장음표시 사용
71쪽
quibus coeptum erat sal labricari, ita iubente Pontifice, diruit,teste Caspare Sardo hi sior. Ferrar. lib. I I. pag. 2I s. editionis anni i646. Immo Alphonsus ipse obtulit salia Bricatum COMACLI se Iulio daturum; ct imposterum se Pontifici obtemperaturum, teste Guicciardino lib. 9.pag. 3 33. & 3 I. Ergo post latam a Julio II. sententiam, ut Poenas declinaret Alphonsus,fassus est,se sal COMACLI fabricare non posse quae probant eundem agnovisse C MACLUM ad Sedem Apostolicam pertinere. Post mortem vero Julii H. N Leonis X. libellum edidit Carolo V.inscriptum,ubi acerrime conquerens de
injuriis, ut falso quidem tebat, sibi ab utroque Pontifice illatis,praesertim in re Coma-elensi, nusquam tamen adduxit titulum ullum Investiturae Imperialis, unde tuereturius sal fabricandi COMACLI: immo se iusta Pontificis secisse vulgavit; cum tamen pro duobus Castris Finalis di Sancti Felicis, super quibus Iulius etiam controversam moverat, Investituram Maximiliani I. Caesaris palam ainare non omiserit. Ignotus utriusque Pontificis vindex in Responso contra loriptum Alphonsi I. vulgato Jura Samctae Sedis publicavit: COMACLUM ad ejus directum dominium pertinere dixit, cilis fabricationem, utpote de regalibus, non ad ipsum, sed ad Pontificem supremum Dominum COMACLI spectare; sententiam Julii H.justam & promissionem ab Alphon factam de non fabricando in posterum tale COMACLI, debitam de jure laudati
fuisse, proclamavit. Et tamen nemo tunc ausus est id dominium COMACLI Sedis Apostolicae in dubium vocare. n aiahis, vi Leone X vita suncto Hadrianus VI. anno Is 22. Ducem Alphonsum a poenis pri. ν is sus, o vationis Vicariatus, aliisque per Pontifices decessores inflictis absolvit, iterumque Du-CO M AC LI eatu investivit, pacto adjecto, quo Dux & successores semper vetarentur sal COMA- 'A: .Hu cia fabricare absque Summorum Pontificum facultate dc mandato sub poena amissio-phovi I. initi, nUDucatus Ferrariae& aliorum laudorum, quae a Romana Ecclesia obtinebant, hoc ad-
Perrariae & ad Romanam Ecclesam pertinuisse,& pertinere optime cognitum: nam quicquid de Iure antiquo esset, communis usus invaluit,Salinas esse de regalibus Principis supremi, sive eae sint in locis fiscalibus sive privatis: nec licere sine speciali Principis
coneessione eas possidere, testimonio Larreae Allegat.fiscal.77.num. 2o. tom. 2. Solor Ean. detur. Indiar. tom. 2. alleg. 77. num. 2o. Bertrandi Gomm de Sale lib. 2. pag. 7 3.
aliorum. Ergo si unus Romanus Pontifexjuxta pactum Investiturae Salinas COMA-CLI possidere voluit, is unus Sal fabricare ; neque Duci, neque aliis Principibus id licuit; manifestum fit regale jus&supremum dominium COMACLI, prout revera semperfuerat, ad solam Romanam Ecclesiam pertinuisse. Quod si Dux sine facultate Pontificum eas Salinas possidere non poterat, sique Sal fabricasset, caducitatis poenam subire debuit; nemo est, qui non agnoscat Ferrariae Duces COMACLUM beneficiario dure Sessis Apostolicae detinuisse. f. 13. Hadriani Q. pactum laudavit Carolus V. in notissimo Laudo,quod ex compromis-ς ιζ , . so facto per Clementem UII. Hadriani successorem & Alphonsum I. anno IS 3 o. publi-rii coMΑ- cavit. Compromiserant enim in Carolum Caesarem Pontifex &Dux, omnra, ctsingulas CLUMRdες eorum controversias hactenus inter eos ortasseu qua oriripossent, ecialiter de s super g , eicipes ines. b se civitat/bus erism Ducabbus, Oppidis, se locis cujuscuns generi ni, amper Sedem Apostolicam,quamper ipsem D. Dutem aliquando quovis modo possis. Carolus sententiam tulit, qua censum solvendum pro Ducatu Ferrariae auxit ad summam ducatorum auri septem millium, damnavit Alphonsum ad solutionem scutorum aureorum centum mi,
lium, & sub hac lege pronuntiavit a Clemente VII. investiendum eundem de Ducatu Ferrariae cum suis pertinentiis juxta formam solitam ct consuetam, hoc additor declarώ res insuper,quod dicta Capitula Papa Hasiani in reliquis omnibus, in quibus per praemisse non es immutatum, observabuntur, or renebitur praeductus Saneti simus dicto Alphonse de supradictis
Capitulis cum immutatione antedicta tradere o dare Bustam sub plumbo, quam idem Hadria
nus Papa per Brevepromisit. Quare Imperator id pactum cirea Salinas COMACLENSES probavit,mandans observari Capitula & pacta inita inter Ducem & Hadrianum VI. ubi aderat pactum jam relatum, in Laudo non immutatum. Ergo Carolus Riustum putavit, Ferrariae Duces Sal COMACU fabricare non posse , solumque per Romanum Pontificem id fieri debere , aut per Duces, cum facultate tamen &Placito Pontificum: quod idem est ac declarare EO CLUΜ ad Sedem Apostolicam
72쪽
pertinete, ejusque regale de supremum dominium illius esse, alios Principes , Rimperatorem iptum in eo uno Salinas habete non posse, dum solus Pontifex ex pacto eas possidete debebat. Accedit in eo Laudo Carolum V. edixisse Mutinam, Regium& Castra Ruberiae de Cot ignotae ad Sedena Apostolicam non pertincte. Dum uaque Carolus probavit pacta Hadriani VI. in quibus COMACLI Vallium te Salinarum mentio habita fuerat cum declaratione iuris regalis spectantis ad Romanam Ecclesiam , nec edixit hanc Civitatem ad Imperium pertinere , quod tamen edixit de Matina, Regio Jc ceteris Cathris 3 nemo, qui non caecutiat, non videt, Cael arctunec per somnium cogitaile COMACLUM ad Imperium spectare potuisse, Alphon- suntque ipsum neque hujusmodi Jura hodie laetata excit alle, neqne investituras produxisse, ted utrumque jus suprem dominii Ecclesiae agnovisse; alias quemadmodum Cauar in eo Laudo Imperio adiudicavit Urbes superius designatas, ita COMACLUM quoquc ad illud spectate manifestum fecisset. Hac rei evidentia exagitati Minittri Caesarei respondent, Cardinalium Colle- s. ra.
