장음표시 사용
201쪽
tum a me acceperit. Audi CSrillum haec explicantem: Garisieαι itoque filium Paracletus, id esι proprius eius spiritus omnia potens et omnia sciens. Quomodo clarifiea ιβ Quae enim novit ae potest spiritus eius, filii inquam, quomodo ipse filius non noveriι aut quomodo non possit 8 Ouod si, ut ipse ait, de suo spiritus accipiι, eι si is omnia possiι ae faciat, quomodo ipse illius omnium potestatem non habeat p . . . Quoniam Spiritus sancius consubstantialis est filio, eι modo Deo congruenιi per ipsum procedit, omnem eius perfectissimam in omnibus operandi vim atque escaeitatem habens, ideireo dieit: Ouia de meo aecipiet . . . . Annuntiabit igitur vobis, inquit, de meoaeeipiens Paracletus , hoe est, nihil aliud , quam quod mihi
visum erit, loquetur, et, quum sit meus spiritus, eadem omnino mecum loquetur, et, quae meae voluntatis sunι, annuntiabit.
Vsus autem Christus est tempore verbi suturo aceipieι, non volut si Spiritus sanctus nondum quidquam ab ipso accepisset, sed respectu illius temporis quo, quae praedicebat, even-lura erant.
v. 15. Hic versus manifestissimam caussam nobis aperit eius quod Christus do paraclito affirmavit, simulque argumentum exhibet luculentissimum Christi divinitatis. Agitur dovirtute atque emeaeia Spiritus sancti, nimirum personae divinae, quippe qui a patre procedat si , deque huius virtutis atque efficaciae caussa et origine; hanc igitur caussam haneque originem non extra Deum positam licet comminisci. Illud ergo, quod Christus suum esse ait, et de quo Spiritus sanctus aecipit, patet non esse nisi divinum. Illud vero propter a suum esse Christus ait, quia, inquit, omnia, quaecumque habet pater, mea sunt; non ergo nomen omnia ea designat vel certo non ea solum quae creata sunt atque extra Deum sita, sed
quae in ipso Deo. At, si omnia, quae in Deo sunt, Christi sunt, quid amplius Volumus quo certiores fiamus Christum Deum esse Θv. 16. Quarta sermonis pars concluditur. Est autem harceon tu lo ad analogiam maleriei et exordii, quod legitur in v. 5. - Modicum, et non ridebitis me, utpote brevi post 1ὶ io. xv, 26.
202쪽
CAPUT DEcluxv SEXTUM 193 hora mortem obit urum. - Verba et iterum modicum, eι videbitis me, videri possoni dicta de ipso Christo brevi post modilem rex icturo; ai, si ita haec intelligas, illa, quae statim s quuntur, hoc est quia vado ad patrem, pertinerent potius ad Superiorem enuntiasionem modicum, et non videbitis me, eiu que rationi)m Dxhiberent , ita non suo loco posita forent. Quare allorani huius versus partem, quod ex iis quoque comperimus quae dicemus de V. 17, ita interpretandam esse existimarum : el iterum modicum, et iidebitis me ire ad patrem, ut in ea vox modicum dies significet interierios inter Christi roditum in vitam eiusque adscensum ad caelOS. vv. 17. 18. Quoties exangolistae Christum de se post obitum nil vitam redituro colloqui illum cum discipulis inducunt , toties hos notant, ut qui nihil ea de re intelligo-ron l. Lege Marc. IX, 9. 3l; Luc. XVIII, 34; Io. II, 19. 22. Id
ipsum , quum hunc sermonem Christus haberet, accidisse videmus. Neque enim Obscuriora ipsis esse poterani prima Christi verba Modicum, et iam non videbitis me, is namque satis aperte nec semel tantum Significa erat se brevi moriturum; noque illa et iterum videbitis me, quum minime duhilarent Christum, non secus ac celeros homines, aliquando revicturum; sed neque postrema verba quia vado ad p&trem, siquidem haec ossent pars prioris onuntiationis Modicum, et iam non videbitis me, quum crederent Christum Dei filium esse, Proptereaque moriem obeundo ad patrem reverti. Verum iIlud inextricabile eis videbatur, quod Christus aiebat, sorout brevi post ipsius obitum viderent eum ad patrem redire, illaque vox modicum potissimam dissicultatem creabat, sicut discimus ex V. 18.vv. 20 - 22. Quid haec cum dubitatione discipulis iniecta 3
