장음표시 사용
421쪽
E URECATIS. I rentia non esset malum poenae infinestum, ut ex paulo ante dictis colligitur quia scilicet visio ejusmodi infinita nec esset peccatori debita , nec ad beatitudinis statum necessaria.
4ro, carentiam Redemptoris non meretur peccatum quia in poenam peccati nequit decerni carentia boni alterius, nisi quod alias dandum erat, aut saltem dari poterat , s peccatum non extitisset a Redemptor non erat futurus, imo nec decerra poterat, si peccatum , saltem ut conditio nate futurum, non
Risset praevisum ergo in poenam peccati non potuit decernicarentia Redemptoris. Unde , si existente peccato Deus non dedisset Redemptorem , ejus carentia misset mere favoris indebiti negatio, quae non habet rationem poenae proprie talis. sic demum , ad peccatum mortale quidem consequitur nnionis hypostaticae carentia , ita nimirum ut saltem pro sensi composio peccati a persona peccante exchidatur haec uniorat eandem excIudit etiam peccatum veniat quin hoc idcircs in ratione demeriti si infinitum carentia igitur illa , aut privatio unionis hypostaticae non inducitur per peccatum titulo demeriti verum propterea, quod unio haec sit sorma ejusmodiuquae natura sua ac propter effectus suos omnino componiis queat cum ullo peccato , ejusque essectibus. Iam vero universim proprio sensu poena id unum est, quod libere infligitur pro culpa non etiam malum illud , quod ex rei natura ultro necessario ad culpam consequitur. Insistunt nihilominus Adversarii, ac ab ea potissimum adimunt poena , quam nunc peccatum mereri , nemo ambigit.
422쪽
L Meretur poenam aeteream , proinde eam, quae sinite in infinitum duret , sitque extensve insuuta vel ideo autem vis ejus demeritoria videtur esse simpliciter infinita. Cur enim Deus in genere potentiae physicae est ita infinitui nisi quia potest producere effectus alios alios finite in infinitum; perinde igitur peccatum grave dicendum est habere infinitam vim demeritoriam , cum in ratione demeriti causet poenam mnite in infinitum duraturam. Quin II. Cum mereatur poenam aeternam, potiori jure meretur poenam quoad intensionis gradus simpliciter infinitam, quae finito duntaxat duret tempore haec quippe minor esset, quam Poena aeternum duratura atqui eam mereri non potest, nisi vis ejus demeritoria st smpliciter infinita , ergo c. Imo III. Meretur poenam intra tuerimul & extersu infinitam nam poena infinite intensa, eaque durationis tantum finitae minor est, ac poena aeterna , quam peccatum meretur quid ni igitur Deus , salvis justitiae vindicativae legibus, possit pece torem poena infinite intensa plectere ultra quodvis determinatum tempus, proinde in aeternum 3 Denique
IV. Meretur saltem poenam aeternum intensve crescentem: potest enim Deus peccati poenam ultra quodlibet temporis, mentum extendere, ut re ipsa nunc in damnatis extendit e go perinde eandem potest tota aeternitate ultra quodlibet tenisporis momentum intendere. Istud vero lassicit ad id , ut in peccato vis demeritoria si infinita; hoc ipso enim mereretur omnem poenam , quae seu in extensione, seu in intensione d ri potest quod quid aliud est, quam mereri cenam Omnem
possibilem istud autem ad asserendam demeriti infinitatem satis est. Rest.
423쪽
Resp. ad Ι. N. assertum ex hac enim poena aeterna solum inferri potest, vim peccati demeritoriam si in superiori ordine ad omnem poenam temporalem is idque ob rationem datam N. a. . ado etiam c. Adde hanc ipsam poenam aeternum duraturam esse tantum m iram secundum quid hoc est, ordine superiorem ad poenas temporalesu ergo nec vis peccati d meritoria titulo ejus poenae alio sensu est infinita.
potentia autem Dei productiva non recte arguitur Linfinita illa omnino est, at non praecis propterea , quod causare possit essectus aliosis alios finite in infinitum decus Wintellectus creatus polleret infinita in intellectsua , cum possit elicere eomitrones alias S alias in infinitum. Quod igitur potentia Dei productiva st omnino infinita, id provenit ex eo , quia Deus vi suae potentiae, quam actu habet , potest producere omnem essectum possibilem unde , ut peccati vis demeritoria sit etiam perinde infinita, deberetis ipfimi mereri , aut sibtem posse mereri omnem poenam possibilem. Istud autem sustineri nequit et cum uti peccato quotlibet in ratione malitiae St ensae, ita hoc ipso etiam in ratione demeriti potest dari, aus aliud ; nullum igitur est , quo non possit aliud mereri poe- iram majorem nec ullium proinde , cujus vis demeritoria se extendat ad omnem poenam possibilem.
