장음표시 사용
211쪽
2ae ix ioANIEM COMMENTA Bl vuquidem volebat ut Dei persectionem adaequa romus. Nihil itaque obstat quominus haec Christi verba sic intelligamus: In sint unum monte, animo, Voluntate, sicuι et nos unum sumus essentia et natura. Adde quod, etsi haec dicta ossent do con-Venientia et coniunctione voluntatis Christi cum patris, non hoc ossiceretur illorum quoque verborum Do et pater unum sumus significationem hanc ipsam esse oportere; quin imo ipsa Orationis materies, sicut ostendimus ubi illam Christi Sententiam exposuimus, non sinit eam Sic interpretari. v. 12. 13. Caussam, cur patrem roget ut discipulos ipso servet, Christus asseri: Quia, inquit, cum essem cum eis, est
servabam eos in nomine tuo ; . . . nunc autem ad te venis ,
eosque hic relinquo. - Verba et haec loquor una cum Verbo venio coniuncta sunt vocibus ad te, hoc est, ad te. . . loquor. Sensus est: Priusquam ad te venio, adhuc in mundo degens, ad te Mee loquor, haec pro eis te rogo. - Post Caussam, cur patrem id rogaret, commemoratam, finem quoque exponit ob
quem optat ut discipuli sint unum, isque est, inquit, ut habeanι gaudium meum impletum in semetipsis; quumque manifeste paleat gaudium alicuius illud solummodo dici posse quo is allicitur, horum hensus est: Vt habeant in semetipsis de quo ego plene gaudeam. Conser Io. XV, 11. - Christus illa nocte multus suit in commendanda mutua caritate atque animorum coniunctione; addit hac re gaudio suo cumulum acced Pre.
vv. 14 - 16. Alterum, quod pro discipulis Christus petit.
Verborum Ego dedi eis sermonem tuum sensus idem est ac in v. 8 et in Io. XV, 15. Sententiarum autem connexus sic est: Ego dedi eis sermonem tuum; hinc illud, ut mundus eos odio habeat, quia, quum sermonem tuum ipsi acceperint it , inihique adhaeserint, ia in non sun ι de mundo, sicut et ego non sum de mundo. Quare rogo, non ut tollas eos de mundo, quod sine maximo hominum danino non fieret, sed υι serves essεκ τρυ πsνηρου ex improbo dat mali agis),. qua improbi appellatione ipso mundus designatur. - Notanda vis praepositionis ἐκ eae, quae in hac verborum constructione secretionem
212쪽
CAP T DEclvvM SEPT ivvM 203 ut separationem sonat; ita ut Christus patrem non simplicitor roget ut discipulos servot a mundi impro hi tale, sed ita ser et ut a mundo improbo secreti sint ac separati. - In V. 16 repelit quod dixerat in v. 14, utpote rem quam maximi saceret, quamque discipulorum animis penitus insidero opus
v. 17 - 19. Torii a politio. Christus rogaverat patrem ut' discipulos ivlos praestaret a mundi improbitate suere loSque ab ipso inundo; nunc hoc amplius, ut eos sanctos efficiat, lales, inquam, qui Deo sacri sint ac devoli, idque in veritate,
hoc est per veritatem, nimirum per ipsius Patris sermonem. Conser Io. XV, 3. - In aliora huius Versus parte sermo est subiectum sententiae, veritas ost praedicatum. Sicut e graecis
verbis liquido intelliges, quae sic sunt: ο ο σος ἀληθ*ta ἐστι sit tuo verbo 8 rerita).- Petilionis ratio subiungitur in v. 18, eaque est munus quo discipuli sungi debebant; neque enim in
mundo mansuri utcumque orani, sed ad mundum legationem Obituri. - Vox sicut significat ad cum dein finem, hoc est ad hominum salutem, discipulos a Christo in mundum milli, ad quem paler miserat ipsum Christum. - Quo patrem ad annuendum moveat, Christus haec addit in v. 19: Et pro eis esto sanet eo meipsum, victimam me iani ossicio, ad id quoque exorandum quod nunc rogo. Ita ChrVSOstoinus et Curillus. v. 20 - 23. Quae pro discipulis, eadem et pro eis, qui credituri sun ι per verbum eorum, Christus petit, ac cetera quidem in univorsum v. 20, illud lamon expressis verbis v v. 21 - 23, quod tantopere continendabat atque inculcabat, dico virtut omcaritalis. - Ne qua difficultas sit a voce sicut, quod saepius in his versibus usurpalum est, recole quae diximus do v. 1l. Vt omnes , hoc est universus Christianorum coclus totaque ecclesia, unum sint, sicut tu, pater, in me eι ego in te. Cur Vero non dixit, quom admodum paullo infra in v. 22, sicut et nos unum sumus p Quia, si ita dixisset, rem quidem 'nuntiasset, sed rationem quoque rei ac modum aperire V luit; filius enim ei pater unum sunt ita ut altor in altero sit Propter unam numero indivisamque naturam. Lege quae di
