit, pro ut serius vel citius Arima haeresi contaminari coeperunt. Nouis postea exortis haeresibus secunda synodus Oecum nica Costantinopoli coacta est, in cuius primo congressit aliud symborum editum fuit, quod Marcus Ephesinus in synodo Florentina em- quam communi Graecorum Patrum sententia k Gregorio Naaian-Zeno compositum fuisse asseruit. Utrumque autem tam Nicenum quam Constantinopolitanum pro uno & eodem semper habitum fuit: & quod nune cantamus in Missatum solemn ijs, quamuis sit Constantinopolit
377쪽
num, a Magistro sententiarum lis. t. dict. tr. & ab aliis scholasticis Ni-eaenum nuncupatur, utrumque etiam confundunt Patres, quia quicquid additum est a Constantinopolitano, iam virtute in Nicaeno continebatur t&cum fides una sit, unum etiam symbolum est, quamuis Nicaenum Apostolico, Nicaeno autem Constantinopolitanum quaedam maioris explicationis gratia adiunxerint. Hoc vero vitimum in Missceantari potius quam Nicaenum antiqui Patres instituerunt, non quia modulis musicis aptius sit, ut parum recte autumat Ualfridus Strabo cap. a a. sed quia in eo dogmata orthodoxa clarius exprimuntur , &omnes haereses eo usque exort* plenilis consutantur. .. Quis omnium primus illud Liturgiae inseruerit, aut cantari pr*ceperit, incertum est. Radulfus Tungrensis trop. 23. a Marco Papa Sylvestri successore sancitum fuisse ait vi symbolum Nicaenum in Missa diceretur. At Innocentius IIL lib. a. dem eri s Missae eap. qu. & alij passim fetibunt S. Damasum id recitari iussisse ad exemplum Graecorum. In hoc autem conueniunt omnes, quod publico cautari coeperit in ecclesiis orientalibus aduersus prauas haereticorum opiniones,a quibus p stea ad occidentales laudabilis usus transfusus est. vertan Grici vitiente Damala hunc ritum nondum admiserant, ait enim Theodorus Lector lib. a. tauectaneorum Timotheum Patriarcham anno S Io. Constantinopoli instituisse, ut symbolum fidei per singulas synaxes dicer tur, cum antea semel tantum in anno diceretur in magno die Parase ues, cum episcopus cathecumenos instruebat. Eande symboli recitati nemin omni conuentu Petro Gnapheo tribuit Nicephorus Callistustis. Is .ca a g. Sed hic fortassis in Anthiochena,ille in Constantinopolitana ecclesia hunc morem induxerunt ; quem postea Hispani primi inter latinos receperunt. Extat de hac re decretum concilij tertij Tot tant anno sis. c. a. Pro reuerentia sanctissima fidei, O propter corru randas hominum inualidas mentes, rans Ito P simi es gloriosissimi Domini nos ri Reccaredi Regi ancta contrituit S adus, Ut per omnes ecclesias Ilia Panta se Gallicia fecundum formam orientalium ecclesiaram, concili, Conma antinopolitani, hoc eBCL. episcoporum symbolum ei recitetur, es vi sequam Dominica dicatur oratio, oue clara a populo decantetur, quo est fidei vera manifestam tectimonium haleato ad Chricti covas est sanguine praemutandum pectora populorum fide purificata accedant. Exprimit hic canon
ritum Hispanicum, qui adhuc permanet in Missali MoEarabico, in quo post consecrationem & aliquot breuissimas preces dicit Presbyter, Fia
em quam corde credimus, ore autem dicamus. Tum eleuat coi pus Christa, ut videatur il populo, & dicit chorus symbolum fidei, videlicet et
credimur is unum Deum Patrem omnipotentem, factorem caeli est terra i Alliam omniam est inuis biliam conditorem . Et in Unum Dominum no Bram Iesum cis Aram tum Dei Unigenuam. Et ex Patre natam ante omnia secula . Deum ex Deo, lumen ex lumine, Deum verum ex Deo ver . . Nasum
378쪽
vatam non factum , Omaasson fatri, hoc est ei dem eum Patres Marumcla epest quem omnia factasunt, qua in Caeli est qua in terra. Qui rapter nos homines es propter se ora alat is ae scendit de caelis. Et auararati s en de Spiritus ancto ex Maria Virgine es homo factus em Pastissub DAtio Pilaro, Apulitis tertia die resurrexit. standit ad caelos, sedet ad dexteram Dei
Patris omnipotentis. Ia de veaturas ely indicare viati est Mortara . cuiat
regni non eris sinit. Et i, spiritam sanctam Dominam viai aurem , es ex Patre est Filio procedentem, eam Patre & Filio ad Pandam est: mur caudam, qui locutus eu per Prophetas. EF -an Dahanc Catholicam es fa
Dolitam ecclesiam. Confitemur Unum baptisma in remissionem peccatorum Expectamus resurrectionem mortuorum, est Duam oraturi fetu . Amen.
