장음표시 사용
411쪽
P cito, quantum est praecise ad vim Dei offensae, per se requiritur solum satisfactio ejusdem ordinis, proinde ut tam persona ODfensa , quam satisfaciens sint in eodem ordines; quia interim ejusdem ordinis persona satisfaciens esse non potest alia nis Divina , hujus vero satisfactio rursum non potest non esse simpliciter infinita , inde evenit, ut per accidensis in directe opus sit satisfactione simpliciter infinita. At istud adversum nos nihil evincit cum vel ideo, tametsi satisfactio non laret infinita, si nihilominus esset in eodem ordiae cum flens , jam hoc ipso esset sufficiens. Resp. ad N rursum asserti sensum distinctione explicandum esse peccatum grave omnes memoratas offensas excedit
excessu graduum divisibili N. excessu tantum indivisibili C. ex hoc autem non recte arguitur peccati infinitas. Quod enim peccatum grave in ratione offensae excedat indivisibiliter omnes creaturarum offensas, id non aliud est, quam quod sit omensa superioris, imo supremi ordinis istud autem ad infinitatem proprie talo non sussici secus quodvis meritum supernaturale foret smpliciter infinitum, cum Cipsum indivisibiliter ratione ordinis excedat omnia merita naturalia , quantumvis alia aliis in infinitum perfectiora. Atque hinc patet, ad cognitionem Deo propriam frustra provocarici infinita illa omni-ra est, at propterea , quia simul excessu graduum divis bili omnes creatas cognitiones excedit , proinde ita , ut una Dei cognitione dari nequeat alia persectior cum interea quovis peccato etiam in ratione offensae possit dari aliud gravius. Instari potest I. Generatim offensa quaelibet crescit pro 74 dignitatu personae offenso hinc tanto gravior est offensa, quanto persona offensa dignior, ut patet in exemplo offensae in plebejum aut Principem admissae Pergo peccati gravitas rati
412쪽
versum ab hoc sensisse videtur D. Thom cum Par. 3 qu. I. Ar. a. ad a. non tantum dicat tam sensa es allor, quanto ma-Ior est ille, in quem delinquitur sed etiam diserte adjiciat, peccatum contra Deum commissum quandam insistatem habere ex inmitate Divinae uestitis. II. Certe non alia de causia meritorum Christi valor est infinitus, quam quia crescit ex dignitate personae Divinae ergo
cum in peccato etiam gravitas offensa crescat ex eadem dignitate,oflensam quoque oportebit ella infinitam. Illatio haec videtur legitima ii iiDum enim idcirco praeterea admittitur, quod
respectu actionum Chiisti persona Divina sit subjectum morales, ac vel ideo simul sorma secundum is dignificans merita Christi atqui perinde respectu offensae crsona Divina est subjectum m rate, proinde forma secundum se graviscans offensam , ergo c. in pro p. sundatur in vulgari illo avio- matera honor es in honorante, sensu in fisso ; si autem inoffenso, utique saltem moraliter in illo recipitur, quod ipsum est esse morale subjectum offensae. Resp. ades consormiter ad ea , quae . o. dicta sunt rcrescit pro dignitate personae offensae, ut ea est in se N. ut ea est in offendentis cognitione , proinde ad mensuram cognitionis , qua offensus cognoscitur C. scut igitur in peccatae Dei ossens cognitio est solum finita , scis offensa : praesertim cum crescente cognitione crescat ipsa offensa, infinitum autem non possit cresccre in ea ratione , in qua est infinitum. Unde verum quidem est, quanto dignior est persona offensa, tanto esse offensam graviorem at non nisi cum proportione ad cognitionem inique cum his sacile conciliatur D. Thomae doctrinar
413쪽
DE PECCATI 1. 4 9 ctrina, praesertim cum nuspiam dicat peccatum esse simpliciter infinimmci quod autem ex mente illius quandam infestatem habeat, id congrue intelligi potest de infinitate improprie tali:,amiden, Doctor ribus iocis φ te ait eccistum esse finitum, ut iaminatim Qu. a. de Mari Art. 9. ad y m endum inquit, quia cc Ha bono infinis muti ira actu fuit
Resp. ad IL D: Ant merita sunt infinita , quia crescunt ex dignitate personae, ut ea est in se, proin, ut infinita C. quia Mescim Meadem dignitate, in per cognitionem aut aliquid aliud limitatam hinc Illatio non est lagitima cum, ut ex dictis p tet, offensae gravitas crescat ex dignitate Dei offensi stilum ad mensuram cognitionis. Sed nec adjectum argumetitum quidquam probat admissa quippe propos Maj neganda est Nin. quoad utrumque membrum longe diversa enim ratione se
