장음표시 사용
51쪽
es ominam 'auram eredentitar is aer'propter remusionem peccatorum, teneratio em ab ato, ct ita in ta aetas tradidit viventi. Non enim, in gemmae em panem, O communem potam is a se animus, sed quemadmodum verbum Dei caro faetas Iesus tauri tu eruator nosteras carnem,mf-- guinem falutis rumostra causa habuit, ad eumdem modum etiam eam, rae qua per preces verbi eius ab ipso profecti grati uni acta, alimoisiam, unde sanguis, lor rara nostra per mutationem aluntur, incarnati illius Iesa carnem, drfunguimem esse doctis mus. Nam Apostoli in Commeatavi a se friptis, qua Gamelia vocantur, ita tradiderunt pracvis sibi Iesum. Eum enim pane accepto cum gratias et et dixisse, Hoc facite in mei recordationem: Hoc I est Corpus meum . Ei poculosimiliter accepto, ct gratiis actis dixi ei Hic est sanguis meus: ac solis ipsis ea tradidis. Haec Iustinus, qui post pa ea ait die Solis,hoe est die Dominica, fieri omnium conuentum,legiqui scripta Apostolorum, & Prophetarum: tum ab eo qui praesidet, orationem haberi, qua populum instruit,& ad imitationem eorum quae lecta sunt adhortatur. Post haec consurgere omnes, Deumque precari,ota ri deinde panem, vinum, & aquam, & reliqua fieri, quae supra comm morauit. Optatus Mileuitanus lib. I. meminit Ecclesiae, & altaris, in , quo Cyprianus, Lucianus, & alij Sancti Episcopi celebrauerant. Dionysos cap. 3. Eces. hiem postquam magnificis verbis salutaris hostiae o Iationem, & sacrificii excellentiam extulit, Pontifex, inquit, de sacrificio dignitatem suam superante se purgat, ad Christum prius exclamando, Tu dixi vi, Ho acite in meam commemorationem. Cyprianus cp. 63. ad Coecilium quosdam reprehendit, qui in calice Dominico in and se plebi miniserando non hoc faciunt, quod Iesus taristas Dominus, es Deus a te acri ij haias si mri s Doctor fecit, ct docuit . Eusebitis lib. I. D mmctra Euang. cap. Io. postquam multum disseruit de sacrificio a Christo instituto, tandem concludit nos sacrificare memoriam celebrantes magni illius sacrificii, secundum mysteria, quae ab ipso tradita sunt. Ambrosius in precatione ante Mitam et Ego Domines inquit, memor veneranda passonis tua accedo ad altare tuum, licet peccator, ut referam tibi sacri cium, quod ta instituisti, dr oferri pracvisit in mi commemorationem prositate nostra . Augustanus lib.8 g. quaestionum qu. 6 I. Sacerdos noster in aeternum secundum ordinem Me hisedech seipsam o alii holocaustum pro peccatis nostris, ct eius Scrinii similitudinem celebrandam in Da passionis memoriam commendauit, ut iliud quod Melchisedech obtulit De iam per totum orbem terrarum iu Christi Eccles a videamvis osserri. Possem hic longum Sanctorum Patrum Catalogum texere asserentium sacrificium nostrum a Christo ad Apostolos, ab istis ad nos profluxi A s sed nolo in roiana de indubitata. nimia prolixitate grauare lectorem .
