장음표시 사용
151쪽
DE POENITEN TlIS, ET REMISSIONlBUS.
si poenitens clericum enormiter laeserit, i ecclesi-versicinuam combussierita vel Degerir, falsum commiserit, Car et/ dinalem vel Episcopum insec itus fuerit. cum monia- privueg. '
varient, non possit de iis certa regula constitui. Unde ipse autor Iuparte secunda saltem explicat casus septem, qui speciali Bononiensis Melesiae Tabella suo tempore fuerint reservati, quos pane r. p. 12. summatim recenset. Similiter quod regulares attinet 13. nee de horum casibus reservaris dari posse regulam uniformem, sed eo- .rum constitutiones & leges consulendas esse. Interim Clementem UX. speciali decreto certos casus praescripsisIe, quos regulares prae lati reservare possent X plicatos postea parte tertia) non tamen illoc omnes esse ubique a regularibus Praelatis reservatos, ed poste saltem eos x et omnes, vel aliquos saltem usi recensitos reser are. Unde patet, Iure Canonico Episcoporum potestatem magis esse ab lutamquam pr&latorum regularium. eoque reser ationem intuitu elei Iinferioris ab Episcoporum arbitrio, intuitu Episcoporum a politiscia nutu & beneplacito dependere. Adde Chemnitium Exam. Comicvident. ParIe a. p. m. Io. aae Cunones is easuum reser -tIone. T.
i 68ὶ Quippeeia pontiscit enam a principibus Viris deseria
volunt 1rpοεδρὼες concessionem & cultum subjectionis ac dependentiae, ut illum quasi DEUM quendam inter homines honoreui. Non mirum igitur est, laesionem Clerici instar Mnestatis eriminis ab ipsis haberi, R inter reservata Pontificia connumerati. Sic enim firmio. res radices agit tyrannis & ambitio papalis. T. Utcunque eam sibi matrimonio junxerit. StatuuntnIm Canonistae, eum, qui monialem in Uxorem ducit, tria graVisssima δει φυμr peccata committere, incestum, adulterium ' sacrilegium. Incestum,
quia ducit matrem suam, videlicet sponsam DEI, qui est pater no-: ' . . 'ster ; adulterium, quia rem habet cum sponsa Christi, silcrilegium,quiaia.
152쪽
η LIB. IL TIT. V. In generali coucessioue non veniunt ea,quae quis nou
eset veri uiter in Dccis concesimu M eap. I. g. a1.. De n) eis tamen quaesiitum est, si Episcopus
do poenis. subdito suo concesserit, ut sibi possit idoneum eli e
co eum periona sacra se conmaiscet. Sed enis colastitutio humana, qualis ista de votis monialium est, non potest abolere mandatum &constitutionem divinam, neque Vmum inferiorix praesertim ejus rei, quae in nostra potestate non est. juu sui erioris intervertere potest p tu, DEI sicilicet omnipotentis hoc requirit, ut qui. uruntur, nubant. Et taetur diserte Bellarminugab .ia. s. c. Vota, non pota Praescribere eontra legem di inam. Sicubi , igitur monialis aliqua stupro contaminata fuerit, & poenitentiam emin 'rit absolvi eam a quovis ministro legitime vocato, quid est, quod pr
lubeat ξ enia, rigidiores fuerunt pontificii superioris seculi. quam hodierni in Hispania, quippe, qui pro tam enormi peccato non tabent si monialis lasci, iat cum suo devoto, id quod cum obtest plorat I homas Hurtado ιract. I. resti II. Z ob Ii7οὶ Praeter crimen siacrilegii, adultersi di inceltus, de quibus
non carnale solum sed etiam spirituale, quatenug videlicet patris sipi ritualis & Ecclesiastici Antistitis. curae subditur, eui maxime injuriam solare. Interatur. Ut tameni etiam cognostas, quam poenitentiam pro tam im-ώμ- gravi crimine imponere soleant Pontificii, de ea se scribit Horaobo- .um m. nus d. Para. a. p. 3 3. Hu'smari per bae vitae viris, ut adi gentes er congruax 'Uremias μι- ό Irahantur . leviores r turmores'im. imponast ut . cum culuum eunt, vel furingunt se morituros cogitem in Xenodoctiisseramsulem, O aegrotis inserviant, quaeridie rem Aram auriant, terram inculem LM , Ave marissiana reci uent, O A smodi. Diuitiaco by Coral
153쪽
eonfessorem, an tunc ille, quem is elegerit, in casibus, tui eidem Episcopo specialiter reservantur, absolvemi habeat facultatem : & cum in generali confessione illa minime veniant, quae non esset quis verissimilite in specie concessurus , i i respontum est, electum hunc hu)usmodi non habere potestatem.
