장음표시 사용
321쪽
peccath ageret, esse peccatum seu cum concupiscentiam pen catis adnumeraret illud etiam speciatim adjiciens, ad rationem peccati adeo non pertinere voluntarium, mi homo damnabiliter peccet etiam in eo, quod necessario facit quod ipsum Ian- senius quoque opinatus est Vide pro fronte L. notatas Baja
cundum quam non minus certum est peccatum ita existeres, ut , vel justis, si in illud lapsi fuerint, imputetur ac non aliud peccati rationem habere posse, nisi quod voluntaria ac libera fuerit levigis divinae transfremio. Unde, dum DD. orthodoxi in definienda peceat natura in varias abeunt sententias, ut cum e g. alii eam eriplicant per oppositionem cum natura rationali , vel cum noultimo, cum virtute alii , alii cum lege e nihil isthie in ipsa iniercedit dissidii tota controversia ad unam definiri o ni praerogativam pertinet, aliis quidem hac, aliis alia ratio . ne, alioque verborum contextu existimantibus peccati v t ram clarius ae explicatius proponi. Qua in re nobis cum anxie tricari non sit animus satis habebimus, receptis ut plorimum apud D. Scholasticos verbis de peccati natura pro .
Peccatum vi communi , prout a Theolo s coiisiduitur, is libera laetis divia tria line . . . . DUO igitur peccati generatim tanpti naturam consciunt et . 6gis divinae transgremio, transgressionis libertas. Utrumque istud in acti humanora reperiatur, seiungi ncquit actus a peccato atra si vel alterutrum desit, a peccato immunis est. Ris Ac - ..
322쪽
A primum quidem requiri docemur ex Apostoli, intaque ad Rom. . ubi non sic, nec pravaricatio cibid.C. T. peccatum ait se non cognovilla , nisi per legem et ina e tum peccatum mortuum erat , sed cum enis' mandatum, Peccatum revisu ; a sint ergo peccatum dari non posse citra legis divinae, de qua una citi lacis loquitur , pra hic . tionem , seu transgressionem. Eadem Mi mens Patrivn.
Quia 4 inquit Ambrosus L. de Paradii C. 80 peccatum
praevaricatio sep savinatis coelestium inobedientia praeceptorum ρEt Augustinus L. a a contra Faust C. T. peccatum es factum, vel disium , vel concupitum aliquid contra aeternam lagemu ac rursum Onc as in Ps. II 8 si pravaricantes Iunii ut docet P res homnes peccatores terrae, nullum es uolue sine pravaricati ne peccatum nulla es autem praekarisatio ου Idem ovi
cit ratio theologica cum enim lex Dei sit morum regula, sicut fieri nequit , ut amis sit honestus , quin alicui legi divinae
consormetur ita moraliter malus , seu peccatum esse noni rest, nisi ab ea deficiat deficit autem , si sit legis transgresso. Alterum etiam elis necelsarium quis in dubium revocet quando nulla actio idem est de omissione, quae in aestimatione morali amon aequivalet ieccatum esse potest,nisi agenti imp
tari possit, eumque vituperio poena tigilum efficiat prosino autem ejusmodi non est, si transgressio non sat libere ita , ut in potestate agentis fuerit eamdem omittere. Adde universm omnes ad vitan m peccatum obligari pecaearunt igitur non est.
ulla actio, quae non sit libera, cum dari nequeat obligatio ad id, quod agentis potestatem excedit. Hanc jam vero libertatem eam esse oportere, quam indisserentiae dicimus,isthic supponitur ex ea .Theol parte, quae de Actibus hum disputat. Ac merito istud quidem, si vel communem consulamus sensum. Nee Hum
323쪽
6num vi aut id insit , quod vim velle non prohibet e aut id non faciat, quod facere non potest. Nonne is cantant, in montibus pastores , in theatris poetae , indocti in circuli ς, est in bibtiothecisa c. Dein ibid. C. Ia peccari, inquit, reumunere quenquam, via non fecit, quod facere nonpotuit, sum
ma iam Grauis in iis ama. Iure igitur icimal est, pro
di legis dirinae transgresso ad rationem cecin si ita necessaria, ut secus peccatum vel in Theologoriun sensu, e sistere ne a.at, dubitari potest o seqq. cartibiis.
