De legibus, earum transgressione, seu peccatis et peccatorum poena dissertationum theologicarum libri tres, quos in universitate Viennensi auditoribus suis exposuit Nicolaus Muszka .e S. J. ... L. 1. de legibus. L. 2. de legum transgressione, seu pec

441쪽

tur de usti bonis optiribus nihil ex adverso , seu ex Script ris, seu Patribus, seu Ecclesiae sensu, aut ratione proferri potest , unde perinde ostendatur, quemlibet actum malum e eatoris mereri poenam aeternam praesertim cum injustitia habitualis jam alioqui in se ipsa imputetur ad demeritum poenas aetemae, habitualis autem justitia non in se ipsa , sed in assibus duntaxat sitis sit meritum vitae aeternae.

Respondetur Scholasticorum contra Assertion II

objectis. OBJie. I. illud Augustini raeh. Ia in Ioan peccata Inrma, Ii negligantur; occidunt; S: Ep. Io 8. modo 26s ad Seleucian ubi de peccatis levibus ac quotidianis agens quae scollecti, inquit , contra nos fuerint, ita nos gravabunt, or Priment, Aut unum grande peccatum quid enim interes ad naufragium , utrum uno grandi fluctu navi operiatur is obruatur , an pautatim subrepens aqua se impleat navem, atque submergat te sui proinde S. Doctor, plura venialia ad mortem animae ins rendam vi pollere eadem , qua mortale. II. Peccatum mortale in nullo ex attributis suis est proprio sensu infinitum cur non igitur , saltem in ratione malitiae , aequari possit per venialia majore numero multiplicata III. Singula venialia minuunt charitatem quid ni plura, eandem penitus tollant perinde, ac mortale Certe plura vulnera levia non raro inducunt mortem, frequentius repetitae leves ossensae graviter ossendunt hominec ergo etiam c. IV. Si hae sententia obtineat, ultro sequuntur complura sanae do in nae contraria, uti sunt non peccaturum graviter unquam eum, qui apud se constituerit quavis occasione pecca

442쪽

Resp. ad I ex mente Augustini interprete Coctore Ane.)multa venialia solum Dositi, opprimunt Coccidunt animam quia scilicet assuetus negligere minora sensim disponitur adgra

viora juxta illud L s. 10. qui Dernit modica , paulatim decidet rad quod consormiter Gregorius Mago L. Io. Morat C. I. ii enim, inquit , curare parva regligimus , intrassibiliter scdulli,

denter etiam majora perpetramu . Hancque omnino fuisse u-gustini mentem , colligitur ex mus CoiTinient in Ps. 39. ubi hujufini odi peccata spinarum radicibus comparans , ait : etenim

Dinae non ungunt in radicibus ieruespinas de terra, contro an radices ipsurrum, O vide, si sentis dolorem tamen illud, sede dolorem sentis in superficie, de illa d ce processit. unde,

dum S. Doctor in obj. Ep. subrepentes aquae guttas cum gramdi fluitii comparat, venialia cum peccato mortali , comparatio haec non est utrinque eodem rigore accii tenda: una enim guttae aquae sint ebus dem specie physicae cum suctu , possunt coalesce e in parem cum eo molem quo demum suo ponde-

re navem demergat secus esto culpis venialibus & mortali viqirae in genere moris diverta sunt spmiei.

Resp. ad II. C. Ant. N. Illat quamvis enim mortalis peccet,. si malitia non si infinita , est tamen alterius , eiusque superioris ordinis, quam veniale Dices sorte istud non obesses cum e. g. actus misericordiae, licet sint ordinis inserioris comparatqad actum charitatis theologicae, hunc nihilominus per sui multiplicationem sequare possint in ratione meriti. At enim o

simiandum amis mistricordiae .charitatis in ratione aeriti in se ejusdem ordinis , nempe supern turalis .ex se ad vitam aeternam, ducentis, vivis monilium phares. uastricordiMD 9stiae by orale