52쪽
cuo tempore, , quo loco prima Missa ab Apostolis celebrata
sti. suis ex illis primus omnium celebrauerit. suo apparatu , quibus vestibus, quibus verbis, qua lingua. Addita quadam de linguartim mutatione. Cur lingua vulgo ignota Ecclesiastica sunctiones
peragantur. Ovia Christus in ultima Coena, qua eorporis de sanguinis sui treis Lmendum sacrificium instituit,omnes Apostolos Sacerdotio initia vit, tributa eis consecrandi potestate, ut unanimi consensu Sami Patres di Theologi actuerant; hinc orta est controuersia quandonam coeperint tradita sibi saeuitate uti, statimne ae Dominus a morte rediuiuus surr xit,an post aduerum Spiritus Sancti. Silent de hac re Scriptura,silenta eiqui Patreia vulgus autem Scriptorum in duas partes scissum est. Quia, damputant abstinuisse Apostolos a celebratione in triduo Pallionis, vo pote moestos de nece sui Domini, Ad dispersos fietit oues absque pastorei depulsa vero moestitia per gaudium Resurrectionis nihil obstitisse,quin illico Sacrum peregerint, ut hunc supremum cultum redderent Deo,siue in gratiarum actionem pro gloriosa Magistri a mortuis Resurrectione, seue in memoriam uerbissimae mortis eius, siue pro sua, aliorumque Fid itum consolatione: idque feruidus eorum 1elus, amorque ardentissimuri in aliae quaedam congruentiae, quas affert Raynaudus lib. de prima Missa fera. I. cap. a. persuadere videntur. Alii existimant nequaquam auios fuisse tam sublime ministerium aggredi, donee ad illud disponerentur diuinae gratiae plenitudine, qua in aduentu Spiritus Samsti imbuti sunt. Et haec quidem sententia probabilior mihi videtur, cuius praecipuum momentum ex eo deduci puto, quod ut assirmant melioris nora Theologi, adhue lex antiqua usque ad Pentecosten vigebat, noua nondum. sussicienter promulgata; nec decebat nolium osterri lacrificium, S Cerdotio nondum translato. Huent Aetiis Apostolorum, in quibus cap. a. legimus Apostolos accepto Spiritu Samsto hortatos esse populum ad poenitentiam; continuoque subdunt , fulta eos Perseuerantes incommunicatione fractionis panis , ct orationibus i cumquc Eadem vetaba ante descriptam missionem Spiritus sancti Lucas cap. r. dixisset, nullam facit mentionem fractionis panis, sed erant, inquat,perseuerantra una imiter in oratione, drobsecratione; quia nimirum ante Pentecosten non
dum erat usius Sacrificis, de Communionis. Suffragatur huic sententiae Hesychius in cap.;. Leuitici dicens Christi sacrificium innotescere coepis
53쪽
se, ex quo Spiritus adueniens Parthos , O Medos , se mamitas, ct omnium gentium primitias ad APpNolorum Orna vis superiora collegit. Consentit quoque Paschasius lib. de cov. O sanguine Domini cap. 2I. Ex quo, inquit, renouati sunt Sancti facto per a viam Sancti Spiritas de Catia , ct 1
briati mucto Charitatis, ex eo sane credimus hunc calirem in Ecclesia consioratum, quoniam ille Spiritus meritatis, in quo renorati sunt ex vetasTale ; in xeras eos in omnem veritatem,st confirmauerat in plenitudinem Doctrina .
Primum igitur Christialis Ecelesiae sacrificium Hierosolymis peractum est,in ipsona et Coenaculo n quo Spiritum Sanctum aeceperant,non a I cobo Fratre Domini,vt Iib. de ApoLIA. Vturgia existimat Genebrardus ;sed a Petro Principe Apostolorum , ut scribit Demochares Tomo 2. de Missa cap. s. Nemini enim conuenientius haec praerogatiua tribui potest , qua Petrina ararum,ut verbis viar S. Lepnis Magni Serm. s. in sua Assum . Orenibus Doctaui, cunctisque Ecclesia P. risus chrilius praeposuit cai tunsa nam potentia sua tribuit Diuina Dignatio. Recte Asterius Amasenus Hori, in Principes Apostolorum: Suis Petrusppimus omisiam, Gravi u Paeli tis tanquam Episcopus es Pactor omnium prac ui red dum eam Arismum sacrificium rei uisse. ur, i et
II. Quis vero qualisiae fuerit primi huius sacri ii apparatus, incertum