sabet persona Divina ad actiones iserit chriar, ae eadem s. habeat ad peccatum . offensun in eo inruentam. Quam disparem rationem ut penitius assequaris , unaque videat a Christi meritis haud recte argui ad omnis gravitatem , duo
amo. oam in Christo naturae humanae divinae idem st,ippositum , a vel ideo ad actiones christi meritoris persena Divina senes cum assumpta humanitate instar unitis princio Dialis, specialis concurrat physii: eaedemque praeterea
actiones physice recipiantur in humanitate realiter unita pers nae Divinae indubium est, ipsam quoque personam Divinam esse suboeitam morale meritorum Christi: nam universm acti
414쪽
4io LIBAR Rut est in se , realiter uniatur humanitati , atque se unita si subj cctum morale meritorum Christi, dubitari nequit , meris ta haec dignificari a persona Divina, ut ea est in eo unde mmul confectuitur, personam Divinam secundum se esse digni meantem sormam , eamque intrinsece constitutivam meritorum
Christi. Cum igitur persona Dixina in se sit infinita , prorsus necesse est, ut etiam merita Christi reddat infinita Lx
adverso 2D. Ad peecatum Deus non concurrit ut causa specialis rne sue respectu illius se habet instar subjecti moralis , eum physice non uniatur peccatori , in quo peccatum recipitur igitur titulo subjecti moralis perperam dicitur Deus offensus esse forma peccati perinde ac persona Divina est forma meritorum Christi. Unde quod peccatum nihilominus gravific iuris dignitate Dei , id est praecise ex eo quia respectu peccat Deus se habet per modum objecti termini , non secus ac respectu actus charitatis quo nomine solum dici potest esse peccati subjectum in sensu logico, hoc est, subjem1m denomia
nationis, quatenus scilicet denominatur Deus ossensus vel am tus. Caeterum, quamvis ultro daretur dignitatem Dei esse formam peccati gravificantem , cum tamen eadem dignitas solum ut
cognita gravi ficet, haec cognitio sit finita , nondum inferri posset, perinde ac in merita Christi , in peccatum quoque a persona Divina refundi infinitatem. Sed nimirum Urgetur adhuc argumentum ex eo capit , quod cognitio finita , qua peccator cognoscit eum , non videatur posse efficere, ut peccatum ex infinita Lei fictis dignitate non re datur insulitum. Etenim L Pero Diuitias by Cooss
415쪽
D PBec ATIS. III. Persectio aut imperfectio cognitionis, qua merens suam dignitatem cognoscit, nihil confert ad meriti quantitatem 'ine merita Christi fuissent perinde infiniti valoris ob infinitam ejus dignitatem, tametsi illam cognitione infinita non cognovisset rimo nunc etiam merita justi dignificantur ad mensuram gratiae, licet is se esse in gratia non cognoscat igitur etiam cognitio qua peccator Deum sinite cognoscit, ossicere non potest, quominus ab infinita Dei offensi dignitate in peccatum refundatur infinitas. Deinde II. Quamvis a peccatore dignitas Dei offensi eo oscatur cognitione inferioris ordinis, peccatum nihilominus est offensa ordinis superioris, imo supremi: idque ideo, quia Deus ipse in se est in ordine supremo,simulque cognoscitur esse in hoc ordine; ergo perinde, quamvis cognoscatur solum cognitione finita, peccatum nihilominus erit infinitum et idque rursus ideo , quia Deus offensus est in se ipso infinitus, talisque esse cognoscitura mecatore. Addi potest unionem finitam Verbi cum manitate non impedire infinitatem meritiorum Christici ergo nec finita Dei offensi cogtatio impediet infinitatem peccati. Denique III. Gravitatis peccati mensura non est sola cognitio , qua Deus cognoscitur, sed etiam ipse Deus, qui licet finite, cognoscitur tamen esse infinitui item tam vilitas creaturae, quam ejus erga Deum subjectio , quae utraque rursum est infinites; cur autem ex his capitibus peccatum non reddatur infinitum, tametsi spectata praecise cognitionis mensura foret finitumqRespa generatim in his ac milibus argutationibus oecurras , identidem recole praecipuum hujus sententiae funda fari men-
416쪽
