장음표시 사용
111쪽
certa rerum serie, delinquentibus solet impon re et quae quidem ne Ecclesiae vilescat authoritas, itera-
rivellet recipi ab Ecclesia, non poterat id fieri sine consensu Episcopi, non vero consentiebat Episcopus, nisi prius gradus illos paenitensae hactenus recensitos, quorum tempora ab arbitrio Episcoporum pendebant, sustinuisset. At vero hi gradus infamabant, ut nec ipse Al spinaens negare potest lib. a. observ. y . Ergo facile percipere potes, quam terribiles fuerint illis temporibus Episcopi, & mulisto terribiliores Phalaride, Nerone, Caligula, Heliogabalo, his enim
nunquam in mentem venit, vel primum saltem poenitentiae gradum, fletum tamdiu continuatum provolutionem ad pedes suorum manis ei piorum subditis suis, in quos tyrannidem exercebant, per modum poenae imponere. Hoc terrore inclisso facillimum erat Episcopi . Lateos comparare cum bobus & asinis. Quodsi enita quis contraves hiscere ausus esset, ei jure timendum erat, ne novis vocum toro
turis ut idololatra, homicida vel scortator ad paenitentiam publice agendam adigeretur & ita actu deterior bobus 3: asinis redderetur. sirer quadriennium flere cogeretur, quoties Episcopo suberet. In his ergo seculis quaerendus est summus apex si non Pa sint, sed Episcopistri, Anti-Christianismi tamen, sine quo res nunquam adrismum devenire potuisset. T. idi. Siue in eapite quadragesimae, uti habetur c. d . i. o-- . m. Peragebatur igitur poenitentia solennis a jejunis de jejunantibus, tum ut serii examinis coram tribunali domestico specimen hoc modo ederetur, Be tales quasi testes adducerentur doloris conscii, tum ut alii etiam his spectaculis ad similem dolorem incitarentur. Nec proin inde temptis huic rei magis congruum visum fuit, quam Ipsiim illud, quo per commune jejunium ad exercitia pietatis accendebatur tota . clesia. Z.
isto I. Quae itidem habetur in d. c. m capite dis7. s. N . Potest nim Ecclesia certos cuique rei praescribere risus, quippe quos ierem. Ssa a a se.
112쪽
ri non debet: ir6 & tales poenitentes ad sacros Or-nt. quidines ut supra exposuimus)-inhabiles reddit, ia )promov. quippe quae nec aliter potest sacerdotibus imponi,
plerosque suo arbitrio relictos bene novit. Uid Sriden. de Synedro . lib. r. c. I. Recte vero monuerunt Ieteres, externos illos poenibtentiae ritus non mereri remimionem riccatorum , ted tantum esser externa signa & testimonia , paulatim vero asIui ea perunt superstitiosis opiniones, ritus illos Promereri & impetrare veniam ἱ easque tenacillime adhuc retinet Papatus. Z. M. A M axo. II. Potest quidem Princeps ritus rationales euique' negotiσιω- . praescribere, sed Ecclesia, Principi vel Magistratui Politico contradimi ricta, ritus irrationales, quales erant, de quibus agimus, Praescribere nequit. T. De p re ius) I. Ne scilicet vilis & contemptibilis esskiatur, uti soqui- Augustinus epis s . Quod si tales rursus lapsi seria confessione revertebantur ad Eeclesiam, non dabatur quidem locus publicae poenitentiae, nec tamen omnino repellebantur. sed permittebantur quidem interesse praedicationis orationi, & mysteriorum celebrationi, sed communio ipsis non dabatur nisi in extremis. T. Decianuio. II. Vid. can. de hu vero M. C. 23. a. Niemeterum differt. q. s. si . p rys. An vero recte perceperit mentem Augusti- ni Zieglerup, jam descutere non vacat. Uerba Augustini haec sine
d. 0sf- f p. m. a y. Qamvis caute alubriterque provisum sit, ut locus I ius humesimae plenitenriae semel in Ecclesus conceri datur, ne medicina vias minus utilis esset aegrotu, quae Ianto magis flabris est, quanto minus conre tibIlu fuerit deci T.
