장음표시 사용
381쪽
eelabratum anno 3s . ut hahetur in codice Ecclesiae Afrieanae haehomnia claritis edisserit tan. 3 . hii verbis: Ut in scramentis e voras esse ruinis Domini m. t esstrarer, quam quod ipse Dominus tradidit, tu eupanis es viae sis aqua mixtum, Primitia vero, seu lac dr mel, quod uno die firmissimo is infamam russeria fetet asserri, quamuli in altari ossera me issam tamen habeant propriam benedictionem , vi a famamento simis mei corporii se fetaimi disi v antur: nec amplisi in primit,s asseratur squam si vuli es frumentis. Primitiarum igitur oblationem absque ulla se oris limitatione concedit: mel autem di lac offerri pra ipit semel tantum in anno in die Pasthalii festiuitatis , quo solemne baptisma celebrari, & egressi e sacro fonte mel di lac dari consueuerat, de quo riturgimus Lib. Cap. XVI. Solebat eust populus in die Coenae Domini ol tim offerre in ampullis ipsa die ab episcopo consecrandum, ut ex libro sacramentorum S. Gregorii apud Pamelium, &ex ordine Romano
constat. Mos enim veteris ecclesiae fuit non conficere sacramenta, nec
quidpiam ad ea pertinens benedicere, nisi ex oblatis. v. Inter calumnias aduerius Ecclesiam Romanam, quas Photius Bulgarias Rigi, hic Romano Pontifici Nicolao misit , una haee fuit, quod in
Paschate more Iudaico Agnum super altare simul cum Dominico codipore offerret & benediceret. Sed hoc putidum mendacium est: quamvis enim Romana Ecclesia Agni carnibus Sacerdotalem benedicti
nem impertiri seleret; non eas tamen aut super altare collocabat, aues mul cum Christi corpore offerebat seu benedicebat. Extat Agni benedictio pro die Resurrectionis in ordine Romano, ipsa enim die Agni carnes sacerdotali benedictione sanctificatas Fideles comedebat ob reuerentiam Christi Agni immaculati pro nobis occisi: idque olim in eius
figuram Domino praecipiente constituit Moyses tamquam praecipue amludaici Paschatisceremoniam. Nimio Eelo hunc ritum tamquam sum perstitiosum di erroneum Ualfridus Strabo reprehendit cap. I 8. nec vim deo cur adeo acerbo morem antiquissimum ab ecclesia approbatum, echodie adhuc vigentem insectetur: cum praesertim pateatur quod neque in altari, sed sub ipse vel iuxta ipsum poneretur, neque simul cum Domminico corpore, ut nequiter Latinis imposuit Photius, sed propria benedictione & a consteratione emporis Christi multum diversa benediceretur. Aliquem sortassis abusum improbat, quem non indicat: aut respexit ad praecitatum canonem Asticanum, quo inter ea quae offerri permittuntur, Agnus non recensetur. At omissio Strabone illud insuper obseruandum est, quod sicut omnia indiscriminatim offerre illicitum crat; ita sacerdotes non omnium passim oblationes recipiebant . Nam primo omnia dona in locum deputatum ante Missam deferre mos erat , qui Gaetophylacium sue Secretarium vocabatur, in quo & oblationum& offerentium diligens inquisitio a Diacono praemittebatur, habitoquet
delectu qui digni reperti erant ad offerendum admittebantur . Deinde eiectis Diuitiam by Coos e
382쪽
eiectis siue segregatis qui offerre non poterant, ipsa dona consuetis ri-itibus, de quibus infra , fideles offerebant per manus Diaconorum ab tari inferenda . Mos autem antiquus erat, ut qui communicandi ius non habebant, ijdem offerre prohiberentur, ut ex concilij Illiberitani can.
