장음표시 사용
371쪽
Ex quo colligitur Imo, sustineri non po1se Vasqnegii&Ηu
tad opinionem , qua asseritur, contritionem natura sua de in genere cause formιilis abolere peccatun mortale ad , in hac providentia nunquam remitti unum mortale sinu alloci cum gratia ianctificans cum nullo penitus gravi peccato componi possit. II. De peccati venialis remi pone formali non est una ac
consentiens Doctorum sententia. .
Plurimi equidem cum D Thoma contra scotum iurandum Existimant, veniale peccatum non remitti unquam nisi praesentegratia habit uatici quam cis enim eam remissioni huic necessum non sit praeexistere , longe probabilius se tamen non remitti unquam veniales, quin vel infundatur , vel augeatur gratia. Porro asserti hujus ratio inde repetitura nam vel peccatum, ni ale remittitur simul cum mortali ac ium quidem infundi gratiam , ut pote ad remissionem mortalis necessariam , conir
verti non potest' vel remittitur solum veniale hominis justi; quo casu nece isse est augeri gratiam , quia haec remissio non fit sine praevio aliquo poenitentiae actu , qui, cum dignificetur a praeexistente gratia , a Let omnia requisita a m Tendum ejusdem augmonium. Unde in hac sententia ut e tum statuitur, veniale sine mortali non renaitti in eo, qui uir que est obstrictus. Id vero propterea, quod istud fieri oporteret medio attritionis a non justo elicitae, cui tamen haec vi tus attribui non potest cum ejusmodi attritio , ut pote non dignificata a gratia, nec si satisfactio condigna, nec meritum condignum quin eadem nec alio titulo dici potest esse proxima dispositio ad remitsonem venialium , cum nullum trium damentum asserendi , Deum id genus attritioni promisisse eam
Neque tamen ex his quisquam intulerit , peccata venialia
372쪽
que enim intensa sit, hoc providentiae statu cona poni potest cum venialibus eorum igitur causaformulta remiόην eii nequit. At enim , quamvis in hoc uini Thoma communiter D. contra Alensem conspirent, non distilentur tamen dissicile esse
nominatim designare id, quo nunc haec formatis remisso perficiatur. Mihi cum Viva de Poeniti Disp. a. m. r. satis sierit de hoc disjuumve statuere fieri minui istud vel per Ao donationem mere e trinsecam vel per satissimonem c Mid,
nam, a justo percontritionis aut charitatis persectae actus praestitam et vel demum per satisfactiones Christi medio Sacramen torum aut pctuum aliorum supernaturalium nobis applicatas.
Ratio est quia nomine hujus cause formassis id venit , quo1 mundum se componi nequit cum peccato venialia quidvis
autem homun est eiusmodi, ut patet, ergo es III Magis arditum est definire, qua ratione Mallor
mittantur post hanc vitam. Certe rumiit illa omni is est Theologorum sententia, simu g. Victorinum paucos ei adhaeserentes demas, quibus visum , neminem unquam decedere una solis venialibus item Alensem , cujus opinione venialia remit nuntur ante moriem per ratiam finalem citra ullum hominis
mini. Praecipua itaque inter m. controversia est in desse mando modo , quo justis post obitum veniales culpa remitta tur. Quidni id fieri putant in primo instanti separationis iniumae a corpore propter aliquein aetiim in vita elieitum , in hunc finem a Deo acceptatum alii per satisfactionem in purgititorio ab anima praestitam : alii adserunt alia , ut videre est apud Suare de Poenit. Di*. II. Sest Reliquis attamen probabilior est opinio eorum , qui existimant, pecem veniasiaremini iustis post hanc vitam per charisetatis
373쪽
tatis .contritionis perisctae actum, quem anima in primo suae
separationis instanti elicit. Iitu certe quoad substantiam disertis verbis docet Doctor Ang. u. . de Malo, Art. . ubi, Venturia, inquit, remittuntur pos hanc Litam, quantum ad cubpam , o modo, quo remittuntur in hac ita osculae per actum charitatis in Deum repugnantem ventutibus in hac vita commissis. Quid autem vetat hunc actum ab anima primo illo separationis momento elici' profecto cum eo tempore statim conditionem suam clare cognoscat, simulque ei non desint divinae gratiae a xilia, prorsus expedita redditur ad amandum Deum, taetestandas culpas antea admissas. At enim , inquies , nullus in altera vita actus est merit rius aut satisfactorius qui ergo memorata contritio aut charitas ad delendum veniale peccatum conferre possiI Id ipsum sibi opponensi Thom in . Dist a I. u. I. r. a. dein ad
4 ita respondet. Dicendum, quod os hanc vitam non potes efse meritum respes u praemii essentiatii sed respectu alicuuus accidentalis esse potes, quam manet homo in sat viae aliquo modo , ideo in purgatorio potes esse actus meritorius , quantum
ad remissionem culpae veniacis. Conformiter ad quae gravi mimi Theologi existimant, nullum quidem alterius vitae actum esse meritorium praemii subitantialis posse tamen esse meritorium praemii accidentalis, ejusque ad praemium substantiale obtinendum necessarii, lualis foret venialium remissio : praesertim cum in ordine ad hanc anima justi a corpore separata nondum sit integre in termino, sed potius in statu viae aliquo modo. Similiter, ex eorumdem D. sententia, quamvis actus vitae alterius nequeat esse satisfactorius pro mortali peccato : potest tamen esse pro venialibus, cum eorum remissio ad conseque dum beatitudinis praemium si necessaria, atque prorsus con Ais a me
374쪽
De peccati remissonae in statu terras promininae.