mentnm cur scilicet ut saepius iam insinuavimus vel ideo peccatum non possit esse simpliciter infinitum , quia cognitio, qua Deus offensus cognostitur, est finita. Nimirum vel ideo, quod cognitio haec sit finita, ut illa in suo genere, sic jecincatum in ratione tam malitiae quam flensae, ac proinde etiam quoad vim demeriti potest crescere atque ita peccato quot bet potest dari majus aliud ; atqui vel ideo nullum peccatum cst simpliciter infinitum : quia de ratione infiniti est, ut in eo genere, in quo infinitum est aliquid , non possit dari majus aliud. Neque tamen hinc intuleris ergo tum saltem peccatum evadere post et simpliciter infinitum , s dignitas Dei cognosceretur cognitione infinita Minime equidem nam si ita cognosceretur , in voluntate potius daretur necessitas ad amandum Deum . proinde etiam ad omittendum peccatum. Unde ex hoc principio potius consequitur nec dari actu, neque etiam posse dari peccatum simpliciter infinitum a Sed jam Resp. II in particulari is quidem ad I C. Ant. N. Cons. disparem autem esse later haec rationem facile ex am dictis colligas Merentis scilicet dignitas, ut ea est in Q est so rea intrinsece constituens complexum morale, quod dicimus meritum cum hoc sit actio ejusdem suppost , quod dignitate sua meritum dignificat potest igitur meritum dignificari ad mensuram dignitatis , quae est in merente , tam eis sorte ab hoc illa penitus etiam ignoretur. Contra respectu peccati digni tas Dei offensi habet untaxat rationem objecti, termini r . cum terminetur tantum ad Deum, non si actio Dei sicut igitur penitus non offenditur Deus , si prorsus non cognoscatur: ita non nisi finite offenditur, si finite duntaxat cognost
Resp. ad L sunt, qui velint cognitionem , qua Deus
417쪽
mitivites triuiis cis tarum. Em de hoc non sitisan: duin quamis enim ultro detur, eam cognitio mim esse ordinis supremi, argumentum tamen nihil adversum nos viniscit. Nimiraim distinguenda est prop. Λnt peccatum est ordinis supremi , idque ex causa mala memorata et smulque Irople re, quod peccato ita cogno indaeum, o ipso illum,u- ea in supremium Dominum , siatem viri liter mi ema abstrahendo ab hoc contemptum una Milation. Certe hi eontemptus in distimatione morali longe plus est, si iam aula vis violatio legis divinae , aut formalis etiam Contemptus cujuslibet creaturit , aut denique obsequium qualecunque a re tura in satisfactionem Deo praestitu cum hoc praesertim illi mulus aliis titulisdebeat quaecunque igitur si cognitio illa um in ad id ut insecrata, Leucis idat viditas superioritatem. De eo, quod additur, ita habe. Ultro essa in vis argω anent , si supponatur unionem Verb hypostaticam esse infinitam 3 supponi autem potest ex ea sententia , qua unio haec dicitur esset erus respectus resultans ex Verbo , humanitate insumpta rae deereio notionali , vi cujus in Verbo ad vin nitate fit miminipposituit, Dirimis , ali principium operati vini christi aciequati Q quo eum persectius aliud ii ne queat, sicut ipsum est infinitum rati uolo. Caeterum , t metsi unio haec finita duntaxat foret, ex alio nihilominus D pit merita Christi necesse est reddi infinita a Verbo humansetati unito , ut super. . in Resp. ad II coryprobat i est ubhil autem smile pugnat pro infinitate peccati Res adam eram omnino est , ex his etiam capitibus angeri gravitatem peccaui, cui illo uix emi reddi a rest inim x sui item Psso Non
418쪽
tion ex minor ius iis, qui est in infimi tu , aeria
Iis etiam esse cognoscitur , non aliter peccatum gravificat quam prout est in cognitione, ut jam saepius dictum est sicut, igitu eognitio haec est finita, ita & infinita Dei dignitas solum finitam essicit peccati gravitatem. 'que penitus numina, cummon ali sit, quam ipse ere time entiri ias mitata, non est utique infinita haec ergo peccatum n quit redderes infinitum. Sed ne reddit vilitas respectiva creaturae semi extrinseca, quae pro fundamento importat enti talem creaturae imperlatam , pro termino autem dignitatem
Dei, a quo illa infinito distat, 4nfinitate scillaesex parte mici quia rursum ex hac vilitate, prout illa vibi Guta, peccatum crescit solum ad cognitionis mentam, ma iis ac ex infinita Dei dignitate. Non demum ex teriis quia subjecta ilIa ex parte creat rae nihil habet infiniti, cum omnia creaturae pro dicata sint misita; quanivis autem e partem importet dominiiiiii insinue p. sectum, hoc ipsim tamen a peccatore latum limitain λω persectocognoscitur non obstante igitur hac sibjectione idem
est de infinitate Dei villitate creaturaeo quolibet peccato pro mei sara crescentis cognitionis potest dari aliud majus, vel ideo nullum est simpliciter in tum.