18. manifestum est. Episcopum placuit ab eo qui non communicat, munera
accipere non debere. omnes enim qui Missae intererant & communicabant , panem quoque & viuum offerebant, ex quibus Eucharistia conficeretur ; atque ideo cum iure communicandi annexum erat ius offerendi . Lites serunt super huius canonis intelligentia viri eruditi, sed facile componi possunt duplicis communionis, munerumque & oblationum adhibita & beno perpensa distinctione. Quod enim attinet ad
munera, Baronius Io. T. anno sa p. hoc inter ea & oblationes ponit disierimen, quod munera ea dicerentur, quae nulla habita ratione donantii in ecclesiam tamquam in Garophylacium inferebantur oblationes autem essent, quae a solis Fidelibus orthodoxis solemni ritu offerri & r eipi consueueriint, de quibus ait Irenaeus lib. . cap. 3q. Is qui asseragi rificatur ipse in eo quod ossert, s acceptetur munus eius. Et munera quiadem etiam ab infidelibus acceptata fuisse ex eo probat Baronius quod Anastasius refert in vita Hormisdat Theodoricum Italiae Regem Aria-niim obtulisse B. Petro Apostolo cereostrata argentea duo pensantia libras LXX. Non semper tamen hoc obseruatum fuit ob varias rerum di personarum circumstantias. Cum enim Eusebius Constantii Imp. Ariani eunuchus multa B. Petro munera obtulisset, Liberius Papa e stridem ecclesiae acriter increpavit, quod illa inferri in ecclesiam passus esset, ipsaque tamquam illicita & execranda ab eeclesia proijci mand nit. Rem narrat Athanasius epist. ad solitariam vitam agentes. Imo alia quando si quid Haeretici ecclesiae intulerant, antequam in haeresim I berentur, id eis post lapsum restitutum miti idque Tei tullianus de, Marcione refert lib. de Pras ripi. cap. go. dicens; Vbi tunc Marcians ubi Valentinus ' Nam conL at illas in Catholica primo doctriueam credidisse apud Ecclesiam Romanensem fab episcopatu Eleutheriar benedicIi, do'ec ob AEquietam semper eorum curiositatem, quam fratres quoque vitabant, semet O iterum eiecti; Marcion quidem eum ducentis secteridis qua ecclesia intu rat, nouius me in perpetuum dassidium relegati, venena doctrinaram se rum dissemitiarum. Adeo munera illius haeresiarchae ecclesia detestata est, ut CC. sestertia, quae ut supputat Budius quinque aureorum mil- Iia valebant, illi cum e coetu fidelium expelleretur, ultro restituerit, nihil ipsius volens retinere. Hoc vero discrimen munerum & oblati num passim negligunt probati scriptores, nam quareunque res Deo offeruntur siue testamento, siue alia quavis donatione; siue res soli, siue mobiles sint; siue pertineant ad sacrificium, siue pauperum vel ecclesiasticorum sustentationi destinatae fuerint, oblationes dicuntur, qua voce usus est Vlpianus in Pandectis lib. a . tit. I. de Anationibus iaeter et DYy a rum
383쪽
dr vaporem L 3, s. et t. vhi ait laeum Herum fieri, si mimeus ad vi timem Dei mori donauerit. veterra, teste pxta, Dorumenta vo-bant , Unde collismui oblationii nomen aemiiuneum eta: nam primoremfra sisnifieat, quae nm aleari, sed pretesiae extra Millam osse rebantur: secundo aristatur idem vocabulum ad ea 'me intra Missarum s enmia altari inferuntur, siue ad sacrifici im pertineant, sive ab eo aliena sitit. Iri de alia magis pressa significatio, qua oblationis Domine ipsum saeri um a sacerdote Deo oblatum intelligimuE, de qua aliquid duim , cuin de nominibus Missae ageremut .vI, Eadem aequivocatio in nomine communionis reperitur , quae Deceo explicanda est, ut palam fiat , de qua communione loquamurrore dicimus illorum oblationes non fuisse receptas, qui ad comm . nionem ius non habebant. Qi od ergo attinet ad praesentem Disserta rionem duae erant communionis species. Una erat participatio cum fidelibus in communi conuersatione & consertio, atque etiarn in oram