213쪽
204 ix ioAXAZM covati NTARIVM hoc vorsu 2l, non Pral cur sum repeteret in Versu 22, sed satis suit ipsam rem simpliciter enuntiare. Vt et ipsi in nobis unum sinι ; quibus verbis Christus ostendit velle se ut non solum i lier nos unum simus, sed etiam , quoad eius sit ori Potest, unum cum Deo, ea ratione qua se et patrem unum esse dixit, ita, inquam, ut nos simus
in Deo, quod in hoc versu dicitur, et Deus in nobis , quod dicitur in v. 23. Divina enim caritas, illa quo ipsa qua inter 'nos coniungimur atque alteri in alloris quodammodo sumus, ea est quae nos Deo copulat, di inaeque enicii conso tes naturae, ita ut homo iustus et Deus per hanc natura κρινο torta, sicut filius et pater per naturae ἐν et τα, alter in altero sit. Vι credat mundus et cetera, quae sunt usque ad finem versus 23, ad huius unitatis lantopere a Christo commendalae excellentiam commonstrandam pertinent. Talem unitatem argu monto suturam Christum a Deo missum esse , eumdemque clari latem, quam B Dalre acceperat, nobiscum communicasse, patrem Vero nos eodem amore dignatum esse quo
ipsum silium amat. Versum 22 Cyrillus sic explicat: Hane, quae data est mihi, inquit, abs te, o pater, gratiam et gloriam, ut nimirum unum tecum sim, dedi eis, ut et ipsi sinι unum , sicuι eι nos
unum sumus. Nec secus Chrysostomus.
His positis apparet materiem duabus partibus distinctam esse. Prima pars: In crediat mundus quia ιυ me misisti, et quia ego claritatem, quam dedisti mihi, dedi eis, ut sint unum, aie-υι et nos unum sumus, ego in eis , eι tu in me, ut sint consummati in unum, hoc est, ut eorum tum inter se tum n
biscum unitas sit persectissima. Allera pars: D cognoscat mundus quia tu me misisti eι quia dileaeisti eos sicuι et me dilexisti. Cur Christus legationis suae mentionem iterato saceret, ratio soriasso haec suit, ut certius ac distinctius significaret alterum, non secus ac primum, hae togatione essectum esse, lumquod ipso claritalem suam nobiscum, eo modo quo dictum PSi, communicaret, ium quod pater nos sicut ipsum diligerol. Duiligio by
214쪽
CAPvT DE civ xx sEpTivvκ 205 Ergo haec unitas res est adeo divina, ut eius auctor n queat non a Deo missus esse, utque per eam Christus claritatem, quam accepit a patre, nobiseum Participei, ut denique ea certiores fiamus a Deo nos ita amari sicut ipsum silium. v. 2 . Postremo Christus patrem rogat ut ad aeternamhealitatem secum una fruendam adducat omnes quos ipsi Christo dedit. - Nota illud volo non more rogantis dictum , sed rem sibi debitam postulantis, illudque sum tempore Praesenti. - Vt eideant illam Christi claritatem illamque patris erga eum dilectionem quas dixerat in v. 23, et de quibus ita nunc loquitur, ut quarum hace altera illius primae caussa sit. Ante mundi eonstitutionem; ergo ab omni aeterni late. Conser
vv. 25. 26. Cur Christus hanc precationem concludens patremque compellans iustum eum dixerit, quod numquam alias lacium ab eo legimus, ratio fortasse haec suit, quod nos docere 3 Ilet ius sibi esse ea, quae rogabat, exorare. - m c ynoverunt quia tu pater meus me filium tuum misisti; discipuli credebant Dei, non modo iugatum, sed filium Christum esse. - Nomen tuum; lego quae diximus de Io. XII, 28. - D n tum faciam; porro esticiam ut magis ac magis te noscant. - ridilectio et eetera; nam finis sicut praecepti ita et omnium vi
tutum atquc adeo ipsius fidei est charitas it , qua nos et Deus invicem diligimus.