Sod enim non unus hie loeus est in quo Christus alia r spondisse videatur ac quae rogabatur; id tamen in speciem; re eni in vera, si liuiuscemodi locos nil illius inspiciamus et consideremus, pervidebimus ut Pius responsa numquam non fuerint ob rem, idquo iam aliquoties notavimus in Christi formonibus a Ioanno doscriptis, ni suo adeo in hoc ipso loco
factum comperimus. Etenim in v. 20 Christus do illis ipsis rebus loquitur do quibus dixerat in v. lii, quasque disci-
203쪽
194 i' ioANIEM cnM ME TARIUM puli non fuerant assequuti, tam pisi non ipsas res enuntiat, sed rerum esse clus, tristitiam inquam de ipsius obitu laetiliamque ob ipsius reditum in vitam, quas illi percepturi
erant. Hunc huius versus sensum ess a, quae Sequuntur,
omnem amovent dubitationem. Nam, quac dicit, quodam simili illustrat in v. 21. subiicit quo in v. 22 talem illam iri stiliam illam tuo laetitiam suturas; ast illa laetitia propterea
percipienda , quia , inquit, iterum . . . Cidebo vos; non ergo
alia illa tristitia nisi qua discipuli ob eius moriem ten
Quod cum primis necessarium suturum erat ubi Christus ad patrem regressus discipulos in terris solos reliquis- sot, his ille in postrema sermonis parte commendat atque inculcat ut preces Deo adhibere Velint, rationemque, qua id faciant, doget. v. 23. Prima tamen verba Versus 23 conclusio sunt antea dictorum, non vero exordium eorum quae sequuntur. Cur ita crodam, non una mihi caussa est. Primo Verbum ἐρο, σπε rogabilis in hoc loco non idem esse potest ac precari, sed sciscitari, quum numquam sui urum esset ut Christi discipuli cum procari non opus haberent; non ergo integra sententia
ad doctrinam, quae sequitur, de precibus Deo adhibendis perlinei. Deinde, si illa ad hanc pertineret, Iocus illi suisset
post vo rha Amen, amen dico vobis, quae non coniunctionis aut transilionis alicuius formula est, sed exordium a Christo usurpari solitum quum rem gravioris momenti ossicacius docero atque inculcare vellet. Tum Christus superiora dixerat eo
quod intellexisset quia volebanι eum ερωταυ interrogare; apto igitur conclusit praedicens soro ut in illo die nihil ultra ipsum interrogent. - Liquet In illo die dictum esse pro In illo tempore. Sed de quo temporeῖ nam, etiam postquam Christus r vixit . discipuli eum do quibusdam rebus interrogarunt Io. XXI, 2l; Act. I, G. Verum, quod Christus dixit, me non rogabitis quidquam, dictum csse videtur do ea re quae tunc di- seipulos dubios habebat vV. 17. 18, idemque valere ac nihil interrogabitis do eo quod nunc minus intelligitis, quippe quod,
me in vitam brevi post mortem reverso moxque ad caelos adscendente, oculis vestris perspecturi sitis; neque aliter haec
204쪽
CAPUT DEClMVM sEX Tvu imverba interpretari oportere facile dabis, si nobis assentiaris, quod ostendimus, ea non exordium insequentium esse, Sed
Altera huius versus pars precandi modum nos docet precumque efficaciam. v. 24. Hortatio ad ita precandum. Huius rei emolu
V. 25. Haec, quae Vobis nunc loquor de preeum ratione ac necessitate, sicut et alia multa, in proverbiis seu parabolis alias locutus sum vobis; verum ἐρχί παι venit lieni pore praesen iij hora, eum iam non in proverbiis loquar vobis, et cetera. Nam etiam ad prostandum Christus discipulos hortalus subinde
suerat parabolis adhibitis, sicut in Matth. VII, 9. 10; Luc. XI, 5 - 10. 11 - 13; XVIII, 1-6; sed, postquam in vitam redivit, parabolis numquam uSus CSt. v. 26. 27. Caussa exponitur cur precibus ea efficacia sit. Christus minimo negat se patri preces pro nobis adhibiturum , sed ait se id non dicere, significat autem eum esse patris erga nos amorem, ut, etiamsi ipse Christus non patrum pro nobis precaretur, nostris precibus nihilominus patPr annueret. Fides et amor noster erga Christum sunt qui Deum ad nos amandum quodammodo compellunt, hic autem Dei in nos amor non sinit ipsum nobis precantibus obsurdescere. v. 28. Voluti diceret: Ita quidem est, ut vos creditis; eriri a patre, et veni in mundum; nunc tamen iterum relinquo mundum, et vado ad patrem.