ne, qua qui donati erent, poterant in omnibus eum fi libnt conmimrq, sed non in peruption* Eucharistiae. Altera, quae madiima diccba tur, ius praebebae sumendae Eucharistae. Qui utrique privabantur , biab e esia omnino pricisi erant, quales uni hodie excommunicarii cle quibus nullum est dubium quod nihil poterant altati offerre, cum ab ipso ecclesip mgressirum, sicut & Poenitentes primi gradus, a recrentur idem dicendum est de Cathecumenis & Poenitentibus secundi de tertilordinis , de de reliquis qui peram, sermone ab ecclesia egrediebantur spe ianuis clausis ademe mysterijs non poterant. Poenitentes autem quipd quartum gradum peruenerant , illi etiam qui ob aliquod minus bravne peccarum sola eucharistie communione privabantur, licet sacris invreresspnt de orationum participes fierent, atque pauperibus elemosyna eroFare Pollant; nihil tamen poterant offerre ad altare, cum enim non liceret eis Christi corpore refici, consequens erat ut eorum oblationes reiicerentur , quia potestatem offerendi, & eius sumendi eorpus Christi sibi inuicem connecti tune ecclesia arbitrabatur; nec putabat grata fore & acceptabiles Deo illius hostias Ae obi riones, qui a perceptiorum
diuinorum munerum abstentus erat. Confirmat hunc morem epistol
Augustini nomine scripta ad Bonifacium vitiim illustrem, qui temporc Augustiua vivebat & Romani imperii perduellis erat, Haec est o. -
te ilice M. Meamque Baronius ais, a . esse putat ali ius episcopi Afrivsani . aDo, inquit, domus tua a curitis Mesuscipiatur indixi, commuSi -- Fay tui interdico, donec peracta pra avistis vel errore a me desaeu tibi me pinnitentia temposte condonato, prohoe facto corde contrita ob miliam dignam offera acrificiam Deo. De utraque communione loqui tur concilium Ancyranum, ut optirne explicat Aaronius M. S. aB. yi
nam quibus dumtaxat permisium erat cum fidelibus orare, illos viceommunicasse sine oblatione i qui vero ad Eucharistis perceptionem
384쪽
admittebantur, ii dicebamin dormn unumreetim oblatione. De remisi munione latea & peregrina suo loco commodius agam. De Hier amenis statuit eoncilium Illiberitanum can. 2P. ne ipsorimi nomen cum oblatione ad altam reeitaretur. De Poenitentibus studem subito moris tuis concilium Uasense I. c. a. decreuit, ut eorum oblationes recipe. tentur, Si nomina recitarentur. Decreti causam reddidit Concilium Arelatense II. c. I a. quia poenitentiam honorauerunt. Idem sanciuiteoncilium Toletanum XI. can. Id. Atque inde origine ii accepit quo rumdam in Africa superstitio, qui ori mortu rum eucharistiam in isti debant, ut communioni ecclesae remiti crederenaer, quae damnata est in codice canonum Ecclefiae Africanae e. t 8. Cum instetit in e esu primmius rigor vigeret,ita fideles cum mortuis communicabant,quem admodum communicauerant cum viventibus: atque ita qui vivens in ter Flentes erat, siue inter nudientes, aut Sti, aris, vel Consistrares ietiam defunctus similem gradum habebat, eiusque corpus hi eodem, ecclefiat loco collocabatur, in quo vivens stare consueuerat; atque inde ad sepeliendum efferebatur. De his vero qui animo iam deficientes poenitentiam postulabant, & ante reconciliationem siue absolutionem moriebantur , Leo Magnus e n. yr. ad Rusticum Narbonensem epis eorumin sie seripsit. Hortim latio Dei iudicio refer an B in cainy mana
fuit ut talitiis obitus ue ad communionis remedi m disserretur. Nos auatrem quibus Diuent bas non communicauimuis mortuis communicare son pose
us. Porro communio in his verbis pro absolutione de venia accipi tur, quo sensu antiqui canones grauiorum quorumdam criminum rei hane poenam imposuerunt, ut nec quidem in fineecommunionem acti