443쪽

actus a iusto positos posse mereri tantum supernaturale praemium, quantum meretur unus charitatis amis. Quia interim

hi ipsi alius quoad rationem virtutis in diveri sunt oris nercliaritas enim est virtus theologica , misericordia vero an . tua virtus moralis nulla omnino actuum misericordiae multi, plicatio emiet, ut evehantur ad eam virtutis dignitatem , quam

habet charitas. Atque hinc facile coiijicias, a memorati vi tutum actibus haud recte argui ad peccata venialia & mortale: hoc quippe tam ratione malitiae, quam offensae, proinde S d meriti est in ordine superiori ad veniale in nullo proindeli

nim. mortali aequari a venialibus , quantumlibet multi, plicatis. Resp. ad III. Si ferino sit de charitate actuali, D. Ant. v

nialia minuunt illam quoad fervorem .persectionem , quatenus scilicet fit, ut venialiter peccans minus perfecte a paulo remissius amet Deum C minuunt illam etiam quoad substa

tum, proinde ita, ut peccans venialiter penitus esset ab amore Dei, ejus amicitia rebus creatis praeserenda N. Simi, liter , s per charitatem intelligatur charitatis habitus .co nexa cum e grati sanctificans , rursum D. Ant venialia hanc

charitatem minuunt negative , impediendo scilicet ejus aug- mentum C minuunt positive , sufferendo aliquem prioris habitus iratiae gradum N unde patet, iactam consecutionem non esse legitimam.

Neque urgent quidquam adducta exempla Etenim repetitis levibus vulneribus, perinde ac uno gravi , potest exhau

riri sanguis ad vitam corporis necessarius per venialia autem gratia sanctificans, in qua consis ii vita animae, non minuitur, minus tollitur. Quod vero homilies frequentioribus levibu offensis non raro graviter offendantur , istud provenit inde:

444쪽

Resp. ad IV. N. Assertum. ut autem de consecutionibus ii, i addu his rite judicare possis, de singulis ex Theologia m rum praecipua quaedam recoluisse juverit conismilier ad quae . pronum eritin alia id genus resolvere. Itaque L Proponens occasone qualibet committere venialia , aut etiam volens omita commitere, perse omnino non peccat graviter quia propositi hujus obiectium secundum se non est gra inter prohibitum 'incis omnium venialium csechiis saltem

hoc proposito commissio secundum se non est peccatum mo tale. Idem attamen per accidens indubi graviter peccat, scdicet tam ratione periculi peccandi mortaliter, in quod se ultro

conjicit, si tamen ad illud advertat; quam ratione gravi co temptus praeceptorum leviter obligantium, qui vix abesse s i est a proposio adeo inselentumuid porro sentiendum de Religioso , volente transgredi omnes sui ordinis regulas sub gravi non obligantes Proba bile omnino videtur, propositum hoc per se esse peccatum graum quia Religiosus vi suae professionis sub mortali obligatur te dere ad persessionem, id genus autem propositum habens positiverim vult ad eam tendere. Sunt interim, qui eum per acri deas tantum graviter precaturum existiment, ratione nimi marcontemptus, propter scandalium aliis dandum, propter damnum spirituale sihi alit ordini inserendum c. Ex his ipsis capitibus Suare de Relig. Tract. 8. L. I. c. q. peccati mortalis reum facit Relio um illum, qui secta etiam.memorato proposito resulas Digiti geo by orale

445쪽

Pa suria pius committens tum solum peccatura iter, dum a principiointendit pervenire ad majorem summam: aut cinn

inam complar adverti in furio istimo; in primo quippe casii

Rigulas ta emisi untur cum gravis damni intentione, quae ex se est peccatum brtales in altero autem surtum ultimum est conjunetiam cum deliberata voluntate grave damnum proximo complete inferendi, quod rursum a peccato mortali nequit excusari. Quod si neutrum horum adsit, parva furta committens non peccat mortaliter hic ipse attamen, si deindeas vertat per inlituti M 4 venialia sin ', damnum esse illa tum proximo, sub mortali omnino tenetur ad restitutionem: v Iuniaria enim rei alimae retentio surto aequivalet. inc iure ab Innocentio XI. inter alias damnata est haec Prop. 8. Non renetur qui sub poena peccati morsalis 'blituere , quod ablatum essper pauca furto, quantumcunquera magnas-- toros.

poritonim sumit, tum vehialiter peccat mi Marce pium de e)uniue seorsim dies singulos a meit hinc modicae ilIricomestiones diversis diebus factae netlueunt coalescere in m teriam praecepto graviter obliganti oppositam. Secus est de eo, qui eodem jejunii die saepius modicum quid comedit per

446쪽

Fd nomise pereati habitualis beorii intelli anto

si perstnali actuas neccato, eoque tam commissionis quam omissionis, mortali item ac veniali de quibus actum hactenui enaicitur habituale, sic dictum , quod non amplius qam ipso, sed quasi lueticu existat. Atque hujus in sensu the

plicatur peccati hi malis natura.