gium tunc id Laudum tanquam nullius momenti respuisse , utpote latum ex com- L dum promisso absque eorum consensu. Addunt etiam id compromisium controversias fi , , dii COMACLI non continuisse. At non adducimus id Laudum ad aliquam utilitatum quaestionem ex eodem trahendam , sed ad unam declarationem animi Caesarei de ad veritalem COM/LLI educ ndam : vulgare enim est inaure, ex actu nullo dc ex capite nu litatis impugnato declarari an mum iacientis & ostendi rei veritatem, quam nos tantum ait ut volumus. Quid enim iuvat Laudum fuisse nullum , dc tanquam tale a Sede Apollo lica relectum, si ex eodem probatur, Imperatorem ipsum optime conscium Corum , quae
Iulius lI. quaeque Leo X. dc alii Pontifices scipiis mandarant, quaeque Alphonsus I. publicaverat in libello inscripto eidem Carolo V., nihilominus laudat te pactum, quo Alphonsiis fatebatur jus regale Fc supremum dominium COMAC Ll Sedis Ap. it Oscae osse Cur vero hinc non educitur animus Caesaris 3c veritas ab ipso agnita, quod ad imperium ea Urbs non pertinuisseti Compromissum luxta verba sit tam adducta comprehendit omnes controversias hactenus inter Pontificem ia Ducem subortas, quaeque oriri potuissem, dc quidem nominat in super omnibus Civitatibus hinc inde piae ensis. Quapropter vanum est asserere tunc de COMAELO non cogitatum, prinsertim quando in Capitulis Hadriam VI. quae Caesar in Laudo probavit, ius regale COMACLUM sibi Pontifices vindicaverant, & quando tam lolcmnis columvcrsa inter decussores Clementis dc Ducem pro hac Urbe fuerat suborta.
Sed contra adducunt, Alphonsiim I. diris a Iulio lil. cxagitatum )actasse C O. rti M ACLUM ab Imp rio se recognoscere dc pactum de Salinis litentque hanc a Pon. Alri φ's utrilicibus Alphonso motam, non pertinere ad jus stupremi dominii. Alphonsum ab si .es mse
amicis monitum ut Iulio pareret, mussitasse coram itidem , dixit eq ie te non polle dem pro iu- Imperio iniuriam afferre, habemus ex Guicciardino lib. s. Pag a 6. dc x i, quiad colam uhetia. . diicimus exIulu II. Bulla, in qua traditur Alphonsum non et libuisse luprenititia domi- ntum COMACLl S. Sedi abiudicare. Verum isti filere primi motus Alphonti, strudeinde melius consultus, de investituris imperialibus parum fidens, quab inanes clandestinas, autontii ino agnoverat fictas, licet laces litus scriptis, factis, dictis, diris de intcrdictis, nusquam jura Imperii objecit aut investituras hodie Iactatas ; ncque amplius audita est eius vox quae supremum dominium Ecclesiae in dubium vocarct. lni mo ipse lcriptis, dictis , factisque protestatus est, aussis Pontificis se obsecuturum, diruit loca Salinarum , obtulit Sal sam fabricatum se Iulio daturum : neque illud amplius se collecturum in posterum. Pacto deinde cum Hadriatio Vl. convenit id us gale ad solos Pontifices pertinere: de compromissio facto si ab Clcmonte Ull. in Carolum v. ncc cogitavit quidem, ut investituris Imperialibus tue et ur COM ACLUM.
Immo in Apologia pro eodem Alphonso sub ipsum belli initium Iulio ll. porrecta, quae
est apud Calcagninum inter eius opera pag. s s. 34. Ac s36. nusquam legitur in dubium vocatum supremum imperium Ecclesiae, sed e contrario palam factum Salinas, quae MACLI erant, positas in agro Astrariensi, tanquam de pertinentiis Ducatus Fer rariae, dc praeterea in universa Apologia legitur Alphonium enixis prccibus, dc quasi supplicem scinper rogas te, uisba hoc Salu frudita per te Iulium scilicet perfrui lic Met . Jc percepta voluntate Pontificis a lexendo Sale destiisse σμω coc' acuti desiisse.
Quid ergo prodest haec prima Alphonti mulsitatio in amicorum auribus, si deinde
73쪽
suppressa omnino est scriptis interim publicis, pactis probatis in Laudo Caroli v. tune in italia potentissimi summum jus Pontificium palam vulgantibus, dum etiam idem Carolus Mutinam, Regium, Ruberiam de Cotignotam a Sede Apostolici ablatas Imperio vindicavit. Curnam Carolus omitillet imperio adiudieare COMACLUM . si
illius jura ea fuissent, quae nunc esse vulgantur 6. , . AEque ac caetera illud Vacillat, quod narratur de controversia a Iulio Il. mota 5e Pam inter pactis cum Hadriano VI. initis , quibus sancitum fuit ad unum Pontificem Salinas PQR iες COMACLENSEs pertinere, non vero ad Duces Ferrarienses. haec scilicet non respi- , in dia cere dominium supremum I quasi vero eadem pacta cum Hadriano v I. facta fuerint CUM A. νecompensam redactionu canonu, ideoque volente Alphonis Ec veluti jure privat tum, compentatione facta tunc inde utilitatis & damni, quemadmodum factum es Iedo dum dicitur inter Ferrariae Ducem dc Venetos possidentes Cerviam , qui ut sal ibidem col. ςsς ς d lectum distribuere cum emolumento possent, pacto Convenerunt cum Ducibus, quod ii Sal in universo Comitatu Ferrariae dc COMACU fabricare nequirent i super quibus mirifice exultant Minitici Estenses. Verum non animadvertunt, se quaerere nodum in scirpo, ut rem clarissimam Ostuicare satagant argumentis prorsus supervacaneis. St.