ΗΑctenus de peccati remisissione, quae fit secundum les: est, jus providentiae. Certum interim est, haud deelle plures modo alios, quibus in altera providentia, aut etiam in hac per legem extraordinariam peccata re ui possint. At enim qua id nominatim ratione Deus saceret, quis divinare audeat nihil sane de hoc certi , quin nec satis probabille unde tota disceptatio , quae isthic a quibusdam instituitur , eo recidit:
quomodo in alia providentia Deus peccata possit remittera ἰSed fatendum , curas has plus nimio esse anxias, a parum utilesci quid enim opus studiis adeo solicitis rimari illa, quae eventura sunt nunquam , ac in quorum notitiam . tametsi eveniant
aliquando devenire omninoenon possis 3 satis opinor condita huius providentiae Uem Theologo Mit ne sotii. . Verum de illis quoque collibitum est disteptare quibusdam: ne igitur hi Theologiae studioso peregrinam o iiii videantur linguam, .strissim quaedam de providentiae asterius bubus adnotare u
verit. 4a Quaerunt I. an peccatum mortala in alia providentia Deus possit remittere per condonationem mere extrinsecam 'ac etiam
per eandem unum absque aliora Assirma uirumque liberaliter. Ratio init est quia istuὸ nulli adversatur perlactioni divinae, neque excedit ne potentiam cur enim, ceu absolutus D minus , nequeat iuri sitis ad odio habenduina puniendun, pc
375쪽
eatorem libere cedere per decretum mere extrinsecum absque infusione gratiae , aut doni alterius similis Τ Ratio ad Z via sicut unum peccatum mortale est distinctum ab altero , ita di .stinctum quoque jus ex uno Caltero resultat in Deo ς nihil igitur ei, cur non polli cedere uri uni non alteri hoc est, cur non possit cedere uri ad odio habendum iuniendum' minum ratione peccati unius, retinere contra jus odio haben 'di iuniendi ratione a Lerius Certe nunc etiam veniale unum cepe remittitur in alio; 'cur non igitur perinde c. Pro Utroque pr eterea rite arguitur a rem illsone fiensae in O
Quaerunt II. num mortale habituale ab sola te loquendo re 43 mitti polIucitra praevi:im peccatoris retractationem 7 Assirma rursum. Cur enim Deus absque ullo praevio peccatoris actu .dispositione non polis cedere uri suo ad odio habendum illum .puniendum ' Nihil profecto in hoc videtur repugnantiae praesertim cum εἴ hoc providentiae flatu parvulis , nullius dispositionis capacibus , condonetur culpa originalis. Adde rursum ab humanis exemplum et certum quippe est, posse hominem fleo sum condonare injuriam absque omni praecio, actu ostendentiS. Quaerunt in an etiam peccatum, dum astu fit, aut pria usquam fiat , per condonationum extrinsecam remitti possitq6oad jus proximum odio habendi puniendi peccatorem Et illaid denique affirma. Ad supremum nempe Dei dominium & libertatem pertinet, ut titulum ex peccato, quod ait, si sibi oblatum ad proxime odio habentium iuniendunt pops eodem momento non acceptareri id quod si saceret , fieret utique peccati condonatio, de qua quiritur. Ita potest Deus eodem instanti , quo votum concioitur , non acceptare jus eri
376쪽
eo sibi oblatum , atque hoc seni votum omitteres ergo etiam S c. At haec iam sussiciant quando tricis his distineri amplius nec vacat, nec expedit. Si de illis plura nosse lubet , reperies apud Scotum Soto , SuareZ, aurium , Amicum, Lu SQ , pluresque alios.
