장음표시 사용
401쪽
troversis partem , quae una ut ego quidem existum ad
veram Theologo dignam de peccati lavitate notitiam peditinet, omnes in eo consentiunt quod peccatum mortale sit iamperiori ordine , ac proinde secundum quid ι. itum, relate scilicet ad nanes offensas contra quamvis creatam digritatem admissas quin etiam communiter Theologi eandem ordinis superiori latena extendunt respectu culparum venialium ore nium, omnis satisfactionis creatae , ac etiam poenae cujusvis temporalis. Quae nostra st de utroque o controversiae membrolantentia, seqq. duae Assertiones dabunt.
Peccatum mortale non es sm lauer infinisum quoad ullam astributi sibi proprirati m. CVm tria sint praecipua mortalis peccati attributa, de quibus prae aliis controveri potest, ratio scilicet ualitiae, rano offensae , Cratio demeriti, quoad haec nominatim , hocque ipso ordine peculiaribus agendum est momentis , quo Assertio generatim facta etiam speciatim comprobetur. Itaque Prob. I. quoad malitiae attributum, inuidem triplici a gumento, negativo videlicet, positivo, a simili Primum petitur inde, quod in peccato mortali nihil sit, quod ejus malitias reddat infinitam. Non enim actus legi dis- .rmis quia haec difformitas in aestimatione morali potest cre-stere in ordine ad id, ut magis imputetur, si clarior sit legis graviter prohibentis cognitio. Non etiam actus ut libere positum rursum quippe libertas major aut minor esse potest ex phiribus circumstantiis, ut certum est Non denique ipsa Dei
402쪽
evidens, in genere moris majus esse malum e g. blasphaemiam quam surtum, injustam occisionem quam percussionem M. Idem innuunt S. Litera pluribus locis, ut Gen. I 3. Sodomita pestimi. erraro peccatores Deo rimis Mech. I 6 vicistisor
res tuas peccaris tuis, Releratius venias risu Ioan I9. Christus ad Pilatuiti, qui me, im vi , ora intactis , -- pe
catum habet conserit a praetri ea communiter Theologi inain complura notant capita, ex quibus haec inaequalitas d sumi possit, ut est e. g. major vel minor dissormitas cum remi rationes oppositio cum virtute digniore vel inferiores, aut cum pharibus vel paucioribus : major vel minor advertentia a
malitiam idem est de nisi, e te minori inus intiuisione d ratione dam illati quantitate, aliisque id gemis circuiristantiis
Quod si autem haec detur peccatorum inaequalitas , Riae adeo unius malitia excedat alteram, hoc ipso jam peccati mortalis malitia non est simpliciter infinita nam ut isthic ex Metaphysica supponitur ratio infiniti proprie talis id peculiare habet, 'ut excedi non polsit in eo genere, in quo est inlinitum hinc
vel ideo , quod Deus e , in sepientia sit simpliciter infinitus,Mul ita solasti Harimotesti
Postremum est a comparatione peccati cum actu ori NNemo scilicet dixerit in ratione bonitatis moralis ullum creat rae actum esse proprie infinitum quovis namque , quantumvis si persectus, dari potest melior alius lotur nec peccati mor
403쪽
uia perinde enim a bonuas moralis actus habetur a conso mitate actus cum lege, ita mortalis peccati malitia a dissormitate actus cum lege; at propterea, quod actus creaturae bonus si conformis legi divinae , ejus moralis bonitas non evadit infinita; ergo nec malitia peccati mortalis, quamvis hoc sit difforme legi divinae. Prob. II. quoad sense attributum , de quo potis imum controvertitur quam in rem satis iii erit pugnare argumento negativo. Nimirum nihil pro χrri potest, unde mortale peccatum in ratione offensae sit proprie infinitum bel enim id s re Dei contemptus secundum speitatus , in quo praecipua consistit offensae ratio vel certe ipsa Dei offensi dignitas inmniti, quod plures volunt atqui neutrum horum est ejusmodi.
