장음표시 사용
101쪽
quum contra naturam rei delinquit, tum maxime contra sanam rationem pugnai: est enim illud plane do quo monebam, ei ipsissimum: Liberum Veto. Haec sussiciant. Quum lamon haoc sint majoris momenii, liceat nobis ea in unam perstringere as sertionem ; quam ne intervertatur ordo Principiorum et conclusionum . pueriliari scholio proponendam C
Eae his sequitur: Quaestionem de majori numero subfragiorum res etiam de unanimi Episcoporum in Conciliis consensu, talem esSe, quae referatur solummodo ad internoscendam auctoritatem sententiae hujus unius potestatis ecclesiasticae subjecti,
qui est Episcopatus: et quae squaestis proinde non
tam permagni ad causam intersit e manet enim integra auctoritas alterius subjecti, qui est Pua, et quae sauctoritas semper, Sire majori, sive minori numero, aut id auctoritatis adimere potest quo pollere, aut id tribuero quo carere videtur. Alterum nunc principium assumendum est, quo melius illa. quam expendere coepimuS, PeSOlVatur
quaestio du formali ratione, quae Episcopatus Verus et legitimus renuntietur lIIoc principium ad ultimam refertur relationem inter Papam et Episcopatum. Ultima autem haec relatio jam novimus quaenam sit: tota etenim pendet ex responso ad hunc quaesitum: Quisnam, Papa an Episcopatus, Supp0stio dissidio, rerum summa potiaturi
102쪽
Quod rursum responsum proficiscitur ex hoc alio: Quodnam duorum illorum subjectorum sit non dependens ab alio, quod vero dopendens Do hac igitur ratione: qua aliorum ab altero dependet, principium hoc nostrum agere debebit. Qua in re, quum vocabula dependentia, independentia, dependenter, independenter, non admodum latina, usu tamen invaluerint, nos etiam libere ea, sicut jam identidem usurpavimus, ita et deinceps usurpabimus; id tamen unum sollicitos nos habobit
ut eorum Verum sensum ne cum adversariis nostris non diligenter curemus. His enim nostris mos est passim asserere: Papam non esse onmino independentem ab Episcopis; et longo lateque de aliquanta Papae dependentia disserere amant. Sed vox dependentiae ambigua est, et in controversia, ut haec nostra, non debet nisi unico proferri, eoque gnaviter definito sensu. Nam profecto et Pator familias a prole sua dependens disci potest; attamen Verane haec dicenda est dependontiat Quin potius dependentia vera si qua hic deprehenditur, est prolis utique a patre. Ex parte autem Patris non dependentia est, sed necessitudo quaedam, qua6 accurato Vocabulo, philos phico juxta et theologico, relatio dicenda est omnino.Quo sensu nos cum primis dicimus et asseveramus Papam in ossentiali et necessaria cum Episcopatu esse relatione; sed eodem jure etiam affirmamus: in nullam venire dependentiam vere et proprie di
Nimirum adversarii nostri, qui relationem asserere debuerant, dependentiam inducere maluerunt; et, di-
103쪽
cto facto, in ambiguo spatiantur. Tantum prodest vel obest vocabulorum recta significatio. Relatio itaque est notio generalis quae omnem nexum inter duos terminos intelligit; depfndentia autem est particularis notio species vel potius pars relationis, quae solam illam rationem in omni nexu inter terminos considerat, qua alter ex altero pendet. Relatio ad utrumque terminum illius nexus refertur, dependentia ad alterum tantum eorum. Quibus praemonitis, jam nuue ponamus:
Papa non solum personaliter, sed etiam indepe denter ab Episcopatu, licet relative ad ipsum, divinitus tenet unus totam ecclesiasticam potestatem; Episcopatus autem, nou solum in singulis Episc pis, sed etiam universus, ad instar unius subjecticon Sideratus, tenet eamdem proprio quidem divinitus jure, attamen non Solum relative ad Papam, sed etiam dependenter ab eo.
Rationes jam per longum allatas sunt omnes. Si enim papa est primum Subjectum potestatis e clesiasticae, et quidem divinitus; Si divinitus est Husdem principium, landamentum et centrum essentiate; Si divinitus tandem omnem omnino potestatem, quin aliquid jam ei desit ne scissa dicatur , possidet unus personaliter; Prosecto jam divinitus a nullo in ejus possessiono
104쪽
dependet, nemo potest ei aliquid dare vel auferre, et dicendus est omnino independens ab Episcopatu . E contra: Si Episcopatus, ex divina otiam institutione, est secundum ecclesiasticae potestatis subjectum; Si est non principium, sed terminus interior ejusdem, et veluti peripheria; Si plenam illam eamdemque potestatem possidet
inter se in solidum, ad instar corporis, ita ut, quum unum corpus scindi divina permissione possit in plura, ne ipsa etiam potestas scindatur, divinitus datum sit ei unum personale centrum unitatis; Jam omnino similiter, ex divina institutione, Episcopatus uti Episcopatus, id est uti potestatis ecclesiasticae alterum subjectum, est dependens a Papa: Tamquam secundum a prim0; Tamquam terminus a principio;
Tamquam corpus existens et vivens a Suo unico centro existentias et Vitae.
