장음표시 사용
131쪽
iti sensibus illi deserebant 2 Cur rebelles animi motus spiritui subjicebantῖ Νe co pus cum anima in aeternum periret. Corpus igitur simul oderant, et diligebant Sancti ad instar Doctoris gentium, qui de se aiebat ep. I. ad Corinthios Cap. 9. V. 27. Ca stigo corpus meum, et in serpitutem redigo, ne. .. . reprobus siciar.
Animadversio 3. Haud dubio peccatores sunt charitatis objectum, non quidem ratione culpae, quae in iis abhorrenda est; sed ratione tantum naturae, cum et ipsi sint tum gratiae tum gloriae capaces . Ultro concedimus, Deo peraeque invisa fore impium et impietatem, quia ob statum culpae, in quo quis Versatur, Deo placere nequit. Verum in ipso peccatoro Deus semper diligit opus manuum suarum. Unde per Ezechielem cap. 33. V. II. ait: NOD mortem impii. . . . sed ut consertatur. ... a via sua, et
Nisae. De hao tenerrima erga nocentes disiectione Christus ipse nobis praebuit exemplum, qui Venit, non justos vocare sed peccatores ii ; quique cum adhuc Peccatores GSemus. .. . Pro nobis mortuus est lat. Quoad
vero David paucis, sed perspicue hic reponit
D. Thomas a. a. quaest. 25. art. 6. ad I.
132쪽
- Iniquos Propheta odio habuit in quantum iniqui sunt, habens odio 'iniquitatem ipsorum, quod ipsorum est malum: et hoc est perfectum odium, de quo ipse dicit Ps. 133. , perfecto Odio oderam illos. Rusdem autem rationis est odire malum alicujus, et diligere bonum ejus. Unde etiam illud odium persectum ad charitatem pertinet se. Imprecatio tandem, qua David peccantes insectari videtur, proprie imprecatio dicenda
non est, sed modus potius futura praenuntiandi, ac si diceretur conpertentur Pro cou-oertantur. Ita nobiscum sentit D. Augustinus lib. I 6. contra Faustum cap. dicens: Maledicta cum ex prophetia dicuntur non sunt de malo voto imprecantis; sed de praescis spiritu denuntiantis.
Dilectionem, qua primarium charitatis objectum, Deum O. M. prosequimur, medium fore ad salutem hominibus necessarium, satis indicant verba Ioannis ep. I. cap. 3. V. 14. Qui non AEligit manet in morte. Rusdem virtutis actus a lege naturae juberi, pariter indubium est. Haec enim cultum impurat
133쪽
Supremo Numini reserendum, qui sine dilectione consistere nequit. Sacrae quoquo Literae tantum praeceptum innumeris PrO-po locis indicunt. Verum, quis crederet pDum non modo lex naturalis ac positiva divina, sed coelum et terra, et omnia, quae in eis sunt, undique nobis dicunt, ut Deum amemus, non defuerunt laxiores ethicae
scriptores qui docuerint, mandatum de Deo diligendo peculiare atque a ceteris distinctum inter homines non haberi. Absurdam
hanc doctrinam, ut pro munere eVertamus,
tria sejunctim disputanda constituimus: an, videlicet, quomodo, et quando speciale charitatis erga Deum urgeat praeceptum p Singulas quaestiones totidem resolutiones enodabunt. Resolutio I. Existero praeceptum Speciatim obligans ad Dei dilectionem luculeutissime innotescit ex Evangelio Matthaei. Ibi namque legisperito eum interroganti
Christus ita reponit cap. aa. v. 37. 33. Dialiges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et in tota anima tua, et in tota mente tua. Hoc est primum et maximum mandatum. Qua ex auctoritate hac ratione argumentamur. Illud est peculiare mandatum, quod omnium primum et maximum in Scripturis Sacris appellatur: etenim neo primum, nec maximum dici posset, si cum aliis con-
134쪽
sunderetur. Sed ex praemissis tale amussim est praeceptum, de quo disserimus. Ergo reapse viget peculiare mandatum, quo Deum diligere jubemur. Exinde patet, quam merito ab Alexandro VIII. conficta fuerit sequens propositio: S icit, ut actus moralis
tendat ad fnem ultimum interpretatioe. Hinc homo non tenetur amare neque in Principio, neque in decursu suae vitae mortalis iij. Resolutio a. Ut rite divinum hoc praec plum adimpleatur nonnullae requiruntur conditiones. Amor siquidem, quo serimur in Deum, interior esse debet, summus, gratuitus et sicaα. i. Haec dilectio interior sit oportet. Aliter, quonam pacto Deus eae toto corde, hoc
est, intimo animi affectu diligeretur P Si externa signa sussicerent ad charitatem; quid charitas, nisi figmentum p Haec si sumcerent; nonne sacrificium prorsus inane foret cor contritum et humiliarum 8 la . Nonne etiam inanis adoratio in spiritu, et Seritate s3 . Haec si sumoerent; cur despiciendus eorum cultus, qui Deum quidem Iisiis honorant, corde autem longe sunt ab ipso 4 Z
r Alteram id generis propositionem ab Alexandro VII. damnatam jam tradidimus Instit. s. xx. TEsolui. a. αὶ Psalmo so. V. I9. 3ὶ Evang. Ioannis cap. 14. 24. 4ὶ Isaiae cap. a9. v. a 3. , at Evang. Matthaei e P. 15. v. g.
