장음표시 사용
161쪽
ior DE IΜa E cILLITA 1 EErgo cum dixit Arcesilas in rebus nihil esse veri , id sibi voluit, nihil inesse in rebus, quod menS humana certo possiit cognoscere, atque hoc ipsiam est quod definitum est a Carneade. Riebat praeterea Arcesilas nihil percipi posse, omnia esse αδηλοι , hoc est , obscura& non manifesta: sic enim melius reddetur vocabulum hoc , quam si exponas incerta, uti factum esta Cicerone. Carneades Vero fatebatur nihil esse quod percipi pos
set ; sed non proinde omnia esse Obscura concedebat ; quippe res Probabiles , quibus jubebat sapientem adhaerere , non esse Obscuras. At nulla illic inest re- tum discrepantia , etsi videtur inesse aliqua verborum. Arcesilas enim res ita obscuras esse volebat, ut percipi non possent ; nonhita ut probabiles vel improbabiles non essent. Quod item videbatur Ca Deadir; nec enim negabat res ita eL se obscuras ut percipi non possentiat tantam negabat earum esse obscu- 'Titatem, ut ad vitae usus probari vel rejici non,possent. Hinc efficitur
162쪽
porro, ne in eo quidem di sisse ipsos , quod Carneades diceret opinaturum esse Sapientem, fortasse & as,
sensurum; vetaret utrumque Arce- .silas Nam id tantum volebat Carneades, probabilia Sapientem seq udebere in communi usu vitae, quae alioqui minime vitalis foret, non in regimine mentis & studiis veritatis , a quibus Arcesilas opinatio nes & assensus removebat. Quamobrem omne fuit inῖverbis disitidium , non in rebus. Perparum quoque intererat rationem inter Philonis & Superiores. Cum enim aiebat, quominus res perciperentur impedimento non esse ipsam rerum naturam, sed infirmitatem
mentis nostrae, hoc ipsum erat in quo discrepabant Arcesilas & Carneades, cum veri nihil esse in rebus diceret ille , hic veri sateretur aliquid in rebus esse , sed 1 nobis percipi non posse. Haec autem etsi
dissident verbis, rebus congruunt: nam veritatem nullam inesse in re. bus , & veritatem rerum natura
sua percipi posse sunt, ut dixi, eis nuntiata F-I , & reseruntur
163쪽
ro 'IME E cILLITATE ad aliud, ad mentem nempe humanam: atque id utrumque significat, qin minus menS humana re-Tum Veritatem percipere possit, non obstare naturam ipsam rerum, sed mentis humanae caliginem.
Concedebant quoque Sapienti Philo perinde ac Carneades: ut opinari aliquando posset. At cum
liquid etiam ab eo percipi sentiebat, sed non ita tamen ut.nulla subesset caussa dubitandi , abuti videtur perceptionis vocabulo , in qua si dubitatio aliqua inest, jam perceptio non est , sed opinatio. Atque ita recidebat in sententiam Carneadis, & probabilitatem in traductione vitae & rectione morum sequendam esse.censebat. Quintam Vero Academiam , quae Antiochi fuit , quoniam mere dogmatica fuit, atque ipsa vetus Academia laciniis Stoicorum retexta & resarta, ab hac disputatione remoVeamuS. 3I. Constet ergo geminam missi se Academiam; veterem, quae Socratis fuit & Antiochi; novam, qua Arcesilae , Carneadis & Philonis. Hanc autem eandem esse aio ac
164쪽
',1 E vr is HUMANA Iospyrrhonis disciplinam : nam etsi afferuntur nonnulla, in quibus videntur dimi re, haudquaquam tamen talia sunt ut duplex ideirco secta constituenda sit; cum vetus ac nova. Academia, sententiis licet idissimiliores, unum tamen Academiae nomen retinuerint. . Et nunc quoque , cum tam longe' lateque
fluxerit doctrina .Atistotelis , ut insectas propemodum infinitas dilibpata sit, dogmatis, ita discrepantes , ut alii aliis ne sapere quIdem videantur , omnes tameu
Peripatetici dici volunt & Aristotelici. Vetus illa fuit quaestio , ut Scriptum si ) Gellio est ,
& a multis Scriptoribus Graecis Gest I. . tractata , quid intersit Academi- c. I. cos inter & Pyrrhonios : atque eorum . dissentiones libro pecu stari collegerat Plutarchus. Nos quoniam haec Veterumaemonumen ta deficiunt, sequamur s2.3 SeX- 1 'tum Empiricum, a quo praecipue smpi distrepantiae hujus capita adeo curate exposita. sunt, ut nihil pyae-I ,,. terea desiderem US. 3aia Primurn is discrimen ponit E s, novae.