quidem eum probaverimu, Salinas de regalibus supremi dominii semper esse & fuisse, quae Iulius II. in Estenses vulgavit ad ius regale te supremum COMACU manifesto pertinuisse noscuntur. Et quidem ubi Julius Il. vetuit Alphonsum Sal imposterum COMACU legere sub poena amissionis laudorum et continuo Alphonsus Ponti fiet paruit, Salinas diruit, egitque ea omnia, quae supra retulimus: & Pontifex protest tus filii Bulla typis vulgata, COMACLUM ad Sedem Apostolicam pertinere, illius. que jus regale ad Alphonsum flaudatarium neutiquam spectare : neque interim Alphonsus ullum pactum, ullamve compcnsationem adduxit. Sed e contrario hoc uno argumento se tueri conatus est, in concestione vicariatus sibi interdictum non fuisseCoMACLI Sal legere. Ergo usque ad id tempus omnia acta fuerunt a Iulio II. jure supremi dominii: atque haec eadem Alphonsus parendo & promittendo Sal amplius se non collecturum, pro luribus supremis agnovit. Quare certillimum est, pactum eum Hadriano initum ad unum supremum dominium Ecelesiae relatendum, si distinguamus singulas circumstantias pacti. Idem pactum tria continet. I. Quod in Civitate seu Valle COMACLI Alphonsus de successores nullo tempore pollini Sal legere absque Pontificum expressa facultate. II. Quod non possit Dux Sal alibi fabricare in Tetritorio vel dominio per eum adpraesem possesso vel in posterum quomodocumque pollidendo. Ill. Quod unus Romanus Pontifex Sal ibidem libere legere valeat, si, de quando sibi plaeuisset. Prima pars clarissima est, confirmatque promissionem jam factam ab Alphonso I. ut Jussis Iulii II. pareret Sal non fabricandi ampliusCOMACU, prout ipsemet tallus fuit in Apologia, quam Calcagninus ejus nomine Summo Pontifici porrexit: quod notant etiam historicii ut jam retulimus, ideo- rite ista pars pacti dici non potest facta ractione reduc is erasias, dum jam promisio similis ab eodem Duce multo antea oblata fuerat Iulio II Altera pars quatenus accipiatur de fabrica Salis in quibuscunque locis & Oppid s, quae Dux ab aliis & non, Sede Apostolica in laudum teneret vel tenuisIet in posterum , licet dissicultate non careat, respicere posset diminutionem census, qui jam imminutus fuerat ab Alexandro vi. ex superius relatis. Tertia pars pacti clarissima est : neque ad qui quam aliud referri potest. Nam si COMACLUM Imperiale seudum sumet, nequaquam poterat Dux Alphonsus Concedere facultatem uni Romano Ponti fiet Sil OMACLI legendi, & quidem temper, libere, si, & quando eidem placuisset: neque Carolus v. id pactum in Laudo unquam proballat. Siquidem in jure dari non potest, ut vasallus regale de supremum ius concedere valeat alteri Principi supremo, a quo illud in laudum non habet, cum pacto praesertim , quo unus ille Princeps re- galla exerceat, nempe ad exclusionem supremi Domini. ideoque haec pars pacti reterri non potest ad census diminutionem , sed ideo solum fuit expleta cum illa PriVativa, ut denotaret jus supremi dominii in COMACLUM. Secus dicendum foret Hadrianum VI. & successores omnes , qui cum hoc pacto Vicatiatum Ferrariensem Estensibus renovarunt, amittere voluisse jus supremi dominii Gusdein Civitatis r quod tamen Iulius II. & Leo X. disertis verbis sibi vindicaverant. Si quae
vero cor sectaΣιωs adluit, ea referri debet ad exceptiones, quas, uti diximus, addu
74쪽
1N CIVITATEM COMAC LENfEM. c adduxerat Alphonias I. quod scilicet ipsi in investituris interdictum non tasset Sallegere, Investiturae autem continere potuissent etiam exercitium huiuscemodi juiaris regalis , nusquam autem pro libitu Alphonii, ac si ille nonnisi facta reductione census , cum Pontifice Contraxissct: & sponte sua ac propria liberalitate id onus sibi impositillet ius regale Pontificibus concedendi. Sed historia facti iam relata adeo rem firmat , us nemo non Videat veritalcm evidentissimam hodie oppugnari. Jam vero satisfaciendum exemplo a Venetis petito. Duces Ferrariae dum Cedi l. 1s viam Veneti occupassent, promiserant quidem uti e Sal non lecturos in Ducatu Fer Exemplum rariae. Sed nunquam pacto caverunt, solos Venetos Sal fabricare posse COMACLi& in Ducatu Ferrariensi: quod quidem non toleraillant Pontifices, silprenu Domi- lirii, COMMni, neque id vallatius concedere potuisset ipsum etiam Dominum excludendos CL . cum praecepitim non sit laudatario ex aliquo Jure seudali utilitatem non percipere ρ''& sibimet propria sponte manus ligare duramidus investitutis, idque inhibere quod sibi licere arbitratur. Nee quiequam obest , in dictis Capitulis Hadriani VI. Ducibus Fcrrariensibus h. M. promittas fuisse quotannis duodecim mille Sc quingentos saccos Salis distribuendos Sil-lla. m eorum dominiis de Territoriis hac Conditione quod tantum impensam factam pro Σ', fabrica Salis , eiusque custodia solvere tenerentur. id enim potius indicat exerci. rierisi lio firma regalis de supremi iuris Sedis Apostoicae, quae Ducem tantum Sale tuo, Vasal lis suis distribuendo, uti voluit, addita poena, quatenuS aliter de Sale disponeret, vel xlii, locis sibi non subsectis illud distribueret. Quod autem solam impentam Pontili. mumS.Ieda. ces repeterent, profluit ex largitate Pontificum, qui id lucrum Vestallo suo ultro labgiri Se iemitaere voluerunt. H inc sommatam Corre ectiistatem Carolus v. in suo Laudo irritam secit, Ze g. 1 . pro nihilo reputavit, dum centum auxit adducatos auri septem mille, dc nihilominus .irir δ' integrum pactum Salis cum Hadriano VI. contractum adprobavit: quod facere iu- ulta non potuisset, si haec facultas legendi Sal COMACLI, dc interdicta Salis fabrica supremi do. Ducibus. accidisset ex placito Ducum oc corresemve ad utilitatem, quam ii perci e g. , i. piebant ex censu de canone imminuto. Paulus ti I. Clementi VII. successor datus in eum εstinc. Convcntionibus anno is 39. Cum Estensibus mitis, promisit se investiturum Hereuia bintradita Iem II. Alphons l. filium de toto ducatu ferraria cum omn/- μῶ mrtinentiu , ct omnis ιus Hias Iocis . Terris, ct Cis=νὰ contentis in investitura Alexaridri Papae G ordeo-ι-bribus S di Apostolica competentibus, ct non aliter , in qui Dicunque Guttat,bia , ct ocis per eumdem Ducem y se, seu quovis modo remis. Ex quibus satis colligitur praeter Ferranam, alias etiam civitates Duces in seudum a Romana Ecclesia tenuisse. Paulus etiam con essit Duci Herculi facultatem Sal COMACLI labricandi a nome ρε o di a Santisa e deda Sede Apostolica, e per disci ami, hoc pacto quod medietas eiusdem spectaret ad Camcram Apostolicam , dc pro Iucro alterius medietatis Dux solucretlauta quinquaginta mille infra praedicthim Iempus in creditum Camerae computanda hoc addito, che la Camera Apostolica debba tenere an Commissurio, H quale Abia da intervenινe a detra labrisa e smauimentra H Siae, er a tutu P ais re cosi, che concernam questa farcenda ρer c interesse desta Camera. Hanc facultatem lub iisdem legibus & pactis prorogavit Iulius III. anno r134. q. 18. deinde anno is 17 Paulus I v. ad aliud decennium, Pitis IV. anno is 63. dc Pius V. anno i s6,. qui vcl praerogationes factas a praedeccssoribuβ confirmarunt, vel novas piis, tu.&v. conccllerunt, Zc quidem immutatis in hac parte Capituli, Hadriani V l. nam medieta. se gerunt, tem Salis Camerae Apostolicae reservarunt, & nomine tantum Sedis Apostolicae Sal u eclia a Duce legendum esse statuerunt, praesente semper Ministro Camerali: quae res mini. Estinis probat nonnisi supremo imperio Romanae Ecclesiae totum id adscribendum. Ad Duces uia
Ferrarienses semper COHACLI pro Vassallis Summorum Pontificum se gessisse. Iam cLud T. vero Ministri Caelarei opponunt respectii COMACLl, Rudolphi I. diploma nullum runt, ut vinetactum habu ste; Sodem Apostolieam numquam COMACLUM mskd iste 3 Esten.