135쪽
a. Sit dilectio summas adeo ut amor, quo Deum prosequimur excedat creaturarum morem. Unde Christus in Evang. Matthaei cap. Io. V. 37. Mebat: Qui amat Patrem, aut matrem plusquam me, non est me dignus. Ad haec ratio naturalis accedit, qua duce, sic concludimus. Deus tantum infinita perfectione gaudet. Ergo nihil ei per dilectionem praeferri potest vel aequari: Ens enim in omnibus infinite persectum prae cunctis creatis est amabile. 3. Sit gratuita; ne diligatur eo fine, ut bona temporalia consequamur iij. Hunc Dei diligendi modum nobis insinuat D. Augustinus in Psalm. 53. dicens: - Deus noster laudetur voluntate, ametur charitate: gratuitum sit quod amatur, et quod laudatur. Quid est gratuitum p Ipse propter se, et noupropter aliud se . 4. Denique sit Micaae: amor quippe necessario connexam habet fidelem mandatorum custodiam. Id in Evang. Ioannis cap. I 4. V. I 5. et a I. Divinus Reparator disertis hisce verbis testatur: Si diligitis me, mandata
mea semate. . . . qui habet mandata mea, et
Semat ea, ille est, qui diligit me fa .
1ν Vido Instit. xxxxx. ad 3. a Praseitatum D. Ioannia eaput explieat D. Gregorius M. homiI. 3. in Evang. argua ad rum nostram ita praecIare seribit:
136쪽
I33 Resolutio 3. Praeceptum Charitatis, si negatioe sumatur, obligat semper ac pro semper: ideo nunquam licebit quidquam a mittere Divinae legi contrarium. Quatenus vero .rmatioum illud est, semper equidem viget, sed quibusdam temporibus solummodo obligat, ac certe pluries in vita. Quod per actus amoris homo saepe Deum prosequi jubeatur, id perspicue ostenditur ex Deuteronomii cap. 6. , ubi, post indictum
. 5. Primum et maximum mandatum, Supernus Legislator sic populum Israel assatur: Eruntque verba haec, quae ego prae cipio tibi hodie, in corde tuo. Et narrabis ea filis tuis, et meditaberis in eis sedens in
domo tua, et ambulans in itinere, dormiens atque consurgens, et ligabis ea quasi signum in manu tua; eruntque et mOpebuntur inter oculos tuos, scribesque ea in limine, et Ostiis domus tuae. Verum, qua de causa tam sedulo ac saepe meditandum hoo praeceptum,
nisi quia frequenter adimplendum p Optimo
ergo iure Innocentius XI. hasce propositiones inter proscriptas sub N. 5. et 6. connu-mus, si ad mandata eius a nostris nos voluptatibus Eoaret mus... Ad vosmetipsos ergo, fratres charissimi, introrsus redite, si Deum vere amatis, exquirito. Nec tamen sibi aliquis eredat, quidquid sibi animus sino operis attestatione responderit. Dodiloctione conditoris lingua, mens, et vita requirantur. Numquam est Dat amor otiosus. Operatur etenim magna, si esti si toro operari renuit amor non est .
137쪽
meravit. - An peccet mortaliter qui actum dilectionis Dei semel tantum in vita eliceret, Condemnare non audemus in Probabile est, ne singulis quidem rigorose quinquenniis per se obligare praeceptum charitatis erga Deum ti . Urget autem sive per se, sive etiam per accidens divinum hocce mandatum, quemadmodum obligant ceterarum virtutum theologicarum praecepta, de qui
bus recolantur quae diximus i S. XXXIII .
Non modo primarium charitatis objectum,
sed et secundarium lex divina diligere jubet.