1 Ηuod eum dixisset Iesus, egressus eSt cum discipulis suis trans Torrentem Cedron, ubi erat hortus, in quom introivit ipse, et discipuli eius. 2 Sciebat autem et Iudas, qui tradebat eum, IO-
cum: quia frequenter Iesus convenerat illuc cum discipulis Sui S.
215쪽
3 Iudas ergo cum accepisset cohortem, et a Pontificibus, et Pharisaeis ministros, venit illuc cum latui nis, et facibus, et armis. ε Iesus itaque sciens omnia, quae Ventura erant Super eum, processit, et dixit eis: Quom quaeritis p5 Responderunt ei: Iesum Nazarenum. Dicit eis Iesus: Ego sum. Stabat autem et Iudas, qui tradobat eum, cum ipsis. 6 Ut ergo dixit eis: Ego sum: abierunt retrorsum, et ceciderunt in terram.
I Iterum ergo interrogavit eos: Quem quaeritis 3 Illi autem dixerunt: Iesum Nazareuum. 8 Respondit Iesus: Dixi vobis, quia ego susti: Si ergo me quaeritis, sinito hos abire. 9 Vt imploro tur sermo, quem dixit: Quia quos dedisti mihi, non perdidi ex eis quemquam. 10 Simon ergo Petrus habens gladium eduxit eum: et percussit pontissicis servum: ot abscidit auriculam
eius dexteram. Erat autem nomen Servo Malchus.li Dixit ergo Iesus Petro: Mitto gladium tuum in vaginam. Calicem, quem dedit mihi Pater, non bibam
12 Cohors ergo, et tribunus, et ministri Iudaeorum comprehenderunt Iesum, et ligaverunt eum: 13 Et adduxerunt cum ad Annam primum, erat
enim socer Caiphae, qui erat pontifex anni illius.li Erat autem Caiphas , qui consilium dederat Iu- .daeis: Quia expedit, unum hominem mori pro populo. 15 Soquebatur autem Iesum Simon Petrus , ut alius discipulus. Discipulus autem illo erat notus pontifici, ot introivit cum Iosia in atrium pontificis.
216쪽
16 Petrus autem stabat ad ostium foris. Exivit ergo discipulus alius, qui orat notus pontifici, et dictostiariae: set introduxit Petrum.17 Dicit ergo Petro ancilla ostiaria: Numquid et tu ex discipulis os hominis istius p Dicit illo: Non sum 18 Stabant autem servi, et ministri ad prunas:
quia frigus erat, et calefaciebant se: erat autem cum eis et Petrus stans, ct calefaciens se.
19 Ponti sex ergo interrogavit Iosum de discipulis suis, et de doctrina eius. 20 Bospondit ei Iesus: Ego palam locutus sum mundo: ego semper docui in synagoga, et in templo, quo omnes Iudaei conveniunt: et in occulto locutus sum nihil. 21 Quid mo intorrogas p interroga eos, qui audierunt quid locutus sim ipsis: ecce hi sciunt quae dix
22 Haec autem eum dixisset, unus assistens ministrorum dedit alapam Iesu, dicens: Sic respondes pon
23 Rospondit ei Iesus: Si male locutus sum, testimonium perhibo de malo: si autem bene, quid moenodis 324 Et misit cum Annas ligatum ad Caipham pontificem. 25 Erat autem Simon Petrus stans, et calefaciens se. Dixerunt ergo ei: Numquid et tu ex discipuliscius os P Nogavit ille, et dixit: Non sum. 26 Dicit ei unus cx servis pontificis , cognatus eius, cuius abscidit Petrus auriculam: Nonne ego tovidi in horto cum illo γ
217쪽
27 Iterum ergo negavit Petrus: et statim gallus cantavit. 28 Adducunt ergo Iesum a Caipha in praetorium. Erat autem mane: ct ipsi non introierunt in praetorium, ut non contaminarentur, Sed ut manducarent Pascha. 29 Exivit ergo Pilatus ad eos foras, et dixit: Quam accusationem assertis adversus hominem hunc p30 Responderunt, et dixerunt ei: Si non esset hiemalefactor, non tibi tradidissemus eum. 3l Dixit orgo eis Pilatus: Accipite num vos, et secundum legem vestram iudicate eum. Dixerunt ergo ei Iudaei: Nobis non licet interficere quemquam.