ses semper eam Civitatem ab Imperio recognovisse. Ego quidem crediderim eorum ora ex praedictis prorsus obstructa , ec veritatem ita illustratam , ut supervacaneum sit ad alia minoris ponderis argumenta confugere. Nec tamen alia n bis desunt.
75쪽
st RELATIO IURIUM SEDIS APOSTOLICAE
ejusque Comitatum sub vicariatu Ferrariae, eiusque districtu, iuribus, & pretinemtiis contentum, videatitur omnes actus publici, omnia foedera, omnesque incitisatio nes, quas congerit D. Abbas Fontaninus in libro, quem de hac re edidit, a Pag. a. s.
usque ad pag. his ubi quidem adductis titulis omnibus, quibus illi etiam Opidula designari curabant, quae in laudum ab Ecclosia Romana aut Ravennate, Vel a Caesaribus obtinuerant, nusquam legitur expressus titulus, quo Daces spatio quatuor fere seculorum sese COMAC Ll Comites aut Dominos inseripserint , cum tamen COMACLUM possiderent. Hoc nulla alia de causa factum pro certissinio habemus, quam quia in iisdem actibus cum sese inscriptillent Vicarios Ferrariae, eiusque districtus pro Sede Apostolica, eo pacto inscripti putabantur etiam Domini COMACLI. Et quemadmodum senumquam appellarunt Dominos ceterorum Opidorum sub dicto ViCariatu contentorum, ita neque COMACLl, quia sciebant COMACLENSEM Comitatum ad iura, pertinentias vel districtum musdem vicariatus pertinere. Sic in Codice COMAC LENNIUM . cuius exemplar Ministris Caesareis umidimus. innumera exstant edicta, innumeraeque leges & ordines Ec facultates per Duces COMΛ-CLENSIBUS concessae, & respective promulgatae. & latae COMACLI, nulla umquam facta mentione specialis tituli Domni, aut Comitis COMAELENSIS, sed iantum Ferraria meis, Usuque diffractis a cum tamen titulus Comavim Modigii utque ad nauseam repetitus utramque paginam im cata
. Sed fortalle opponent, ex priniis este etiam titulos moechionatus Mensis vel D tas, , s. μι--rina, Regii et verum ista inscriptio non facit ad rem: nemo enim affirmavit iso. ἡ, stiria, COMACLUM fuisse de pertinentiis iliorum laudoium , qu ,rum tituli in praedictis si ΜΑ- actibus designantur, unde COMACLUM , quod Uuccs tenebant, semper sub titulo' Vicariatus, Se districtus Ducatus Ferrariae venisse fatendum est. Anno r613. a Ministris Estensium plura instrumenta producta fuerunt acquisitionum vallis COMACLI. ubi semper vel acquisitio fit pro Camera Ducali, vel fit mentio canonis de census, qui dictae Cameiae Ducali solvebatur : vel obligatur Camera Ducatus, vel dicitur contraetiis initus inter Cameram Duralem de privatos. Quare in mente Ducum Se Ministrorum, Camera Ducalis Ferrariae non fuit diltincta a L OMACLENSI, si enim COMACLUM teputatum fulset a Ducibus pro laudo separato , & ad Imperium pertinente, utique Duces quae acquirebant COMA Ll, de quae gerchant tanquam illius Domini, Camerae Ducali Ferrariae nunquam immiscuissent. Titulus autem EOMAC Ll Domini primo auditus fuit circa medium seculi decimi sexti, quo Dux Het cules II. non una de causa coepit Co MACLI Dominum se inscribere. . φ . His accedunt gesta sub Clemente VIII. quae cum relata sint in dissertatione D. eLii cita Z cagnae pag. 68. dc seqq. & a D. Abbate Fontanino a pag. 24s. & pluribus sequentibus.
m. me viii. hic repetcre non indigemus. Probant autem vindicato per CIementem UuI. COMACLO, Caesarem nullum actum publicum vulgasse, quo ostenderet eam Civitatem A. ia sus Imperii pertinere: & Estenses deinde insigni summa recepta pro bonis allodi ritim vulga. libus . eum Pontifice tamquam COMAC Ll supremo Domino concordiam iniisse, '. ' Vallibus di piscationibus, quas allodiales dicebant, Camerae Apostolicae dimissis. Sed contra haec, quae evidentissima sunt. adducuntur Investitum Impetiales, in quibusCOMACLUM datum dicitur in seudum Estensibus: quibus satisfacio in hoc etiam Conventu observationibus seorsum datis, ut inde Caesarei Ministri intelligant investituras easdem clandestinas, numquam productas ab Estensibus, nequam Pontificibus obdiectas, nec servatas,&ab ipso Carolo v. nihili factas, nullius prorsus momenti esse.