Haec veritas luco clarior apparet in eodem cap. 22. Matthaei. ubi V. 39. Servator ait: Diliges prooeimum tuum, sicut teipsum. ItemeP. I. cap. q. v. ai. inquit Ioannes Apostolus:
I Invicem non componuntur Theologi, eum definiendum
sit, quonam tompora charitatis actus erga Deum sit elicisndus. Rentur alii cum Lodos ma, a gravi piaculo nemin m e cusari, at ultra annum huiusce actus omissio protrahatur. Alii eum Seoto et Merbesio contendunt, hoc praeceptum singulis diebus fastis obligaret ejusmodi namque dies per cultum Dei sanctis andi sunt: qui cultus non est, nisi amor ejus, teste D. Augu-gustino lib. I a. de Trinitato eap. I . Alii eum Sua regio generatim docent, non admodum diserri possct charitatis actuum seriero itium. Quaenam vero dilatio a gravi culpa defendi possit, quaenam frequentia exigenda, in particulari non decernunt, Cum existimant, pro personarum conditione, variisquo circumstantiis hoe judicium prudentibus esse relinquendum. Consula tur Clar. Gotti tom. sup . nit. traei. da charitate quaest. 3.dub. I., nee non Laur. Borti theol. discipi. lib. 23. cap. 15.
138쪽
I3s Hoc mandatum halemus a Deo, ut qui diligit Deum diligat et fratrem suum. Interim quoad aliorum dilectionem tria investiganda o currunt: I. nempe, quali amore sit proximus diligendus p a. Quaenam in hoo amore conditiones servandae 8 3. Quid speciatim de inimicorum dilectione statuendumpTriplici instantiae ut probe satisfiat, sit Resolutio 1. Duplicem amorem distinguere adsolent scriptores: assectioiam nempe, qui in interiori cordis benevolentia consistit, et essectioum. qui per extrinsecos actus charitatis se prodit. Utrumque porro ad charitatem necessario pertinere noscimus ex D. Ioanne ep. I. Cap. 3. V. I 8. dicente: Non diligamus verbo, neque lingua, Sed spere, et veritate.
r. Itaque proximus diligendus est opere; amore scilicet eaeterno seu ejectioo. Quid enim prodesset; immo quid esset charitas, si amor circa opera externa non versaretur tHaec profecto nil aliud, quam vox inanis foret, si proximi ope nostra indigentis necessitatibus minime consuleremus. a. Diligendus est quoque proximus Ser tate: nam eaeternus amor ab interiore sejun- eius charitas certe non est, sed charitatissimulatio. Amorem hunc internum ad charitatem potissimum requiri, docet in primis Apostolorum Princeps qui ep. I. cap. I. V. 22.
139쪽
I36 haec habet: In fraternitatis amore simplici eae corde inoicem diligite. Eadem veritas Romanae Sedis firmatur auctoritate, cum Innocentius XI. sequentes damnaverit propositiones: se Non tenemur proximum diligero actu interno et formali Praecepto proximum diligendi satisfacere possumus per solos actus externos M. Accedit insuper momentum rationis theologicae ita e superius traditis Christi verbis deductum. Proximum quisquis tenetur amore prosequi sicuti seipsum. At nemo est, qui se non diligat interno benevolentiae affectu. Amor igitur internus, seu assiectious proximo debetur. Tandem, ut unum et alterum insimul complectamur amorem, sic argumentando procedimus. Divinus Redemptor de se nobis proponens exemplum proximi diligendi modum constituit dicens Ioannis cap. IS. V. I R. Hoc est praeceptum meum ut diligatis inpicem, sicut dilexi vos. Sed Christus homines tum intimo, et maximo sane, cordis
assectu dilexit: tum externis pietatis actibus sui amorem iisdem patefecit, quemadmodum ubique testatur Evangelica historia. Ergo dilectio proximi sive assectioia, sive etiam essectioα divino jubetur praecepto. Resolutio a. Ut proximi dilectio a virtute charitatis procedat, tribus conditionibus praedita sit oportet; sanctitate videlicet, justitia, et veritate.
140쪽
I37Rom totam explicat Angelicus Doctor I. a. quaest. 44. 7., cujus doctrinam vel ipsis ejus verbis hic juvat referre. - i. Sit dilectio proximi sancta ex parto
finis; ut scilicet aliquis diligat proximum
propter Deum. a. Sit dilectio proximi justa ex parte regulae dilectionis; ut scilicet aliquis non condescendat proximo in aliquo malo, sed solum in bonis. 3. Dilectio proximi sit mera, eX Parte T tionis dilectionis; ut scilicet non diligat aliquis proximum ob propriam utilitatem vel deIectationem, sed ea ratione, quod velit proximo bonum, sicut vult bonum sibi ipsi. . . nam cum quis diligit proximum propter suam utilitatem vel delectationem, non vere diligit proximum, sed seipsum M . Resolutio 3. Praeceptum de proximo diligendo amorem quoque jubet inimicorum, cum et ipsi inter proximos adnumerentur. Verum, quoniam iudaeis persuasum erat illud pharisaeorum principium: odio habebis
inimicum tuum; hino eorum errorem ut revinceret dixit Christus Matthaei cap. 5. V. 44. Diligite inimicos vestros, benefacite his, qui
oderunt Nos: et Orate pro persequentibus et
i Amorem inimieorum in hisce vocibus non modo Eons
ii, sed praseipi sub gravi, docent unanimi sumagio Eeelaaias