장음표시 사용
151쪽
in iustitiae gratiam. At de Me instari. IV. ubi de di
rentia, quae novam interis veterem Legem intercedit, proposito disseremus. Resolvuntur argumenta adversus visertion. II pugnantia. idquid antiquiores haeretici cum Marcione, Fausto,
nichaeo, CFelice ad cavillandam Legem veterem protulerunt, ex his sere capitibus depromebant quod Lex vetus contineat praecepta Caeremonialia, Iudicialia virtutibus moralibus contraria quodque qua promissionibus suis, qua e missione Capprobatione gravissima scelera laverit unde, Scripturarum etiam usi testimonio, inserebant latam fuisse a Deo
malo, vel ab hominibus. Sed nimirum nihil unquam ab illis prolatum est ejusmodi , quod non abunde diluissent Patres praesertim Tertullianus in L. contra arcton. Augusti nus in Op suo contra Faustiim, pluresque alii per occasionem cum Hieronymo Gregorio c. cum quibus nos quoque idem quoad praecipua talem capita praestare adnitemur, obsedivato, quem commemoravimus, argumentorum ordine. Igituras Praecepta quaedam virtutibus moralitas adversiri eo
tendebant propterea, quia I E Caeremonialibus aliqua praecipiunt Merendum dammoni sacrificium, nempe Lew46 in hirco emissario obse
vandos ritus superstitiosos, ut erat e g. abstinentia a certis eduliis, discretio animalium immolandorum reputandos pro immundis, qui mortuorum cadavera sepelissent Numer I9. Haec vero contraria sunt elisioni, pietati, Ccharitati in
152쪽
D a L. o I v v s. II. Eadem est Iudicialium habenda ratio neque enim
cum aequitate consentiunt praecepta, quibus e g. statuitur rne servus profugus restituatur Domino Deuter a 3. ne pignus
accipiatur a debitore ibid. a. ut anno Jubilaei remittantur debita omnia Lev as ut Rex pro libidui sua in populum
sibi subjectum grassetur Reg. 8.
Resp. ad I De praeceptis Caeremonialibus universe id observa tametsi omnium minutim particulares causas .sem sus mysticos erinare non sit pronum, cum nihilominus juxta Apostolum ex vetus fuerit adagogus in christo, simulque flaura, seu - ra fraurorum bonorum, certum est omnia eo speci se, ut tot ac tam variis praescriptis ritibus, ceu in symbolis quibusdam vitae melioris rudimenta edocerentur Diabarcerentur ab idololatria, Claturi Redemptoris adventus il- praefiguraretur; quae quidem adeo cum virtutibus morallibus non pugnant, ut potius ad earum accessionem plurimum
,'uvent. Sed ut ad oriem suillatim respondeam Famni inprimis, quod de capro emissario asseritur.
Uterque enim hircus citi Leu Cap. sistendus erat coram D mino; super irrumque sors mittenda uterque Deo sanctim candus , licet non eodem ritu unus quippe mactabatur, alterum emitti oportebat in solitudinem , inde in Vulgata n stra dictus emissarius. Nec obest in hebrae legi, Io cu- Ius sors eateri Ara reli hoc enim nomine non damonium, ut cum Origene volunt aliqui sed caprum emissarium, seu ablegaritium esse intelligendum evincit auctoritas Septuaginta
Interpretum, communiter Patrum antiquorum cum Hier
153쪽
vindicetur, Patres ipsos audire uverit. Ac Cyrillus Alexand quidem L. 9. contra Julian haec scribit Sortes vero, nomina tircis quidem Dominus , seri missarius; non erum Damon dimitti jussit eum, esset immolatus,
sed ipse potius inctus est missarius, quod a mactatione dimissus quemadmodum Dominus ictus es illa, pii immolabatur. De Icriptus autem ii per virumque iurisius unus, ta moriens pronas sciuidum caram, O mortem siperans secundum Divinitatis naturam. Emittebatur autem in suum, qua solitudine inculto solo spatur Gentium Arilitas de Cyrillo con sentit Theodoretus quaest aa in Levit ita arguens: Qunne, , Non adorabis neque servies alteri Deo praeter me, Daemoni cuidam parem dari jusso victimam ' comeniebat ad ver
rere, Deum etiam illi ' hircum, qui inmittitur, sterris isssisse, sumes enim, inquis, hircum vivum coram Domino, ad exorandum super eum, Qui mittatur in solitudinem. Hoc
aurem sitis innuit, quod Hircus ipse nussis Eminurius, ut qui
emutatur in desertum. Interjectis quibusdam demum conci dit: Non igitur Deo cuipiam aut Daemoni mittebatur; sed ambo quiatim serebantur Deo unus mactabatur , alter autem absumptis peccatis populi in solitudinem emittebatur. His non absimilia habet Augustinus Quaest. s. in Levit. Quae praeterea ad hujus argumenti notitiam faciunt, praeter alios, praesertim Scripturae Interpretes, utiliter consules Natalem Alex. in is . cci Veter Testam in IV. Mundi aetatem Dissert. 3. Art. q. f. 6. Perperam quoque superstitionis argui abstinentiam a certis cibis, discretionem animalium in Sacrificiis, aliosque id genus ritus, constat ex iis, quae . I Is. Ii8. dicta sunt.