perent, quod de reconciliatione & restitutione e latiij eum fidelibus omnino aeeipiendum est. Mitigata deinde fuit huc seueritas, nec ulli setio prenitenti venia denegata est, adeo ut secunda synodus Auteliranensis e. t s. illorum etiam oblationes recipi concesserit, qui in aliquo erimine fuerant interempti, ijs tantum exceptis, qui proprij sibi maniabus necem intulissent. Sed regredior ad oblationes, & quia supra indicauimus simul cum VII. oblationibus offerentium quoque nomina oblata seu recitata fit ista, i leo inquirendum quid sit nutusmodi nominum oblatio leu recitatio.Qnidam putant hoc nihil aliud misse quam pro illis orate, illorumque meminisse in orationibus seu publicis seu priuatis. Uere tamen alicuius nomen offerre idem erat, ac ipsum in sancto sacrificio recitare de enuntiate; qui ritus manifeste colligitur ex epistolli decima Cypriani aduer ilis Presbyteros, qui lapsos nondum peracta poenitentia ad consertium fidelium, & ad oblationem ac perceptionem evehat istiae admittebant i
Ad communicationem, inquit, admittuntur, es ossertur nam n eorum , ct nondum paenitentia acta , nondam exomologesi facta, ua dum mana eis ab
episeopo ct clero imposia e charis ia illis darer . Eidem adstipulatur in
385쪽
uestentius I. epist. citra responder Decentii episcopi Eugubini consulta.
tionibus, via ait a De nominibus recitandis antequam precem sacerdos fa ciat, at ue eorum obla soner vorem nomina recitanda sanissa oratione
commendet, 'am super am sit, ct ipse pro tua prudent a recognosis, ut
si s hostiam nec dum Deo oferas , Has ante nomen in es, quamuis illi Meetaitamst situ. Pn.s ergo si noves sunt commendandae ac tunc eorum vomina , quorum fant oblationes, edicenda vi inter sacra moeria nominentur, non inter alia qua ante praemittimus, ut ijs mirierus viam futurisPr cibus aperiamus. Rursum Cyprianus epiti. 6o. de redemptione captiuorem ad episcopos Numidiae , eorum nomina se misisse scribit, qui aliquid in opus illud contulerant: non frustra, ut ad eam notat Rigaltius, nec superuacue, nam in sacrificiis ipfhrum nomina offerebantur. Haec autem recitatio ad Diaconum spectabat , teste Isidoro, qui epist ad Lu- disredum episcopum Cordubensem de Diacono agens ait, Ad ipsum
pertinet oficium precam se recitatio nominum. Idem Hieronymus docet in eap. I 8. Mechielis dicens, Multos conssicimus qui opprimuni per po remiam vel furta committant, Di de multis parua pauperibus tribuant, diis fuit feleritas gloriemar, publiceque Diaconus in ecclesia recitet o rex tium nomina: tantum ossere illa, tantum ille pollicitas est: placentque si ad plausiam populi, torquente eos confientia. Ex quo discimus vitio reprobo rum in ambitionem degenerasse , quod pro Numinis cultu institutum fuerat. Quare idem Hieronymus lib. a. in Hieremiam cap. II. ait: Nunc
publiep recitauetur oferentium nomiaa , se redemptio peccatorum mulgetur in
laudem, Graeci nomina recitant, cum scindunt panes,& pro singulis tam viuis quam defiunctis particulam seponunt, & offerunt, sicque eos semctificis participes faciunt. Latini in canone distinistis locis vivorum tam tuorumne moriam agunt, quod olim fieri solebat recensitis nominibus . Ex verbis enim S. Innocenti, modo citatis constat recitata fuis Ienomana inter sacra musteria, id est in Canone, post munerum commen dationem idqtie confirmatur ex concilio Emeritensi sub Vitaliano Papa c. I p. quo statuitur Vt in gulis eccles3s, in quibus Presbter itis aerit praeesse simul a diebas Dominicis Acrisio m Deo procuret ostierre, es eorum omina a quibus eas ecelesias consul Ose constractas , vel eat aliquid hii sinctii ecclesidis videntur aut visi sunt contuli se, si Diuentes in corpore fum, ante altare recitentur tempore Mi ei quod si ab hac decesseruni aut .sese
ferint luce , nomina eorum cum defunmt fidelibus recitentar in suo ordine sNomina vero legebantur ex Diptychis, de quibus & de alijs ad hanc
nominum recitationem spinantibus commodior agendi locus erit, cum verba illa nonis replicabimus, Memento Domine. Occurrunt aut*m hoc loco duo quaedam ex Valfrido Strabone, quae pertinent ad obtaveionem nec mihi omittenda videntur. Nam primo sic loquitur cap. a a.