Resp. ad II vim argumenti hujus duplici ratione elidLrmo, admisi etiam propositionis Maj. asserto , neganda est
Nin propterea quia cum has poena ut adversarii volunt foret minor, quam poena intensive finita aeternum durans, hocis dari posset alia poenas quae illam In ratione poenae excederet ergo poena haec in ratione pomae non esset simpliciter in finita r vel ideo autem Mapvis peccati hujus poenae demerito,
424쪽
4eto nthes poenam intensve infinitam peceatum non mereretur ubfbiliter sed tantum indivisibiliter , hoc est , ratione demeriti quod esset in superiori ordine ad omnem poenam temporalem, qualis foret etiam poena intensve infinita finito duntaxat d rans tempore ad , propos Maj negari potest quomodo enim vero sensu peccatum mereatur prunam impossibilem talis autem esset pinna quoad intensionis gradus infinita utpote per quam , in aliquo salteiri genere penitus exhauriretur divina potentia, quod fieri nequit, ut ex Metaphysica isthic sup
At nunc inquies in damnatis poena damni est intensiva infinitari cum omnes aeque careant omni possctibili visione beat fica. Perperam cistud quis illam asseruerit. Etenim proprie rationem poenae damni habet untaxat visionis privatio illius quam damnatus suis meritis consequi poterat et haec autem promeritorum inaequalitale sutura erat utique inaequalis, neque nisi finita; ergo damni poena , quam subeunt damnari , est finiti, eaque inaequalis. Ipsa praeterea visionis hujus privatio magis vel minus amigit pro diversitate cognitionis , qua Diam damnati apprehendunt.
Resp. ad III. N. assertum ne probationem pro eo adclinctam conficere quidquam, patebit ex responso triplici. Nimirum mor propositionem Antec jure in dubium vocaveris rneque enim adeo certo affirmari potest poenam hanc ore minorem ea , quam nunc damnati subeunt. Universim quippe id, quod in aliquo genere est simpliciter infinitum,majus est eo, quod in eodem genere non est ita infinitum uena autem intensve infinita in ratione etiam poenae esset simpliciter infinita, cum ex adverso ita infinita non si poena , qua nunc plectuntur damn
ii. Ut ut si interim de hoc ado, distingui potest Ant. po
425쪽
DQ ge ea TI s. atra haec minor est, simul attamen impossibilis C. etiam possibilis N una cum illationes; sicut enim peccatum mereri nequit en m impossibilem , sic nec Deus poena hac pec turno
iure secus posset puniis ultra meritum. De Rati*, O, Ruso Ahinc dissa tum implica Illation posset Deus it pia, 'IN Mox in , idque nitione demerit Deum ad e nil, gendam poenam soliolis Eri Riser μ' --moventis
etiam divisibiliter K. cujus rationem pauli, ante in Res ad II. insinuavimus. Unde neque in hae hypothesi sequitur, peccatum in ratione demerii fore simpliciter infinitum : sed tam tum ordine superim ad quamvis poenam temporalem. .
