장음표시 사용
111쪽
qui est Episcopatus, et constituit alterum potestatis Ecclesiasticae subjectum. Hane rationem suadent tum ipsa natura rei, tum principium proxime a nobis expositum. Ex natura rei habemus duo distincta potestatis subjecta ; ex ipsa ergo sequitur tum s0lum inter utraque verum et formale fore dissidium, si utrumque utrique plenum pleno opponatur. Quoad igitur solus Episcopatus inter se dissentit, eousque nulla est omnino inter utraque subjecta dissensio. Accedit nunc principium superius expositum. Ex
eo enim ratum firmumque est: utrumque et utrumcumque subjectorum idem omnino administrare debere objectum, idem Verum, et Bonum, et Justum; et id
revera etiam potestate sua administrare. Ex parte Papae necessario hoc re completur: ipse enim tantum est subjectum potestatis, quanta et persona ejus: uuicum videlicet, sicut et illud objectum, quod potestate sua administrat, pariter est unicum; et quum
insuper divino illud jure administret divina aut
nec ruere, nec deficere possunt), etiam objectum it lud potestatis suae Papa semper ministrabit, veluti unus idemque lactus cum illo. Et haec est dubio procul potissima ratio insallibilitatis ejus , quam mox
loco suo firmabimus. In praesentiarum autem id ce lissimum manet: Papam in ministrando objecto p testatis ecclesiasticae nunquam descere posse. Enim vero et Episeopaius etiam deficerct non potest, sed alia ratione. Quum enim non sit unica persona, et Christus pro hac re non oraverit Patrem, neque promiserit singulis Episcopis fidem eorum non
112쪽
defeeturam; idso fieri optimo potest, laetumquo est, multos a ministerio suo descivisse. Utique pie cro dendum est, et experientia etiam probatum, nunquam fore, vel suisse, ut Episcopatus ex integro, vel etiam ex potiori parte a ministerio suo deficiat vel des cerit; nisi unum alterumve deplorandum casum excipias Arimini verbi gratia aut Seleucias perpessum); ubi etiam ex majori paris Episcopatum ab officio reces 3isse ingenue fatendum est. Aitamen quidquid do hoc sit, et quidquid sit de illa pia senlantia, qua
creditur major pars Episcoporum ab ossicio nunquam recessura; id tamen certum est pro natura rei: n6que factum esse , neque seri posse: ut Episcopatus ex toto, et pro omni eventu, unum idumque ossici tur cum objecto potestatis ecclesiasticae, sicut unum
idemque cum illo lacius est Pupa. Et haec est ratio: cur primum dissidia in Episcopatu loeum habuerint; cur deinde, dato etiam quod nunquam ex majori parto Episcopatus defecerit, probabiliter tamen asseri pe mittatur: possibile id esse; et Episcopatum esis sa libilem materialilar, id est ex majori sua pam; ut
etiam suo loco plene confirmabimus. Neque ulla est ratio quae suadeat id non es3s probabile, quia nulla est ratio quae persuadeat id esse Decessct. Sive major, sive minor sit pars illa, quae stet in ossicio, et administret verum objectum ecclesiasticae potestatis, semper modus adest quo sei tur quaenam pars revera divinum illud objecium administret, proindeque quisnam sit formaliter verus et legitimus Episcopatus. Illa ceris erit para Epia Seopatus quae cum Papa idem sacrum ministrat o
113쪽
- 110 jeciurn: eo ipso quod hoc unicum sit, et a Papa n cessario ministretur.