Ubi ex ipsa natura rei clare perspicitur: omnem rationem dependentiae esse ex parte Episcopatus; ex parte autem Pupae nullam adesse, nisi rationem relationis.
Et jam simul apparet: rationem et regulam ublimas relationis inter Papam et Episcopatum consustere in hac divinitus institutia et essentiali depe dentia Episcopatus a Papa, qui pro sua parte a nemins nisi a Deo dependet. Porro hac in re multum interest distinguere inter dependentiam, qua Episcopatus universus, et eam,
105쪽
qua singuli Episcopi a Papa dependent, quae distinctio ex illa alia proficiscitur, jam suffcienter a n bis exposita, et qua Verissimo distinguitur inter Epi scopos singulos et universum Episcopatum. Dependentia igitur qua imi versus Episcopatus erga Papam deVincitur, ea est quam proxime attigimus.
Alia profecto, multoque major est dependentia singulorum EpiScoporum. Episcopatus universus tenet ut vidimus plenitudinem potestatis, et quidem directe a Deo, quantum ad ejus substantiam; licet dependenter a Papa, quantum ad ejus exercitium. Hanc distinctionem inter substantiam et exercitium potestatis secundo libro apertius eXplicabimus, quamvis ex his quae dicta sunt, satis et nunc pateat quid sit. Quare Episcopatus universus, tametsi dependenter quantum ad exercitium, iamen, quum plenam et eamdem teneat, quam et Papa, potestatem: dici potest et debet ejus-dom in ossicio Collega, par cum pari, licet suo loco, eodem jure utens. Et quum jura consequitur honor et jurisdictio: sequitur etiam Episcopatum juri
dictionem ot honorem summo parem, loco Suo, Oblinere.
Hoc autem longe abest ut dici possit do singulis Episcopis, quorum nemo plenam potestatem, Vel illam quam tenet Episcopatus universus, participat unus, et tantum pro rata parte hane ultimam si guli participant. Quare singuli Episcopi duplici raetione dependentes intelliguntur: primum quidem dependent ab Episcopatu, quemadmodum in unoquoque
106쪽
Collegio, maxime si sacrum sit, singuli Collegas a Collegio pleno dependore noscuntur; ium vero ii pendent a Papa. Sed a Papa rursum dependent dupliciter. Primum quidem directe, eadem ratione qua dependent ab Episcopatu universo. Quum enim depondeant ab Epi- Scopatu eam ob causam, quod istic plenam habeat potestatem, quam illi, nisi pro sua parte quisque, singuli non habent; a sortiori, ob similem causam, dependent a Papa : quia hic eamdem potestatem , quam et Episcopatus, non solum tenet plenissimam, sed prior, et pers0naliter, et independenter tenet. sum vero ex hoc alio capite a Papa dependent,
quod sint a Papa quidem adlecti Collogae in illo sacro Collegio, quod vel plenum, pl0ne nihilominus
a Papa dependet. Sequuntur enim Collegium suum sicut pars sequitur totum. Et hic quidem. esto Veluti indirecte, attamen majori quadam ratione dependent. Nam si Collegium universum, cum Omni sua auctoritate, plene in omnibus dependens sit a
Papa; quoad plenissime igitur non erunt dependentes illi, qui tantum pro rata parte ejusdem Collegii auctoritatem participant lHaec omnia ad rem illustrandam non parum conferro videntur, ideoque possumus ea in unum redigere. Sit itaque
Dependentia a Papa alia est Episcopatus universi, alia vero Singulorum Episcoporum. Episcopatus
enim, qui est Papae in ossicio Collega, et par cum
107쪽
- 104 pari, licet loco suo, eadem potestate utitur, dependet a Popa tamquam secundus a primo, tamquam terminus a principio, tamquam corpuS a Suo centro vitali. Episcopi autem singuli, qui sunt saeri illius cillestii, qui Episcopatus est, participes pro parte sua quisque, dependent primum ab hoc suo Collectis pleno; tum vero dupliciter a Papa: in primis directe ea ratione qua a suo Collegio dependent, sed a fortiori: quia Papa eamdem tenet plenam potestatem quam et Collegium Discoporum, sed prior, et personaliter, et independenter; deinde tamquam participes Collegii Episcoporum, una cum ipso, et tunc veluti indirecte, sed modiori quadam ratione subjectionis, quum partem tantum habeanta uetoritatis l) in illo Collegio, cujus tota auctor tas a Papa deFendem rat.