Contra asserias Investituras Estensium a Caesaribus, ut dicitur,
I situra E enses de Comitata C ACLENSI, qua passis iactamur, natu ante medium sis
iam XVI. - am nota I inanes ta clandestina esse monstiramur.
is. .. E Iς0dςm Conventu habito sub die a1. Septembris Reverendissimus Dominus Aris. iis . I chiepistopus Athenarum de assertis investituru COMACLI, quas ministri Caesarei
H. septim. supponunt per tal=eratores Serenissimis Estensibus concessas fuisse, in hune mo-b- ris. dum disseruit. Post-
76쪽
Posthabita Investituta, quam vulgasse dicuntur Lotharius I. Ludovicus II. pro A LUthone Estensi anno 31 . quam supposititiam esse ostendunt Defensore, jurium Se dis Apostolicae, praecipue vero D. Abbas Fontaninus, qui ut Iam alibi dictuin est, miti,
huiuscemodi investiturae commentum ad unguem examinat; ceterae a Carolo IV. ut Carolo iv.etraditur, alusque Caesaribus datae, nil prorsus Sedi Apostolicae obsunt. Praemisso quip. re quod Rudolphus I. in suo diplomate per declarationem Imperialem , quam voluit istu 'U'' esse perpetuam, recognovit, fassus est M Oraculo perpetui edicti ad aeternam memo xiam declaravit, Civitates ibi descriptas, inter quas COMACLUM. ad Romanos Pontifices, Romanamque Eccletiam sto Iure, integre, etiam in temo tibin , atque in seruum, pertinere, esusque ρή- μαν, vitiones er principatus existere. Hinc vero
deduei manifestam recognitionem veritalis ac rem iudicatam dc finitam, nec non confessionem Imperialem concludentem nedum dominium, sed &possessionem, Sedis: jam retulimus in Conventu diei A ugusti. Nostra vero sentcntia est, investituras Caroli iv. de succesibrum, qui eas confirmasse dicuntur, nullius esse robori, dc moia menti , cum sint investitutae de re aliena factae, quas vero Domino non obesIe com munis I chola seudistarum in cap. l. de investitura de te aliena facta plenissime docet. Neque nostra quaestio est , an primo loco , an secundo investitus praeferri, an prima investitura an secunda attendi debeat. Nam Romana Ecclesa non habuit in te umiab Imperio suas Civitates, neque investituras Imperialcs unquam adduxit; sed dona. tiones εe restitutiones ab Imperatoribus sibi factas jurejurando firmatas , per Princiles Imperii probatas Be per solemnem consessionem Rudolphi I. qui palam omnibus ecit post rem discullain & cognitam per declarationem perpetuam , & rem Iudicatam, eas Civitates & COMAELUM iuris Imperii non es le nec fuisse, sed pleno jure, atque m solido & integre iureque auisuis & ρrincipatu3 ad Romanam Ecclesiam pertinere. Quamobrem nemo non videt Imperatores , qui Rudolphum sequuti sunt,ciarum Civitatum , quas ille ad Imperium nullo Iure amplius spectare proclamavit, investituras dare non posse nec potulisse. Et sane si postquam Princeps supremus, Im. Perator praesertim, Civitatem vel Castrum aliquod donat, signanter benemerito, subinde illud ipsum alteri in seudum concedat. donatarius semper praeferri debet, tametti concessionario pollellio tradita fuisset, per text. in l. praedia Cod. de locat.
predior. Civit. lib. xi. Galli. prach. obser. lib. 2. Obser. I. a num. I. ad I. Traqucll. de nobiliti cap. 37. num. 16. &qui sequuntur Sixtin. de regat. lib. I. cap. . num. 'SOlorzan. de sur. Indiar. lib. 2. cap. s. num. I i. cum singulare sit in Ptincipe, ut per
eius donationem dominium ipso jure transferatur, & secunda concellio dicatur facta vel ad importunitatem impetrantis , vel per circumventionem de falsam suggestionem , vel ex eo, quod Princeps prioris concessionis fuerit oblitus. Haec praesumptio est suris Ac de jure , adeo ut contrarii probatio non admittatur, quamvis posteriot concessio facta sit motu proprio ex plene cumulatis per eundem Galli. d. olis num. 2. Dedecet enim Principem justitiae fontem revocare quae dedit. linnio illi convenit unum habere calamum & unam linguam , ejulque dispositionem ab omni malitia de diminutione remotam . neque aptam ad circumvenien--dum vel fallendum aliquem , scd recta ac bona fide ornatam , ut prosequitur Galli. Ioc. Cit. a n. s. ad 7. Nemo autem non videt quid dicendum sit de Civitatibus non
ab uno, sed ab Omn: bus fere Imperatoribus a Carolo Magno ad Rudolphum l. usque, Ecclesiae Romanae imperii Occidentalis Be Caesarum matri donatis, immo restitutis sub juramento de promissione recuperandi eas , quas alii invalis ent, & quidem de donatis cum aisensu Principum Imperii & deinde in diplomate Rudolphiassertis tanta solemnitate per modum recognitionis vetitatis fic declarationis edicta
Iis ac perpetuae, jampridem de dominio, proprietate, Principatu & d tione Sodis Apostolieae Si successores Rudolphi I. protestatem ullain habuissent easdem Civitates in seudum cuilibet dandi, non solum recta & sncera fides & calamus & una lingua imperatorum non fuisset, sed mala fides, diversa lingua de Pontificum ci
cumventio ante intersuisset: quod dicere aut cogitare nefas est. Ideoque quate-uus Investitura Caroli 1 v. anni i3s . vera ellet, cum tamen de ea & ceteris non
levis suspicio dubitandi urgeat; tamen vel Carolus circumventus fuisset, vel ad imis Portunitatem concessisset vel oblitus eorum, quae pridem pro Sede Apostolica dixerat raut verius ignorasset Rudolphum I. in suo diplomate ιn perpetuum, oc ad perpetuam rei
77쪽
memoriam declarasic COMACLUM non ad Imperium, sed ad Sedem Apostoscam