vv. 29. 30. Attamen haec eadem Christus, nec minus aperte, alias dixerat. Sed illud discipulorum animos Perculisse videtur, quod factum narratur in v. 19.vv. 31. 32. Confidentius fortasse, sicut legimus in v. 30, discipuli professi suo rant credero se quod Christus a Deooxi verit. Quare Christus eos monet no do sua ipsi fido omnino securi sint, quae mox, illa ipsa nocte, gravi discrimini obiicienda esset. Lege Lib. II de Evangeliis Annot. CLXVIII. mee ἐουται venit ii empore praesenti j hora, et iam D.ηλυθη
renit item poro praetori lol, ut dispergamini eι cetera. v. M. Conclusio totius sermonis, qui descriptus ea pilibus X lI1- XVI conlinetur. - Nota haec ani illicia: In me paeem
205쪽
i Haec locutus est Iesus: et sublevatis oculis in caelum, dixit: Pater venit hora, clarifica filium tuum, ut filius tuus clarificet te: 2 Sicut dedisti ei potestatem omnis carnis, ut omne, quod dedisti ei, det eis vitam aeternam. 3 Haec est autem vita aeterna: Vt cognoscant te, solum Deum verum, et quem misisti Iesum Christum. 4 Ego is clarificavi super terram: Opus consum mavi, quod dedisti mihi ut faciam: 5 et nunc clarifica me tu Pater apud temetipsum, claritate, quam habui prius, quam mundus esset, apud te. 6 Manifestavi nomen tuum hominibus, quos dedisti mihi de mundo: Τui erant, et mihi eos dedisti: ct
7 Nunc cognoverunt quia omnia, quae dedisti mihi, abs te sunt:
8 quia verba, quao dedisti mihi, dedi Ois: et ipsi
acceperunt, et cognoverunt vere quia a te exivi, et crediderunt quia tu mo misisti. 9 Ego pro cis rogo: Non pro mundo rogo, Sed pro his, quos dedisti mihi: quia tui sunt:
206쪽
10 et mea omnia tua sunt, et tua mea sunt: et clarificatus sum in eis: 1l Et iam non sum in mundo, et hi in mundo sunt, et ego ad te venio. Pater Sancte, serva eos in nomino tuo, quos dedisti mihi: ut sint unum, sicut et
12 Cum essem cum eis, ego servabam eos in Dinmino tuo. Quos dedisti mihi, custodivi: et nemo ex eis periit, nisi filius perditionis, ut Scriptura impleatur. 13 Nunc autem ad to venio: et haec loquor in mundo, ut habeant gaudium meum impletum in semetipsis.14 Ego dedi eis sermonem tuum, et mundus eos odio habuit, quia non sunt de mundo, Sicut et ego non sum de mundo. 15 Non rogo ut tollas eos de mundo, Sed ut Sem
Ves eos a malo. 46 De mundo non sunt, sicut et ego non sum domundo.
17 Sanctifica eos in veritate. Sermo tuus veritas
18 Sicut tu me misisti in mundum, et ego misi eos in mutidum.19 Et pro eis ego sanctifico meipsum: ut sint et ipsi sanctificati in veritate. 20 Νon pro eis autem rogo tantum, sed et pro eiS, qui credituri sunt per verbum eorum in me: 21 ut omnes unum sint, sicut tu Pater in me, et ego in te, ut et ipsi in nobis unum sint: ut credat mundus, quia tu me misisti. Diuilir Corale
207쪽
22 Et ego claritatem, quam dedisti mihi, dedi Ois:
ut sint unum, sicut et nos unum SumuS.
23 Ego in eis, ot tu in me: ut sint consummati in unum: et cognoscat mundus quia tu me misisti, et dilexisti eos, sicut et me dilexisti. 2i Pater, quos dedisti mihi, volo ut ubi Sum ego, et illi sint meum : ut videant claritatem meam, quam dedisti mihi: quia dilexisti mo ante constitutionem
mundi. 25 Pater iusto, mundus te non cognovit . ego a tem te cognovi: et hi cognoverunt, quia tu me misisti. 26 Et notum feci eis nomen tuum, et notum sa
eiam: ut dilectio, qua dilexisti me , in ipsis sit, ct ego in ipsis.