Objecta ex Idemeritoria peccati
et cita a vi demeritoria argirunt, toti sunt in eo , ut osten-
1 dant peccatum moriale naturi sua increta pinam sinpliciter tinnitam e quod si enim haec isereatur, indubie infiniatum in ratione demeriti, ac vel ideo etinaci ratione me. i litiae Disitired by CO gle
419쪽
Ita autem argui potest I. Peccatum mortale meretur poenam cum proportione ad Gnam offensam cum igitur haec sit dignitatis infinitae quid iis illud poenam mereatur infinita. Certe si quis inserret alteri injuriam realem sufferendo e g. aureos infinitos, totidem restituere teneretur attenta justitia commutativa; e
inde igitur gravi injuria personali assiciens dignitatem infinitam, dignus est poena infinita plecti vi justitiae vindicativae. Ad profecto
II. Tanta est personalis hujus injuriae Deo illatae gravitas,
ut propter illam quodlibet peccatum mortale mereatur annihi- lationem peccatoris, privationem gratiae etiam infinitae, care
tiam omnis visionis beatificae possibilis , quinis Redemptoris ipsius , bc unionis hypostaticae quoad substantiam atqui haec
est poena vero sensu infinita, ergo Sc. Resp. ades. D. Assertum riseretur poenam cum proporti ne ad personam offensam, ut ea est praecise in se . ut ea mmul est in peccatoris cognitione C. in hac igitur cum non sit infinites, nee poenam meretur simpliciter infinitam: tametsi mereatur infinitam secundum quid , hoc est eam, quae si insuperiori ordine ad omnem poenam temporalem. A damno autem reali haud recte instituta est illatio sicut enim justitia commutativa attendit quantitatem damni realis, sic vindicativa quantitatem personalis injuriae , seu offensae. Unde in hune potius modum fieri debet illatio vi justitiae commutativae redistitutio iacienda est ad aequalitatem damni realis ergo etiam vi justitiae vandicativae exolvenda est poena ad aequalitatem
ostensas atqui haec est suutis igitur .poena solum finita es
420쪽
Resp. ad II. Cum relate ad aliqua eorum , quae hi addiDeuntur, peccatum non habeat vero sensu rationem demeriti, negari potest prop. Maj ut ea generatim ponitur cumque item eorum quaedam omnino infinita non . sint, aliqua imo res ei peccati nes idem poenai rationem habeant, naron Mysii, negari potest unde vis argvinentio, in prorsus nati est. Quam ex vero autem utriamque istud asseratur , s sul expendenti iacile patebit. Nimirum
Imo, peccatoris, ut pote rei tantum finitae anni hilatio tam parum foret malum poenae infinitum , quam p um est bo
num infinitum ejusdem Hiientia ; quamvis igitur peccanun istula imodami me oum in i ueris huius scenae, trum fiat mentishmereretur peccatoris anmhil ita
nem Uenam nihil ninus non mereretur infinitam.
. -- ci nequit peccatum mereri privationem gratiae im tae cum enim id genus gratia omnino dari non possit, eju3earentia est utique necessiunc qui autem vero umsu propter po arcu Uiis quam mereativis rem illo , quo carendum est necem etiam citra onme emitum 7 Praetema non est vest ersim carentia rei tam mala, quam bona sit res ipsa nis vir delicet res illa sit debita, aut ad finem ea carentis necessaria; secus miseros dixeris etiam Beato , cum careant unione hy postatica, quin bonis Matiae .gloriae nim ibus compara
ris finita. Quin licet potuisse frui insimi , ejus tamen ca rentia Disitiro b Coral