est; vixque aliud dici potest quam omnia decentissime composita ,α -- pata fuisse,quantum loci, temporis, personarumque conditio,atque aliae circumstantiae permittebant. Succensa Iumina non defuisse credibi est, illorum enim usus in Sacris apud Hebraeos vigebat, quibus iusserat Deus Exodi a s. ct Leuitim et . aureum Candelabrum in templo fieri , dilucernas septem. Adhibitam quoque vestem a profana, & comm tu distinctam,quamuis negent Hugo actorinus lib. ais e officiis iaci cap. 1 r.& Uv fridus Strabo eisp. et . consentaneum videtur Apostolicae pietati,
de reuerentiae erga tantum mysterium, cum praesertim ante oculos haberent Sacerdotum Legalium exemplum, imo & Getilium,quibus te sacri ficijs vestis erat peculiaris. Planetae S. Petri ab Antiochia Parisios delatae,& in tEplo S. Genoueta collocatae meminit in vita S. Hugonis Clinniacensis ester Hugo eiusdem Monasterij Monachus apud Surium dira et s. Aprilis. Sacram item vestem S.Ioannis Euangelistae Gregorio M gno transmissam reseri Ioannes Diaconus in eius vita lib. I, cap. 3 s. Sumst aliae quaedam historiae de vestibus Apostolorum, suibus in oblatione diuini sacrificis usi fuisse dicuntur, quarum dubia est fides, tum propter antiquitatem,tum propter Veterum de illis silentium. De Penula Pauli Troade relicta,quam Planetam siue Casulam fuisse plerique existimant,
sermo erit infra capite XXIV. Puto autem hic locum hadere regulam traditam ab Augustino lib. . de Baptismo cap. a . Quod Misersa tenet Ecclesia, nec a Conciliis institutum, si emper retentum ra. non nise auctoristate Aporalica traditum rectissime creditur. Audacius igitur quam par esset Nicolaus Alamannius in Dissertatione de parietinis sierant bus Disit iam by Coosla
54쪽
eap. o. Sacrarum vestium usum non solum Apostolis, sed etiam Apostoli eis viris abnegat; idque ait explodendum esse tanquam ridiculum, & ab omnibus viris doctis improbari. Nimia prorsus audacia. Nemo enim negabit viros doctos fuisse Ualdensem , Democharem, Baronium , Stapletonium, Saussayum, & alios contrariae sententiae assertores. Fatemur quidem Christum non aliis quam propriis Vestibus indutum hoc Sur mentum instituisse: Apostolis vero, & Apostolicis viris sacra indumenta auferre nemo potest, nisi simul ostendat a quo primum fuerint introd ista, alioquin regulae ab Augustino traditae, de Concilio Tridentino ad uersabitur, a quos fa t. cap. s. inter caetera quae pia Mater Ecclesia sarietificio adhibet ex Apostolica disciplina & traditione ,:vestes recensentur. Honorius in Gemma animae cap. 8ya Apostolos ait, & eorum sit cetares in quotidianis vestibus Missas celebrasse: mox subdit , Sed clemens tradente Petro Apulato e sum satrarum vectium ex lege sum ire Si phantis Papa inscris vestibus Mifas celebrari conctituit. At haec quis non videt asyliata esse Nam si tradente Petro usus sacratum vestium sanci . tus est, quomodo Apostoli, & eorum successores , Apostolorum Princiapis traditionem, seu praeceptum neglexerunt in quotidianis vestibus celebrantes Stephantis aute id tantum decreuisse dicitur,ne ministri vestes sacras ferrent extra Ecclesiam. Ioseph Vicecomes, ut probet Apostolos profanis indutos vestibus sacrificasse, nascentem Ecclesiam summa rerum inopia laborasse, & pecunia caruisse ait, qua vestes peculiares ad vium sacrificii compararet: tum inquit Gentiles id nequaquam permisse seros, quorum persecutioni se palam exposuissent, si diuersia a communiabus vestimenta in Sacris adhibuissent . Sed istae obiectiones suo vitio chdunt. Ex Acubus squidem Apostolorum constat, eos qui ad Christum conuertebantur praedia vendidisse ,ceorumque pretium Apostolis obrue .lisse, quo abunde poterant.