Sciendum eamdam isordinate Verre, qui attendentes numerum oblationum Num quam vira tem Acramentora j, saepe in illii transeunter o erum-2- , DI Musi,
386쪽
Missis, ad quas per Iere nolunt. Rationalibia quidem e B ibi osserre, ubi velis pers Nere, ut qui munus Domino obtutiDi, o raF pariter pro eodem munere suscipiendo pes alationem deuotam. Non enim fractra in actione discitur , Qui tibi offerunt: non dicit, Qui obtulerunt , in intelistamus eos pers Iero debere in ostferendo, donec oblata ad hoc perueniant ad quod oblata Aist. Ex quibus verbis discimus seculo nono, quo valf idus claruit,eos qui offerebant non semper communicata, imo aliquando facta oblatione statim ab ecclesia discessime, quem abusum acriter reprehendit. Deinde aliam perstringit consuetudinem dicens, Sed se in hoc error non
modicus videtur, quod quidam se non posse aliter plenam commemoratio nem eorum facere, pro quibus o ferunt, nisi singulas oblationes pro sagacio cra Di vel pro vivis es defunctis non vi ammani immolandam, cum vere fiamus vaetim pro omnibus mortuum, et Unam panem esse se sanguis
nem , quem et Haemulis ecclesia assert. Quod sicui placet pro 'gauisu
sitim o erre, pro stivis deuotionis ampli redine is orationum augendarum desectatione id faciat, non avitem pro Dulta opinione qua patet unum Dei sacramentum non esse generale medicameniam . Quodammodo enim in fide imperfectus es , qui putat Dominam non discernere, quando Laea petitio e pro multis rogatur, quid cui sit necesse: velfastidire eam antimat, cum e dem oblatio nunc pro Uno,nanc pro alio exhibetur . Hactenus ille cuiusque
Sacerdotis arbitrio seu deuotioni relinquens unu pro multis offerenti bus sacrificium, aut singula pro singulis celebrare. Nostrorum vero temporum alia conditio est, alij mores et nec ullus ignorat quid de hac re ab Apostolica sede statutum sit. Adhuc vigee mos offerendi in multis ecclesiis prisertim in pagis &vIII. oppidulis Rusticorum, qui cum priscarum consuetudinum tenaciores esse soleant, superuenientibus mutationibus haud facile acquiescunt. Verum huiusmodi oblationes non in usum sacrificii cedunt, sed Parocho vel pauperibus tribuuntur, imo plerumque pecunia offertur, nam cum populi commmio refrigescente charitate cessasset, & ad usum c lebrantis modica panis particula susticeret; panis vero pro usu sacrificii a clericis formaretur, coepit populus, ut ait Honorius in Gemma a ima lib. I. cap. 66. pro oblatione panis siue farinae denarios offerre. Erat hoc in usu tempore Petri Damiani, ipse enim scribit lib. s. epigr. 13- quod sibi Mitarum mysteria celebrati uxores Principum Bi Eanteos o tulerunt r erant autem BiEantei nummi aurei. Porro usum offerendi eo tempore apud Latinos deiijsse existimo, quo Panis aχymus a ministris altaris pro Missae sacrificio confici coepit: nam si quid postea oblatum legimus , id nequaquam ad Lacrificium , sed ad clericorum vel pauperum sustentationem , vel ad ecelesiarum & monasteriorum constructi
nem pertinebat; & sic omnino intelligendae sunt Conciliorum sancti nes, quae post annum Millesimum aliquid offerri praecipiunt. Synodus Romana V. sub Gregorio VII. cap. vlt. Omnis Christianas procaret ad. Mif-