η rici Ia Taliter enim poenitentes Eeelesae introitu prohibeban-u tur, in eius limine ad terram projecti, squalidi, horridi & maxime mi habita, in oculos praetereuntium incurrebant, fidelium vilis .smas vestes Oseulabantur : lacrimarum vi ae eopia calceos irrigis. bant, ipsorumque genua osticiose complectebantur: qui in tali sta-
113쪽
Publica delicta publiea poenitentia sit debent. S. 3. Publica paetulentia cary est, quae publice, nulla
tis aliquantulum steterat, aequume poterat x ideri, populo ut imperaseret & primos quasi gradus in Eeclesiis assequeretur γ vel ex altiori& excello consessu conspicuus eminerer, qui eorum pedibus provolutus non multo antea omnes molestias de ossicia obierat ρ Qui denique ultimum locum inter Christianos vix occupaverant, quomodo prasidenses, praefecti, propositi populi romissent esse, & primarium iocum retinere. Vid. Gabr. Alba bin, Bb. a. obser 3 . Z. H8 L Poenitentiam agere cuiquam non conceditur Cleriis eoriam, uti loquitor Syricius. Unde apud Cyprianum lib. t. epist. M Basilides, cum in eo statu esser, sponte se Episcopatu abdicavit quod sentiret, peccata sua poenitentia cluenda esse, δe poemitentes ab Episcopatu gerendo removeri debere. g. II. Latet hic novum areanum posticum Poenitenti, illius si I beta. - - Iennis. ClerIcis non imponebatur sed solis Laicis. Cur, quia se-Ienniter poenitens contem mi omnium exponebatur publice& solenniter. Cax ebatur vero omnibus modis ne F piscopi se Ipsis veI Cle. rum suum contemtui exponerent. Ar Laici, quo magis adsuesco rent ejusmodi conremmi, eo magis servilia reddebantur eorum inge. nia, ur eossa sua jugo sponte submitterenC. Et jam tum adeo prima fundanunta jaciebantur , Reges etiam & Principes sub specie salubrist madicinae tali contemtui suo tempore exponendi, atque etiam sub hoc praetextu, quod inconveniens sit, ut personae nullo contem. tui obnoxiae regerentur ab hominibus tam irrationabilia & cum sumisma ignominia conjuncti jussu Cleri perpetrantibus, reges deponenduRC. T.
114쪽
nulla servata juris solennitate, peragenda injungitur :qualis est, peregrinatio, i3o certi habitus delatio, lai & his 1imilia. Cum enim manifesta peccata non sint occulta corcertione purganda, i3a) recte consti--
mauibus. vel adhuc oceuliis. Atque hanc uerari dissiplina Eeele. siastica non prohibuir. Z. lao Sicubi peregrinatio instituitur plenioris cognitionis
gratia, ut aliquis suis ipsius oculis perlustret ea loca, ubi Christus crv. Oifixus &lepultus fuisse & in caelum adscendisse perhibetur, nemo erit, qui improbare eam queat. Sed cum Pontilicii pereerinationes tales institui velint, meriti religionis, satisfactionis Se in gentiarum nec non impetrandae opis cause, impias plane eas Se 1upeistitiosissmerito pronunciamus. Edidit Gregorius Nyssenus elegantem Epistolam de iis, qui adeunt Hierosolyma, quam non latine tantum vertit. sed etiam de peregrinationibus superstitiosis tractatum addidit Petrus Molineus, qui de hoc argumento videri potest uberius. Z. i 31J Habitum poenitentiolem non damnamus, nisi, quod in ister Pontificios sit, meriti & satisfactionis illi adscribatur virtus &es.seacia. Crebra sit in Scripturis mentio cilicii, non lugentibus tanishum, sed etiam poenitentibus usitati, ut eo magis ic. affligeretur corispus, & poenitentia ac de otio magis eXardesceret. Nulla tum Eeis clesiam invaseiat opinio meriti de satisfactionis, nulla tam a superstiotio. ut ex veste sanctitatem Peterent, & per eam tegi peccata posse contenderent. Add. Muth. VI, IL Z.
laa) I. Dellista nostra nulla nostra satisfactione purgantur,sed ille enectus soli merito Christi est tribuendus. Ini eniuntur quidem& veterum similes sere locutiones, peccata sci & poenas peccatis deis bitas purgari , compensari, tegi, operibus illis satis ictionum ; sed cohortatc rie magis quam Vere, iuAta Chrysostomi dictum, S per hyperbolem quandam nonnulli ita locuti siaut Patres. Vid. Chemast.