ratio . nam poena aeterna intensionis finitae non est major culpa mortali major contra foret ea , quae tota aeternitate augere tur quoad intensionem. Primum inde repetitur , quia sicut
peccatum mortale quoa malitiani ensam est finitum, sin premi attamen ordims M poena deteriri intensonis finitae est finita rasone intennonis, supremi autem yrdinis ratione durationi aeterirae pria iide comise rim culpae. Alterum
ver ex hoc ultro consequitur : cum enim culpa sit finita , quidem in gradu aliquo determinato , poenam quoque mere tu non nisi finitam, eamque determinatae intensionis ergo si haec intensio tota aeternitate cresceret, major esset poena quam. lpa, inque mi *mqnsu sta: ς-- peccatum e
426쪽
illatio: nam omnis aetus purae creaturae, etiam artemini eontium aridus, in rati me satisfactionis est inserioris ordinis; poena alitem laton sive finita , modo si aeterna est in ratione poenae supremi ordinis cur ita vero quia nulla purae creatur; satisfactio est supremi ordinis, cum possit dari satiaractio ordinis divini, qualis
erat in christa ex ad injeci ut dari y- sinis divisi: nam hersolvim ilia proprio .ns non test a Miami sibim, seu puniri i tiar aliqua vi ae 'viviturae situm
poena supremi ordinis non alia autem, quam poena aeterna sis iis de damni , haec quidem aversioni a Deo , cissa conversioni ad creaturam respondens, utraqua simul quoad inte sonem finita. An non ergo poena aeternum intensive augenda
discor finem si it meatum unum ni tale altero intra Omleni essensa divinae ordinem est tantunis avis offra si non vero inin alterii cujusdamordinis. I Aud inutila fuerit pri conseide monere, suo de lus, alii que id fenus oppositae sultentis in i , in ast,trari.
eaque etiam refellere possis identidem in animum illud revo- rim peccat demeritoriani totam fundar in ius mantia Roffensa cimi igitur haec non si simplieiter infinita , nec illa esse potest Unde scut malitia & offensaritialibet potest dari. a Jor alia Res quaeumque poena, quam peccatum re ipsa morenti est dari major alia poena ' iniit ori ne igituς ccatum vitreris,disti, ,--- finita. Atque hoc unum si quidem intra Theologiae fines instat disceptatis ad ferendam de hac controversiae iuriae . mentiam sat est uixit iterim 1dversarii etiam aliunde di
scis te operossare sum, atque arsus situ maeum
427쪽
st Theologo sat planum , tricis prope in infinitiam pro peccati . . infinitate producti exaberant nobis omo quando vel imuit denique in litis hujus communionem venimus causa, quam tuendam suscepimus , paul prolixius dicenda fulti '
ΡΕ varale peccatum , idque tam commissionis quam omisessionis, dividi in mortale di veniale supra 'minimus rea iam pia poscit , ut , post expeditas de illo controversas , de hoc quoque hectasin gannis. Quam in rem conformiteris quaesitum prispostum, explicanda est in stim orthodoxo peccati venialis natura asserenda dein ejus contra sectarios existe tiaci pronunciandum denique de plurium venialium multum-ptoriam conditione , quae a Tm Scholasticis in disputatisim . .
I. Rthodoxo sensu veniale peccatum est, quod ratione sui onec mortem affert animae, nec poena aeterna est dignum proinde ex natura sua ac per se est veniale , non a tem mere ne accidensis ex eventu. Atque hujusmodi e vitimi, in ipse Gera transgressio eos rivistis binter MIgamiucum enim praecise contra consilium, aut praeter legem geomnem peccet, ut constat ex Dissert. 1. I. colligitur ex Apostoloci Cor. . praesertim V 25. δεῖ in aliquis si peccatum , oportet eum esse contra legem; at si sit contrea
ema 'it' viis item , est mortale quo igitur si veni
428쪽
autem peccatum veniale non est Dei osseua propria talis , haruquippe tum habetur, dum Deus saltem virtualiter contemnitur , ut fit per transgressionem legis Divinae graviter, hoc est, sub reatu inimicitiae divinae poenae aeternae obligantis cum
ergo ex advers lex, tantu leviter obligans, si horreatu non obliget , verrum sis reatu duntaxat alicuius displicentiae
Cpoenae einsi ruis, eam: tris Sio non est ullo vero se sume contemptus, proinde nec offensa propria ass. NihiI vetat interim modo ne de voe litiges pectatum veniale dicere ossessam Det minus proprie talem amvis enim per illudereatura non conte statveum , nec ejus amicitiam ejiciaci
idem tamen est actus contri minint,iam Dei libero post iis, ac j dcire illi iure ita dissicens , ut e metuo poena temporalicastigetur hiil .. . ad iactura Mini id minis,