I. Receptui est a lanis, sunsitati, prohibetur inqua prohibita , quia malaia jam igitur ante omnem legem
dantur actus aliqui moraliter mali, qui ipsi sunt peccata potest ergo dari peccatum , quod non sit divinae leo transgressi Aesoninino
II Pec tim id gem Udenarine, uti quis omnχυ entia invincibiliter er 'nea judicans ih aliquo cini obligari, mentiendum, mend ciui nihilominus omittit: quae omissio ut, que non est legis divinae traii ressio , cum Deus nulla re mendacium praecipiat. III. Cum legislator humanus iit alias distum larent ibis obligare possit in conscientia , indubium est, actus, vin nae contrarios esse peccata Dat haec rursim non sint transgresso legis divinae ergo G. . Resp. ad I argumento hoe id evinci unum, posse dari pescatum, quod non sit transgressio laυ divinae positivae r in item
324쪽
aeto a a. Inuem citra alicum legis divinae , saltem naturalis , transgressionein Oojecti nimiium axiomatis sensu sit aluiua esse pro- hibita, non quia ante prohibitionem omnem sunt jala forma
rer, ea. malitia formali peccato propria verum quia mala sunt inchoatis ac Ilia antentuste , hoc est, quia exigunt prohiberi: cum ex ad ris ea, quae dicimus mala, quia prohibita , in seipiis unda nentum non habeant, cur a Deo prohiberi debeant necessario. Vide in hanc rem dicta sparsim L. I. Disserti XL de Leg. at praesertim in Resp. adest. N. s. vos . ad is meas mendaeu omissionem non esi quidem muri Legem Dei. directam , qua stilicet ipsim mendacita precipiat, essistamen contra legem refluom .ua universunobligamur ad sequendum conscientiae iii amen , quod invincibiliter existimatrius rectum. Haec ipsa interim lex refleesa per nunquam obligat ad mendacium verum per acciden ς duntaxat, ex hypothesi stilicet erroris invincibilia , quem Deus non intendit. Unde hoe casu mendacium omittere , esset mere mate mliter observare legem, qua Deus directe prohibet mendacium
e dem contra omissio stat formalis transs'esso memoratae legis resimas quia ali in inquies retensendi is de 'e qui testini vellet amari conationatis, s Dem stilitat illianis prohiberet ' peccaturum ' δή huncis nam assemis etiam eiusmodi ob periculum praesertim illas imitans, lex divina pr
Resp. ad III transgremionem legis humanae simul in sabiem indirecte mediate transgresionem legis divinae id quod ad rationem peccati istis est consule de hoc argumento L. i. Differt. IV. Num stia in Resp. ad HL ' Quae praeiere a peocaio. seu omissonis, seu veniali opponuntur, o tenda extitit ex
325쪽
Libertatem indisserentiae ad peccatum requisitam plura in
dubiit revocare videntur; quia interim argumentum hoc Troctatui de Act. iam est proprium Gilhicque a nobis libertatis ejus nece Isitas non tam propugnatur, quam supponitur, nunc quidem quasi per occalionem haec pauca ctulisse suffecerit.
I. Est quod actus divanae legi contrarius , tametsi potatur oecessario, Duo nihilo nus displiceat , sitque aduo peccatvirun Quod in damnatis animabus non detur libertas ad innittendum Dei odium nemo tamen illud negaverit esse pec quidem proprie tale. III. Quod in Christo adhue viatore meritorii fuerint actus
charitatis , licet in potestate ejus non fuerit non diligere Deum, utpote cujus immensam bonitatem intuitive cognoscebat cur igitur etiam demeritorius actus, qualis est peccatum, dari nequeat, q-mvis ita Pon tur, ut ora iuri non poti ricResp. ades actus eiusmodi displicere quidem Deo ad id quippe satis est, ut actio sit ex se, hoc est , objective materiuster males iidem attamen in sensu theologico non sunt peccatum cum ad hoc praeterea requiratur actionem ita poni, ut
propter illam operans jure possit odio haberi si punisti Qui autem istud' si operant alius imputari nequeat, uti certe imputari nequit, dum ponitur necessario , necessitate scilicet iuuii indisseremiae opposita.