& egenorum necessitatibus prouidere, & vestes ac reliqua emere, quae ad sacrificii usum requirebantur. Nec illis Christi discipulis, quos Euangelium diuites, & potentes vocat, pietatem defuisse credimus ad emendas vestes Apostolis incruentum Sacrificium offerentibus, qua prius moti fuerant ad pretiosa aromata comparanda , quibus corpus Christi mortuum ungeretur. Quod uerobde Gentilibus addit, inane est non enim publice Sacris operabantur Apostoli, sed ii locis ab infidelium notitia remotis , seruata ab omnibus inuiolabilis fi- leniij fide, sine testibus, sine arbitris. Unde est illud Tertulliani ino Apologetico cap. I. Si semper latemus, quando proditum ect quod admitti
.mns 3 Imo a quitas prodi potuite Ab ipsis enim reis . Non utique, cum vel ex forma omnibus ructerdis silentis fides debeatur. Si ergo von improditore fui, sequitur ut extranei. Et unde extraneis notitia ' cum semper etiam piabiliationes arceant profanos, Parbitris caueant. Nihil igitur obstat, quin
Apostoli sacris vestibus vii potuerint: quod vero usi sint, pietas eorum&erga augustillimum ministerium reuerentia euincit. Et si aliquando
55쪽
eommunibus indumentis vri instans necessitas coegit,non aius tale quam illis, quae tune honestiora habebantur. Nee improbabile puto, quod quaedam ex illis in sacros usus translata, & quodammodo sanctificata fuerim, quibus propterea profani homines ad fidem conuersi, Hi dei reps , ob diuini sacrificii reuerentiam, defierint. His praemissis de primae M ita apparatu , disquirendum nunc est qaibus verbis, siue qua formula Apostoli Sacrum peregerint; de qua re
duas inuenio veterum Patrum sententias inter se discrepantes . Nam Gregorius Magnus lib. I. v.6 morem Apostolorum fuisse scribit, sola oratione Dominica oblationis hostiam consecraret additis procul dubio
verbis Consecrataeinita norius item in Gemma animae cap.86.Missam, inquit, Dominus Iesus inctituit, quando ex pane dr vino corpus S Det Laeem Dum fecit, O memoriam sui Sata celibrare praecepit. Hanc Ap Doti cum rerum , sia ver panem es vinum verba que Domisus dixit, es Dominiscam orationem dixerant.Cinitas idem expressitvvalfridus Strabo cap. at. de rebus Ecclesiasticis. aeuod ne agimus multiplici orationum, cantile naram, se consecrationum ossicio , totam hoc Apolioli drpo fas proximi, in creditur, strariambas ct commemoratione pubistas Dominica, sicut ipse pracepit, agebantsimpliciter. Et relatio Maioram e B, ita primis temporibus Migas Merifaueas, sicis modo in Para se Pascha. in quo die apud Roma ad Mi a Bon agantur, communias facere flemus, id eupramissa oratiam Dominica , ,sicut inse Dominus nosser praecepit com-emoratione passioni eius adhibita, eos corpori Dominica commuisiciae es Samnini, vos ratis permittebat. E contrario proclus Constantinopolitanus in libello de traditione divinae Liturgiae sic loquitur . Salviaiore noctro in cartis assumpi sapouasi antequam per omaeem terrarum orbem dispergerentur, conspiram
bis animis e B ementes ad istegram orandam diem conuertebantur : est cum
maliam cst latronem in NAZico illo Dominici Corporissacrificio pastam re rissent, fusissime ova se verborum ambita Missam decantabanir id enim
ariter ae Acendi maerit tum caeteris rebus omnibus tanquam praestantius a-ieponendum existimabant. Maximasne eum alacritare plurim eae gaudso
huic duum Sacra o tempus in mentes in sani tmesi , iugiter memoret Ioram verbaram Domini dicentis, Hoc est corpus meum: & Hoc facimis meam commemorationem : G Qui manducat meam carnem de bibit meum sanguinem in me manet, & ego in eo. 1uo circa es contritas rimia mactas Preces decantabant impense diuinum ivlaraates Namm . QuPlastomus quoque Hom. ap. in primam ad Cor.idem affirmat. Cumscrasinas canas acerpiebant Apostoli, quid tam faciebam e Nonne in preces O aeneiantur is hymnosen nise in sanctas vigilias e nonne iret mam illam doctrinam ct multa hila' bis plenam ae sunt in speciem dissidentes Phytrum sententiae, quae Racile conciliari possunt, si dixerimus Apostolos utramque sermulam & breuem de prolixam duieriis temporibus adhia hutile libret rem quidem cum temporis angustia, vel persequentium m