165쪽
novae Academiae & Scepticae discuplinae , quod cum utraque dicat nihil esse comprehensibile , hcn assirmate pronuntient Academici, Sceptici vero dubie . At nihil est . haec disiensio : nam eam ipsam dobie proponit Sextus. Deinde, qui nihil sciri posse putat, ac ne hoc ipsum quidem, an aliquid sciat, is certe nihil affrmare potest: nam qui affrmat aliquid, is scire se profitetur quod affrmat. 33. Gravius videtur , sed leve
tamen est discrimen alterum, quod afleri Sextus, totumque in Vocabuli usu versatur, cum de re conveniat. Fatentur utrique bonuinesse aliquid & malum ; at cum id aiunt Academici, simul persuasios esse se dicunt, probabilius esse, id
esse bonum quod bonum esse putant, quam non esse bonum ; at que itidem malum. Sceptici Verocum aliquid bonum esse aiunt, non simul persuasos esse se dicunt, probabilius esse id quod aiunt, quam contrarium , sed sine ulla persuasone, si ve opinione consiletudini vitae communi se obsequi. Tota ergo
166쪽
S go disterentia posita est in opinione illa quam habere se fatentur cademici, Sceptici negant se habere. At cum in vitae usu aliquid Sceptici ut bonum eligunt, & an reponunt alteri , ducuntur specie bonitatis quae in hac'videtur ineς se, non in illa. Ergo Visum habent insigne & illustre, animo impressum ab hac specie bonitatis quae in illa re est, non in ista. Hoc autem v Q ducuntur ad eligendam 'fem ex qua visum illud proficiscitur. Atqui ducuntur & Academici, cum rem aliquam ut bonam ligunt. Hoc tantum interest, quod cum visique ducantur viso specie
bonitatis impresse, Academici sequuntur, Sceptici duci se patiun tur: & quod id Academici vocant opinionem seu persuasionem, Scep-
fici non appellant; cum neutri aD firment rem ipsiam e qua proficissicitur species bonitatis, esse bonatu, utrique fateantur rem sibi videri bonam , utrique fateantur visum hoc se animo impressum habere,' ut pote quo utriquo ducantur. Neque Vero plane negaui Septici se
167쪽
io8 DE IMAEc ILLITATE persuaderi, sed in modo tantum persuasionis differre se volunt ab .
Academicis, ut mox ostendemus. 34. Eodem recidit tertia Autrorumque dissensio. Visa Academici volunt esse quaedam verisimilia., quaedam secus: illorum autem alia aliis simi i ii a veri : Sceptici sequa- llia ad obtinendam fidem. Atqui hoc discritnen affert Sextus, . ipse tollendi ejus praebet argumentum:
ait enim velle Sc rpticos aequalem esse visorum fidem quantum M. rationem pertinet, hoc est, quan tum ad veritatem ratione. Percipiendam, & acquirendam,scientiam pertinet: nihilo enim plus valet ad comparandam veri notitiam, vel clarissimum visum, quam ob sturissimum: ad vitae vero tradu
tionem . huic illud anteferri volunt. Atque de eo ipΕ non Elum sentiebat Arcesilas, sed etiam loquebatur ut Sceptici. 31. Inest quarta disserentia , non.
in ipsa re, sed in rei modo: namicum utrique fateantur se rebus aliquibus hoc est , . persuaderi impelli, i Academici id evenire
168쪽
ni re sibi aiunt cum vehementi pr pensione, non item Sceptici: quasi in verisimilia ferantur illi ,. hi tantum duci se patiantur ; cum in
36. Distrepare quoque eos scri , hit Sextus in iis quae pertinent adi finem ; Academicos quippe dequi . probabilia in usu vitae, Scepticos
. autem legibus tantum, consuetum
. dini ,& naturalibus affectionibus sive opinationi obtemperare. In quo, ut in aliis plerisque, dissident verbis, re consentiunt nam legibusὐ consuetudinis& assicissionibus ideo ' obsequuntur Sceptici, quod ita a here bonum ipsis videatur ; hoc est, quod visi:im sequantur impres' sim menti bonitatis specae, quae - in affectionibus , consuetudine &Nibus inest. Visum autem menti impretam sequi, hoci ipsum est quod probare; sive opinari dicunt
Academici. Species autem bonis
latis qua vivum id proficiscitur, , illud est quod . probabile sivo
169쪽
se dicit bonum id esse factu , atque hoc esse probabile. Cum ideiri agit Scepticus , abstinet ab his opinationis & probabilitatis vocabiniis, ne gradum faciat ad amnsionem. Similiter cum Scepticorum& Arcesilae finis sit ejusque comes ἀταραξία, neceste esst id utrisque videri bonum, uti videbatur sane , nam & huic & illis placuit, bona esis singulares epochas,& mala singulares assensioneS , atque hoc utrosque fugere , illud utrosque pectequi necesse est. Aliquid autem persequi ut bonum, sive id probare & opinari appelles , sive alio quovis nomine , manet res eadem nullo discrimi
37. Aliud praeterea subjicit Sextus dissidium Arcesilae cum Sceptiocis, quod cum utrique Epochen esse dicant bonum , assensionem malum ; hoc Sceptici non affirmant , tantum sibi ita videri dicunt; Arcesilas vero haec re ipse ita esse, & ex natura sua censeati Verum ita sensisse Arcesilam conjectura tantum suspicatur Sextus;
170쪽
& contrarium diserte tradit I) , i
Gellius': ait enim dicere Acade 'Gell. I.
micos & Scepticos, ex omnibuS re-II. c. s.
bus rerum perinde visa fieri, non ut rerum ipsarum natura est, sed ut affectio co oris & animi eorum ad quos haec visa perveniunt. Praeterea bonitas finis est ex illis quae . , reseruntur ad aliud, quod supra de Terum veritate diximus. Bonitas autem finis refertur ad nos ; nec aliam ob caussam finem bonum diacere possumus: quam quod nobis videatur esse bonus. Non aliter itaque de bonitate finis sentire potuit Arcesilas ac Sceptici. Putemusne denique censuisse Arcesilam , res natura sua habere aliquid boni, qui nihil in iis inesse veri arbitratus est: 'Quae autem addit Sextus existimas se nonnullos, PFrrhonio more disputasse'Arcesilam inter novitios discipulos de doctrinae suae rudeSi ingenii eorum periclitandi caussa;
quos Cum acumine mentis pollere
deprehendisset, tum vero iis doctrinam Platonis affirmate & Dog- micatorum more tradidisse: ea sc