115쪽
tutum est, ut qlii publice peccando proximo suo scan- .dalum praebuerint, Dublicam etiam poenitentiam i32 . a propriis sibi sacerdotibus θῖ impositam peragere . idebeant. Apparet itaque ex his, quod licet omnis I lannis poenitentia publica sit, non tamen omnis p blica est solennis. ' . usquisque semes is aureo debes eo feri, efeharisiam sumere , nisi de consilio facerdotis ab ear. g. 4. Privata aut secreta paenitentia est, quae in occillio Deo sit & sacerdoti. Statutum est enim g
nerali ciues Concilio, bd ut omnis fidelis, quam
II. Imo vero supra didis ostendunt, doctrinas irrationales mammae. Iam illis seculis, a Pallibus esse ortas vel stabilitas. Ergo, i, ostquam /- Dallaeus ulu nobis haec otia fecit, quid opus est, amplius mussitare. Excusemus Patres, utcunque poterimus, sed sputa eorum 'lingere aut errata defendere tandem aliquando desinamus. T. 133 Id quidem sta plerumque observatum in Ecclesia Aqua . quia disciplina ejusmodi externa est, & mutari pro ratio-h ne aediscationis Ecclesiis potest, mirum non est discessum ab earva,esis quandoque fuisse, quia enim propter confusionem publicae confessio-ι M. nis multi omnem plane intermittebant poenitentiam, remissa tandem fuit sex eritas publicae consessionis i e commutari coepit in privatam, ha ut talia crimina privatim εο secreto confiterentur iacerdoti.Chem nit. d. L p. III. Z. 13 Hic latet iteritin arcanum papale, dominatus vel poten--vum am tutus Cleri in Laicos, de coma seu servilis horum obedientia, quae eriam si antiqua sit, tamen hodie non amplius est dissimulanda -- cordate notanda. T.
116쪽
auriculari Latinorum confessone Gene vae anno i 66I. edito do
auruniari. ctrinam Canonistarum & aliorum scriptorum Pontificiorum funditus destruxerit, & tractatus hic in paucorum manibus sit, utile erit elen - 'δε elium totius operis ex Tabula praefixa hic inserere. Dbri L copui I. Confessio alia apud Deum, alia apud homines, utraque pecca- 'torum vel in genere, vel in specie, quatenus necessaria. Sententia de toto hoc argumento nostra. II. Proponitur ad x ersariorum dogma de eonfessione auriculari, sive sacramentali, ejusqtie jure ae necessitate. Tum Synodorum, Lateranensis iub Imaocentio, - III. & Tridentinae ea de re decreta. Cap. Im Status controVersiae. . .