Tantum igitur valet principium quo aSseritur: Objectum potestatis ecclesiasticae unum idemque esse. Clarissimus auctor libri, quae prima suit origo controversiarum nunc longe latoque serventium, in dum proponebat curiosius a se inventum, quo Papa florot insallibilis; et orat Episcopatus in Concilia statis temporibus colligendus, et ad latus eidem assistens, eumque docens ubi consisteret Verum, Bonum et Justum, potestatis ecclesiasticao sacratissimum obj ctum. Quam arbitrarius, quam potius contortus sit iste modus, rei divinae natura nos docet. Retorqueatur igitur, necesse est. Non Papa ullo modo, sed Episcopatus opus habet, ut insallibilis, non dicam fiat, sed quis certe sit, monstretur. Et si modum invenire volumus quo quis insallibilis fiat, sumamus illum quem Christus nobis dedit, quom inseruit in ipsam rei R. Se creatae naturam: in qua non sundamentum dependet ab aedificio. sed aedificium a landamento: non Papa ab Episcopatu, sed Episcopatus a Papa. Extra omne dubinin igitur positum est: Simul ac duo sunt potestatis subjecta, et unicum ejusdem objectum, nullo modo dari posse inter eadem verum sit formalo dissidium. Et haec veritas; quemadmodum ex una parte frmat dependentiam Episcopatus a Papa, ita ex altera parie suppeditat Verum modum internoscondi quis sit formalis Episcopatus. Conclusio autem quae ex his sequitur, haec erit
114쪽
Asserere. etiamsi hypothetice, verum dissidium posse admitti inter duo Ecclesiasticae potestatis subjecta, Papam et integrum aradversus Episcopatum, non est solum negare divini juris dependentiam istius ab illo, sed est nectare Deum, in quantum ejus Venum. Bonum, et Iustum sunt unicum et in-dinisum objectum a potestate ecclesiastica administratum: est deinde destruere ipSam hanc potestatem, non Solum in Popa, sed etiam in Episcopatu; est denique destruere Ecclesiam ipsam. Quare sirmiter tenendum est Discopatum formaliter Sumptum nunquam a Papa Separatum iri.
Haec est conclusio quae definit ultimam relationem intor Papam et Episcopatum, quam hactenuSexquirebamus; haec est quae pronuntiat, non equidem quid agendum osset in illo casu d sperato qui i mero fingitur, quando Papa et Episcopatus Secum
eX advereo pugnare supponuntur; sed omnino impossiabilem esse hujusmodi casum nefandum, et neve unquam laturum, neve aliquando in praeteritis temporibus, no Arimini quidem, ex integra causa accidisse.
Nam et in illo discrimine, licet minor pars Epise porum, Superfuit tamen aliquanta quae non cecidit,ot cum illa stetit etiam lotus Episcopatus formalia
Verum est, neque nos fugit, etiam non parvi nominis doctores hujusmodi casum supp0suisse. At vero
115쪽
in primis aequa bonas et etiam melioris notas doctores stant ex adverso; tum vero non d6 auctoritate nominis, sed di rei veritate agitur; tum deniquo ratio non deest, qua a crimins hujusmodi Theol gorum eXcusetur non unus. Nam si de bonas notas Theologis sermo est, sicut do Joanno da Turroer mala, et aliis ejusdem census, qui hunc casum hDpothetice admissrunt; eadem serme eorum est ratio, quas et illius textus juris canonici, de quo supra di putabamus. Impotheses innocuae fingebantur, qu actante Protestantium tempora et perversum eorum axioma: auctoritatem ex fido judicandam, haud dum poterant justa Statera examinari, unde evidentiu3 conjicereiur quid damni minitarentur. Qui autem ex posterioribus Theologis damnum jam evidens non adverterint, Vel non curaverint, hosce et nos possumus minus curare; et omnino permittimur, imo jubemur eosdem non admodum probatae notae Theologos diacere. Qui enim Theologi sunt isti, qui Protestant, bus vincias dant manus Verum deinde est, ex historia etiam nonnulla proferri. Quae ad historiam spectant et ad Christianas Reipublicae hac in re varia discrimina et casus, da his suo loco, ad mentem nostras distinctionis, disserendum erit. Nunc autem uno Verbo assirmare pO