56쪽
ra premebantur i prolixam vero eum per tempus & occupationes lice.hat. Credo autem ab initio breuissimum iuisse Liturgiae ritum, ita exigente prim* Christianitati, inter procellas aduersantium nascentis conditione i postea vero crescente Fidelium numero coeperunt ApostoIi l etiones spreces, ceremonias adijcere , quibus & sacrificii dignitas cla rius elucesceret, & maior ipsi veneratio conciliaretur, pietasque Fidelium ac seruor magis aecenderentur; exemplo nimirum veteris Testa
menti s in quo plures a Deo ceremonias institutas sacrae Literae hos d
Superest nune alia disseultas explananda, qtia lingua Apostoli cele-IRhrauerint. Ioannes Echius lib. I. descris Misse cap. t. nullo adhibito teste ausus est dissinire dissam non nisi Hebraice actam tam ab Apost lis quam ab eorum Successoribus usque ad tempora Adriani Imperatoris: & tunc demum coepisse Ecclesiam lingua Graeca in Sacri uti. Sed huius sententiae nullum reperio apud veteres fulcimentum; multa mistem habeo quae ipsam conuellant. Secundo enim labente secula, quo vixit Adrianus, iam fides nostra in varias regiones propagata erat, Apostoli autem donum linguarum a Spiritu sancto acce erant; ut fident, eiusque mysteria singulis gentibus proprio cuiusque idiomate piaedae
rent & docerent, non exotico, & praesertim Hebraico, quod tunc temporis nec vulgo quidem Hebraeorum notum erat. Deinde Iacobus Lbiurgiam suam grace scripsit: hanc autem legitimum illius Apostoli foetum esse suo loco ostendemus. Paulus item de publicis Ecclesiae precibus ad Corinthios scribens, Si benedixeris, inquit, Spirita, qui supplet I
Dim idiota quomodo dicet Amen si per tuam benesidionem , quoniam quid dicas nescit pHaec autem verba S. Thomas& alii ita thterpretantur , ut
.velint Apostolum loqui de sacrificio Missae, & nolle ipsum agi sermone prorsus ignoto & peregrinoi qualis tunc erat Hebrateus Corinthiis dc
alijs nationibus. Asserendum itaque videtur Apostolos eorumque Successores eo idiomate in singulis regionibus usos, quod tune illis commmune & vernaculum erat: dc ita Hierosolymis Chaldaice: Antiochiae vero, Alexandriae & in alijs Graecorum Civitatibus Graece i Romae autem dc in toto Decidente latinh celebrasse . Nititur haec mea assertio antiquissimae de immemorabili Ecclesiae consuetudini: in Occidente enim mon inueniuntur antiquae Liturgiae, nisi Latinae: In Oriente vero, quam, uis multae diuersarum linguarum nationes sint, quae Christiana prostae ne censentur veteres tame Liturgias no habent,nisi Graeca qua Graeci,&Melchii g,& Chaldaica lingua,qua Maronitae, Nestoriani,& iacobitae per varias prouincias dispersi utuntur. Hinc autem liquet vetustas offerendi formulas maxima cura & religiosissima solicitudine a Maioribus nostris custoditas fuisse, ut sicut una est fides, ita una esset lingua communis, nil a multae nationes possent mutuo communicare . Missae enim
Chaldaico, Graeco, dc Latino sermone primum compositae, eodem semper
57쪽