Resp. ad II damnatos per odium Dei, maledicta, aliosque aetiis similes peccare omnino : ut enim haec ex status sui ci mamstantiis morali quadam necessitate faciam, non deest illis ta-
326쪽
3a II. actuum omis onem. Iure igitur damnatis animabus imputantur actus illi ac vel icleo , per se loquendo , redduntur dignaetiovo ac majore Dei odio , quin Gnovis gravioribus suppliciis, nisi forent extra statum viae , in quo uno locus est meritora
sp ad III qua ratione Christias per actum e. g. charitatis mereri potuerit, ex proposito explicari ea arte , qua sIncarnat agitur. Nullac ut difficultati objectae ocrerras, in ponendum est actus stiload substantiam necessarios Christo, liberos eidem suisse quoad actus individuum , ita videlicet, ut hunc numero, eumque axione aliqua perfectiorem, libere elis
'Corollarium De peccato fuit vulgo itur mi A eo. '
FAnimare est lesbmium hoc loco contia receptam peccati definitionem argutari a peccato philosopluco; ne quid μω inde videamur praeteriisse , de hoc qumue quid videlicet fia quidve is sentiendum y strictim saltem dicendum est. I. Complures cum Recupito Victoria haud obscuri nominis Theologi existimarunt, praeter peccatum, quod sit divi me legis transgressio , quodque commviliter Ueologicum dic, tum, aliam etiam , atque ab hoc diversam dari peccatiqeciem
Tale aiebant esse actum moraliter malum , qui naturae ratio' tali & rectae rationi disconveniat, non item legi divinae r acyropterea, quamvis grave peccatum sit, non esse tamen ossem iam Dei dichium idcirco philojbphicum, quod Philosophi sit actus morales expendere cum relatione ad rationem. Qua de re cum An. 1686. Divione in Gallia thesis quaedam a Francisco Nessenter propugnaretur, eadem labiade verbis tamen quibusdam
327쪽
Da is neca τε s. 3 3omussyad Mi vim Cens es delata, demum An. Θω ἐν Alexandro in in Decreto coiitra duas propositi es , ordine secunda, damnata est sub iis terminis, quibus eam inter alias huic Libro praefixas renuimus D. Neque iam suos qui hoc peccati genus absolute dari susti a ci. neant: im complures, laudato Alexandri Decreto perculsi, ne quidem ullo sensu illud Jumheri posse contendiviti Vorum aliis non sit cerium videtur, quo nominatim sensu proscripta sit cit propositio hinc viil ius praecis non putant universim pro
alibi iam esse opinionem peccato philosophico faventem. Ac meam . quidem si requiras sentcntiam censeo inprii is memoratae pro positionis partem primam, qua continetur peccati philosophici mera definitio , non damnari secus, cum copulativa sit, per
inde damnaretur adjecta peccati theologici definitio. Sed nec viter ejusdem propositioita videtur prostripla , nisi ut generatim ii nitur , huncque facit senium in I: Visa Amram is
ή perantem contra rectam rationem. Unde sunt etiamnum , qui cum Platelio doceant, dari posse peccatum mere philosophicum ex hypothesi quanquam haec mea quidem opinione se ipsam evertat, ut ex . se tu patebit in vincibilis omnimodae ignorantiae Dei si videlicet his invincibiliter penitus ignorans Deum, nec ullatenus ad eum advertens, poneret nihilominus
actionem rationi repugnantem , ac propterea ut inicitam , di moraliter malain. m. inuisit interim eo propos hv amnatae sensu. r. ι tum videtur , non posse dari peccatum mere philosophicum.
Quamvis enim . ad breve saltem tempus, non repugnet invi cibilis ignorantia Deiri feri tamen ite luit , ut ne quidem sub
328쪽
pro eodem conscientiae foro proportat obligationem eum vitandi quisquis igitur in conscientia se male agere advertit, non potest non una advertere, agere se contra voluntatem ejus, qui in conscientia obligandi potestatem habeat hic ero cum
solus sit Deus , eo ipso implicite saltem cognos i m. Unde simul colligitur, dari non posse omnimodium Dei ignorantiam,
quae sit vincibilis .culpabilis ; haec enim ux suppomtuos et reccatum nihil autem est peccatum, quod non sit comtra obligationem in conscientia , eamque agnitam quae ipsi cognitio est implicita altem Cconfusa Dei notitia. Quo igis tur inquies nomine peccati reos dicimus, qui cum vinc, biliter ignorant propterea : quia negligentia eorum fit , ut explicita clariore Dei notitia destituantur , quam sibi coinparare dacile omni deberent. Atque haec coninmiter
ad ea principia, quae L. I. de Lege a M. statuimus 1 Paequidem meum modo dictu confisas , maniis patebit, nuhil onmitio esse, quod culpae philosophicae Patro contra Aser sonem, nobis statutam possint arguere.
