장음표시 사용
231쪽
ry 6 Lib. III E g. I. Commune est
Petitur a Symbolo Apostolico communi. CRςdunt omnes, inquiunt, quae ad salutem
explicite necessaria sunt; non esse autem alia explicite necessaria, quam ea, quae Symbolo B postolico continentur, vel ipsa Theologorum a istoritate, & perpetuo Ecclesiae usu comprobatu Catholicos, ut vim argumenti elidant, non negare quidem, Symbolum credendorum summam esse,sed negare Symbolum a Protestantibus eredi , ae pleis rosque dicere, quae sint a vero aliena. Duo posse obisitet, quod Caluinistae negent descensum ad inferos, deinde quod protestantes omnes non eredant artiis culum de Eeesesia. Quod primum attinet, quum Gentes aliquot Christianae non habuerint in symbolo suo descensum ad inferos, inde constare, non esse de illius integritate, adeoque in Nieaeno esse omissum e quod alterum, credi articulum de Eeelesia, prout super ea verba conceptus primo fertur,& explicatur ab antiquis Patribus , interpretati ianem Romano-Catholicam esse nouam; illi tantum Ecclesiae particularem, credi ab omnibus Eeeleia sitam, ut declarata fuerit in SynodisOEeumenicir.
232쪽
I. TVllum Symbolum illis ac nobὶs comm ne est; quod enim ipsi tenent, nos reiici- - - mus, quod vero tenemus, ipsi reiiciunt. Nos eredimus Christum descendisse ad inferos, ad inferiores scilicet partes terrae; hic enim articulus, descendit ad inferos, ita explicatur, & intelligitur a sanctis Patribus, tum Latinis, tum Graecis, quorum citationes tu vide sis apud Bellarminum lib. q. de Christo e. I . Caluinus hae interpretatione reiecta,
nouam commentus est, lib. 2. Inst. cap. I 6. g. IO. MI I. Descendit ad inferos, inquit, id est, pertulit in Cruce diros cruciatus damnati ac perditi hominis, ut coactus fuerit, urgente angustia, exclamare, Deus meus, ut quid dereliquisti me l Hane expositionem confirmat Catechismus Heidelbergensis , qui apud plerosque Caluin istas parem fere cum Scriptura auctoritatem habet, scilicet quaest. Α . II. Praeterea nos credimus Ecclesiam Romanam, nee aliam pro Apostoliea & Catholica habemus; illi hanc non credunt, sed aliam. Eadem igitur nota credimus, ex iis scilicet, quae sunt explicite credenda ; igitur idem fidei Symbolum non habemus, Vtis pote quod verbis &sensu constat: verba forte com munia sunt, at sensus varius est; Symbolum igitur varium. Idem in nonnullis aliis articulis facile ostendi potest , v. g. in peccatorum remissione , de Sanctorum communione; illi enim diuersum a nostro sensum his verbis tribuunt, qu qm sua fide com-
233쪽
plectuntur, nos ut haereticum damnamus, ae oppositum certa tenemus fide. Vnum igitur ac idem nobis illisque Symbolum non est, quia diuersa fides higitur diuersa Ecclesia, per Prop. II . III. Praeterea quod aliquot Ecclesiae praediis nam culum de descensu ad inferos non habuerinta. quid eum appellandae fuissent illae Eeelesiae, ut de illarum fide iudicare possemus. In Nieaeno omissu&stist; ita est, nec habetur in Constantinopolitano, quod licet maiori ex parte cum Nica no idem sit,unde a quibusdam pro eodem accipitur , nonnulla tamen de Spiritu sancto, & Eeeles a Constantinopolitanum subiunxit, quae Nicaenum