sumus: quod si aliquando pars Episcopatus, pro universo se obtrudens, et jura non sua usurpans, propriae auctoritatis nomine Papam ad dependentiam sui redigere conata suerit id vero praesertim in Constantiensi Concilio actum intelligitur; nam B sileense nec meminisse resert); illico sua propria au-
116쪽
ctoritato ceciderit; adeo ut nullum eorum Concili rum, quae sic naturam rei et jus divinum intervertere attentarunt, in numero Oecumenicorum ex int gra causa a Catholicis habeatur. Quomodo enim esset Oecumenicum, illud ipsum quod ne quidem Christi num ost: dum duo facit, ubi Christus secit unum, et unum. ubi secit duo Christust Talia machinari ausum , certρ Oecumenicum non est. Nimirum, secit duo Concilium Constantionse , ubi Christus Deit unum : nam disjunxit suam potestatem a potestato Papae, suamque illi praeposuit; fecit autem unum, ubi Christus duo: nam in rations subjecti potestatis Papam non distinxit a Concilio, neque ei locum proprium iussignavit, sed cum suo commiscuit. Non O cumenicum igitur, neu Christianum in his sane; ut de ceteris ejus rebus ad tempus taceamus. Conclusio itaque nostra hujusmodi casus ab ea quae in Ecclesia obtinet, rerum divinarum natura removet, et uti diximus. definit ultimam relationem inter duo potestatis ecclesiasticae subjecta relativa. . Haec relatio in eo consistit: ut inter Papam et Episcopatum sormaliter sumptum, inter quos jam novimus esse unitatem potestatis, Sit etiam ex necessitate, et nullo contrario caesu admisso, uniformitas in ejusdem exercitio. Hanc Veritatem propria et distincta sormula proeponere juvabit.
117쪽
Ultima relatio, eaque prima etiam et essentialis, inter duo relativa potestatis ecclesiasticae subjecta, in eo consistit ut inter Papam et Discopatum fommaliter sumplum, sicut est unitas potestatis, ita etiam, Servato hierarchico ordine et dependentia hujus ab illo, sit etiam, Semper et nec Sario, perfecta uniformitas in potestatis mercitio.
Nihil jam impedit quominus tandem definiatur
ratio qua constituitur verus, legitimus et sormaliter sumptus Episcopatus, hoc alterum ecclesiasticae potestatis relativum subjectum. Haec ratio est Sequens:
Episcopatus formatiter sumptus salterum potestatis ecclesiasticae relativum subjectum est ille EFG scoporum coetus sive totum Collegium, sive pars qui potestatem quam directe habet a Deo. in me citio eodem modo quo et Papa, et dependenter ab eo, administrate docet idem Verum sis dogmate et legibus, judicat idem Bonum sin moralibus, em quitur idem Iustum cin disciplina et subernatione), cum illa erga Papam reverentia et submissione quae eae dependentia oritur; et id non solum post desinitionem sollennem causarum in conciliis, sed etiam ante hujusmodi desinitionem. Disilired by Corale
118쪽
Prima pars hujus propositionis non est nisi legitima consequentia eorum quae jam disputata sunt, et suerunt probata. Altera pars, quae asserit etiam ante sollennem definitionem haec omnia requiri, sorte aliqua indiget
Ante omnia non potest dubium esse, si res in se spectetur, ex ipsa natura rei id sequi omnino. S quitur namque: Episcopatum sormaliter sumptum , utpote potestatis ecclesiasticae verum ac legitimum ministrum, dum hac potestate utitur, et ante, et post definitionem, debere cum altero subjecto, qui est Papa,