32 Ut sermo Iosu impleretur, quem dixit, signi-
ficans qua morte esset morituruS.
33 Introivit ergo iterum in praetorium Pilatus, et vocavit Iesum, et dixit ei: Tu es rex Iudaeorum p34 Respondit Iosus: A temetipso hoc dicis, an alii dixerunt tibi do mo p35 Bospondit Pilatus: Numquid ego Iudaeus sumpCens tua, et pontifices tradiderunt te mihi: quid secisti p36 Respondit Iesus: Regnum meum non est de hoc mundo. si ex hoc mundo esset regnum meum, mi nistri mei utiquo decertarent ut non traderer Iudaeis: nune autem regnum meum non est hinc.37 Dixit itaque ei Pilatus: Ergo rex es tu γ Respondit Iesus: Tu dicis quia rex sum ego. Ego in hoc natus sum, et ad hoc veni in mundum, ut testimonium perhibeam veritati: omnis, qui est ex veritate, audit
38 Didit ei Pilatus: Quid est veritas p Et cum
218쪽
hoc dixisset, iterum exivit ad Iudaeos , et dicit eis: Ego nullam invenio in eo cauSam. 39 Est autem consuetudo vobis ut unum dimittam vobis in Pascha: vultis ergo dimittam vobis regem Iudaeorum p40 Clamaverunt orgo rursum omnes, dicentcs: Non hunc, sud Barabbam. Erat autem Barabbas latro.
COMMEATAM UMv. 1. I Uressus est, Ox urbe Hierosoluma videlicet; nam, quae relata sunt in capita XV - XVII, Christus loquutus est dum egressus e coenaculo ibat ad urbis portam. Lege Lib. II de Evangeliis Annot. CLXV. CLXVII. CLXX. - Cedron to rens est, qui labitur per vallem cognominem, inter montem, in quo Hierosolyma posita est, interque montem Olivetum ab
v. 2. Iudas e coenaculo abi verat ante Christum; qui ergo scire potuit Christum esse in illo horto Sed enim vel Christus dixerat se post coenam illuc iturum, vel Iudas cum c horte prius venit ad coenaculum, uhi quum Christum non invenisset, coniecit cum versus Bethaniam discessisse, esseque in Gethsemane, quo frequenter convenire solebat. - Frequenter; nimirum per illos postremos vitae dies, quos HierosolJmae egit, Christus vespere Bethaniam ibat pernoctatum si , quumque illo hortus esset proxime viam, in eo aliquantisper subsistere solitus suisse dicendus est. v. 3. Qui ex laιernis et facibus argumentum depromunt ut negent anno aerae vulgaris XXIX diem pri inum arrmorum, quo die Christus cruci fixus est, incidisse in diem 18 mariti. os resulatos habemus in Lib. III de Evangeliis Diss. Lll.
n. 25. Io Lege Lih. ill De Evangpl. Diss. XL X. n. a et Lue. XXI, 27.
219쪽
vv. 8. 9. Lege Io. XVII, 12. v. 10. Petrum esse, qui id commisit, unus Ioannes memoriae prodidit. Lege Lib. I de Evangeliis cap. IV. n. 35. v. 11. Calicem, hoc est eruciatus ei necem. Conser Mailli.
XX. 22. 23; XXVI, 39. 42; Marc. X, 38. 39; XIV, 36; Luc.
XXII, 42. Non a Iudaeis, sed a patre hunc calicem sibi porrigi Christus ait. v v. 13 seqq. Annas et Caiphas, illa saliena nocte, erant in eadem domo. Lege quae dicemus de v. 24. - Quae dissicultates sunt in componenda hac historiae parte descripta
a Ioanne cum ceterorum evangelistarum narrationibus, eas
dissolutas Ioges in Lib. II de Evangeliis Annot. CLXXVII. Do Anna et Caipha diximus in Lib. III de Evangeliis Diss. XLI. n. 14. - Quem in sensum accipienda sit appellatio pontifex anni illius, Ieger ibidem Diss. XXVIII. n. 25. v. 14. Conser Io. XI, 49 - 51. v. 15. Hic alius discipulus Ioannes ipse suisse creditur.