I Posset quia forte eavillatione uti, obdeetana nos ipgo , qui
potestates in partes seindere prohibemus, hie tamen de partibus a u. e toritatis verba taeere. At quaeso, advertat nos hie non loqui de parta potestatia, sed de parte auctoritatis, et ideo nos voeabula mutassant huie re eriminationi obviam iremus. Forte inter voeos potestatis et a uetoritatis non tam magnum intereedit diserimen; attamen ni fallimur, vox potestatis pollas ra. fertur ad rem, auctoritas vero ad personam: illa ad jus speetat, haee ad ejus exereitium. Non igitur praeter naturam rei asaerere nox po a putamus: singulos episcopos nendii quam habere partem potestatis squam utpote rem unam et individuam totus Episeopatus in unum eoileetna sol na tenet individuo modo), habere tamen partem auetoritatis: qnia ad exercitium et aetum vina personaliter eoncurrant. Alterum vero ab altero eo vel magis distinguendum est, quod, supposito Inter Episeopatum dissidio, quum una pars recte, altera autem necessario malo tulerit suffragia, certissimo quidem haec ultima iapotestato non stetit, et nihil jam eum ipsa eo aemu ne habet; auctoritatem tamea servat, saltem ad tempus quoad dennitiva sanientia
108쪽
Ηis positis unum adhuc subsidiarium principium
ad suppetias Vocare, necessa est nobis; quod, etsi alio spectare videatur, ad rem tamen omnino pertinebit. Aget autem hoc principium de objecto potestatis quam Papa et Episcopatus in unum tenent. Nam distinguendum est inter terminum potestatis et inter ejus objectum. Terminus potestatis sine dubio est plebs fidelium; objectum autem est illa res, sive finis, ad quem consequendum potestas instituta est et munus exercet.
Finis iste porro est ipse Deus, ab homine fideli
tandem oblitiendus. Omnis potestas Ecclesiastica ad id instituta est: ut homines ad hunc finem perducat; atque in hoc occupatur: ut Deum det hominibus, homines autem Deo consociet.
Jam vero Deus so praebet hominibus primum in genere, uti eorum ultimus finis; deinde in pari,culari: uti Verum, uti Bonum, uti Jusium. Et E clesia itaque, id est potestas ejus, dat Deum fidelibus: uti Verum, uti Bonum, uti Justum. Primum facit quatenus est potestas Magisterii et legislativa;
feratur, ent ae tandem inbmittere debet, ut omnino ab anetoritata attam exeludatur. Ex his intelligitur primo quidem nos tinllo modo potestatem dividera in partes; tum vero ostenditne quomodo ainguli Episeoplhcbeant partem in potestate, et non partem potestatis. Nempe, habent partem in exereitio ejus, et in illa participatione qua eoneat runt ad aetam potestatis. Haec autem pars in exertatio opportuno nuneupari potest auctoritas.
109쪽
Alterum, quatenus est potestas durisdictionis pressius sumptae; Tertium denique, quatenus est potestas illius Jurisdictionis, quae est Regiminis et Gubernationis. Qualonus autem in hoc triplici ministerio semper tamen unum eumdemque Deum praebet, Summum atque personalem sontem illius trinae rei; e tenus et ecclesiastica potestas possidet linum Summum jus, illius triplicis juris ultimum sontem; quemadmodum in explanatione monuimus. Jam porro Verum, et Bonum, et Justum, unum est; sicut et Deus unus est. Unum igitur, essentialiter et ne Sinrio unum, est objectum circa quod exercetur potestas Ecclesiastica; non potest hoc objectum scindi in duo ne cogitatione quidem, si de re agitur. Ex quo sequitur alia ratio, quae Objectiva est ex natura sua, quaeque ultro probat: potestatem ecclesiasticam, jam ex intima natura sua unam eamdemque numero, etiam ratione objecti sui, et in Oxercitio sui ossicii, unam esse ex Deeessitate. Ex quo ulterius consequitur Potestatem ecclesiasticam, licet sit distincia in duo subjecta, in exemcitio tamen muneris sui, sicut non debere, ita neque posse scindi in partes; atque Deo providente, sicut nunquam id factum est, ita etiam nunquam lare su
Et hoc est principium quod statuimus.
110쪽
Objectum potestatis ecclesiasticae, quod est Deus ipse, et ejus Verum, Bonum et Iustum, quum sit omnino Unum et indivisum, hujusmodi est ut mmnino velet, quominus inter duo subjecta Potestatis ecclesiasticae in osscio mercendo, possit unquam dari verum dissidium. De vero loquimur dissidio non de opinato qu cumque. Nam Opinata dissidia, et non pauca suisse, et etiam sutura esse, nemo potest non admittere. Attamen haec omnia non vera, sed opinata tantum dissidia, et suisse, et sutura fore, non parvI reseret perspectum habuisse.
Opinatum dissidium illud dicimus quod materi
liter revera Oxistit, formaliter autem est nullum. Hujusmodi dissidium illud ost, quod inter Episcopos
identidem exortum est vel exoriri potest; ita ut materialiter Episcopatus in duas partos divisus appareat. Inter Episcopos tunc quidem revera dissidium est, at non inter Episcopatum et Papam. Quum enim et tunc alterutra pars Episcopatus semper cum Papa teneat, et formalis ratio unitatis in hac conjunctione resideat : nullo modo haec Episcoporum inter se maiorialis discordia, Armata inter Episcopatum et Papam dissidium esse poterit. Rationem rei jam perspectam habemus. Tota in eo est: omnem hujusmodi discordiam essu inter solos