Quae ipsa ut exemplis aliquibus confirmemus abstinendum
154쪽
erat Iudaeis a milvo aqvila, caeteriret avibus rapina victitantibus ut perstringeretur foenoratorum rapacitas, cujus hinam sim bola. Abstinendum ab animali non reminanter in monerentur de nando ut escarisissensit animal enim
jusmodi escam in venirem trajiciens, qui eam ad os trahat dentibus comminuendam, in typus emini, qui a cadinali sensu abrepti iritualia non meditantur. Vacca usi Num. 39. praecipitur immolanda ut prohiberetur eius cultus apud aegyptios receptus cum pelle, carnibus comburenda erat vii Idololairae immarum reliquiis abutebantur e dem extra casti a educta Christiam extra portam passum prae
figurabat ejus vero sanguis contra bres Tabernaculi asper ' sus Christi sanguinem conscientias nosti as emundantem, o latumque pro nobis Patri in litrum. Ex his de reliquis id genus ritibus facile erit judicare. Neque haec arbitrarie di-ba putaveris hunc nominatim in Vaccae sacrificio typum agnoscit ipse Apostolus ad Hebr. 9 CI3. universim vero inritibus quibusvis Mosaicis figuram Christi doctrinam morum symbolicam. Eadem sentiunt Patres CScripturae late pretes cum . Thoma T. a. u. Io I. Ioa. Negandum denique, ex mortuorum sepultura contractam fuisse vel legalem immunditiam pietatis imo istud in Lege veteri erat ossicium, in Tobia summe commendatum Tob. I.
Ia. Id verum, in aliis casibus ex contactu mortui Cut habetur Num i9. inductam suisse legalem immunditiam haec interim non erat peccatum, sed irregularitas duntaxat id efficiens, ut pollutus arceretur ab Merendo Sacrificio. Legalis porro haec de exiere immunditia figurabat immunditiam ii
ternam, quae ex peccato, ejusque quas contactu in animam inducitur. v
155쪽
universim aequi Time constituta esse nemo non intelliget, si ad summam Dei in regendo auctoritatem, causasque comparate ad populum illum in filia pronum plane rationabiles animum advertat. Ita profugus servus non erat restituendus Domino, ne sorte ab irato occideretur praecepto igitur hoo consultum est vitae servi. Pignus a debitore accipi prohibetur in gratiam pauperum pronum enim erat hos opprimi ,
si necessitate pressi ad pignus dandum obligare in Anno Jubilae omnia, etiam agri, ad priores Dominos revertebam tur ut certius eritaretur rerum .dominiorum confusio quae facile sequi poterat, si agri non redirent ad priores Dominos , tametsi debitores. Atque haec mi de tribus primis in Object allatis. De iure Regis, quod ultimo opponitur ita habe. Quamvis regimen monarchicum ex se sit persectilin, sicile attamen in tyrannidem degenerat ob magnam remansis potestatem, nisi praeclara virtus eum coerceat. Cum igitur Judaei no dum essent in virtute firmi, noliti eos Deus principio vibernari per Regem, sed Judices duntaxat de seniores; unde importune petentibus Regem, non tam propitius, quam dignatus concessit, simul eis per samuelem Maenuntians mala
ex hoc regimine obventura. Itaque ut cum aliis notat D. Thom. I. a. u. I 5. Art. I. ad s. illa I Re 8. Samuelis nomine Dei ad populum loquentis verba, Hoc erit Ius RGgis filios vestros tollet c. non sunt intelligenda de jure Regis legitimo, quod ei institutione disina competeret sodmagis ait S. Doctor praenuntiabatur usurpati Regum, quasi Ius iniquum consituunt, in Frannidem degenerantes , Iubditos depraedimes filios videlicet eorum tollendo, Comnia bona in suum privatum commodum convertendo. Hunc esse verborum sensum prodit ipse contextus Scripturae cit. C. 8. Disitia ' Corale
156쪽
probarent memorati haeretici, his potissimum momentis a tutationes suas adornarunt
I. Concupiscentiam aiebant rerum temporalium lavit: nam Deuter z8. mandata observantibiis in mercedem mera temporalia bona promittit, abruidantiam videlicet stuum tedirae, pecoris M. II. Fovit cupiditatem vindime per legem talionis Exodiar . dum item Exodi et r. cum Amalecitis perpetuam inimici, fiam haberi voluit.