Non Dei contemptus nam in hic offensam reddat infinitani, 4r ipsum in suo genere oportet esse infinitum; at non est, Cum peccatum in rationu contemptus possit crescereri ergo nec offen-lam reddit infinitam. Posse antem Dei contemptum in peccato Crescere, quis dubitet quando vel rationis naturalis ductu certum est, eo magis contemni Deum , quo magis com scitur ejus dignitas magis item per peccatum, quo formaliterae expisicite contemnitur, ut est e. g. formale Dei odium quam ecato, quo inualiter tantum .implicite conten nitur, ut e g. per turtum. Id ipsum aperte docet D. Thomas u. a. de Malo, r. q. ubi ad M. nihil prohibet , inquit, quod per unum peccatum malos contemnatur Deus , quam per aliud ; quia nimirum ut ibi d. ad 9 ait quantitas contemptus non solum Menguratur ex parte eius, qui Uenditur, sed etiam ex parte anus per quem contemnitur. Huc faciunt & Scripturae loca sup N. laudata, cum generatim innuant unum peccatum esse altero ma-aus , proinde etiam in ratione contemptus offensae. Non
404쪽
ex ea tamen gravitas offensae ut vocabulis utar apud Scholast 'eos receptis non crescit Mahmetice, sed geometrice tantum; hoc est, non crescii ad aequalitatem cum dignitate ossensi Dei, ut is est in se verum cum proportione duntaxat aliqua cundum mensuram scilicet cognitionis , qua Deus a peccatore cognoscitur. Vixque omnino istud negari potest quando inaestimatione morali non est formalis offensa, si prorsus non cognostatur Deus minor item est Mensa , s haec cognitio sit admodum imperfectari uti ex adverso major, si caeteris p ribus cognitio sit persectior. Quorum ratio inde repetitur quod infinita Dei dignitas eatenus solum ad gravitatem osse De conferat, quatenus peccatum terminatur ad Deum, hoe est, quatenus is, qui peccato ossenditur, est Deus ergo pec- eatum etiam in ratione offensae gravificatur a Deo solum ut ter mino Cobjecto et atqui universim objectili non gravificat, ut est in se, sed tantum ut est in cognitione ; ergo peccatum non gravificatur a persona Dei, ut is est in se , sed tantum, prout est in peccatoris cognitiones at in hac Deus est modo duntaxat finito , cum cognitio in se sit finita igitur Cpeccaritum etiam in ratione offensae a persona Dei graviscatur solum finite. Argumentum hoc si illustratum cupias , utere exemplo actus charitatis theologicae , qui perinde terminarur ad Deum, ab eo tamen non dignificatur nisi sinite, idque ex eadem
Haec omnia , ut vides, congruunt cum momentis priore N. adduetis ac omnino cum his collata satis evincunt , perinde ac peccati mortalis malitiam, ses offensim praesertim eum haec fundetur in illa non esse infinitam. Quoad utrum- que porro Affertioni robur aecedit ex satisfactione a Christo praestita pro totius mundi peccatis. Ea est scilicet satisfactionis hujus praerogativa, ut negari non possit fuisse superabundan .
405쪽
DE nec Απx s. oxtem 'at profecto non laret, si peccati gravitas in ratione malitiae aut offensae sit proprie infinita non est igitur, nec talis citra Chim injuriam dici potest. Assertum propositionis Maj certum est Theologic id ipsum Apostolo ad Rom. 5. U. 3. CIT. docente; in autem conficitur ex adversariorum principio. Qua enim , vel per illos, causa alia peccatum sit simpliciter ω finituis nisi quia gravitatem suam accipit ab infinita Dei persona, ut haec est in ea atqui etiam Christi satissam suam dignitatem habeo ab infinita Dei persona , ut illa est in se; sego , cum eadem forma quidem eodem modo sumpta, tam peccato tribuat suam gravitatem , quam Christi satisfactioni dignitatem, non est, cur haec in suo genere sit major quam ibiud i quod si autem istud ita se habeat, ultro sequitur, satisfactionem a Christo in peccatis praestitam non esse superabum dantem. Prob. III quoad demeris attributum. Ac de hoe quidem vi jam ulla potest esse disticultas reliqua cum tota demeriti ratio repeti debeat a peccati malitia & offensa igitur haee ut probatum est non sint simpliciter infinita, neque illud. Profecto vel hoc argumentum ut opinoorem conficit quo interim clar pateat asserti veritas , libet insuper in hunc modum argu Si peccatum mortale in ratione demeriti sit proprie infinitum , nullum est , quod non mereatur omnem poenam, proinde tantam, qua major dari nequeatra istud admitti non potest ergo nec illud. Primae propos illatio videtur certa : nam demerito simpliciter infinito respondet poena perinde infinita talis autem non forct, si ultra eam major alia dari posset. Sed Cprop. altera negari nequit secus enim omnia mortalia mererentur poenam aequalem, eamque non me e modo
R. P. Mucilia de Legib. I Peccat.
406쪽
nouo in tensis, sed siti sue infiisitani imo singula me
Terentur poenanti aniam, quantam omnium peccatorum coli Sio , ut quoad utriamque recte aluuitur a meritis Christi valorem infinitum habentibus. At istud, praeterquam quod sit contra communem sensum, etiam non satis cohaeret cum ver
.stuqaibetpeccatum mortale quoad omnia attributamineeutaria si mirandam sessu milius priori sumptam in amis . egi Dii .