idem sentire omnino, idem agere, et idem docere, in . omnibus quae essentialiter hujus potestatis sunt. Secus enim aut potestas esset duplex: quae non est; aut Papa eam non unus, neVe personaliter, neve independenter administraret: administrui vero; aut tamdem Episcopatus non esset, ante definitionem etiam, hac eadem potestate dimete a Deo insignitus, eamque jure suo partier administrans, id est, non esset sommaliter Episcopatus: est eiecim. Omni hac in causa permagni reseri iterum iterumque considerasse: et Papam et Episcopatum tenere potestatem, qua potestas est, id est, quantum ad ejus essentiam spectat, directo a Deo, et Episcopatum, solum qua exercitium adtinet, tenere pol
statem dependenter a Papa. Quod si ita est, Episcopatus non extrinsecus a Papa, sed intrinsecus a Deo movetur ad potestatem exercendam, et eodem modo movetur quo et Papa, hoc solo discrimine se vato: aliquos ex Episeopatu posse deficere, Papam Di -ud by Corale
119쪽
Vero non posse. Omnis haec causa in plenissima luce
collocabitur si supponatur hujusmodi rerum perpetua conditio, in qua Episcopatus. sicut unam cum Papa tenet. a Deo sibi collatam, potestatem; ita in Oxorcilio
ejus semper cum Papa unum sapiat et in unum conspiret: idem cum eo docens, idem sentiens. idem agenS. non Solum post, non solum etiam ante definitionem. sed omnino ante qualemcumquct quaestium culam. Certe hic esset persectissimus status, ubi recompleretur tota hujus causae ratio: ubi potestas non solum in se ipsa intacta remaneret, sed in exercitio etiam ne specietenus quidem vitio hominum turbaretur ; ubi non solum nullum esset dissidium aut dissidii timor. sta neque expostulatio ulla contra P pam ; ubi nulla esset querimonia de dependentia, quam Episcopatus ne sentiret tunc quidem . Tum enimvero Episcopatus esset sqmper idem formaliter qui et materialiter, et uteretur plenitudine potestatis, directe sibi a Deo collatae, sine ullo impedimento et commotione. Haec potestas, quum in exercitio semper eodem modo ministraretur ab Episcopatu juxta et a
Papa, ita sociaret in unum utraque, quae enm ministrant. Subjecta, quemadmodum unus Visus utro que oeulos, unus auditus utrasque aures, una VOX
labia consociat utraque, parum certe de hoc sollicita utrum eorum inferius sit vel superius. Νum non egregie ex hac suppositione intelligitur proba. regularis, ac plena totius hujus rei conditio
At enim vero haec ipsa est quam, ut de facto sit, rei natura reclamat; adeo ut si eam de facto non condidit Deus, alio saltem modo debuit naturae rei
120쪽
prospicere. Prospexit etenim, qui opus suum non poterat deserere Deus. Illa omnibus numeris absoluta in exercitio potestatis uniformitas, quam natura mire lamat, non est Vana suppositio, aut pium inutile desiderium ; sed revera inter Episcopatum et Papam existit. Unum punctum tantummodo mutatum est: Episcopatus videlicet non est sumendus materialiter; sed tantum formaliter. Quare nunc si hoc utrumque consideretur: et rei naturam talem uniformitatem repetere, et fieri non potuisse ut essentiale aliquid Deus in Ecclesia re non complesset; latendum est Omnino: eum solum Εpia scopatum talem esse formaliter, qui, ad mentem propositi a nobis principii, non solum post, sed etiam anto sollennem definitionem, cum Papa in unum
conspirat. Haec veritas, quamquam theoretice omni exceptione major, potest tamen in praxi aliquam movere difficultatem. Quare distinguendum est, et quidem dupliciter. Alia distinctio erit inter causam in qua Papa
suam sententiam adhuc tenet suspensam, et inter causam in qua jam tulit sententiam magis minusve dofinitam. Alia vero distinctio erit omnino inter universum Episcopatum et inter singulos Episcopos. pro diversa ratione qua formaliter in suo loco constituti ce senes sunt. Primum quod adtinet, si Papa causam non definivit, integra sine dubio manet. Τunc et Papae,