III. Fovit concupiscentiam carnis per concessam pol gamiam, libellum repudii, accessum ad meretricem, imo de sonsau uineas quibusdam permissum.
IV. Fovit denique Casia promiscue scelera, cum in Lege veteri complures eorum magnis elogiis celebrentur, qui variis, gravibus flagitiis polluerunt, ut sunt Loth, Isaac Iacob, sua, David, salomon M. Resp. ad I Peculiare id erat divinae providentiae erga
rudem Iudaeorum in via virtutis infantiam consilium , ut pro- . missione temporalium contiuerentur in ossicis cum nondum universim satis idonei essent, qui toto se se animo ad aeter
na praemia erigerent. Promittebantur ergo illis temporalia, at solum ut media observantiae ab iis obtinendae opportuna: non autem in praemium finem ultimum, in quo conqui scerent. Neque istud ignorabant illi unde Ps. I 43 improbantur, ut beatum dixerunt populum, cui hac sunt dicitur contra beatus populus , cujus Dominus Deus ellus. Quin cum omnia Iudaeis contigerint in figura, haec ipsa temporalium promiis fuit figura promissionis aeternorum. An vero istud est caducorum concupiscentiam lavere, Cnon potius perca duc ad aeternum duratura erigere Τ
157쪽
Resp. .am. Poetum steteri distare, eamque me discum.
stantiis aequissimam, non est vindictae cupiditatem accendere rsed justitiam exercere. Atque istud omnino tam de lege Milonis, quam perpetua cum Amalecitis inimicitia existimam dum est. quidem talionis lex Oculum pro Oculo, dentem pro linte c. paulo severior fuit justa attamen, imo, spectat Iud eorum praecipiti indole etiam moderata cautum quippe illa est, ne in vindicanda injuria modum excederent. Unde Augustin. L. I9. contra Faust C as oculum pro culo non fomes, Ied limes furori. est; non ut id, quod sopitum erat, hinc accenderetur sed ne id, quod ardebat, ultra extenderetur, imm*us. Nec Christus hanc legem damnavit Rclabrogata illa, mitiorem duntaxat constituit, dum Matth. s. di, ceret Atabiis, quia sictum est, dentem pro dente c. in uem se vobis, non resisere meso AEquinii num pariter errat, quod perpetua in Amalecitas hostilitas imperata sit in poenam
videlicet gravissimae injuriae , quam Israelitico populo intulerant, cum ei e a gypto in minissionis terram a matera, vina proficiscenti obsisterenti Et quis hostilitas hae non ex quincunque priveo , si iusto religionis zelo exercendam non a 1 tu e cupiditatem accendendam, sed fove dum potius religionis stulum valuit.
Resp. ad ΠΙ. Quo sensu accipienda sit concessio poIPramiae, libelli repudii, milium eamque justis de causis summa potestate sua Deum fecisse, jam supra L. II de Leg. Nat. . 9 . docuimus. Ex his vero liquet, concessitone ejusmodi non foveri carnis concupiscentiam vel ideo, quod id genus a s accedente divina concessione fuerint quidem liciti
eram illam nihilominus illiciti, & poenae obnoxii.
158쪽
chaei, contra quam ex proposit ac prolixe pugnat Augullin. L. a a praesertim a C. I. ad 63. quiuus locis ostendit, salso imponi crimina Abrahamo, Isaaco, Jacobo, Sarae, pluribusque aliis. Ῥ:iud negamus interim aliquo eorum, quo Scriptura vetus laudat, in gravia scelera tulis prolapsos, ut erat Lot, David Salomon at enim solae eorum virtutes , quibbus praediti erant, commendantur: uspiam autem scelera tametsi horum quoque sacer Codex meminerit imo haec pi .ribus locis reprehendi, ac severiore etiam poena castigari l .gimus Praeclara est in hanc rem sententia Augustini cit. L.