Sic ibi cantatur Smbolum, post quod dieitur oratio dominicalis . Hiaspanicas ecclesias Gallican* & Germanici postmodum imitu iura rhgnante Carolo Magno post Felicis haeretici damnationem, ut valfridus
testatur cap. o. Refert Batonius M. v. am gov. Dialogum de symbolo in tet Leone iii III. & Legatos Caroli Magni: cum enim Franci licentiam a Leone accepissent ipsum canendi in ecclesia, illudfine canerent cum additamento Filioque . quod verbum aduersus Priscillianistas episcopi Hispani adiunxerant approbante & consentiente Leone Magnos ut idem narrat Barori ius anno . dubitatum fuit in synodo Aqui eranensi , non quidem de processione Spiritus sancti ex Patre & Filio , sed utrum illa particula Filio ae Iieitd addita esset. Quam ob causam Legaeos misit ad Leonem Carolus Imperator, quorum cum Pontifice coli quium siue disputationem Baroni ut refert loco citato. Ipse alitem Leos teste Anastasio, duas tabulas argenteas pensantes libras XCIV. & vneias VI. in Basilica S. Petri prope ipsius eonfessionem afligi mandauit, in quarum altera latine, in altera graeco *mbolum legebatur absque illo additamento Filioque; tum ob venerationem antiquitatis, cuius tenacissimis fuit; tum quia minim8 necessarium putabat, vi omnia fidei dogmata symbolo insererentur. Postea tamen Romanorum Pontificum decreto hoc ipsum additamentum receptum fuit, ut ostendit Baro usa a no 883. ad retundendam Schismaticorum pervicaciam, qui catholicum dogma de processione Spiritus scincti a Patre de Filio impugnabant . Quando coeperit Romae in publiea Missarum celebratione cantari narrat testis oeulatus Berno Augiensis cap. a. libri de rebus ad Missiam pertinentibus, Romani, inquit, Ombolum post euangelium usque
ad hac tempora Diva memoria Henrici Imperatoris nullo modo cecinerant Sed ab eadem interro si ear ita agerent i me coram as ente , audiui rei
huiusmodi responsum reddere, videlicet quod Romana Ecclesia non fui et aliquando tala haereseos faece infecta; fa fecundum S. Petri doctrinam infuditate cathaei, fidei permaneret ine inusi . Et ideo magis his necessariam esse illudfmbolam Apias cantando frequentare, qui aliquando uua
hares potuerant maculari. At Dominus Imperator non antea aesit, qRaais
379쪽
mutam consensista Domino Benedicto Apogetolico persuastis, Ut ad publieam Missam illud dei amarent. Contigit hoc anno MXIV. quo illud suis Annalibus consignauit Baronius haec verba ex solida sua sapientia adij-
ciens. Placent icta sed nobis gratias,si veneranda antiquatati annorum mille
magis delatumsisset, quam vovitati. Et iustam sane causam Romani Precbyteri attulerunt Imperatori , propter quam symboluin non canebant in Missa: nam Rufinus Aquileiensis S. Hieronymi celeberrimus anthgonista initio expositionis in symbolum Apostolorum, in diuersis ecclesiis ait aliqua ipsi symbolo adiecta fui'. Tum subdit, Inere a tamen
Urbis Roma hoc vos deprehenditar factum i & rationem reddit, quod neque laresis vlla illi ampsit exordium, est mos is eramur antiquus. Agit autem de symboli recitatione, quae a cathecumenis audiente populo
ante baptismi susceptionem fieri solebat. Ab anno igitur Millesimo
decimo quarto iubente Benedicto VIII. coepit Romae cantari symbolum; & ideo nec tu ordine Romano, nec in priscis Sacramentorum Comdicibus, nec apud Alcvinum, Amalarium, Rabanum, Remigium , &alios ciui ante praedictum annum Romanae Mista ordinem explanarunt, ulla symboli mentio reperitur: cum tamen multo ante in Hispania, Gallia .& Germania cantaretur. Extat in omnibus Liturghs Grecorum, Maronitarum, & caeterarum gentium, quae in Oriente sunt.