pleno jure pertinere : quae praesumptio, si, ut Gaillus ait, non admittit probationem in contrariuna, quando prima donatio dc secunda concessio in laudum ab eodem Principe manarunt, multo minus admittere debet quando, ut in hoc casti, secunda con cesso profluit a Carolo iv. ab anno I, sq. nempe octoginta annos post ultimum duploma Rudolphi l. Quis unquam dicet tunc memorem fuisse Carolum hu)us Rudo phi Constitutionis Quis eum scivisse COMACLUM a Rudolpho Romanae Ecclesiae in perpetuum adjudicatum t Quis enim putasset sibi licere actum Rudoiplairescindere tanquam irritum, erroneum, iniustum atque vulgatum a Rudolpho decepto per Summos Pontifices Etenim haec omnia colligi necesie est ex Investitura Caroli Irisi concludere velimus eandem ex certa scientia factam contra jus jam inde Romanae Ecclesiae quaestum in COMACLUM, & contra dominium in eam jam translatum. Sed nemo rationis compos haec facile assirmaverit: nemo scit aut revelavit quo Pactoea Investitura prodierit, & praesumptio iuris dc de jure urget, potius Carolum fuis Iocrcumventum &ex falsis suppositis seductum, vel, ut honestati impetrantium parca mus,cundem ignorasse vel oblitum eorum quae praedecessores & prae ceteris Rudobplius I. verbis clarissimis edixerant de COMACLO ad dominium & proprietatem Sedis Apostolicae pertinente. . 3. Haec satis superque essent. Verum illud etiam dicendum , Carolum IV. anno Inu stit tae confirmasse Ecclesiae Romanae donationes praedecessorum Borum, & declarasszize, bi per concessiones factas ab Henrico VII. & a Ludovico Bavaro & per juramenta fideID pugnant ratum praestita iisdem a Civitatibus jam donatis Ecclesiae Romanae , nullum praeludi- .r,a- , Cium ir Ogatum Romanis Pontificibus, ii imo omnia homagia, recognitiones, Occ ν-.ssolum pationes seu concussiones ab eisdem factas illum revocasse.& confirmasse Henrici VII. A . Avi sui literas, eorum tenore adducto, in quibus Rudolphi l. Imperatoris jam factπdonationes & concessiones Ecclcsiae Romanae nominatim probatae fuerunt, ut videm est apud Dominum Abbatem Fontaninum pago.& Dominum Zacagnam pag. 4 Moi. Qvqre si Carolus jurejurando nullas, insultas & violentas declaravit Investituras dc concessiones Civitatum, quas imperatores ta Rudolphus praesertim Ecclusiae Romanae dona erant, factas ab Henrico VI. de Ludovico Bavaro praedecessori tuis .iis. CaSque Caisavit re revocavit, jam fatendum cli eius quoque concellionem COM MCLI anno praece lenti Estensibus, & alias quoinodocunque ab ipso factas , irritas socisse, utpote contrarias Bullis donationum Rudolphi I. & Henrici VI l. maxime dum easdem surmurando confirmavit. Haec en:m confirmatio donationis Rudolphi line ulla immutatione aut diminutione, mandemina facit Camlum IV. factum Rudolphinon impii gnasse, immo probasse, quemadmodum egerat hicnr.ciis ejus Avus uJuSliteras sui, propriis inseruiet. Pugnant autem inter se, Investituram COMACLl Estensibus datam salvam haberi, & donationem Rudolphi, in qua COMACLUM ad
Ecclesiam, non ad imperium spectare decernebatur, posse pro vera EU legitima reputari., Adducitur etiam Carolum IV. anno is 6t. alia in Investituram COMAC Ll co Ali, irio stl cessiSse, nimirum post juramentum mox memoratum. Sed cur Est enses adeo sollieitituta COMA- fuerunt, ut ab imperatore intra spatium duodecim annorum unius ejusdemque Civiae . 'iv. latis binas investituras impetrarent, non intelligitur. Res sane non modicam suspis Esthi sibu, cionem ingcrit , paterque ex his Investituris Estenses earum primam pro certa non data. refelli habuisse. Et tamen Carolus iv. anno 1ι6A. ut morem gereret Urbano V. id postulant
vulgatis iterum literis Hemici Avi, in quibus factum RudoIphi probatur, iisque denuo confirmatis, iterum omnes eas Civitates & Provincias ad Ecclesiam Romanam pertinere sentetula declaravit, pronunciavit, recognovit & finiit, & quidem spectate cum omni plenitudine & plenissimo jure, decernens omnes occupationes & invasi nes & concessiones aliter factas tota illa aetate, qua Romani Pontifices extra Italiam exulavcrant, nempe usque ad annum Is s. irritas esse, nulliusque momenti, asserens etiam, eas omnes Civitates de Provincias se dimissuriim libere, dc nullo unquam tempore occupaturum vel occupari permisiti rum , uti legitur in pag. 61. dc 63. Domini
Zacagnae. Quamobrem rescissa & irrita facta est praecedens COMACLI concessio r& Carolus IV. aut scivit aut ignoravit COMACLUM in diplomate Rudolphi,& per consequens in literis Henrici Vll. illius confirmatoriis inclusum. Si scivit, jam h bemus per contrarium actum, quo is omnes Civitates in eo comprchensas dimisit. atquc
78쪽
atque etiam occupatas; imo dum neque se occupaturum, aut ab aliis otcupati petis missurum spopondit, eam concessionem tunc abrogatam. Si ignoravit, quod praesumi omnino d. bet, uti jam diximus, haec secunda, fuit concessio supervacanea & inanis. Nee novi aliquid afferimus contra Si renissimos Estc nses asi et os huiusmodi clande. stinas investituras obtinere, ut inde dominium Sanctae Sedis intervertere meditarentur : nam Pigna, e)us nobilissimae gentis fastorum Scriptor, refert Investituram Maria chionatus Anconitanae Provinciae ab Othone IV. Estensibus datam, cum tamen palam sit eosdem Marchiones ejus Marchionatus investituras a Sede Apostolica ab antiquis. sino tempore accepisse,&Fridericum II. Ottonis Iv. successorem eum Marchionaiarum, eamque Provinciam, Rudolphum l. etiam, Henricum vi I. & ipIum Carolum iv. ad Romanam Ecclesiam pertinere recognovisse & surejurando assirmasse. Sed eandem Investituram & reliquas adductas vel adducendas ex Archivo Estensi extractas Apostoli ea Stides non admittit ; tumque solum eas pro vetis habet, cum ui Regellis imperialibus in Archivis publicis imperii servatis easdem reperiri cognoverit. Sacro sancta enim ea affirmat, nec tenetur credere scripturis eductis ex Archivo Principis, qui est vastillus Imperii, cujusque maiores fuerunt etiam Romanorum Pontificum eo tempore, quo Investit ras praedictas habuisse dicunmt. Idque factum scimus cum in ter Carolum V. Alpi onsum l. 1 ucem Ferrariae & Clementem v II. limilis res agere. tur , tunc enim partes convenisse scimus credendum Scripturis non ex Archivo