DISSERTATIO ILDE PECCATO PERSONALI.
Quulsit chwwi is peccatum, 'tu quo reponenda
D peccato Personali acturi ab eo, quod commissoniis dicitur, initium facimus. Est autem ut jam priore Dissert. II. insinuavimus) peccatum perIbiuile, quod quis voluntate sibi physsece propria admittit idemque tum, dum actu fit, fluale dicis let. Porro modus, quo illud incurritur, consistit vel in commisesione, vel omissione hinc Theologis aliud est commissionis, aliud omissionis peccatum utrumqhie ad haec semper vel mortati, vel ventute ac etiani habituati , si post actum physice praeteritum inaestimatione morali perseveret. Unde quo peccati personalis natura integro explicetur , de his omnibus seorsim agendum erit id quod hujus Dissertationis progressu praestabimus, hoc . solum commissionis peccatum in examen Vocaturi.
Natura peccati commissionis & Scholae opiniones
de ejus malitia. L 'Eccatum commissionis est transgressio legis negativae, qua scilicet prohibetur actus aliqui , e. g. surtum , menda cium Disitiro b c orat
377쪽
DR PECCATIS. 3 3 caum' c. Undes, cum ejusmodi lex violari nequeat, nisi natur actus a lege prohibitus, clarum est peccatum conimis sionis eis ipsum altum positiviun legi prohibenti contrarium, e g. illum furti contra legem , Non furtum scies. Neque ullus dubitat id genus actum , si libere ponatur, non posse non esse in genere morali formassiter malum hinc os forum theologicum non excedat disceptatim seque dubitari non potest, per hunc ipsum actum haberi formalam malitiam peccati commissionis cur enim commissio in genere hujus peccati est moraliter mala , nisi quia astris est libere postus contra legem prohibentem Atque in his quoad rem consentiunt omnes. Nihilominus II. Quidam , causas theologicas tribunali etaphyscae sub 46
mittere assueti, ultro quaestontim proserunt. Observant nimi- Tum in peccato commissionis, praeter afum positivum , quidpiam etiam negativi , rectitudinis nempe , seu consormitatis cum lege carentiam, quae ex actu illo resultat. Hinc conir vertendum putant num peccati hujus maliti; formali e cogistituatur per positivum, an negativum Vac alii quidem in primo, alii in secundo, in utroque simul alii eam constituunt Sed atmrsum in abis abeunt parto , ut videre, apud Suarem, Vasque , ali6sque a late lio Syn Theol. Par. 2. C. 3. . . laudatos. Certe, qui corinmissionis malitiam in negativo comstituendam existimant, nominatim in eo dissident, quod aliqui hoc negativum esse velint carentiam rectitudinis debitae actui rati carentiam rectitudinis debitae potentiae, seu voluntati aetiimponenti ude controversia cum sit ut vides mere metaphy-sca , quoad licet , ab ea abstraham contentus de quaesti ne proposita pronuntiare ita, ut pateat, per quid revera habeatur peccati commismonis malitia, ut ut demum sit de eo, quod
illam juxta Metaphysicae principia formaliter constituit.
378쪽
Ma a peccato commisimus propria habetur petiyrsum ausum,ue Haerensi coiera irim molia entem Io Atemur equidem in peccato Gn missione admista dari sor- id am negativa an, quae sit carentia rectitudinis , seu disso
mitas cum lege ; at negamus ad hanc necessum esse Tecurrere,' 1io explicetur malitia peccato huic propria , cuix ea ulli cien- tor habeatur, ac etiam alis intelligatur per altum legi prohi- benti contrarium, eumque intre positum tametsi auorma illa
abstrasti mentem avoces, si tamen , vi nimii Maii ut odicosnito, avocare possis. r Niliarum ut ratione primm firmetur Assertio inimi mi,
peccati ominiinonis natura consistat in libera tran gressione legis prohibet ilis, in eo ut inite propria ac completa ejus malitia reponi debet, quo lex prohibens directe ac jbrmalitre et latur ita ut violario haec imputetur in peceatum atqui istul fit per actum legi prohibenti contrarium , eumque libere, Di me adeo eum praevii legis otii postum quis mim ampliάς racta res ad mentoratanti legis miniuentis Aesamonem 3 ergo propm io completa pereati commissionis nimia reponi iuste: in ipsi Abi contra legem prohibentem libere posito. si ver , istud ergo a pro priori ad formam illam negativam & sui
cienter habetur, Clatis intelligitur malitia iuodqite hinc se quitur ad cnnstituendam illam , aut etiam explicantiam laustra in subsidium vocatur cujuscunque restitudinis privatio tam- ea ex politivo ejusmodi actu ultro resulteto
libris accedit auctoritas . Diomae, qui ipse i ne uno pe 'χvi positivi malitiam abstivi censuit Qu. . de Malo Art. i.