Operis argumentum, δέ partes. Quaestio I. An Confessio sit di- '' vino iure instituta, ac priecepta 3 Probatur non esse, ex eo quod
nusquam in N. Testamento diserte expressa sit. Prima adversariorum . i . conieSsio qui ajunt, probationem ex Johannis XX. iunitam, non esse evidentem, adeoque nihil valere, probatur ex plurimorum ex ipsis . . testimonio, qui eum confessionem admittant, negant tamen eam
- - partim divini juris esse, partim Iohannis vicesimo capite praecipi. '. Cap. IV. Refellitur Bellarminiana confessionis ex Johannis XX. probatio, eversis duobus ex ejus fundamentis. Cap. V. Refutatur tertium Bellarminianae ex Joannis XX. probationis fundamentum ;nimirum, quod auctoritas sacerdotum in remittendis, retinendisve peceatis, judicialis ac praetoria sit. Solvitiatur quae ad id prgandum' asseri Adversarius. Primum, ex Matthaei X, I, I9. Secundum.ex Matth. XVI. 39. & XVIII. 38 Ubi refellitur quod ille astruere eupit ; nulla mortalia fidelibus dimitti, nisi quae a sacerdotibus proprie, ac sigillatim dimissa fuerint. Cap. VI. Solvitur tertius locus ex Joannis XX. a Bellarmino allatus ad constituendam sacerdotum praetoriam potestatem. Solvuntur idem 4. rationes eodem ab isto ἀadducte. Op. VII Explicatur, quae qualisque sit in hoc poeniten- . tiae negotio ministrorum potestas, nimirum non judicis, sed nuncii, vel legati ἔ ex Paulo 2. Corinth. V. ΣΟ. & I. Corinth. IV. I. & id ex ipso Joannis XX. probatur. Cap. VIII. Demonstratur neque fidelibus sacerdotes necessario esse adeundos, ut peccatorum rem illio.
nem impetrent, neque sacerdotibus peccata sigillatim, & in speeieuna
117쪽
m P UTENTIIS, ET REMISSIONIBUS.
una cum circumstantiis cognoscenda esse, ad hoc ut ea dimittant. Fuse refutantur tres Estii ad id probandum allatae rationes. Cap. II. Solvitur Sc refutatur V aictiliana consessonis ex Joannis vicesi mo probatio. P. T. Solvitur secundum adversariorum pro conin fessione ex Actorum XIX. 18. Petitum argumentum. Cap. XI. Solvitur tertium adversariorum argumentum ex 2. Cor. V. I9. 2C.
pro confessione auriculari petitum. Cap. XII. Solvitur IV. pro confessione ab adversariis allatum argumentum, ex Jacobi U. I 6. isque locus suse explicatur. Cap. XIII. Solvitur V. adversariorum argumentum ex I. Joan. L 9. pro auriculari confessione petitum ;exploditur UI. quorundam argumentum eX Joannis cap. V. U. 22. cap. XIV. Alterum argumentorum Pro confessione allatorum ge. mus, ex sauris petitum primo in genere ostenditur nihil valere, cas sumque esse S inefficax. Tum excutiuntur sigillatim quinque a Bellarmino allatae ex veteri 3c Novo Testamento figurie. Reselli- 'dur Se refutatur prima figura ; ex eo petita quod Dominus ab Ada reo Se Eoa ct Caino confessionem peccati . Genes eos. pitibus tertio ae quarto desideraverit. GR. XV. Refellitur altera quae a Bella . rhino obtruditur consessonis auricularis figura ; sei licet vetus , Ne qua Levitici r 3. & 34. leprae apud sicerdotem manifestatio. Cap. XVI. Consulatur III. quae obtruditur auricularis Confessionis figura, .ea scilicet veterum confessis, de qua Num. V.& Levit. V. st sermo: ad qtiam Ilustra torquet Bellarminus Eecies. I. v. 3l. Cap. XVII. Consulatur, quod adversarii suae consessionis eam Muram fuisse vo-dunt, quam baptizandi olim apud Iohannem filisse : Matth. III 6. in Marc. I. perhibentur; quam illi IU. figuram, sed frustra numerant. Cap. XVUI. Quinta figura consesjionis refelliti ire; quam ex eo Bellarm. instite & ridicule astruit, quod Christus de Lurvo suscitato dixerit, situe eum.snite abire, Joanui. u. 3. Cap. XIX. Caetera ab imperitis aflerri e Scriiuuris i lita ex hac disputa.
aione rej ciuntur, & ad ea explicanda quinque aliae a Sacramentali 4κ Estio proponuntur conseisonis species, quibus sexta a nobis adianicitur. Cap. XX. Reselliantur argumenta a ratione petita. Dilui or Prima ratio, a confessionis ut volunt antiquitate ducta. Cap.