Estens, sed ex illis Romanae Ecclesiae & imperii extrahendis, teste Cardinali Pallavicino in histor Concit. Trident. nam vastalli Tabularium non est legale, nee probat contra supremos Principes. Demum ut tempori parcamus, videnda sunt quae Domi. nus Zacagna a pag. t43 ad pag. Is9. Dominus Abbas Fontaninus in Dominio Sanctae Sedi, in COMACLUM a pag. II 3. ad pag. I98. referunt: cas enim vel apocryphas vesine istaces aut clandestinas& ΟQitanter aut ignoranter datas omnino concludimus, atque adversari iuramentis praelitiis, confirmationibus donationum praecedentium factis ab iisdemmet Imperatoribus , qui investituras dedisse dicuntur. Illud vero no tandum est, Estenses Pontificum iussis, diris & interdictis perculsi , quod Comaelen Ghus vel talleas de vectigalia imponerent,vel sal in eo territorio legere auderent i publi eis etiam tabulis exagitati , in quibus Rumani Pontifices eos COMACLUM in Dii dum ab E. clesia Romana detinere manifestum secerant, & tandem per Clementem Vili. COMACLO privati ipsi nec scriptis, nec ii Ilis ad has Investituras unquam com fugerunt nec eas produxerunt. Immo nec ad Magistratus taperii Pontifices evoca runt , sed ad Tribunalia extera Gallorum, verentes proculdubio, ne si earum nomen a Pontificib)is auditum fuisset , vicariatu Ferrariae privarentur. Quantum ergo obesse possint iuribus Pontificum hujusicemodi investiturae sub pallio celatae & clam ha
bitae, nunquam spacio plurium seculorum adductae, & quarum nomen niis i iam au. duum fuit, iam viderint qui eis tantopere confidunt. Sed neque earum mentionem uIlam fecerunt scriptores illi, qui singulos actus s. s. reserunt, quos Sigiis diis N Fridericus II l. Imperatores in Italia gesserunt, a qui- et' ἡ 'μ ηbu, de COMACLO Estenses investiti filisse dicuntur. suntque ex iisdem Scriptoribus, i, ist ut qui solemnitatem Investiturarum , quas ii Imperatores Estensbus dederunt, fgilla M. Fiidem olim describunt reserentes nomina Urbium & locorum, Castrorum etiam, vexilla pro singulis Urbibus designandis elata , nomina per narum, quae interfuerunt rei, & mi. reiiciuntur.' nucissima quaeque narrarunt : siquidem solemnitati aderant, & tamen COMACLUM nusquam ab iis proditum est, aut ejus nomen auditum, quando tamen nomina Rhodi gii & C istiorum inferiorum accuratissime expressia leguntur. Quare non sine fundamento nimium quantum dubitare licet de iisdem Investituris vel saltem assirmandum ideo COMACH nomen palam suppressum, non sine impetrantium arte, ne Romanis Pontificibus ea res innotesceret. Carolus V. dicitur & ipse similem Investituram Herculi II. dedisse,quando Ioannes Et pius, qui praesens aderat,& sigillatim scribebat in Diario suo quae Carolus gerebat, refert hanc investituram , nominatis Civitatibus& Oppidis, COMACti nomine supprc iso, & tamen meminit Castrorum Ruheriae &Carporum , quae Oppida cum Civitate Epistopali COMACLO non sunt comparanda. Sed praeterea Carolus ipse jam ex libellis ipsi ab Alphon I. Estensi inscriptis, responsisque a Sede Apostolica datis,in litoris quoque Julii II. satis agnoverat Sedem Apostoli. cani COMACLUM sui iuris asseruisse, neque Alphonium id negata, de a Iulio illi inter.
79쪽
dictum sal COMACLI legere , jussisque Iulii Alphonsum paruisse. Postea cum Ha
driano VI. cum convenilse, unum Pontificem sal COMACLI colligere posset quae uti alibi diximus, ad supremum dominium Ecclesiae referri tantummodo queunt. Haec omnia sciebat Carolus v. cum Laudo suo Mutinam , Regium, Castrum Ruberiae Se tignotae Imperio adjudicavit, non vero COMACLUM. Immo pactum illud, quo cautum erat, ad solos Pontifices sal COMACLI legendi potestatem spectare, servandum esse dixit, quemadmodum in hoc Conventu ostendimus. Duces quoque ipsi tam in indetum pactis , quam in ipsis actibus COMACLI gestis nunquam se Comites aut
Dominos CUMACLl inscripserunt, neque hoc titulo ante rem vitiatam unquam uti consueverant. Ex his palani fit, priores ex his Investituris, quibus pollariores ni . . tuntur, clam habitas, nunquam palam factas de ab Imperatoribus pro nihilo reputatas Dille, potiusque usurpationis, quam concessionis nomen mereri, tanquam re non: , cognita, tempore quo Caesares hostes erant Romanae Ecclesiae, & pene omnem ejus ditionem invasierant; Pontificibus Romanis non auditis, immo ignorantibus datas.
Universa etiam Italia nunquam agnovit aut scivit Ferrariae Duces COMACLUM poΩsidentes & jullis Pontificum etiam COMACLI parentes, dominium supremum COMACLI ad Caesarcs & Imperium retulisse.
: DISCUSSIO ILSuper Articulo li I. de posivisione COMACLI penes Apostolicam
.tierim probatur, Co ACLENSES A stoica Sedis Imperio pamus anno II 8. 3279. ρο ρσurea
tibi vi usue adpriis κm Eerraria moriatum per Glenm a Sede Aristatica ι Gratum: σ re stondetur objectu.