379쪽
rαFit rationem nomen mali certe autem sertur in malum, inquantum libere ponitur contra legem prohibentem , estque ei difformis. Huc facit' illud , suod . a. u. 88. Art. 4. in dicat, peccatum principaliter in voluntate Cejus utique actu conl;ilere S rurium ad Anibal. v. n. r. I. eum, qui Pu mlur pro mali, non Panir pro nihilo, sed propter opus
OBjicitur ante omnia Patrum sensus Nempe Ι sunt eorum non pauci, qui generatim peccatum junt esse nihilum, non ens , privationem Cabsentiam boni. Ita Dinnysius L. de Divin. Nomis C. 4. eccatum non es aliquid, ni priuatio bonὶ Augustin. Trael et in Joan peccarunt non per Deum fassum es, quia nilui si main ascenus L. a. de Fides, peccatum . nihil aliudes, quam privario se absentia boni. mis similia legere est apud Gregorium dira Chrysostomuim, Anselmum c. alitiam ligis. tur peccati no censuerim reponendam in actu positivo. r. ID Doctor Λng. pluribus loeis in sola rectitudini sis boni
privatione doce consistere rationem peccati. Praeterquam quod enim in Iade Nais A r. I. generatim dicat, itatin Ulai, elye aliud. tiuam privationem evus, quod quis nactus es, O defet habere . insuper a. a. u. r 62. Art. 6. in O in peccatio, incluit, duo arrenduntur , siciscet converso ad commutabile bonum , qua materialiter se habet in peccato ab averso a bono iacOyrmutabo es formalis incompletitia ratio poccat quid autem hi Q aversori nisi debito ad Deum convorsonis privatio: unde iam ante ibid. v. 18 Ar s. dixerat, Privationem Os Orma i
380쪽
que enim curae illis erat, ut ex propcsto explicarent,in quo minatim reponenda lit e ali nnili sonis ni alitia Had exaggerandam in genere peccati gravi latui a lati habebant dicere quid propter suam malitiam peccatum sit, seu demum proprio,
seu latiore duntaxat sensu. Ac sane os e laudatis Patrum verbis ad literam acceptis arguendum foret, sequeretur, in pu eat nihil potui vi omnino reperiri id vero nec Adversarius
volet , cum lateatur in peccato commissionis actum positivum esses materiali quoddam , cujus larina si carenti: rectitudinis. Rette proinde iam D. Hieronymus in C. a. Micheae adnotavit, eos, qui peccatum nihil esse dicunt, rhetorice magis , quam
verein proprie loqui caeterum, quo Patrum in praestrui ase sumento sense penitius assequaris, obstruat aliquos eorum speciatim ogisse contra Manichaeos: qui cum docerent substantias dari alias quidem natura sua bonas,
alias natura malas, duo pariter lutuebant enim principia, et humscilicet Deum bonum, alterum Deu ni malum. mque hi Patres, dum dicunt peccatum esse nihil, non ens priuationem &c argu
iusint ad ho minem ducto id his contendunt, peccatum hon e iussantiam, quandam natura malam o quae producenda. Q. a Deo inito minime autem non esse auum positivum, iuumque p-pterea litoraliter malum , quia est libere postius
contra laetem. Satis istud colligitur vel ex Auriistino , acer rimo blanichaeorum hoste, qui ad eorum quaestionem unde sit mesunt contra Julian L. r. ita respondet: lic mala intelligamus:
non esse naturas sed Mitia mi rura es tamen intelligimus, ea nisi ex inquibus S in aliquibus nutum e se nonis se. Idem que rurium L. de persea Justu. c. a. coelestio quaerenti, pece tum sitne anus, an res ' haec reponit fise est messissimi tia , necesse es habeat auctorem; os auctorem habet, jam alter erit auctor alicullus rei, quam Deus, quod cum impii sit, necesse es discre, Peccatum esse assum, non rem. Ob-Disilire by Corale