mcu aut numero asserentia repetenda Quamvis nihil omnino rationem peccati habeat , quod Ma st divinae legi, transgressioci nec tamen propterea Cui fide docemuro par est peccatorum omnium conditio ; hine iam Leut as dictum , pro mensura peccati erit, plagarum
modus. Quanta porro haec si varietas, non aliunde innote stet certius, quam si peccatum in sepere sumptum, ceu totum aliis Digitiae by ora e
329쪽
siqnoa morales, in sim diri ni partes, uni iraturam speciatim designemus tum de generalia quaedam statuamus principia , quorum ductu definiri possit , quae peccata in specie
differant, quando item peccatum specie unum sit numero multiplex. Primum ad quasdam hujus L. controverias u stiones rite intelligendas praeli minarium instar deserv tetri altorum ad reii endas fidelium conscientias, maturo judicio serendam
in sacro Poenitentiae tribunali sententiam erit subsidio.
Peccati generatim sumpti in sua membra divisio.
I. I subie bim, cui imputatur peccatum , aut ipse peccati Lao actus , vel demum te inui opposita spectentur, in
haec praecipue membra peccatum generatim sumptum divide dum est. Ac primo quidem loco in persona , S: Originale rillud est, quod voluntate physe propria ab aliquo admittitur; hoc, quo voluntate physice aliena contramim in alios quoque per viam generationis transfunditur, uti est pecatum Ada .
mi in ejus posteros ransfusum. Personale esse potest pecca tum commissonis, ven omissionis utrumque rursus vel a laese, vel hasniales haec omnia denium mortile, aut em e. e catum e mmi sonis dicitur, quo quis praeceptum negativum, uti
sunt, non occides , non surtum acies δ c. per actum postivum violat omissionis vero, dum praecepti affirmativi , e. g. diliges Do m. Deum tuum c. per actus praecepti omissionem fit transgressio Actua est, quod in praesenti re ipsa comittitura idem autem antea commistum, nondum tamen remissum
ac propterea morsiter, seu in prudenti aestimatione etiamnum persev-ns, vocatur. Quodlibet horam demum, si si contra legem Dei graviter obligantem, est mortale quia sancti, ficante gratia , spirituali proinde animo vita, privat hominem, simul eum reddens dignum odio Dei, toro aeterna Wisiu Ss se
330쪽
contra legum tantum leviter obligantem hinc mortem animae non affert, nee Dei cum lioiani ne amicitiam dissolvit, peccam
rem nihilominus dignum emit levi qua Dei displicentiais
temporali paena. II. Altera diviso repetitur ex peccati obiecto, modo, aut aliquo peculiari attributo. Ita peccatum aliud dicitur spirituariis, aliud carnales hoc pro objecto carnis delactationem habet, per corporis organa consita matur, ut gula , luxuria... illud mero actu interno perficitur, nec ad carnis voluptatum refertur , ut est superbia , invidia c. saepe nihiloininus etiam id genus peccata ut ad Gal. . s. a V. 19. vocamur opera carnis, quia ex aliqua carnis illecebra originem ducunt. Alia
item sunt peccata contra Deum , contra Pr Almum , contra nos
i os prout videlicet adversantur dire ite vel cultui divino, ut est idololatria, blasphaemia S c vel bono proximi, ut furtum, homicidium c. vel bono proprio, ut ebrietas, luxuria&c. Dummenda sint quoque peccata cordis oras, operis 4ri rium conlammatur solo animo, ut odium, invidia Sc. alterum verbis ore prolatis, ut blasphormia , mendacium c ultimum externa quapiam a bone Mopere ut iitrium, homicidium M.
His adde peccata , quae dicuntur propria , quia ab ipso pe cante committuntur aut aliena , quae ab alio scilicet coni missa sunt, nobis etiam consilio vel opere ad ea quidpiam conserentibus. Similiter faciendum discrimen inter peccatum ex ignorantia , ex passone, ex malit a primum fit , dum ex ignoram tia culpabili, non tamen assectatari alterum, dum extentati nisis carnalis commotionis ultro suboriae vehementia: tertium, dum quis, nulla passione incitante, nec ignorantia excusante ulla, plena proinde liberine, saeas ac volati praeceptum albDisitia ' Corale