q. r. πNy sessione diei 1. Octobris I 7io. ita respondit Reverendissimus D. Archiepiscopus Athenarum iis, quae in Conventu diei is. Septembris cumulaverant Excellantissi
bili i=io. mus D. Legatus Caesarcus & Illustrissimus D. Rcgcns Caroelius ad probandinii Romanam Ecclesiam post diploma Rudolphi non possediti e COMACLUM
l. a. Alebant autem non constate anno I 27 q. quo editum fuit diploma Rudolphi s.co MA- COMACLENSES Romanae Eccletiae dominio temporali paruit Ie : quod tamcn adoc, is L . vetuitur historicae veritati. Rubeo adductae in Conventu diei ii. Septembris, qui eles Roma lib. o. pag. 4yg. prodit, anno I 279. COMACLENSES denuo iurasse delitatem, obse ia ' , o obedientiam Ravennatibus se praestituros. Cum itaque cx eodem Rubeo istio is, ,. lib. 6. pag. Α ε. atque ex ep stolis Nicolai III. aliisque praepositi Soliensis Ablectati Caesarei ad Ravennates scriptis, appareat Ravennates anno I 278. iuramentum ςdelitatis praestitisse Romano Pontisci, hinc in eodem Conventu educi a firmavimus, COMACLENSES Ravennatibus tunc fidelitatem iurantes, eandem Sedi A postolicae Rave. iliatum Dominae supremaejuraste. Ruit autem quod traditur de Ravennatibus, illos nimirum C ACLUM ab Imperio habuiste: nusquam enim gentium id con stat : N Rubcus, qui singula ad nauseam usque adnotavit, nunquam ausus fuit hoc affirmarc. Nec quicquam facit Ottonem IV. Fridericos I. & Il. Hemicos Caesares Archiepiscopis Ravennatibus C ACLUM deditis. Nam in Conventu, qui seiaque tur, eritque diu V. Octobris probaturi fiamus diplomata eorundem Caesarum non sitisse invesituras, ut eas male appellant, sed simplicia privilegia confirmantia jam habitas donationes factas Archiepiscopis per Romanos Pontifices, ut inde in in tibus Italiae tunc vigcntibus Ravennates Archiepiscopi possent bona Ecclesiae sub Imperiali protectione tueri. Ravennatibus Civibus de Reipublicae Ravennatium nil commune cum Archiepiscopis erat, & concesso illis facta contra Ravennates clamabat , nam ii non potuit lcnt sibi usurpare dominium, quod Caesares Ecclesiae Raven nati dedissent. Ergo iuramentum Ravennae praestitum a COMACLENSIBUS, quod quidem fuit juramcntum Desilaus, obsequii, obedirntia, uti Rubeus testatur, de non citcntelae limplicis, ut sine teste de perperam dicitur, adscribi non poterat co cessionibus Caesarum , quibus illud adversabatur. Haec cum clarissima sint, probant, COMACI ENSE, ab anno i 1 9. ad annum ra83. & dein ad annum I 297. subsectos Raucinatibus, qui nullum prorius titulum a Caelare obtinuerant, Per organum de medium
80쪽
megium Ravermatum, sudiectos iu illi Sedi Apostolicae ex regula sevdali, quam falsum
est impii gnari a Card. de Luca de leustis disic. 6o. num. l3. ubi nil prorsus super hoc scribit. Haec vetitas colligitur ex pacto, quo sese Ravennates Summis Pontificibus dederunt, qui iis permiserunt ut sibi Rectores eligerent, vectigalla, & portorium exigerent , o maerent eos, qui in Rσvennati ditione maleficia perpetrassent. Quae itaque Ravennates gesserunt seu vectigalia exigentes, seu Rectores eligentes, vel crimina ple- flentes in propria ditione, & sic COMACLI, gesserunt, ex permissione Pontificum re ex pacto in deditione ipsa expresso. Ad evertendam rei veritatem hucusque adductam, quamplurima in unum con - fmiscentur, quae adversarios nihil stat parum juvant. Repetuntur concessones ab Imperatoribus Ravennati Eccletiae praecedenter factae & diplomata , in quibus ajunt MACLENSES subditos Imperii appellatos. Sed haec cum pertineant ad articulum de possessione ante diploma Rudolphi, &adsessionem diei'. Octobris illuc ea, quae in
hae sessione adjecta fuerunt, discutienda remittimus. Ibi enim quaecumque argumenta Opponuntur exsutilata patebunt, cum diplomata non contineant investuuras aut conet ones studatis, sed privilegia illa, quae Caesares ea aetate Ecclesiis sere universis larugiebantur sub protectione sua recipientes Castra, Urbes, praedia, de bona privata, etiam a privatis concess I. Praeterquam quod maxima pars prodiit temporibus illis, quibus Caesiares in schismate vivebant, hostesque erant Romanae Ecclesiae, Urbes ei donatas a Carolo Μagno, Ludovico Pio, cunctisque successoribus contra Iuramentum ab ipsis praestitum invaserant, easdemque Urbes ac Regiones, quas ante diploma & in ipso di plomate Rudolphi Imperatori assus est ad Ecclesiam Romanam spectare, abrogato juramento pet eas Cancellai io suo indebite praestito. Quare ad rem universam coniundendam non merentur adduci actus aut erronei aut abrogati, aut hostili tempore&ia schismate gesti, aut privilegia de probationes meras praeseserentes. Sed & alia congeruntur , nempe juramentum anno iis . per COMACLENSES F. 4. Ravennatibus datum , aliud Polentanis , anno rhy . aliud Estensibus t Izy. At nos e Luudisputamul de posscssione post diploma Rudolphi, de adducimus juramentum fidC- Raurati se litatis & obedientiae per COMACLENSES Ravennatibus praestitum anno 127'. imis Drrariae pa- mediate post diploma Rudolphi, ec non Miud anno ixs . ante illad datum, de quo ', his Pynihil omnino. Potentani Cives Ravennates , Saninae Sedi suberant, de ii, qui anno miuioparui A Iog. nomine Clementis V. Ferrariam a Tyrannis invasiam recuperarunt, uti ex R heo in Conventu dici 2I. Septembris probatum est, qui etiam anno I 278. una cum aliis Civibus Ravennatibus fidelitatem Ronianae Ecclesiae, revocato juramento, exhibito in manibus Cancellarii Rudolphi I. juraverant: & si quid praecedenter invaserant uti potentes in motibus illarum partium, etiam dimiserant. Estenses vero quo pacto occupaver. ni Fetrariam dc COMACLUM , atque COMACLENSES in deditionem anno 1323. attraxerint, quando jam pulsis militibus Roberti Rogis Ferratiam invaserant, nos retulimus in Conventu diei is. Septembris, ubi satisfecimus
iis, quae nunc mirum in modum confusia recitantur. Id unum lure negare nemo
unquam potetit, nempe COMAC LENSES sub jurisdictione Ravennatilina ab anno
I17'. statim a dato diplomate per Rudolphum, ad annum usque I xy7. filisse: dc sic sub jurisdietione 6c dominio Sedis Apostolicae , cui tunc parebant Ravennates, qui ex permissione Pontificum in ditione universa Ravennati, cujus tunc erant COMA-CLENSES, cam iurisdictionem exercuerunt, ut toties jam diximus. Idipsum educitur ex diplomate Rudolphi I. in quo solemniter declaratur& recognoscitur, Ravennam & COMACLUM , aliasqite Urbes ibidem designatas ad Ecclesiam Romanam pleno jure, insolidum Be jure disionis oc principatus pertinere : quod idem est, ac fateri, COMACLUM jure proprietatis & possessionis tunc ad Romanos Pontifices spectasi
se, quod centies probavim . Hoc evidenti argumento exagitatus eruditissimus D. Regens Camellius, respon- l. s.
dit in diplomate Electorum Imperii ea verba Heno jure, in solidum, o jure principatus, P pi' RHardi unu desiderari. Sed in diplomate Rudolphi ea verba diserte exprimuntur ae pro- ia, bant consessioncm & recognitionem solemnem Caesaris , di quidem Caesaris illius, MACLuic
quem Austriaca Augustissi ina Domas auctorem suuin agnoscit. Electores autem non debebant omnia verba, clausulas & confessiones emissas & enunciatas in di- ba, eonia
pluiuate Imperiali repetere, ae satis fuit eos consensisse, & quidem diplomati,