per celebratae sunt, quamuis ille inguae desierint esse vulgares. Gentes autem quae in Occidete iuccessii temporis Christianam Religionem amplexae timi, Germani, Franci, Angli, Poloni,&alii Septemtrionales, latina lingua , licet illis ignota esset, Sacrificium offerebant. In Africasti m Lamae linguae rusus in Sacris semper viguit,licet eam populus non intelligeret,ut Augustinus testis est in Expositione inchoata Epistolae adlio nos . Idem accidit in Oriente quoad linguam Grecam & Chal-uaicam, nam iis utuntur in diuinis ossicijs, quamuis Populis ignotae sint, qui vel Graeca vulgari, vel Arabica communiter loquuntur. Fert hocs rerum humanarum vicissitudo, ut linguae vulgares mutationibus subiecte sint, vel quia corrumpuntur alterius Nationis commercio, vel quia Provinciae in extraneorum Principum dominium transeunt,qui proprias i ges , & mores , & linguam in eas introducunt. Vetus Gallorum lingua, qua uti solebant priusquam Regnum illud in Prouinciam a Romanis redigeretur, penitus abolita est. Sic etiam Hispani proprium amiserunt sermonem, cum potestati Romanorum subditi fuerunt. V teres Francos, qui Regnum in Gallijs constituerunt, Germanica linguat'quutos Beatus Rhenanus lib. 2. rerum Germanicarum ostendit, ex antiquissimo Codice Euangeliorum,quem Frisingae se vidisse ait in linquam Irancicam translatum, quae eadem est ac Germanica. Regiones quoque Septemtrionales j Ropianis siti bactae latine loqui didicerunt; donecipia latina lingua uatyr st, & ex eius corruptione in Italia, Gallia, & Hispania vulgares hodiernae exorra sunt. Eodem fato Greca, & Chaldaica extinistis, Turcica, Arabica,& aliae vulgares in plerisque Regnis Orientalibus successerunt. Vt autem Religio aduersiis huiusmodi mutationes inc'ncus a maneret, semper & ubique orthodoxa Ecelesia vetus ulmina tu dapinis osticiis retinuidad exigente Sacrarum rerum dianitatest maiestate, ut nihil in ijs immutetur, nihilque erroneum aut impurumi' er i l pq qu od Sacile contingeret, si eas ab antiquo sermone, quo
ab Apostolis & Apostolicis viris traditae sunt, in alium recentiorem, vel a primaeuo diuersum transferre liceret. Quod si Guca,& Latina lingua conseruatae olim non essent, & usque ad nos propagad propter necessam rium earum usum in Sacris functionibus,tam inutiles nobis forent veterum Cociliorum Cataoncs, Antiquorum Pontificum Constitutiones,Sanctorum Patrii & aliorum Lucubrationes Greco,vel Latino sermone ex aratae, quia nec eas legere, nec intelligere possiemus, sicut non intelligiamus priscos Hispanaae characteres, qui in nummis conseruati sunt, nec
icimusiquid dicat Poenului apud Plautum, quia lingua Punica, qua ille MDixi dudum interhi, Narrat Polybius Ob. s. hia . quod cum init: pax est post secundum bellum Punicum, pacta prime pacis vix intelligebantur, aqqo lingua tempore interiecto mutata grat . Idem nunc apphret in Italica nostra, & in Gallica , multum enim discrepat hodierna ab asti qua Cum ergo expericlitia docuerit singulis fere seculis vulgaret, idionia
58쪽
mutari, si Missa sermone vulgi celebraretur,ijsdem mutationibus subiecta foret, non sine graui dispendio debitat venerationis,& cum euidenis periculo deprauationis. Tolleretur etiam necessaria ad Fidei unuitatem Ecclesiarum communicatio, quae hoc vinculo nectitur: nee posset Sacerdos It tus in Gallia, aut in Germania, nec Germanus aut Gallus in Italia sacris operari. Quare lapientissime ab Ecclesia constitutum, est, ut quo idiomate Missae primum institutae sunt, eo semper celebre tur, licet populo ignotum sit. Praecessit exemplum huius disciplime in veteri Testamento, nam cum populus post captiuitatem Chaldaich loqueretur, Psalmos tamen & Scripturas Hebraice semper cantauit, & legit; quem morem Hebraei etiam hodie in Synagogis obseruant. nec enim v luit Deus mutari Seripturam , lieet Populus linguam mutasset. Eadem Romanis cura fuit seruandi in Sacris sermonis antiquitatem, nam carmina Saliorum vix Sacerdotibus sitis intellecta, ut ait Quintilianus Lib. 1.
aDit. Oram cap. 6. numquam mutarunt, quia vetabat R eligio, & conse
cratis utendum erat. De alijs gentibus, quae lingua peculiari sacra mysteria celebrant, locus agendi erit cum de proprijs cuiusque nationis Ucursijs tractabo.
Diuersas Ecclesiarum consuetudines in Missa celebratione olim 'sse, , nunc esse. uasit earum causa , origo.