omiserat. Deinde ab Ecclesia contra errorem Graecorum hac formula siboque annexa est; quae in Symbolo quoque Athanasi j legitur, quod Ecclesiae auctoritate receptum est, ut quasi regula fidei habeatur , ut ait D. Thom. 2.2.q i. a Io. ad y. Quid porro Symbolo addendum , quid detrahendum sit , pro diuersa temporum ratione, Ecclesiae incumbit decernere, in qua scilicet omnium controuersiarum ad fidem pertinentium iudicem agnoscimus, per Dat. XV M. I V Quod autem dicunt, credi a se articulum de Ecclesia, prout super ea verba conceptus primo sertur , dare non possiim ; nempe is primo sensus illo. rum verborum est, ut vera Ecclesia sit. Sed ipsi veram Ecclesiam non credunt, Romana enim vera est Ecclesia, per Dat. xv III. eaque sola, per Prop. VII. Romanam autem talem esse, non credunt, ut Pater,
Ecclesiam igitur non credunt. Nec antiqui Patres
234쪽
Symbolum ε postolicum. y qaliam unqua Ecclesiam agnoscere potuerunt, quam veram, de qua scilicet hunc articulum intelligerent. vel unum adducere debuissent, qui Ecclesiae Romanae partes secutus non fuerit vel unum Synodi cuiuspiam OEeumenicae canonem, qui hanc veritatem in dubium reuocarit. Omnes unam Ecclesia Catho- Iicam & Apostolicam praedicant, veram & legitiis mam Christi sponsam, corpus, domum, templum, columnam, ovile, omnium fidelium matrem, illa autem Romana est. vi constat ex Prop. V II. Nec ideo Catholica vel uniuersalis est, quod omnes Christianos complectatur, sed omnes fideles, nulla habita ratione, vel facta distinctione ludaei vel Graeci: iliale autem fidelis est qui veram Chiisti fidem profitetur. Quod autem fides nostra ab illorum fide omnino differat, patet per Pro P. lv. porro Ecclesia Romaiana fidem & dogmata non mutat, per Prop. V. sed veis tam & diuinam fidem sola retinuit, per Prop. VIII. V. Quod spectat ad auctoritatem Symboli Apostolici, frustra illam hoc loco demonstrarem, quod
iam omnes fere controuerfiarurn auctores egregie praestiterunt. Porro duodecim huiusmodi articulorum omnes fere patres meminerunt, ut Augustinus
serm. II I. de tempore , & quia nonnulli dubitant, an is sermo D. Augustini sit, alia loca non desunta, v. g. in Enchiridio cap φ . & s . & lib. de fide ae symbolo cap. Augustino accedant alij Patres, ut Clem. lib. I. const. Apostolic. Irenaeus lib. I. contra haeres cap. 2. & lib. c. q. Epiphan Haeresi 48. Leo
235쪽
Eoo Lib. III. Eoug. II. Ecclosia non potest
mih ra. de Symb. Ambros lib. I. de Spirit. sancto, Epist 8 I. & se rin. 3 8. Maxim. homil. de tradit.Symis hol. Venant. Fortunat. in exposit. Symb. Aleuin. de Off. Eceles cap. in . Raban. de instit. Cleric. lib. a. c. 3 6. omitto alios breuitatis causa. Denique quod huiusmodi Symbolum, nostripto quidem, sed quasi pςr manus ab ipsis Apostolis profectum ad nos, nunquam interrupta traditione, peruenerit, omnino e tra controuersiam est. Et haee ad praecludendum hoc effugium sint satis, cum inde potius oppositum euincam, nam commune nobis & illis Symbolum non est; igitur nec fides communis, igitur nec communis Eeclesia.
Ducitur ex eo , quod Ecclesia nouos articulos
, fidei condere nonposit. EA , quae sunt homini saluando, ad salutem .
