장음표시 사용
211쪽
I 6 Lib. II. Prop.X. Insia Rom.Eccl. hominum salus ι sint in Eeelesia Romana, quos superbia in praeceps agit; neque negauerim, inter Ecclesiasticos, aliquos esse, immoderato turgentes fastu, Luciferi potius quam Christi imitatores ; sed quid tum Z Eeeleosae vitio verti non potest, quae sancta est, cum et iaci Λpo stolico senatui sua vitia non defuerint. Immodi in claustris non raro aeeidit, ut superbia vltimum to eum non inueniat; sed quid inde vitium privatum est, & priuatorum i quis enim credat, homines in hae mortali vita, omnis peccati expertes esse Ioe unum susseit, tale apud nos vitae instituistum esse, in quo praefatae virtutis exseitatio praeseribitur, eamque multi profitentus, licet nonnulli suo muneri desint , eum tamen apud sectarios nullus huiusmodi exereitationum usus, sed potius
contemptus existat. Vnde eum apud illos, euangeis Ileum humilitatis mandatum nullo sit loeo, quod tamen apud nos suum usum habet, restat, ut comeludam , illos a via salutis, in qua nos versamur somnino deflecter .
Ducitur ex praecepto correctionis staterna. I. π η Oe praeeeptum solemne est in euangelicis
eo dicibus, eaque verborum formula conis A aceptum, quae nullum dubio locum reli quit e Siprecauerit in testater tuus, inquit, corripe rLMm inter te ct ipsim fiam, dic. si vero non audierit, , etiam
212쪽
stat.m praeeptuni eorrectionis staternae. I etiam adhibitis testibus, Die Ecclesiae, germanae se iislieet, Iegitimae, & Catholicae, quae una duntaxat est, per Dat. x. Quod sane ultimi remedij loeo Christus imponit; priuata enim correctio praecedere debet, quam si reus eo, quo par est, animo acceptarit, mae ximum sane litis compendium est. Sin minus, teiastes aliquot adhibendi sunt, ut fidem facere possint. tum charitatis arguentis, tum contumaciae Rei; deianique si nihil horum iuuet, Dic Ecclesiae; & si Eeia clesiam non audierit, sit tibi sicut Ethnicus & publieanus . t
I I. imperium christi manifestum est, quod lieet
aliqui violent, fateor enim minus frequentem huius praecepti usum, tum quia humanis rationibus ducimur, tum quia eorrectio fraterna, in hoc rerum statu, in quo forte multorum charitas refrixit, non ra. to maioris mali eausa esset, hoc tamen non facit, quin reuera praeeeptum diuinum sit, ad cuius exeiacutionem,omnes omnino tenentur. Nec ab eo quiΩquam liber est ; quod enim Deus iniunxit, homo abrogare non potest; quod sane legem diuinam inter & humanam discrimen intercedit, nempe hanc, ut homines edunt, ita & ablogant, illam vero ab Arogandi facultatem non habent. III. In Eeelesia Romana hoc praeceptum ex eis quimur; sic ad Ecclesiam eorum nomina deferre solemus, quorum fides suspecta est, aut mores saluisti multorum noxij, nempe illi maxime in nos peccant, qui ut fidem nostram labefactare, ita animam nostram in salutis aeternae discrimen adducere eois. M nania
213쪽
8 Lib. II. Pro X. In sola Rom. Ecet hominum salin.
nantur. At sectarij,quibus idem onus incumbit,hoc munere defungi nequeunt , cum veram Ecclesiam non habeant ; cui enim Ecclesiae dicent quibus Episeopis animarum suarum i quibus pastoribus, quorum coetus totam Ecclesiam exhibeat nempe Apostoli,eorsimque sv c ce To res totam Ecclesiam repraesentant, ut recte monuit Augustinus, lib. 3 . de Bapt. contr. Donat. & ut ait Chrysostomus, ille dieit Eeclesiae, qui Praesulibus ac Praesidentibus dieit, ut iam supra inculeavi.