9o Sccatum habituale commuo iter a Theologis definitur, esse peccatum a ire comminum , jamque Phinsiceratac uum, mo 'theologico, irat, usque dum tam propter illud perinde odio Dei, veni licentia, poena est dignus , ac si pecca

tum actu admitteretur ideoque inlaestimatione morali h ih tur Pro peccatore , mois denominatur peccator aeque, ac si . unc re ipsa peccaret. Quare peccatum habituale n re nihil est aliud, quam ipsum actuale peccatum physice Pruet itum,

perseveram attamen in iudine ad jus ex parte ei ad odio h bendum , poema aeteri a ple-ψ- rem . spirios erit mortese: notem veniale in ordin ad iis lis,lice

tiae, poenae temporalis insig endae. Ex quo patet, actualis Chabitualis peceat di iterentiam solum desum ex ratione diversorum statuum ejusdem peccati. Quod igitur est reliquum,

a I fidei dogma de peccato tu mali explicandum perlinet, quaeritur: num hoc ii, peccatina habituale detur, & quando νD 9it Zoo , Gorale

447쪽

rantur peccata struis admissa, etiamnum tamen in ordine ad esse inis sibi proprios perseverantia. Ita Joscia usque inpra sentem iuem macula huI S sceleris in Obi ς permanet. Luc. 7. mulier, quae erat in civitate peccarria. --remrIturitur ei Peccata multa Joan. s. in peccato vestro moriemini rursumque C. ao quorum remi

Ieritis. Peccata, remirmitur esses quorum rerimuruis reuma sint. Consonat his Dirim, o na , quos inter Augustinus L. I de Nupt. ω - . C. s. sita peccato, inqxiit, dati re oc se non habere eccatum , socere ut hoc me moneret Scriptura essti peccasi non ad ictas sterrunci non autem sumit, si addit inoli praternis depretare , ut tibi remittantur. Id ipsum denique certum est ex sensu Ecclesias cum de peccatis etiam physice praeteritis confitendis, vi quidedi ad obtinendam illarii in eoiam, eaque penitus abolenda, divinum praeceptum o stat quin euani ejus executionem , adjecto alio de Consessibone annua praecepto, urgeat, ut constat ex Trident. Sess. Is n. . Nap. s. ubi simul Conc Lateranensis IH Can. I. super hac re constitutionem eodem sensu exponit.

Pareat sicile deducitur ocit Ioan e: o memoralis si item Conciliis, Claud Augustino, aliisque passim Patribus. Quod si enim peccata privis admissa retineri, emitti popsint si, ut non habeatur peccatum, deprecatione opus est ad remissionem: si confitρnda , ut condonentur oboleantur, quid clarius 3 quam eo usque peccatum moraliter perdurare,

448쪽

nus: si quis secerat adulterium reus es adulteru, donec reatus ipsus indulgentia renititratur. Habet ergo peccaIum, quamvis Llud, iιO admisit, Iam non si, quia cum tempore , quo factum si praeteriit. -- Manent ergo peccata , ni remittantur. Sed

Idem conficitur ex definitione allata ex hac nimirum constat peccatum habituale lum dari, dum propter peccatum antea commissum in Deo habetur jus, idque in actu secundo tale, ad odium, displicentiam, poenam jus porro hoc habetur, donec illi cedat Iadiis cedit autem per crinalem peccati et missionem eo ustris igitur peccatum habitivo datur quoad ejus fiat remissio lamialis. Hinc peccatum habituale non aliud est, quam peccatum praeteritum nondum remissum seu dein haec remissio fiat condonatione intrinseca , seu mere e trinseca. Caeterum , quae si juxta hujus providentiae leges Peccati tam mortalis quam venialis remistio formalis , dimunest ex proposito supra Disseri L LM a Num. 39.

Diluuntur momenta in oppontum.