Proprio enim nomine, tametsi non semper, ceteros discipulos, se vero non item, is solet designare. v v. 16.1T. Vt Ioannis ceterorumque evangelistarum narrationes de tribus lapsibus Petri ordine una componas, Iege prius Lib. II de Evangeliis Annot. CLXXVIII. Hoc in loco primus horum lapsuum describitur. v. 18. Quum frigus esset, sequitur ut illo anno mensis paschalis non is fuerit cuius interlunium ineidit in diem 2 aprilis, sed in 4 martii. Lege Lib. III de Evangeliis Diss. LII.
n. 24. - Ioannes hoc in loco relinquit Petrum stantem et ealefaeientem se, ut ad alia transeat, ad illum etiam stantem et ealefacientem se rediturus paullo post v. U. v v. 19 - 23. Qui ad componendas narrationes evangelislarum putant necesse esse haec transferre post V. 24, eos resutavimus in Lib. II de Evangeliis Annot. CLXXVII; ubi etiam
intelliges quid sentiendum sit de appellatione ως pou-ιisseis facta Annae. - In synagoga, graeee εν συνοππιγὶ Sino articulo, sicut potior auctoritas legere suadet. Christus, quum Hierosolymae esset, docebat in templo, quum alibi, in s3nagoga ; sed etiam extra templum et Synagogam. - In oceulto locutus sum nihil. Nam, inquit AuguSlinus, quod seorsum disci-
220쪽
. CAPUT DL clxv v ocTA v v v Nipulis loquebatur, non in Oeeullo utique loquebatur .... 0uis namque in occulto loquitur, qui . . . hoc loquitur paucis, quod
per eos velit innotescere multis, sicut ipse Dominus ait illis, quos adhuc paveos habebaι: Ouod dico vobis in tenebris, dicite in lumine, et, quod in aure auditis , praedicate super tecta. Ergo eι Me ipsum, quod ab ipso diei videbatur occulte, quodammodo non dieebatur in Oeculio. Τum illud nihil non universe dictum est, sed de iis de quibus Annas Christum inle
v. 24. Non ad domum Caiphae, sed ad Caipham, quem in illa ipsa domo tunc fuisse, in qua Annas erat, a PParet ex comparatione versuum 18 et 25. Lege Lib. II de Evangeliis Anno t. CLXXX. v. 25. Vides Petrum adhuc in eodem loco eademque positura qua prius V. 18; non ergo Christus, ut ab Anna ad Caipham adduceretur, domo eductus fuerat. Λlter Petri lapsus.
Lege Lib. II de Evangeliis Anno t. CLXXX. CLXXXI. vv. 26. 27. Tertius Petri lapsus. Lege Lib. II de Evangeliis Anno l. CLXXXII
v. 28. In praetorium, hoc est ad domum Pontii Pilati praesidis. Iudaei religioni sibi ducebant intrare in domum alienigenae, taliquo ingressu contaminari se a rhitrabantur. Conser Act. X, 28; XI, 2. 3. - Ne sorto ex hoc loco existimes Hierosolymilas pascha egisse postridie eius diei quo Christus egerat, lego Lib. ΙΙΙ dct Evangeliis Diss. L. n. 29. - Pa-seha Vocabatur non solum agnus, qui comedebatur Vespero
ineuntis diei quintidecimi primi mensis, sed et victimae quao insequente luce mactabantur et , aeque ac illo agnus, ed bantur. Lege ibidem n. 28. v. 31. Nobis non licet interficere quemquam. Sunt qui pulent ius iudiciorum capitalium ablatum Iudaeis suisse a B inanis. Attamen illi non semel Christum lapidibus obruere tentarunt, Stephanum haud longo post tempore ita intersec runt , Paullo quoque necem machinati sunt. Crederem quod homines haud possent quin sentirent quam iniqua essent quao in Iesum moliebantur, sibique stulte blandi eptes, velut si rei sui uri non essent necis quam, non ipsi suis manibus, sed per alium pi intulissent, assentatorie illa dixerint, quo facilius sententiam de manu praeSidis extorquerent.