I U. An forte Luthero 3 an Zπingliot an Caluino ali sque huiusmodi hominibus t sed hi Eeelesia
non sunt, ad quam delinquentes deferre iubemu , immo nee Ecclesiae, nec in Ecclesia sunt, a qua turpiter defecerunt. Non habent igitur sectarij, ad quem confugiant pro correctione fraterna, modum igitur no habent, quo praeceptum illud exequantur rat quisquis mandata non seruat, saluari non potest. Dicere Eeelesiae iubentur, sed ab Eeclesia desciue iarunt, Ecelesiae, inquam,ut optimae Parenti, sed illam
pro matre respuunt; ut omnium controuersiarum
iudiei, sed ab ea iudicari nolunt, & ad suum Lutheis
rum, aut Caluinum, transfugas scilicet,& Apostatas appellanta.. V. Itaque apud sectarios praecepto correctionis fraternae cum locus non sit, illud sane ipsi non ex eis quuntur, ae proinde vel hoc nomine saluari nequeunt ; quisquis enim diuina praecepta violat, salutem consequi non potest. At in Ecclesia Romana, hoe vitio non laboramus, habemus enimEcclesiam, cui
214쪽
Iatio 1'. praeeptum vitandi sicandala. I79 et eamus, ad quam in primis sectarios deferimus, qui certe in nos grauiissime peccant, utpote qui non bonis, non famae, non vitae, sed animae insidias moliantur, quod sane grauissimae offensionis loco haben dum est ; Ecclesia vero cognita causa, illos benigne ad resipiscendum inuitat, atque hortatur, nec non eorum Errores configit: sed cum Ecclesiam non auia diant, nec eius sententiae adqlitescant, pro Ethnicis& Publieanis habendi sunt ; igitur inde concludo in Ecclesia Romana homines saluari duntaxat pon. se, in qua huius praecepti obseruatio viget.
Ducitur ex praecepto vitandi scandala. I. Ffensio proximi, quam vulgo standa- Ium appellamus, sub grauillimis poenis a Christo prohibet uir in mundo a s an datis, inquit ,si quis Dandaliet auerat unum ex pusillis
sis, qui in me credunt, expedit ea, si sulpendatur mola asinaria in collo erau, or demergatur in mare. Pusilia uistem illi sunt Apostoli, quibus hoc ipsiim iam Christus significarat: Niseusiciamini sicut paruuis, non ιnistrabitis in regnum calorum, & : Quicunque hsemibaurarit se sicut paruulus iste, hic est maior in regno calorum. Qui su sieperit unum paruulum talem in nomne meo , me susicipit; &, qui vos recipit, me λ ec ιt Drdete ne contemnatis unum ex pusillis , quia a Veis eorum semper vident faciem Fareis mei itaque nemini dubium
est, quin graui lege a Christo cautum sit, ne quis M 1 huius.
215쪽
rgo Lib. ILPro X. In sola Rom Eec homiuumsalis. huiusmodi offensionem , seu scandalum cuiquam
II. At sectarij hae lege soluti e se videntur; nee
enim maior offensio excogitari potest, nee maiusseandalum, quam illud, quod bonis omnibus afferunt. Quid enim, amabo, ad animorum perniciem
atque ruinam non moliuntur, quas machinas & aristes non adhibens, ut eos in errorem inducant, ut a
vera Christi fide ac religione avertant, ut a bonis operibus amoueant Ieiunas forte t ad poeula &conuiuia inuitant; abstines a carnibus, certis statisque diebus t carnes apponunt & porrigunt; Ο-mnia sacrae medio tollunt, suisque salibus ae loeis condiunt , uno verbo, illud praesertim procurare nituntur, ut Catholicos in erroris ac perditionis societatem inducant. III. Adde alia forte grauiora, saeras aedes demoliuntur, in quibus preces nostras Deo ae sanctis perissoluimus; saera disiiciunt altaria, in quibus incruentum Lacrificium offertur ; sacras imagines deis struunt, quas honorare solemus; aeraria diripiunt, quae Christi pauperibus distribuimus; vasa exporistant, quae sacris usibus destinamus ; faeerdotes allia Osque Christi ministros trucidant, quorum operam ad res sacras tractandas adhibemus. Uno verbo, summo conatu ac omnibus partibus ad destrueniadam Romanam Sc Catholicam Eeclesiam conspirarunt, nec quisquam est, qui vel in dubium hoc consilium reuocet; aperta res fuit ; tristia etiamnu existant huius machinationis monumenta λ sie furor
216쪽
Ratio. XVI. Praereptum vitandi scandala. 18r sub reli speeie & larua suas partes egita.