387쪽
M artim flemrumia aliquid Deo asserre : aliquid inquit, non panem aut vinum ; es duci ad memoriam quod Deus per Momen dixti , Non appar
his in conspectu meo vacuus . Etenim in collectis functorum Patrum lis
uiri apparet, quod omnes taria iam agerre aliquid Deo ex Osa sanctorum Patrum debeant. Synodus Eboracensis sub Celestino III. prohibet Sheerdotem aliquid accipere pro Missarum celebratione , nisi hoc dumtaxat quod oblatum fuerit. Sunt & alia statuta quibus decernitur, no quis lateorum de oblationibus participet, quae offeruntur ad altare,
quae proculdubio non de his quae ad sacrificium spectabant, sed de alijs
rebus loquuntur ad usum ecclesiae vel pauperum oblatisi quae quidem oblationes diu apud fideles permanserunt. Agit de his Baron uis an. q. n. 68. ubi de indicta a Paulo collecta sermonem habet, pluraquo congerit ad comprobandum earum usum ex Tertulliano, Cyprianos Iustino,& alijs Patribus, quibus nonnulla addit infra an. s . n. Ta, ct 16 . Easdem oblationes respiciunt decreta concilij Gangrensis c. T. edi 8. Vasensis I. apud Sirmondum c. . Arelatensis II. e. 28. Aurelianen sis primi c. I . Matisconensis I. c. q. Engilen heimensis c. 8. Tempore Cost idi Vindocinensis in usu erant oblationes in ecclesiis Monasterio subiectis,quae in utilitatem Monachorum cedebant, uti constat ex epist. o. libri 3. Vivebat autem Coifridus anno IIIo. Oblationum in ecclesia graeca prisca formula haec fuit: Tua de tuis osserimus tibi Domine. Similiter Latini, Osserimus, inquiunt, praeclara Maietiari tuae de tuis doni ac datis. Nam quicquid homo: habet Dei donum est, & ideo in his quae offert, reddit Deo quod suum non est, illo recipiente quod suum est. In Capitulari Caroli Magni lib. 6. cap. 283. alia formula oblationum recensetur his verbis . Quisquis nosumsuas res ecclesia tradit, Domino Deo tuas asseri amae dedicat usumque sanctis est nos altari, dicendo talia stagendo ita. Facit eni cripturam de ipsis rebus, quas Deo dare desiderat ,
or ipsam scripturam coram aliari aut supra tenet in manu dicens eiusdem l ei Sacerdotibus atque CuBodibus i vero Deo atque dedico omnes res qua in hac chartula teneatur inserta pro remisione peccatorum meorum ac parem tum cratiarum, aut pro quocunque illas Deo deliberare voluerit ad seruien dum ex his Deo in sacri'dis, Missarumque solemni,s, orationibus, luminavrus, pauperum ac clericorum alimoniis, est caeteris diuinis ea ibas, atque illius ecthsa utilitatibus. Si quis autem eas inde, quod fieri nullatenus cremis , abctulerit, sub poena sacrileg, ex hoc Domino Deo, cui eas ossero atque dedico, dimimussimas reddat rationes. Hoc antiquis solemne fuit ut cha tas donationum ponerent super altare, ut patet ex Marculso Monacho, qui vivebat an. 66o. lib. I. formularum cap. I. Nec de hoc quod a Dominum timentibus hominibus transmisum, aut in altario osseriam fuerit, auferre prasumat . Anastasius quoque in Adriano donationem factam Romanae ecclesiae a Carlo Magno positam ab eo fuisse refert super altaret S. Petri. Idem confirmat Gregorius Turonensis lib. i. de gloria Mar