III. Post symbolum, & quando non dicitur, post euangelium Sacerdos
salutat populum & excitat ad orandum. Tum chorus canit Antiph nam, quae offertorium nuncupatur, quia antiquo more populus intemrim sua dona offerebat. Nomine autem Offertorij siue offerend*, ut Amalarius& alis veteres loquebantur, ea omnia comprehenduntur, quae a Sacerdote & Ministris fiunt & recitantur a praedicta salutationeis ysque ad secretae orationis conclusionem, cum excelsa voce sacerdos intonat Per omnia ferala seculoram. Quis eam antiphonam cantari instituerit, non liquet. Plerique a Gregorio Magno primo institutam asserunt, quia in suo Antiphonario propriam singulis Missis assignauit. Sed iam vigebat in Africa haec consuetudo, ut scribit Augustinus lib. a. Retram cap. II. Apud Gregorium singula offertoria plures versus habent adiunctos, & quandoque integer psalmus repetita post singulos versus
antiphona cantari solebat, ut toto illo tempore quo populus offerebar, psallentium clericorum voces audirentur: sicut olim in veteri testamento cum populus offerret holocausta, in voce, & tubis de cymbalis laudes cauebant Deo, ut ea nimirum modulatione se hilari mente munera Deo offerre indicarent. Hac ipsa de causa solent cantores eadem verba saepius repetere, ne citius finiat cantus quam sacra functio absoluatur. ideo non recte quidam recentiores hanc repetitionem inter mu-seae hodie, abusus enumerant, cum praesertim quaedam eius exempla
habeamus in ipso Gregorij Magni Antiphonario, ut in Offertorio Qui quagesimae bis dicitur, Benedictat ei Domine doce me iacti mpinei tuai,
380쪽
Et in offertorio hebdomadar XXI. post.Octauam Pentecostes in Versu
primo bis dicuntur haec verba, Vtinam avenderentur peccata mea, Midibus iram membi: verbum autem Ei calamitas ter repetitur Crebrae etiam repetitiones fiunt in sequentibus versiculis r in IV. ueniam non reuere retar oculus meus Ut videam bona, ter dicitur Quoniam, & novies in vita
deam bona. Rationem huius repetitionis, sed mysticam ut solet, affert Amalarius lib. p. cap. Sy. OFur auctor, inqnit, vi assectanter nobis
memoriam reduceret aegrotantem Iob, reperiai vias Lerba more amanditiam. Hodie ab offertorio sublati sunt versus, sed his resecatis ipsum offertorium morosius decantari debet , ut notauit Radulfus Tungre sis prop. 23. Retinuerunt versus offertorii Lugdunenses in aliquot Misesis, Romani vero & alij eos sustulerunt, tum quia populi oblationesce Carunt, quae longam psallendi moram exigebant i tum quia organa introducta sunt, quae cum pulsantur, nec ipsum quidem Offertorium
Mos fuit in veteri ecclesia, ut qui ad sacram synaxim conueniebant IV. panem di vinum portarent & offerrent, sicut supra ostendi Lib.II: Cap. XXIII. S. 3 ex conciliis & Patribus. Addo optatum Mileui tantaqui inscio libri v I. reprehendit Donatistas quod altaria frangerent, in quibus
Nota populi portabantur, in quibus fraternitatis munera non cassis Saluator poni, nisi qua essent de pace condita . Loquitur autem de oblationibus quae in altari consecrabantur, nam subdit, eu enim altare ni sedes ravoris es sanguinis Chricti e Ideo Tertullianus lib. de exhori. Canitatis cap. p. omnes sacerdotes erae dixit, non quod omnes potestatem consecrandi habeant, ut Anonymus quidam perperam explicauit egregie a Petauio confutatus in Diatriba de potestate consecrandi; sed quia omnes panem & vinum ad aliare Dei offerebant . Ritus autem priscus fuit ea dumtaxat offerre, quae sacrificio usui erant, panem si ilicet&vinum: reliqua super altare offerri prohibet can. 3. Apostolorum. Permittit autem offerri & benedici oleum ad luminaria, & incensum, novasque spicas & uuas ex quibus fiunt panis & vinum, quae sunt propria huius sacrificij elementa. Reliquos fructus domum mitti iubet episcopodi presbyteris , qui diaconis & clericis distribuant. Hunc Canonem explicans Zonaras Fructas, inquit, legumina ct alia huiusmodi asseruntur
altari, non D acri cium, sed tamquam primitia. Oleum permittitur asseris, ut per hoc lumen Dero lumini accendatur , incensum tempore oblationis. Postea concilium Trullanum uuam vetuit offerri eam 28. propter abusum, qui in diuersis ecclesijs irrepserat, ut eam ministri incruento sa-vrificio coniungentes simul cum Eucharistia populo distribuerent. Ideo decreuit ut Sacerdos solam oblationem populo porrigeret, & uuam tamquam primitias seorsim benediceret, & petentibus tribueret ad fructuum datoris gratiarum actionem. Idem sanciuit can. ST. quod ad altare mel &lac offerre non oportet. concilium vero Cartaginenso . Y y celebra-