IV. Itaque quis scandalum, quis offensionem ne-ge ; ἱdque in re tanti momenti; ubi enim de salute
ac felicitate aeterna agitur, summa profecto rei esti En facinus non sine poena, aeternae scilicet damna iationis; nempe, vae homini illi, per quem scandalum venit, quae sane comminatio nihil nisi eruciatus arterianos sonat. Praeceptum igitur Domini non seruat, quisquis ab Eeclesia Romana deficit; praeceptum , inquam, vitandi scandala: quisquis autem praecepta non seruat, saluari non potest, ut patet, ac certa fide omnes tenemus , igitur extra Ecclesiam Romanam salus esse non potest.
V. opponunt forte sectarij, etiam apud Romanos multa scandalη subinde nasci; do ultro , multa esse, quae deploremus, immo execremur; multi eis nim sunt, qui saluti proximi certam perniciem a meis runt , & probrosis factis aut facinoribus, grauissimam concitant offensionem , sed non in re fidei. Castitatem alterius labefactas, sed fides intacta manet, cuius opera iactura eastitatis reparari & resarei
ri potest; at sectarius fidem petit, columnam & fi mamentum Christianae religionis subuertit; praeis terquam quod plerique sunt apud Romanos & Caiatholicos, qui non modo proximi ruinam minime pro eurant, sed illius salutem mirifice promouenta, nullisque, ad hune finem obtinendum, laboribus parcunt; pro quo etiam vitam eum sanguine haud aegre profundunci.
217쪽
Ex eo ducitur, quod sectari' non minus a CatholicismRomanis segregatisint, quam olim
Samaritani a Iud et . I. FN hoc praesertim a Iudaeis Samaritani discre- pabant, quod Iudaei summum sacerdotem agi. templum haberent , utroque autem SamarItani carerent , illum quidem omnium controuersiarum io materia fidei & rituum supremum Iudiscem, errarς nescium. ; hoc vero, in quo supremo rerum omnium moderatori Deo ita saetificia fieri ac offerri poterant, ut in eo duntaxat sacrificare liceret. Porro Samaritani utrumque negabant, nemp*alios Sacerdotes & Prophetas a J id muneris instituerant,& alium destinarant faeiendis saerificiis lo- eum; dolus Ieroboami gentem hanc in pratdictum errorem induxerat, ut populi animos a Regibus Iuda magis ac magis abalienare . II. Quod autem Samaritani errarent, ae haeretici essent, fidei oraculum est, a Christo Domino editum& publicatum; salus enim, inquit, a Iu daeis est, nec ullus hac in re dubio est locus. Certum igitur est, errorem in fide fuisse utrumque negare, summum scilicet sacerdotem, ae templum Dei; huius quidem sacrificiorum & oblationum praerogativam , illius ero supremam auctoritatem, quae in materia fidei errori obnoxia non esset. Porro Aaron praedictum honorem sacerdoth a Deo acceperat, innumerir
218쪽
fere miraculis confirmatum : ab eo vero successio is nis iure, ad posteros ac succeta res praedicta auctoritas traducta fuerat, ut patet, & ab aduersariis vl
III. Tam Christus Petro supremum sacerdotiu, primique Pastoris munus contulit, quam Deus, vel Angelus Dei nomine ipsi Aaron , immo luculentiora loca & testimonia pro Petro, quam pro Aaron nobis suppetunt, quae iam supra indicauimus, & adhuc infra exponam. Petro enim claues caelorum traditae, ligandi atque soluendi potestas collata, fides
illius verbo Domini confirmata, fundamentum Ecclesiae in eo collocatum, pascere oves & agnos trina indictione iussus est , ab aliis Apostolis consultus , primo concilio praefuit primumque illud oraculum pronuntiauit, usum est Spiritui sancto 2 nobis. Ab ipso vero Petro tam in eius successores Ponti fietum traductum est , quam ab Aaron in summos Iudaeorum Sacerdotes , & par utrinque ratio est,immo p tior pro Petro, qui illius Ecclesiae caput fuit,aduersus quam portae inseri nunquam praeualerent quod certe de Synagoga , cuius Aaron caput fuit, dici non potest, aduersus quam, lege gratiae inducta, porutae inferi praeualuerunt, cum ante saeculi consummationem destructa sitis. IV. Quod autem sectari j tam reiiciant Romanum Pontificem, quam olim Samaritani Hierosolymitanum sacerdotem respuebant, certo certius est ; nec ullus videtur esse disputandi locus , nec ma
219쪽
r 84 Lib. II. Prop.X. In sola Rom.Ecet hominum fias.