93, Blic. I. Si peccatum habituale detur, de quidem eo usque, dum peccatum antea commilium remittatur , vix in raerit aliud, nam relatio ex peccato actuali praeterito Cremisesionis carentia resultans; at istud videtur sustineri non posse: cum enim Io a N. 4 juxta L . Interpr. peccatum Adari posteris habitualiter perseverans dicaturi des, a qua nemo mundus, nec insans unius diei ntemque Ioc eta de peccato idololatriae a filiis Ruben Gad commisses, macularativis sceleris in obit permanet &c videtur Scriptura innuere , peccatum hujusmovi esse qualitatem quandam absolutam c morbidam

449쪽

s. dicunt aliqui quae scilicet in anima physice recipiaturis pedi maneat, eamque intrinsece revera taedet ac maculet, ergo M. Item II si eo usque letur, dum remittatur, Deus erit dicendus causa peccati habitualis cum enim soli illi sit liberum remittere peccata, cui voluntate illius datur carentia cinctionis, it in peccatum moraliter perseverans Praetereani. Cum ' tuae sinctitatis, sapientiae Deus oderit e eatum, etiam remissum, quid ni semel admissum semper deinceps in morali aenimatione perseveret non situr eo usque tantum , dum r*mittatur. Denique,

IV. Si peccatum habituae detur, usque dimi remittatur desidendum latet, Menam sint illius ita perseverans intria

seca ae sormas: constituit an videlicet solum peccatum physice praeteritum an carentia remissionis Τ an utrumque Τan quidpiam aliud at enim opus hoc litibus plenum est, quodque etiamnum Scholasticos in varia distrahit.

sim ad I C. Nas N. Illa nihil quippe ad rem praest accommodathas attuleris , quam si peccatum habituale dium esse relativum quoddam morale compostum, quod expec- Cato praeterito inarentia remissionis resultet. Atque hoc ipsum est illa, quam S. Literae memorant, peccati sordes ac macula,

moralis scilicet, non physicar, quae in nobis moraliter tantum intrinsese permanea moraliter inhaereat animae , eodemque sensu illam laedet ac maculet. Neque violentam existimes hinc scripturae interpretationem ; quod si enim voces illas ad lit ram, pro entitate proinde aliqua physca , quam innuere videntur, accipi oportere contendas cur non perinde peccatum

originale dici debeat liquor aliquis physicus cum per Trident.

450쪽

Sess. s. Can. g. propagatione si transfusam omnibus , tran fundi autem sit proprium liquoris. Hae igitur L similos Scripturae aut Conciliorum locutiones recte sumuntur in sensu morali , ac mere figurato Ris ad II. N. assertum nec evincit quidquam adjecta ratio. Etenim Imo . remissionis hujus carentia est solum Ico ibera consequenter ad peccatum a creatura libere admitium rnullus quippe foret remit Itoni locus , niti jam aliunde adelIet

id, quod remitti potest. ado, hanc ipsam remissionis care tiam Deus eligit tantum n ive quatenus scilicet' non remit sit peccatum. 4tio, ectu, huius carentiae a Deo non fit iassectu ad moralem peccati perseverantiam et verum ex intem 'tione vin fictae legitimae; non fit item contra obligationem in ullo jure fundatam et cum potius De competat jus non mittendi, imo Wpuniendi peccatum. Quo igitur nomine Deus

dicendus erit peccati habitualis causa praesertim cum semper paratus sit illud remittere , modo peccator agat poenitontiam, ad quam ipsam agendam illi a Deo quovis tempore conseni tur auxilia sus entia ; ipse proinde peccator poenitentiae dilatione est causa positiva careatiae remissiqnis atque adeo ipsius moralis perseverantiae peccati Ex his certe capitibus debitie. g. pecuniari , etiam ut Perseverantis, causa non est creditqr, illud liberaliter non condonans verum debitor ipse, qui libere nomina contrarit, coistraui inium non diis L sp ad III. Peccatum semel commissum , etiam Ubi

ejus remi Tione semper omnino Deus odit ac abominatur: semper quippe peccatum in se est moraliter malum; at non γque odit simul hominem propter peccatum , quod jam remissam est: eo ipso enim illi non amplius inest moraliter , non imputatur , ae prolyter illud ora unatur peccator. Cum D 9stige by orale