388쪽
etrum cap. 6 I. ubi narrat baltheum ex auro purissimo cum omni apparatu studiosissime fabricatum ab homine deuoto oblatum super altare basilicae S. N aEarij. Alia qusdam testimonia affert Bignonius in notis ad locum citatum Marculfi; quibus plura addi possent ex breviculis siue instrumentis donationum, quas ecclesijs & locis religiosis Reges , Principes , & alij passim fecerunt. Adhuc vigebat haec consuetudo tempore Innocentii III. qui cap. ex uteris, de consuetudine , rescribens Archi piseopo Lundensi in Dania, non Lugdunensi ut perperam scribitur inta Decretalibus, persectae donationis signum eme ait, cum quis modicum terrae illius pomessionis quam offert ecclesiae, povit super altari. Eodem modo Monachi cum per solemnem professionem seipsos offerunt Deo, ipsius professionis chartam ponunt in altari, ut S. Benedictus precipit in Regula cap. 38. Et Regula Tarnatensis,sive Agaunensis Monasterii cap. i. agens de his qui seculo renuntiantes se & sua donabant Monasterio,
oblationem eius, inquit, ad integrum deuotio sincera commendet, est super alitare Batuat. Consonat Regula Magistri cap. Sy. dicens: Si quis cum robus suis introierit, tunc illa breuis se donatio rerum suarum Deo vel Mon Berio facta ipsus donatoris manu super altare ponatur, dicente ipso fratre et Ecce Domine cum anima mea es paupertate mea quicquid mihi donacti tibi reconsigno est assero:θ ibi voto Disint res me ob aerit cor meum se anima, sub pote Bate tamen Monacteri WAbbatis, quem mihi Domine in vire tua timendum praeponis. Ad hunc morem alludere videtur Gregorius Magnus lib. .expost.in I .Regum cap. q. cum de Nouitijs differens ait, a.d
coram nobis promittunt, Deo osserimns, Ut ipse iam de manibus nomis imneari ruod exquirat. Cum ergo ea qua Nouit promittunt Deo asserimus,quasi
chirographum quod nobis faciunt, illi damus. Quia nimirum chartam professionis positam a Nouitio super altari Abbas Missam celebrans accipit , & loco Dei acceptat, & ipsi offert. Idem olim seruabant Abbates,
cum benedictionis munere accepto ab episcopo dioecesimo, obedientiam illi & reuerentiam pollicebantur, nam chartam eius sponsionis seu professionis altari imponebant: quem ritum commemorat Innocentius III. lib. I. vis . 38. sic scribens episcopo Burgensi: Cum autem ab eo Episcopo fuerit benedictus reuerentiam ei super his tantummodo qua praescripta sunt repromi
rat,professione huiusmodi super aliare in scriptis
oblata. Ad quae verba quaedam erudite obseruat Franciscus Bosquetus in notis. Eius autem professionis formulam exhibet Honorius III. cap. I. Ne Dei ecclesiam: de Simo
389쪽
Rittis oblisionum describitur . An omnes osserentes aecia rent ad altare. Orationes, quibo munera oferuntur,
diuersas esse in diuersis eccles s. Uinum aq- m sieri ex Christi institutione. Graci bis aquam miscent. suo apparatu dona sacranda d serant e prothes ad altare.suo situ olim
collocaretur hostias er altare. Thmrinatio,, lotio mantitim. Sace
RItum olim in oblatione adhibitum sic describit Ordo Romanus.