C. s. de incestu Loth praecipue agentis Nos, inquit, Scripturas sanctas, non hominum peccata defendimus. Non scautem de hujus fassi pueta tione futtii us quos hoc Deus no- Ar aut feri jusser: aut factu approbaveris aut ara qμὰ .mius in illis Libris appellentur; ut, si voluerint; peccare non pos*nt cum erso in Literis, quas si Manichaei reprehen δι- , Deus Messasto nullum justitiae inmonium perhibueris, qua dementia temeritatis hinc illas Literas accusare contendunt cum aliis earum locis aperti e laveriantur visus praeceptis.
M prohiberi inde in illinis istari optre Murum Lot
ruu istu sunt, non Auidua Ex his, quae ut jam vidimus objectabant haeretici alis
inserendum denique existimarunt : Legem veterem Deo vero adscribi non posse verum, quam sutilis tota eorum argutatio fuerit, satis docent Responsa. Quo interim errorem hunc, tuerentur amplius, etiam Scripturae testimonio eumdem assi mare connisi sunt Nebant nimirum I. Lex vetus ex parte saltem Moysi attribuitur Malach. 4.
mententore legis Musi; item Luc. a. ubi dies purgatiom dis
159쪽
rs s.cuntur secundum legem o i, matth. I9. de libello repudii Christus ipse, quoniam, inquit, mores permissu Obis dimittere uxores vestras. Integre igitur saltem attribui nequit Deo verum Μοyli etiam, partimque Senioribus praesertim cum ipse Christus Matth. IS. mar. 7. observationes quasdam legales reprehenderit. Ita Ptolomeus cum suis. II. Ezech. o. Deus dicit de Lege veteri generatim: δεώ eis praecepta non bona, judicia, in quibus non vivent; Apostolus ad Hebr. 8 si illud prius Testamentum culpa vacoet, non utique secunia locus inquireretur. Ergo Lecum tus unis sim non bona, imo mala, quia culpa non vacans quis autem talem Deo vero ac bono attribuat res
renda igitur est ad malium Deum, ut volebant Manichaei
III. Eruitur idem ex illis Scripturae locis , quibus Lex vetus dicit vi causa peccati Cmortem adserens quod utrumque testatur Apostolus. Sterum ad Rom. s. ex sus-ravis, inmissi, uir aerioduret demum is ibid. C. 7. Die peccaitum tu erat, sed cum venisset mandatum, peccatum revixit; item Cor. 3. Mera occiau, Spiritus autem vi incat ubi periteram intellisit Lesem. Demum
IV. Non tulit, qui nec serre potuit verita a bonus Deus legem , quae observari non possit talis autem uitam vetus, tam quod hinumera, vires humanas excedentia praeciperet quam γω non daret gratiam, cujus adjutorio impleri pqsset Inde illam Petrus Aestaris vocat Iugum eiusmodi, quod inquit neque nos; neque Patres nostri Portare Potin
160쪽
Resp. I. generatim. Legem veterem esse vero Deo auctore latam, eamdemque bonam ac sanctam Scriptura i stimoniis nos pli contendimus, ac etiam ut patet ex N. IO3. Ia I. a Iaa. vincimus. Cum igitur Scriptura secum ipsa non ' pugnet, loca, ad speciem nobis adversantia, invicem concilianda sunt alioque, quam haeretici velint, sensu eum
nerulac Con niter ad quod principium Resp. II in particulari ad I. Si me argumentatio a
leat , licebit quoque contra Ptolomeum inferre nec praecepta Decalogi omnia esse a Deo, cum Mar. . de praecepto hono- mimi Parentes dicat Christus ' sinis dixit, honora P irem tuum . Unde observa dum praecepta Legis alio inscriptura loco cui Har. V. 8. Naith. Is V. s. Calibi nonimentur mandata Dei, eadem non alio sensu attribui myri a quod eorum Promiapito sueriti Sane in im facti continuo iniussit Deus quam mundavi ei in Horis a c. apud Dicam qui que eod. subjuns tur: ta viuilium in
Ierissem, ut Isbrent eum Donuno, Aut Arvmum, in Domini Eadem igitur lex moysis de Dei hujus quidem,
ut auctinis illius, ut promulgatoris. Nec siliter intelligenda est libelli repudii permissio; prmisit trunc nimirimi Moyses, at non nisi auctoritate divina neque enim humana id separ re poterat, quod Deus. 'rivi - Naith. 19. Quod demum Christus obstri Mitias quasdam Judaicas in Mangelio repre dienclat, ad rem praesentem non iacit agit quippe latum de
illis, quae mere humanae erant nec per Legem, sed traditione luntaxat Seniorum acceptam quasque sit perstilaos etiam cum neglectu mandatorum divinorum obtrudebant Pharisaei ,