Sacrificium idem ubique quo ad essentiam . Uarmeritus fidei unitatem non udere . cuia pecca
M Ita institutio ita ad Christum reserenda est, ut ipsam eius Au- Lictorem agnoscamus quo ad essentiam, quae mutari non potest;cq-tera vero, quae ad Preces, & Ritus,& Ceremonias pertinent; & quae phraseeuastica, & accessoria, ae veluti parerga sunt; ab Apostolis, eorum. que Successoribus constituta fateamur. Hue enim pertinent Apostolivcrba ad Corinthios, Catera cum inneso disponam, ut docet Augustinus hunc locum tractans edi I 8. ad Ianuarium: Unde, inquit, latinio datur,
via multam erat, ut in epictola latam illam agrassi ordinem insinu eiclum
iversa per Orbe eram Ecclesia, ab ipf. ordinarem esse. quod valla moram diuersitate variarur . Sunt igitur quaedam in omnibus Liturgijs, in quibus omnes Ecelesiae conueniunt, utpote sine quibus Sacrificii ratio nubio modo subsisteret et euiusnodi sunt Panis & Uini praeparatio, oblati Consecratio, Consummatio, & ipsius Sacramenti communicare volentis bus Diuiliam by Coos e
59쪽
bus distributio. Aliae item praecipuae partes sunt, qu, licet ad Saerifieii
integritatem non spectenti in omnibus tamen omnium gentium Liturgiis reperiuntur, Psalmorum scilicet modulatio , lectio sacrae Scripturae , Ministrorum apparatus, thurificatio, Catechumenorum & aliorum profanorum exclusio, Precatio pacis, Preces diuerta Gratiarum actio,& si quae alia sunt eiusdem generis. Modus autem de ritus, quibus hic omnia peraguntur, verba quibus preces concipiuntur,ordo ceremonia .rum, & reliqua minoris momenti diuersis Ecelesijs diuersa, & peculi ria sunt: nec ita ab Apostolis dc Apostolicis viris instituta fuerunt, ut perpetua forent & immutabilia. Ideo in illis varietates apparent, &mutationes,quae unitatem Ecclesiae non seindunt, nec Fideles offendunt. Narrat Augustinus Ep rig. sibi dubitanti de variis Ecclesiarum obse uationibus dixisse Ambrosium , Ad quam forte Ecclesiam veneris,eius more erua ,si cuiquam non Dii esse scandalo, nee quemquam tibi. Idem Ep. 86. In his rebus, de quibus mhil certi Batuit diuina Scriptara,mos populi Dei viet instituta maiorum pro lege tenenda sunt: de quibus si disputare voluer
mus , est ex aliorum consuetudine alios improbare, orietur interminata Iactatio. Hieronymus Ep. 28. ad Lucinium, Iliud te breuiter admonendam puto traditiones Ecclesiasticas, praesertim qua ei non officiunt, ita observiandas
vi a maioribus tradita saet: nec aliorum consuetudinem alioram contrario
more fabaerti. Nicolaus I. Epist. a. ad Photium, De ea aetudinibus, quas nobis opponere Diseno scriberetper diuersas Ecclesias diaersas esse con- erudiora, si illis canonica non si tu auctoritas, pro qua obviare debeamus, nihil itidicamus, vel eis resuimus. Fulbertus Carnotensis Ep. r.ad Finar dam: Plura sunt in ecclesiasticis offici , , in quibus Orientatis Ecclesis es a Drae communi obseruatione sibi respondent: sunt vero alia, in quibas alias ab alijs culta dispari, se Daria obseruatione audiuimus dissonare. Nec tamen nos mendit obseruantia diuersitas, Dbi fidei non scinditur Unitas. Ernul-sus Roffensis Episcopus Epist. r. Tomo a. Spicit egij edita, Christum est docuisse quae facienda erant, sed non praefixisse modum quo fieri deberent. Tum subdit. Hinc esse videtur quod ait, Hoc facite in meam commemorationem: Non ait, hoc modo facite. Unde nonnulla chrifitiana Religionis inctituta eum in Ecclesiae nascentis initio sua modam originis accepere, quem in progressu eiusdem credentis propter ea dam rarionabitraeausas non diu tenuere. Eodem tomo SpiciIegd, quod vir eruditissimus Lucas Dacherius Monachus Benedimus Cougregationis S. Mauri de re literaria optime meritus, ex veterum monumentis,h situ Bibliothec rum erutis summa cura & iudicio in plures Tomos distinctum edidit: e tat Tractatus Ratramni Monachi Corbejensis contra Graecorum opposita, qui lib. q. multa diffuse congerit, ut ostendat mutari subinde saI-ua Fice consuetudines, easque in diuersis Ecelesijs diuersas esse. Gregorius Proto*ncellus aduersus Marcum Ephesinum apud Leonem Allintium de Synodo Photiana pag. Is i. In ratibus, inquit, Eces acticis con-