Heres tantam ossertoriam cum versibus, ct popuIus dat oblationes Dai, i ij panem se visam, o erant cum Fanensias candidis primo masculi, dein sini a. Erant autem fanones sindones, ut notat ipsius ordinis expositio apud Cassandrum . Novissime vero Sacerdotes ' Diaconi erant, sed solum panem, O hoc ante altare. Sabdiaconus vero cum caIice vacua se rear Archidiaconum; es Pontifice oblationes'palorum fascipiente Archidiaconussuscipit pon eum amulas, es refundit in calicem maiorem Amula hic aecipitur pro vasculo, quo vinum iontinebatur et antiquis vero amula erat vasculum quo religionis gratia aqua portabatur , qua voce usus est Columella de cultu hortorum , aut habilem Imphis amulam, Bacchoae lagenam. Oblatio es avitem a Pontifice suscipit Subdiaconus et ponit in Sindonem , qua erum equitar, quam revent duo Arabsit. Tunc episeopas redii in sedem O lauat manas, quibus lotis accedit ad altare. Tuse Subdiaconi leuantes eblatas de mana Sab aram sequentis porrigunt Archidiacono, es ille commponit altare. Ornato Dero altari, Archidiaconas famis amulam Pontificis cum vino de Subdiacono, di re dit 'per colam , idest super colatorium , in calicem . Deinde defradu Abdiaconasse aras in Scholam , ct accipit fontem de manu Arehiparaphoniata es defert Archidiacono, es ille ex amula infundi faciens crucere in calicem. Porro Subdiaconus ideo ad scholam
cantorum accedit ut ab eis aquam accipiat vino miscendam, quia cantoreS , ut doeet Amalarius lib. s. cap. iv. propter instantem cantandi necessi-
390쪽
necessitatem non habent licentiam huc illuc discurrendi, & ne penitus extorres essent a sacrificio, aquam pro c*teris offerebant. Mox Pontifex falalai altare, ipsum videlicet ostulando, es fascipit oblatas de ma ibas
Pres terorum es Diaconorum, quibus licitum rei accedere ad altare. Deinde
Archidiaconus fusipii oblatas duas de oblationario, se dat Ponti ci: quas
dum posuerit Pontifex in altari, leuat calicem Archidiaconus de mana S Ddiaconi, O ponit eum super altare iuxta oblationes Pontificis a dextris, inuolutis ansis eum ossertorio suo , id est cum velo, quod nunc quoque ocfertorium dicitur, quia eo utimur, cum dona offeruntur, Pod etiamst nit in dextro cornu altaris. Post oblationem ponitur incensam super altare ,
O Pontifu inclinans se paululum ad altare respicit scholam ct annuit ut sileant, O conuertit se ad popalum dicens , Orate. Haec ordo Romanus in prima Mita descriptione; idemque fere repetitur in tertia, de quarta.An vero populus sua dona oblaturus cancellos ingredi & ad altare a cedere permitteretur, non potest facile explicare, nisi tempora distin- guamus & regiones. Apud Graecos omnes laicos a sacrario semper exclusos , excepto Imperatore cum dona sua Creatori offerre uolebat, canon Trullanus LXIX. ostendit, multique comprobant Graeci scriptores, quos Leo Allarios eitat in dissertatione de templis recentiorum Graecorum. Eumdem morem diu apud latinos viguisse ex ordine Romano liquet in secunda Missae descriptione, quae est Patrum oecide
talium . Pontifex, inquit, dum cantatur ossertoriam, a Presbtero es Archidiacono ad locum Ubi oblationes a Melibus laicissae viri ae foeminis offeruntur , easdem accepturus ducatur. Et in tertia, quae propria Romana Ecclesiae est: Pontisex descendit ad Senatorium a pit oblationes Primcipum. Et infra Pontifex antequam transeat in partem maturam, defendit
ante Corumsessionem Nascipit oblatas Pramicery defensorum. Idem confirmat Capitulare Caroli Magni lib. s. cap. a ro. Ut per omnes dies Dominimcos oblationes Deo osserant, est in ipsa oblatio foris septa altaris recipiatur , Heraldus etiam Turonensis Archiepiscopus cap. T. sui Capitularis dbisertis verbis constituit, populus extra cancellos Bet, eius oblatio extra
cancellas recipiatur . At Te ulphus Aurelianensis in suo item Capit Iari cap. 6. solas foeminas excludit, quas in locis suis stare iubet, atque ibi sacerdotem earum oblationes accipere . De viris nihil statuit, ex quo licet inserte quod illi ad altam accederent, & ibi osterrent. Sic paulatim euersa ecclesiastica disciplina omnes indiscriminatim cuiuia eumque sexus & conditioni; ad sacrum altare sibi aditum usurparunt. In ordine Romano nulla fit mentio orationum quae dici solent a sa- II.
cerdote, dum oblationes & reliqua peraguntur, quas nec Gregorius Magnus in libro Sacramentorum,nec Alcvinus, nec Amalarius, nec alii Romanae Missae expositores commemorant ; quia ut obseruat Microi sus cap. II. Romanus ordo nullam orationem instituit post Offerendam ante secretam: & ideo omnis ista a Stio sub silentio complebatur. Ex hac Z E et autem