I. Ex his sacile colligas isscrimen, quod inter mortale veniale intercedit. Spectatis nimirum proprietatibus , quM ex utriusque natura inro promanant , mortale est Dei contemptus in libera inuinor amiciriae restissione consistenso est conversio ad creaturam , simulque averso a Deo et est 'reminis , privans scilicet eam gratia sanctificantes est diginini
poena aeterea damni S sensu ; veniale contra est tantum quidam neglectus servoris amicitiae divir est ad creaturam conver sis, non avertens a Deo, sed praecise impediens perfectiorem
ad ein conversionem et est dispositio duntaxat ad mortem -- inae lata demque temporali poena dignum. Qua ratione por in arensi possit num actus ali piis sit non,inatim peccatum venia , non vero mortale non est, cur a ilius deque peculiariter statuamus' satis a id subsidii dabunt ea , quae supra T. Q. AES ais mcato moria diximus qWod si enim ina Disitire by Corale
429쪽
DE PECCATIS. 4as rem aliquo actus contra legem Dei libere positus deficiat, non mortalem , sed venialem duntaxat culpam continere censendus est. III. Quod nunc exposta peccati venialis natura in dubium revocari videtur, imo est illud, quod juxta D. Thom. Theo-lago veniale non sit contra , sed tantum praeter legem Dei; ado, quod non admittatur libere, cum Tridem Seis. 6. an. a3 dicat , ne hominem quidem justificatum tota vita posse omnia venialia vitare sine speciali privilegio. At neutrum ODficit. Non Imum quia licet veniale non sit contra legem graviter obligantem, quae principaliter venit nomine legis est
tamen contra legem leviter obligantem, quae ipsa est vero se su ex divina. Non etiam adum nam Trident non negat potentiam in anum reduc bium, sed solum reducendam in assum; hoc est, non negat fieri posse, ut quis nunquam peccet secltantum non futurum, ut non peccet et idque ipsum non titula aliciijus principii ad veniale aliquod physice necessitantis , verum propter exploratasti untaxat hominis in bono inconstantiam , passiones , tentationes Sic quae omnia moralem aliquam do peccandi necessitatem adserunt. Cum hac interim necessitate morali vaga consisti libertas moralis ad singula venialia d terminate sumpta evitanda quanquam haec ipsa necessaria non sit ad peccatum, cum vel libertas physica sussiciat.
De peccati venialis natura & existentia Scellariorum
error, matholica doctrina. I. T Raesentis argumenti errores jam inde a Sec. IV. ham ducunt originem. Jovinianus ninii m teste D. Hi a m L a Contra eund- docebat, peccatum quodlibet e
430쪽
se poena aeterna digniam nullum proinde veniale admisit. Eadem fuit sententia Pelagii, cum rursum teste Hieron L. a. Dialog. contra eund. peccato quolibet amitti justitiam dice, ret; quia nihilominus complures dari justos non negavit, una asserebat, echais etiamsi, alime, gratia posse hominent eta absque omin peccato. Atque huic errori opponitur Tridentis ni doctrina Ses . 6. Cap. D. hi declaratur , dari peccata v nialia, quae cum statu justitiae componantur item ibid. Can. a 3 ubi definitur , tota ita hominem non possis venialia omnia vitare me speciali Dei privilegio.
e IL E posterioribus hari elicis melassis Capud Waldens.
Tom. a. de sacram a s . ωMq. contendebat, omne peccatum ex natura sua esse mortale r tametsi aliqua pro mortali non imputentur ex Dei misericordi unde reproborum e , cata sine discrimine ajebat eis mortalia r praedestinatorum vero tantum Venialia ex eo, quia his a Deo non imputantur ad
Menam aeternam. De Luther quid dicam cum sola fide j ii cari hominem direret, indubie existimabat , solo infideliseratis peccato iustitiam amitti, quodque hinc sequitur, poenam aeternam promereri idem nihilominus ut patet ex Prop.
a Leone X damnata neminem aiebat esse certum, quod non semper peccet mortaliter propter occultum superbiae vitium rursum vero Prop. I. S: a justum peccare in omni opere bono, imo opus etiam optime famim esse veniale peccatum.
Concilia haec, s potes. Aperthisidi explicat Qilvinus , dum in LL. Inititur peccati in mortales venis divisionem, tanquam Sophustari hoc nomine compellans Theologos Catholicos
inventum rejicit, . iclem errorem amplexu , omnia peccata ex genere suo viil esse mortalia hinc L. . . . f. 59. Sanaorum delisa venialia esse ait, non ex suopte natura , sed
quia: ex Dei misericordia enim consequuntur: l. 3. . . l. Disiti eo by orale