Assertione hac non aliud volumus, quam peccatum mortale in ratione malitiae Moslunsae eis in ordine superiori ad omnes offensas in dignitatem quamlibet creatam admissas , omnia item
peccata venialia ac etiam satisfactiones pura creaturae in ratione autem demeriti ad omnem poenam temporalem. Quorum
omnium generatim ratio est quia id est superioris ordinis ad alia, quod ab his , etiam infinite auctis , in suo genere aequari non potest; nihil autem horum est , quod peci mortalis in illa ratione gravitatem aeque , ut ex dicendis Nebit. Quo
enim peccati mortalis quoad sua attributa gravitas sit tanta, ut hoc sensu reddatur ordinis superioris, satis est, quod illo per Contemptum saltem virtualem offendatur persona Dei summe
infinite digna vel ideo quippe necesse est, Mensam hanc in morali aestimatione esse majorem cujusvis creatae dignitatis G sensa quies Gens Dei minus proprie tali majorem item cujusvis purae creaturae obsequio, quod, qualecunque si, non potest non ine leve respectu Dei persona inmite dignae cum
407쪽
principii jam .speciatim quoad suasula de hac peccati ita nitate dicendum est Itaque imo peccatum mortale quoad malitiam a Mensani est insit.
nori ordine ad omnes offensas in creaturam ad missas ad onines item cuilpas veniales ac etiam satisfactiones purae creaturae. Primum a nemine controvertitura sicut enim nulla dignitas creata, quantumvis infinite aucta, aequare potest Dei dignitatem ita nec actus, quo tantum creatura offenderetur, aequare potest malitiam omita, in Deum admissae, quod ipsa ratio docet. . At tertim perhide certiun est cum venialia , -ntumcunque multiplicentur, nunquam vel ad unius peccati mortalis gravit tem perveniant, ut hujus Dissi L . Assert. I. comprobab,
tur Tertium denique a nobis isthic supponitur ex ea in Trainde Incarn sententia , qua asicritu , nullam puram creaturam posse condigne latis sacere pro peccato graci, etiam alieno et ad
reparandum proinde genus humanum per condignam satissi- monem omnino n essarium fuisse , ut divisi e Divinis perso
nis naturam rationalem creatam assumeret juxta illud scilicet Augustini in Enchir C. Io8. me per 'sum beraremur Hominem Christum JESUM, is esset Deus. Secundum quam
sententiam ut vides nulla pura creaturae satisfactio det eni- potest ad aequalitatem cum peccato mortali, idque propterea quia ex quo capite peccatum restit in ratione Mesuae , - - ψει dem estit obsequium creaturaris ratione satismi nis seu enim peccati gravitas crescit ex dignitate Dei offensi, vilitate creaturae offendentis ita ex adverso satisfactionis valor decrescit ex creaturae satis emis vilitate , dignitate Dei, cui praestatur satisfactio. Te ea ad ,
408쪽
L II. Ida, etiam in ratione demeriti peccatum mortale est ordiane superius ad omnem poenam temporalem. Assertum hoc sundatur in eo , quod peccatum quodlibet grave natura suasit poena aeterna dignum Esse autem 1gnunt, quis in dubium revocet cum enim tamdiu maneat jus ex parte offensi contra offendentem, quamdiu hic non satisfacit condigne pro Oilens cumque pura creatura nequeat praestare satisfacti nem condignam pro mortali , eo ipso ex parte Dei natura sua in aeternum durat jus ad odium inimicitiae erga peccatorea ripotest igitur illum Deus propter peccatum semper tractare ut mimicum , paenis proinde aeternum duraturis subjicere. Quid vero istud est aliud, nisi peccatum grave esse in ordine superiori ad omnem poenam temporalem Quam in rem illud quoque facit, quod certum sit ut o proposito dicetur L. III. de peccat. oenis Diisert. I. reprobos puniri deterna poenari id vero non fieret, nisi illam peccatum mortale mereretur, cum praesertim ex communi Theologorum sententia Deus nunc imis condignum puniat damnatos.