Hierosolymitanam admitterent; utrobiq; schisma& diu ottium fuit, nec non defectio a legitimo Ec-eIesiae capite. Hinc verum Dei templum , acceptum sacrificium, summus saeerdos, legitimus cultus, germana Religio ; illine vero Bethel , vituli aurei Baal, eultus illieitus, nulla religio, sacrilegum sacrifieium , sthisma demum & haeresis. V. Vt igitur salus a Iudaeis tune erat, ita a Romanis nunc est; & ut Samaritani olim extra viam salutis erant, ita modo sectarij extra viam salutis sunt 3, par utrinque, immo eadem ratio, nisi quod longe plura esse videntur, in quibus sectarij errant , qua olim essent, in quibus Samaritani errabant. Hi ne illi potiori iure a via salutis , quam isti exeludendi sunt: praeterquam quod in tanta doctorum & sanctorum Patrum turba, in tot Conciliorum definitionibus, rebus fidei plus lucis modo affulget, quam olim affulgeret; nec enim dubium est, quin Euangelium multam lucem diuinis oraculis attulerit. Ex his igitur recte concludo, in Ecclesia Romana duntaxat homines saluari posse, quae scilicet Synagogae successita.
Ex eo ducitur, qu)d ij omnes, qui ab Ecclesia Romana factenus desciverunt, pro haereticis
π TAEe ratio summi ponderis esse videtur, eum enim certum sit, hominem haereti-
220쪽
eum saluari non posse,& eum nemo unquam ab E clesia Romana desciverit, qui pro haereti eo habitus non fuerit, inde facile deducitur, nullum ex iis, qui ab Ecclesia Romana defeeerunt, saluari posse. Quod autem ij pro haereticis habiti fuerint, probatissimis historiarum monumentis traditum est : de Maniis chaeis, Arianis, Monothelitis, Pelagianis, Nestorianis, ne ipsi quidem aduersarii a nobis dissentiunta; de Graecis forte negabunt. Sed quoties de illorum ad Ecclesiam Romanam reditu actum est quoties illorum errores detecti, atque damnati λ consulaniatur auctores, unus Bessarion ad instar omnium erit; cum enim ipse Graecus esset, suspectus esse non potest. Non diffleor, illis in quibusdam Authoribus tribui, quae non omnes docent: ut videre est apud Leonem Allatium.
II. Dς Albigensibus, Valdensibus, Hussitis, idem
iudicium esto, quorum etiam errores huius temporis sectarij agnouerunt, ac refutarunt, licet eos incommunem contra Catholicos conspirationem ae societatem admiserint. Lutherani, Caluinistae, Atanabaptistae, ali 1 que eiusdem furfuris homines pro haereticis iure habentur. Hoe negas λ hoe probo: Abeo iudiee damnati sunt haereseos, ad quem hoc iudicium pertinebat, nempe in controuersiis fidei iudicandis suprema potestas in Ecclesia relicta est, per Dat. xv M. & de auctoritate iudicis constare debet, quod legitima sit, per Dat. xv r. nec non Eeclesia Romana vera est Ecclesia, per Dat. xv Iri. quas sola fidem retinuit, per Prop. vos. Vnde concludo, extra