necessaria, sunt institutionis diuinae, inquiunt , quae non cognoscitur ab Ecelesi illa proponente, nisi ex reuelatione a Deo facta Prophetis de Apostolis. Ecclesiam enim uniuersam,&multo minus Pontificem, non posse condere articu- dea , omnium consensu constat ; rationi igitur omnino consentaneum est, quod omni tempore eadem sint, ad quae credenda, homo obligatur, seus reditu ad salutem necessaria. Reuelatio autem a lia non extat, praeter eam, quam scripturis diuinis
comprehensam habemus. Quod si dieas, aliam
236쪽
m-Mei articulos randere. et Istiam eadem tempore Eeelesiae factam esse,quae trais ditione tantum conseruetur, quum illa quoque reuelatio per Apostolo &Euangelistas Ecelesiae innotuerit , fieri non potest, quin illam reuelationem videamus in seriptis vetustissimorum Patrum ex prestam, atque eam obseritemus in usu & praxi E clesiae, Apostolorηm tempora secutaei ita ut Seriptur diuina scriptae reuelationis, usus autem & praxis Ecclesiae primi liuae, traditae norma & regula appellari debeanti eadem enim traditionis diuinae, quae humane erit ratio. Hanc recte in dubium vocamus , si omni coaetaneorum & subsequentium auis chorum testimonio destituatur; qua ratione pleraisque , quae fabulosa irrepserunt, eliminamus. Quod si igitur, sub traditionis diuinae sthemate, aliquid venditatur, euius in scriptis veterum Patrum, atque in usu,& praxi Eeclesiae, nulla facta fuerit mentio, illud pari ratione merito suspectum esse potest.
Nune ergo secundum utramque hanc credendi regulam, quarum priorem omnes alteram nonnulli tantum protestantium admittunt, exigenda fuerint, quae in Romana Ecclesia proponuntur, ut unum eo in. rum neganti, denegetur Ecclesiastica communio.
Quod si fiat, aiunt. facile probari posse, quantopere deficiant Ecclesiae Romanae probati testes: rem inpripis esse manifestam, quod communionem sub utraque, cultum imaginum, indulgentias, eiusque thesaurum,coelibatum Clericorum,& delectum citaborum sub neeessitate omnibus impositum spectet. Errare igitur Ecclesiam Romanam,quod libertatem
237쪽
credendi, circa ea adimat; quia tamen, quae sub inaratione , non euertunt ea, quae omnium consensa
creditu necessaria sunt, ideo quoq; neque illi fra di fore, quod ea insuper credat, neque protestantibus, quod eiusmodi secundum S. Scripturae.& Eeclesiasticae traditionis regulam, non admittanta.
Raeter utramque regulam a vobis pro poss-- tam, tertiam, eamque potissima, cum sine illa gemina illa ad amussim reduci nequeat, admittondam esse contendo. Nec enim sacra Seriptura,& multo mim,s traditio Ecclesiastica, in conistrouersiis ad fidem pertinentibus, iudex vel ultima regula esse potest, per Dat. X m. eum de utraque duisbium, seu controuersia suboriri possiti immo una est propria de ultima duntaxat fidei regula, per Dat. X M. eaque in Ecclesa, per Dat. xv I F. His autem semel admiffs, opposita penitus eorruunt: debe enim esse , qui de vestra scriptura iudicet, qui libri canonici, qui dubii, quis Ioeorum dissicilium sensus, qui errores irrepserint quid a vobis additam , quid detractum, quae traditio legitima sit, quae spuria ; quis antiquae Ecclesiae usias, quae praxis, quibus verborum inuolucris antiqui Patres saer nostra descripserint. De his , inquam, quae in controuersiam ea de re possiant, & re ipsa cadunt, immode his acriter vobiscum disputamus i dicimus enim, antiquum Ecclesiae usum a nobis rettineri, ita his sal-
238쪽
Muos fidei artieulis tandere. 7 2Ο3 tem, quae ad fidei ac morum substantiam spectant, vos ipsi negatis , en litem , quis iudex, nisi Ecclesia,
Per Dat. XV M. eaque Romana, quae vera est, per Dat. X v III. eaque sola, per Prop v II. quaeque in
suis iudieiis ae deeisionibus errare non potest, per