0MMENTAB IVM tuli ristus iam non ultra eum discipulis loquitur, sed cum patre. Noque oratio aliqua haoc est aut argumentatio, sed sorvida quaedam procatio, in qua vividiores animi assectus, quibus ea plena est et quibus Christus, quum cani haberet, agebatur, notandi sunt et considerandi, Polius quam Ordo connexusque dictorum quaerendus, tametsi non desideretur. Christus patrem precatur primo pro se v. 1 - si, deindo pro discipulis et pro eis qui eredituri sunt per verbum eorum in ipsum vv. 6-26. Itaque sibi gloriam postulat v. 1, - quae cur debPalur, ratissam rationemque continuo assori. Upus a patre ipsi fuisse domandalum v. 2,- quod quale fuerit, explicat v. 3; - hoc Se iam porsecisse v. 4; - rogare ergo ut morita gloria sibido lur v. b. - Τum, conlirmationis gratia, quomodo ol quo
208쪽
CAPvT DEclvvM SEPT iv v v lae successu illud opus exsequutus sit, exponit V v. 6-8, itaque Sensim sine sensu transit ad preces pro discipulis landendas.
v. l. De voco hora lego quae diximus in Io. XII, 23 - 28,
quaeque in his locis annotavimus. - In hac sententia id, quod prius est, cum P0Steriore non ut conditio coniungitur, sed ut caussa cum essectu; clarificato Pnim filio pater clarificatur, quum una atquct eadem utriusque sit gloria. V. 2. Graecum καθως proprie id om est ac sicut, id lamen in Novo Testamento usurpari solet etiam ubi latino dicendum esset si7uidem , quoniam, talemque sensum habet in hoc loco. - In omne, quod dedisti ei, det eis nitam aeternam hebraicus loquendi inodus est, pro ut Omnibus, quos dedisti ei, det vitam aeternam. - In his pra Sto habes argumentum luculentissimum quo vincas Christum pro omnibus hominibus moriem Oppellisse. Etenim Omnis carnis Positum esse pro Omnium hominum manifestum est. Homines in potestatem Christo dati a patre ideo sunt, ut Christus omnibus, quos in ipsius potestalem pater dedit, aeternam vitam, quantum in Se erat, largiretur. Atqui omnes homines Christo dati sunt in pote- Statem. Ergo, quaenam argumenti complexio sit, patet. v. 3. In iis, qui aeternam vitam vivere Volunt, hoc primum requiritur, ut Deum et Iesum Christum cognoscant. Conser Io. XX, 31. - Vocem solum, non superiori, sed ins quenti voci iungendam esse apparet tum ex graeco exemplari, in quo sic est: σε του μονον δηθtυον Θεον, tum ex eo quod, non Pater solummodo, sed , sicut mox dicitur, etiam Iesus Christus sit cognoscendus. Neque ita haec Vox solum est accipienda ac si dictum esset: qui solus es verus Deus, veluti si Deus non esset nisi ipse pater, sed ita ut sensus sit: qui es Deus solus verus, quo alii quidem dii esse negantur, non lamen ali aD Personae quae una cum patre unus Deus sint; si enim ille prior esset horum verborum sensus, dicendum fuisset: μονον του ληθινου ΘΞου. - Vnicus hic locus ost in evangeliis in quo Iesus Christus sese utroque hoc nomine ipse designaverit ; sensus autem is est: Vt co9noscant Iesum, quem
misisti, esse Christum. Christi appellatio Θεανδο tκη est. Conseriterum Io. XX, 3l.
209쪽
209 ire ioAIXEM COMMENTARlVM v. 4. Ego te elarificavi super terram; hoc Christus in te ris degens unice quaesiverat curaveratque, patris sui gloriam. - Opus consummavi; nimirum illud de quo in v v. 2. 3 rursusque in v v. 6-8. v. b. Tompus est ui humana quoquc natura , quam assumpsi, ea gloria apud te iam fruatur, qua apud te ab omnino terni lato ipso sui, ut poto quod ego ei tu unum simus. Lege Chrvsostomum ot Cyrillum. v. s. Manifestavi nomen tuum hominibus, do lo homines docui quae docendi erant. Liquet nomen in hoc loco non id me se ac vocabulum quo quis vocatur, sed id quod quis est.