60쪽
fuetudo ect varia . Nam Contiantinopolitam maior Ecclesia in celebrandis of ys alio more utitur, alio vero maiora Monacteria, alio minora ad quietem aecommodata, denique alia Sacerdotum seculariam Ecclesiae . Quin Tabe nesta in Uno eodemque carnobio varios ieiunandi satiendi modos habebant,
ali sper biduum ieiunantibus , aliis per hebdomadam et , his quidem ad vesperam, illis veri de media nocra fictos hmvos canentibus: quod flebat etiam in Monacterio Acadimetorum. Alia de hac rituum diuersitate Craecorum testimonia idem Allatius affert in Hottingero conuicto cap. s. & lib. . de perpetua consensione Ecclesia Occiae-Orient. Cap. II. O r i Asterit Sodomenustis. T. c. I p. neminem posse eas de traditiones per omnia simia Ies in omnibus Ecclesijs reperire,quamuis inter se consentiant. Cui Socrates suffragatur lib. s.cap. at . dicens cuiusque religionis varios esse ritus, licet in eadem fide consentiant. Ut enim docte Bernardus ait D. IT. ad Hugonem Victorinuin, Ibi On eamque ins ensissecurus abundat subi aut certa rationi, 'aut non contemnenda ara Ioritati quod semitur non obet
Miat. Tertullianus denique his omnibus antiquior initio libri de Uelandis Virginibus, Regula fidei, inquit, una omnino GI ,sola immobilis es irreformabilis. Caetera iam disciplinae et conuersationis admittunt nouitam
Cauta vero tantae rituum varietatis in tanta Fidei unitate hae fuisse vi, i I. dentur. UeI quia dispares diuersarum Nationum mores & ingenia sunt, quae diuersos ritus & ceremonias ut in rebus politicis, ita etiam in E clesiasticis exigunt et vel quia nullo extante de his Christi vel Apostoloruin praecepto, libera facultas Episcopis relicta est id sentiendi & decernendi, quod unicuique salua Fide magis expediens visium fuit: vel quia saeuiente in Christianos persecutione, coetus Episcoporum in unum cogi non potuit, in quo communibus suffragiis communis forma Sacrifici j celebrandi ab omnibus eustodienda stabiliretur . Diuisis enim Prouincijs inter Apostolos ad Euangelij praedicationem credibile est unumquemque illorum geutibus, quas fide imbuerant, modum quoque Lbiurgiae tradidis Ie ad eorum mores & consuetudines, quibus ante lusceptam fidem vivebant, accommodatu . Quia vero dissimiles apud varias Nationes mores semper fuerunt, hinc orta rituum diuersitas est .iEadem libertate alios item Antistites uses fuisse, qui in variis regnis lii ccessu temporis Euangelium dissein inarunt, Ecclesiasticae historiae Scriptores docent. Nota est Epistola Gregorii Magni ad Augustinum, quem in Angliam misit, ut illas gentcs ad Fidem conuerteret. Illi enim interr ganti , Cur Una cum si fides , sunt Ecclesiarum consuetudines tam diuersa for altera consitietudo Missarum eaei in Romana Ecclesia, atque altera in GaDuarum Ecclesiis tenetur e Sic respondet S. Pontifex . Nouit fraternitas tua Romana Ecclesia consuetudinem, in etia se meminit enutritam . Sed mihi placet , Ut siue in sanc a Romana , siue in Galliaram , sue in qualibet Eccle aliquid inuenisti, quod plus arenipotenti Deopa Sit placere , solicite eligat , dr