Il. Praeterea, Ecclesiae Romanae dogmata ad fidem & mores pertinentia multiplici antiquorum Patrum auctoritate, quasi gratuita & vltro tributa opera, auctores nostri confirmarunt, quos tu vide fis, puta Bellarminum, Horantium, Cocleum,Malis derum, Perronium, Valentiam, Suarem, Beeanum, Richelium, Gonterium, Gualterium, aliosque erein numeros , qui hoc munere, pro dignitate defuncti sunt. Neque huius instituti ratio postulat, ut iam actum agam, praesertim cum hoc loco dogmata non discutiamus, sed nonnulla refellamus Aduersariorue apitacin quibus comprobare nituntur,communem quamdam omnium Ecclesiam esse, ex Romanis se ilicet, Protestantibus, Calum istis & Graecis schismaisti eis compositam Igitur quod indicatis de communione sub vriaque, imaginum cultu, indulgentiis, thesauro, coelibatu, & ciborum delectu, quid de his tenendum sir, apud praedictos auctores facile inuenietis r sed esto, nihil apud illos sit, quod istorum
dogmatum veritatem euincat , vel huic uni arguis mento cedendum est. ll I. Ecclesiae legibus parendum esse , eerta fide tenendum, an forte negatis quι vos audit, me audia: Ωm Ecclesiam non audierit, it ιιbi cm Ethmem cypt btica
239쪽
ao Iob. III. Vig. II. Ecelesti non potest
Mibanvi r obedite praepostu vestris, hegitimis sellieedi animaru nostrarum palioribus. Vera autem Ecclesia Romana est, per Dat. xv I a. de Prop. VII. quid huic iagitur parere recusatis, du vel Laicis saeram synaxim sub una speeie, vel Clericis coelibatum, vel ciborum delectum statis eertisque diebus imperat Indulgentiae & imaginum eultus ad dogmata pertinent, itemisque realis praesentia Christi, quam vos Caluinistae negatis. Quem in huiusmodi eontrouersiis iudieem consulere possumus t Seripturam traditionemὶ Patres at ut nos pro causa nostra haec adhibemus, ita& vos pro vestra adhibetis. Nulla igitur inde deciso, nulla eausae terminatio. At nutantes forte in fi de erimus qui tamen regulam certam habemus, per Dar. xri de supremamvbsolutamque in Ecclesia iudiciorum potestatem, per Dat. xv II. Porro Eccleissa, stilicet Romana, quae vera est, per Dat. XVIII. ea que duntaxat,per Prop. v II haec mihi dogmata proponit , haec mihi praecepta imponit, eur credere, cur parere recusarem IV. Testes ultra desideratis eosque proba tos abunde suppetunt, eorumque testimonia apud praesatos auctores habetis. At demus , testes etiam deficere , Testem res dubia,non certa postulat ; Eeclesia Romana Spiriths sancti ductu regitur, nec portae inferi aduersus eam praeualere queunt; nee fides Petri defietet unquam , ut in ea fratres suos, si quando opus sit, confirmet; uno verbo, Ecclesia Roman , dum ea omnibus fidelibus proponit, quae ad fidem di mores pertinent, errare non potest, per Prop. VI. testia
240쪽
muos ei articulos tandere. et o stestibus igitur non indiget; quamquam illi ultro pro
ducuntur. Quod nouos fidei articulos condere nequeat, id est, nouos reuelare, concedimus, quod nouos, iam olim reuelatos, & implicite solummodo , ut vocant, creditos, credendos explicite proponere
possit, quis sanae fidei neget Nemo ignorat, innumera propemodum esse Scripturae loca, non adeo
cuiquam obuia , & sensus omnino perspicuus sita , corpus Ecclesiae in dies adolescit, ac perficitur, non modo fidei propagatione,& nouae prolis aecessione,
verum etiam nouorum luminum appulsu, quorum opera, non quidem noua reuelantur, sed iam reuelaista, nondum tamen probe eomperta, explicantur, cuius rei mille suppetunt exempla. Hinc tot hae te isses atque errores , quibus tum hominum protervia causam dedit, tum scripturarum Obscuritas occasiois nem praebuita. V. Praeterea ut nonnulli vestrum utramque fidei regulam, ita aliqui alteram tantum admittunt; fatentes reos habemus; isti ergo, aut illi errant. Nam
vel illa regula vera & legitima est, ac proinde errori minime obnoxia, vel fallax &spuria: si primum, quisquis eam reiicit , errat , si alterum , quisquis
eandem admittit, etiam errat , quisquis autem in reis
gula fidei errat, in ipsa fide non errare non potest, in patet. Deinde Ecclesiam Romanam errare diciistis, si errat, quomodo vera est Ecclesiat quomodo in ea saluari possumus t quod ultro datis; an forte quia in substantialibus non errati sed in eo duntarat, quod libertatem nonnulla credendi adimat, quae