Lege quae diximus do Io. XII, 28. Quum Christus non solis
discipulis manifestaverit nomen patris, ita haec interpungenda esse videntur: Munifestavi nomen ιuum hominibus. Quos dedisti mihi, tui erant, et cetera, unaque est ex illis Sententiarum inversionibus Ioanni usitatis. Christus hac discipulorum mentione iniecta transitum parat ad preces quas pro cis patri adhibiturus mox est, illosque collaudans v v. 6-8 favorem eis ad patrem, quasi in antecessum , conciliat. - Deinde Pro Dis precatur V. 9, - et, cursaciat, rationes assert v v. 9 - 11. - Τum petit primo ut unum sint, itaque post ipsius dilacessum mancant xv. 11 - 13, - secundo ut paler eos in mundo degentes servet a nata nili improbitate v v. 14 - 16, - tertio ut eos sanctificet v v. 17-19. Addit non pro discipulis solummodo se procari, sed et pro eis qui credituri sunt per verbum eorum V. 20, - iisdemque
mnibus mutuam animorum coniunctionem vehementius, ac s
cerat, polit V v. 21 - 23, - ac tandem caelestum beati talem v. 2l. - Precationem denique concludit profitendo se doctrina sua id voluisse coque spectasse ut, quorum munies iam adsidem informasset, eorumdem animos divina caritalis vir lulo ornatos instructosque ipse possideret V v. m. 26. - Η is posilis ac praecognitis magna difficultatis pars a mola est quam hoc libri caput sacere videtur. Quod Superest, Singula exponamus quae illustrari porro indigoni. v. T. Ad verbium nune non significat discipulos illa ipsa hora lui e cognovisio, sed idem valel ac iam: quom in son- sum in aliis quoque huius evangelii locis usurpatum legitur,
210쪽
CAPUT DL civ VM sEPTivvu 201 Sive ad tempus praeteritum sive ad suturum designandum. OmniI, hoc yst omnia verba , sicut apparet ex versu insequente. - Ouae dedisti mihi, abs te sunt non ταυτολογως dictum est, quum non unum atque idem sit veritas et verita iis cognitio; priore enuntiatione quae dedisιi mihi res ipsa,
ut PSi, POSteriuro quia omnia . . . abs te sunt eadem haec res
ut Christi discipulis iam cognita significatur. V. 8. Ouia verba, quae dedisti mihi, dedi eis; sensus idem est ac in Io. XV, 15. Rationem Christus explicat qua discipuli illud cognoverunt, quod dixit in versu superiore; quum
hi accepissent quae ipse eos docebat, crederentque ipsum a Deo exisse ac missum esse, concluserunt simul illa, quae idem ipso docebat, a Deo esse. V v. 9-11. Christus patrem pro discipulis precatur, tresque caussas assert quibus eum ad annuendum precibus mO- eat. Prima caussa : Quia tui sunt ; nam et mea omnia tua Sunt, et tua mea sunt; ergo etiam discipuli. Haec vero, nam notaro id oportet, nemo proferre queat nisi is qui Deus sit. Secunda caussa : D clurificatus sum in eis; quippe quos mi sisset ante faciem suum in omnem eiritatem eι locum quo erat ipse venturus il), qui in nomine eius. plurima signa edidissent, qui in univorsum orbem terrarum profecti humanum genus ad ipsius cultum et obsequium adducturi essent, qui denique Pro eo mortem ossent obituri. Tertia caussa: n iam non sum in mundo, eι hi in mundo sunt, et ego ad te venio; hoc est: Iam iam e mundo discedens et ad te rediens pos in mundo
Itaque primum, quod polit, sic est: In sint unum sicut eι nos. Frustra sunt qui contendunt his verhis infirmari a gumentum consubstantialitatis filii et patris quod ipse filius nobis suppeditavit quum ita dixti: Ego et pater unum sumus i 2J. In argumentis ductis a simili nemo id postulat, ut, quac comparantur, eadem altera alteris sint, sed ut aliqua in eis exstet analogia. Certe Chrisius, quum ita nos hortabatur: Estote ergo vos perfecti sicuι et pater vester caelestis perfectus est 3 , non lὶ Lne, X, l. M Io. X. 20. at Matili V, 48.