118쪽
I. Resellitur secunda a Bellarinino allata pro auricuIari conseisione ratio; ab ejus disticultate petita. Cap. XXII. Expenditur tertia ratio Bellarminiana, a multiplici confessionis auricularis utilitate ducta, tum in iis quae ad Deum spectant, tum in iis quae ad Pao. stores, & ad Ecclesiam totam. δe ad singulos constentes pertinent. Ostenditur, hos usus vel vanos esse vel alienos, quin & contestionem periculosiam. ac damnosam esse. Op. XXIII. Refellitur quarta ratio pro confessione a Bellarmino allata, quae a miraculis ducta est. c. In ruri II Caput L. Argumentum ex divinis literis contra arcanam consessionem I. inde ductum, quod neque Paulus, neque caeteri A
postoli eam vel a quoquam fideli esepisse M audivisse ipsi, vel ministris, cum de eorum munere atque of iciis agunt ut exigant & audi-anr, praecepisse uspiam reperiuntur. Cap. II. Secundum contra . conitisionem auricularem argumentum, inde s umtum quod nu quam Apostoli eam fidelibus praecipiunt, aut commendant. Cap. III. Argumentum contra Innocentianam confessionem tertium in-'. de sumtum, quod sacrae literae passim omni fideli contrito vere poenitenti remissionem peccatorum pollicentur absque ulla apud hominem praevia confessone: Refelluntur Bellarmini eavillationes. IV. Argumentum quartum, ex locis N. Testamenti ductum, in quibus significatur, sdelium lapsorum mccata remissum iri, si ii Poen tentiam egerint. Uid sit sui ανο ιν poenitentiam agere, iis erbis confeεsionem apud hominem minime significari. Cap. V. Argumentum contra conses c V. ex oratione Dominiea petitum, in qua remissionem peccatorum a Deo poscimus, cum certa si e nos eXau dirum iri. Cap. n. Argumentum contra IKnocentianam conses.sionem VI. inde ductum, quod laeus nobis peccata sic remittere in sacris literis dicitur, ut nos proximis. qui in nos peccaverunt, remit
timus. CV. VII. Argumentum septimum, ex parabolis si ii nepotis, & publicani Luc. Is. II. Ia. R ig. 13. Cop. VIIL Argumen 'tum VIII. ex Matth. 6. II. l8. in quo jejunium adeoque poeulitentia 'solo Deo conscio seri iubetur, nullo homine teste p. IX. Ar- gument. IX. ductum ab eorum exemplis qui in N. Testamento re- . missionem peccatorum sine praevia apud homi uem confessione acce-
119쪽
DE POENITENTIIS , ΕΤ REMISSIONIBUS.
perunt. Cap. X. Deinceps contra confest . Innocent. rationibus pugnatur. Ratio I. inde ducta, quod ipsi adversarii fateantur & venialia, de mortalia, quorum reus non meminit, citra confessionem dimitti: quo demonstratur eorum de consessione dogma multis abis. Tutilis involvi. Cap. XI. Ratio Il. ex eo sumta, quod ea quam isti exigunt, ingulorum admisserum enumeratio, iniri a peccatore ne quit ; adeoque inter ea quae impossibilia sunt, censenda est Itinoiscentiana confessio. Refelluntur adversariorum cavillationes. Cas. XII. Ratio III. inde petita. quod Innocetitiana confestio poenitenistes in dubitationes inexplicabiles inducit. Insignia B. Rhenani, &Cassandri ea de re testimonia. Qip. XIII. Ratio IV. inde sumta, quod adversariorum dogma es scit, ut venia , de qui emendatissimus . est .absolutissimaque poenitentia pr aeditus, careat, & qui ne contritus quidem est, fruatur quod absurdissimum est, . e ab aeqtutatis sancti-- tatisque divinar rationibus alienum. CV. Xi V. Rationes V. R' UI. inde ductae, quod confessionis dogma & Deum ab honii ne pendere' facit, ct frustra, ac inutiliter grave jugum hominibus imponit. CF. . XV. Ratio VII. sumta ex damnis, ac