si , quae contra datam hoc . de utraque peccati infinitate
doctrinam opponuntur , aut connexa sunt invicem : aut si quae As ertioni II peculiaria snt ita , ut ad I nihil prorsus relationis habeant, haec desumenda sunt ex iis locis , ad quae praec. . provocavimus. Isthic proinde satis fuerit referre momenta contra Assert L directe pugnantia ; quae ipsa quia fere ducuntur partim ex natura offensa , partim ex vi demeritoria peccati gravis , haec speciatim ac ex proposito erunt expedienda.
409쪽
Ppon. I. Graviter peccans, spectata Dei offensae natura quantum est ex parte sua saltem interpretative vult Deum non esse omniscium , justum finem ultimum Pergo peccatum grave vi offensi privat Deum suis perla inibus impite; tertiuinis; ergo ipsim ratione inissae est perinde infini-- qui enim id, quod natura sita sit finitum , tollat infinibium . In me inens est tanta , ut vi illius pecearum mortale
prudenter eligi non possit cujuscunque boni etiam infiniti , tinendi causa ; vi flens igitur peccatum est malum majus, quam sit honum etiam in filii tum istud veroratii aliud est 'quam peccatum grave in ratione offensae esse simpliciter infinu
. III. Eadem offensa est tanta , ut pro illa condigne satisfieri nequeat per puram creaturam , sed ad id opus fuerit satisfactione Christi, proinde simpliciter infinita certe autem infinitam esse oportet ossissem, pro qua non possit condigna sati nouo praesuri alia, quam infinita. IV. Peccatum grave in ratione offensae excodit omnes os sensas, quae contra creaturam quamlibet admitti possunt, tametsi hae forent misi ei graviores in infinitum an non a Diem hoc nominem infinitum Z scutis et Dei cognitio est i finite persecta, quia excedit creatas cognitiones persectiores persectiores n. infinit LResp. ad Ι. C. Ant. N. Illationem, si ea intelligatur Deus esse- Sse, ut assessive pariter privari suis persectionibus. Quod autem per peccatum grave assed ιν insariter privetur, istud prorsus non urget quamvis enim peccans etiam expresse acfor-
410쪽
maliter velit persectiones divinas desinere propterea tamen non suffert ullam earum , prout illae sunt Deo intrinsecae , ac rex cra proprio sensu infinitae uid igitur toto hoc suo pravo affectu id peccato praestat ' aufer duntaxat loriam Dei extrinsecam haec vero Cum finita sit, ejus ablatio nuituit peccatum reddere infinitum. At nim inquies in hypothesi saltem, qua peccans ast ire e Pache , ac vel ideo simili esti niue auferret ali tuam perseitionem Deo intrinsecam, peccatum hoc forci simpliciter infinitum ergo ct iam , si istud fiat asseritve
in caciter. Gerrae quando typothesis, ex qua arguitur, seipsim destruit aeterum dato etiam Antec neganda est illatio nam magnitudo inu uria non debet .stimari ea mali, quod inferretur in bpothesi impo si, si, sed ex iiii , quod re ipsa infertur, vel inferri potes Nec prudentes interpretari posunt ,
perinde δε habere Himinem desideriintem Deo non ex sentiam, ac sis ino illum d uinitate Privaret I scur ni rpretari non Posunt, perinde se subere hominem, mi Deo ficaciter amat ex semiam, ac si re iis.1 Lum daret ita argutatcribus his respondet Thyrsus Gongese Tom. 3. Disp. a. N. 4. Resp. ad Η. N. Illat secusat peccatum veniale seret smpliciter itisin tum , cum neque hoc licite admitti possi ullius boni gratia. Nimirum quod universim nons it 1 icienda mala , ut eventiant bona , do e ipsa inde solum provenit : quia Deus vi sum . suae persectionis non potest se abdicare jure quod habet ad id, ne Vel leviter a creatura pro ullis unquam circuit stantiis licite octendatur.
Resp. ad Iu D affert. sensa est tanta , ut pro illa per a cissetis' in recte opus fuerit sati saetione simpliciter infinii C. ut ei iam cadum satisfactione opus uerit per se aesi res e N. nam pro