periculis, quae ex confessionis istius abusu multipliciter oriuntur. cap. XI T. Ratio VIII ab inis commodis, malis, ac damnis gravissimis, quibus Innocentiana confessio. homines per te, se necessario involvit, sive Deum ipsum spectes, sive Pastores, sive Ecclesiam, sive denique constentes, quae quatuor fuse recensentur ac demonstrantur. Cap. XVII. Ratio IX. qua novitiam esse confessionis disciplinam ex eo probatur, quod A. D. tras. Innocentii primum lege instituta fuisse depreheliditur; non autem ulla ant tori Ecclesiae constitutione: Bellarmini est tigia praecluduntur, & cavillationes confutantur. Libri M. Cispat L Altera de confessione quaestio proponitur. quis de ea Patrum sensus, ac usus suetit 3 status controversiae sgitur. Perronii fraus aperitur. Coufelsionis species explicantur. quas & PatreS commendarunt, &nos lilbenter admittimus. De sola Innocentiana, id est Se omnium peccatorum & omnibus ac singulis sidelibus necessario imposita,.quaeri. Cap. II. Diluitur ae explicatur l. Testimonium ab advertalatiis pro confessione allatum, quod est Pseudo-Dionysii Areopagi -
120쪽
LIB. II. TIT. tae. Excutitur II. Testimonium quod est Clementis Romani. Cas III. Tettimonium Ill. quod ex Irenaei diistis sinatum est, explicatur, probanir iue nihil ad auricularem congestionem facere. Cap. IQuarti Testis dicta excutiuntur, qui scriptor est libri de paenitentia. . Dubitatum a quibusdam, an is sit Tertullianus; Ejus testimonia per- . Atinere ad publicam tutu solenneni poenitentiam. Exomologesis noueit . auricularis confestio, i ed ὐποπτα , fuse conlirmatur. CV V. Expenduntur, quae ait V. ab advertariis inductus pro consessio-- ne testis Cyprianus. Detegitur Je refutatur Bellarmini in istis in . 1hitia, ego mologesin solenni errore pro stra consellione accipientis Demonstratur, Cuprianum de publiea poenirentia loqui: non omni-- .. tim, sed quorumdatia tantum delistorum. Aperitur Petronii error. ct fraus ivligniti in vertendis Cypriani verbis, Cas. H. Explicatur alterum Cyptiani tu stimonium, ostenditurque, ex eo coniici, libellaticos, non autem eos, qui sola cogitatione pecca aerant , quod.
vult Bellarmilius, 3 exomologesi, id est non consessioni Innocentianae, sed publicae poenitentiae subjecitos suisse. Cap. VII. Εx: cutiuntur testis Us. Origenis dicta. Cap. VIII. Quarti saeculi & sequentium thdu fit ab adversariis testes audIuntuta. Quorum orditaem ducunt Lactantius VII. testis & Synodus Laodicem. VIII. Utriusque testimonia ad veterum disciplinam, id est publicam paenitentiam pertinere. Capo IX. EXplicantur. testis IX. & Xά. hoc est Athan alii , Ela Hilarii dicta, ostenditurque ea ad innocentianam confessionem minime pertinere. Menda de Hilarii verbisUbiis' ter tollitur. Cap. X. Ad clariorem hujus cauco cognitionem, explicatur, quat qualisque fuerit publica vetenim poenitentia. Phenitentes. Ecinattentiae quatuor gradus.. Ea temet data ; primo seve- .rissima, mox paulatim mitigata. Testis XI. Basillus as adveliariis. inducitur, cujus expenduntur ac solvuntur tria Objecta testimonia... , ' AT I estis adverseriorum XII. Ambrosius. Ostenditur eumi vel de confidissione apud Deum : et ' de publica, non autem arcana
politentia loqui. cap. XII. Testis XIII. Gregorius Nyssenus, cujus duo objecta loca selvuntur, i c ad poenitentiam publicam per tinere demonstrantur. Gravis Bella tui in priore, vel fraus, vel astitantia. P. XIII. Testia adversariorum XIV. Pacianus, Diqitigod by