consessio, nisi ambabus adjuncta fuerit satisfactio i7M quae nihil aliud est, quam quaedam injuriae
ad S. II, 1 1 Totam hanc absolvendi potestatem Pontificii temperantis ad modum jurisdictionis & potestatis civilis. Uti enim iure civili magistratui aliquα competunt jure proprio sive jure magistratus. qua vero specialiter & nominatim regri SCto vel constitutione Prin ' cipum conceduntur: Ita & absolvendi potestatem Pontificii aliam jure proprio competere Vohinu, aliam iure & concessione speciali. Sed enim, uti potestas clavium non ad potestatem juribdictionis, sed ad potestatem ordinis referenda est, in qua stilicet par omnium ministrorum Ecclesiae est ratici & conditio, ita male & reservantur certi easus, A specialitest iidem alii& conceduntur. Non igitur est, ut multum oceupati simus in quaestionibus, utrum praelati regulares sibi possint reservare absislutionem quorundam deli storum, utrum possit . Relistio tatutum facere, quo reserventuu peccata etiam rite 3c valido consessa, ut in fine anni iterum stuperiori poenitens confiteri teneatur 3 Rc. de quibus in utramque partem inter Pontificios proliae disputa tur. Vid. Hurtad ιr. I. rcfl. ao. as. α
154쪽
na LIB. II. TIT. V. neque ab homine fieri trotest irae divinae setissa stio, ut maxime
iam nes intendat nervos. Sed ut ea de re exactius constet, breviter
aliquid de satisfactionibus dicere hic oportet. Satisfacere apud Laistinos in genere dicimur ei, cujus desiderium implemus I. r. qui
satis . Haec generalissima satisfactionis significatio, si poena
debitum spectes, duos admittit modos. Unus est compensatorius, quando aequaliter & justa proportione compensetur debitum, ita ut sinisfactio respondeat culpae in numero, pondere de mensura. Alinter vero est deprecatorius & emendatorius, quo ossensium laedens a - i gnosiit, deprecatur & ab ea desistit. Iam & hoe satisficere die hunt veteres Latini, si quis penes eum, quem offenderat, deprecabatur, & culpam ita constebatur, ut ejus maxime paenitere se, ac
FACTUM NOLLE significaret, quod ver bis lol vere dicit alegari ter Terentius in Adelphis. Eodem pertinet illa signiscatio, qua satisfacere dicitur Liem, quod consueri apud Martialam :
I in iesripsi, Bithynice, credere non UM, EI jurare jubes, malo si acere.
l. e. rem fateri. VH. Desider. Her id. l. a. digress . Porro his itaque satisfactio vel fit DEO vel hominibus. Iam satisfactio comis pensatoria, quia nobis impossibilis erat, praestita est pro nobis a Christo, pro omnibus peccatorum nostrorum meritis, ideoque illam a nobis non exigit, nec voluntatem sitam hoc modo impleri prexcipit. Emendatoria satisfactio & nobis a DEO pracepta est, & cum seriam poenitentiam agimus, desistimus a malo, & facimus bonum, tunc vἄ-luntati DEI obedimus. Et hoc posteriore modo accipienda sunt dicta patrum, quando illi DEO nos satisfacere dicunt, it : quando di- cunt, peccata purgari, lavari, eXpiari, redimi, poenitentia, ejusque exercitiis. Intelligendum enim hoc est quoad exercitium , quando radix peccati mortiscatur, de crucifigitur, dc peccata proferetica x iist 1Mur atque caventur. Satisfactio autem, quae coram hominibus si est & deprecatoria & compensatoria. Olim enim erant pinnae cano αnicae seu a Canonibus EcclesiasticiS constitutae,& peccatoribus scania. - dalosis ad eluenduin coram Ecclesia icandaliun imponebat uti
155쪽
DE POENITENTIIS , ET REMISSIONIBus. 73τ
compensatio: i73 militiS enim delictorum accipit
Veni-jus rei quae fuerit origo, quae ratio, quae item caul. & occasio abrogationis, docet SoZomeniis l. r. c. IAE. Illis uutem coriectioniblis Eo Hesiasticis, qui se subjiciebant, dicebantur satisfacere, puta Eeelesiae. Sed haec tota pliraseologia postea in diversissimum sensiim tracta est
. a mercenariis pontificiis. Num I. satisiactionem a confessione diversam fecerunt poenitentiae partem, cum veteres ipsam confessionem, deprecationem & emendationem peccati vocarint satisfactionem eoram DEO. 2. Satisfactionem veteres non vocarunt poenarum temporalium pro peccato luitionem I sed deplorationem, emenda tionem Je fugam ipsius peccati. 3. Satisfictionem externam, quae Ecclesiae praestatur, per poenarum Canonicarum luitionem, Pontilicii Dciunt necessariunt requisitum poenitentiae &remissionis peccatorum. At Veteres judicarunt non esse necessariani, sicut de Petro ait Amishrotius in LM. lib. ro. c. ysi Lacumin ejus lego, satisfactionem
non lego. 4. Satisractio Canonica apud Veteres semper antecedebat abiolutionem a peccatis, exceptis moribundis p. ecatoribus. Post. ea Pontificii, ut ex dispensationibus occasiones lucri carisndi hah retit, post absolutionem luendas poenas imposuerunt. Vid. Mure. Ant. de Dominis Rep. Eccl. L s. c. r. Notandum etian, istud est, non valere apud Pontificios satisfactionem, ut maxime exquisitis uicisitatisque cruciatibus aliquis se conficiat, nisi ab Eeclesia illi fuerint injuncti. Per Ecclesiae igitur autoritatem non alias habere istiusmodi cruciatus vim momentumque satisfaciendi. Gabr. Alb
syin. lib. a. offrv. I. T r 3) Debet itaque esse aequallias seu proportio inter culpam δe meritum illius, 3e inter precium quo sit coiit pensario. Oportet enim precium aestimari tanti, quanti valet res ipsa, pro qua preci um solvitur. At hic debitum est infinitum propter Ofletilioliem personae infinitae. Igitur ad digne compensandum hoc debitum nutata prorsus creatura sufficiens est, sed perserui omnino debuit a per
156쪽
veniam, i 7 ) nili si nulla necessitate fuerit impedi- tuc qualemcunque, etsi longe minorem, iro quami debe-
i Quidni cum remissio peccatorum nihil aliud sit.quam actua DEI gratiosus, quo satisfactionem Christi pro nobis praestitam, credenti imputat, peccati Deditatem tegit, reatum condonat, & poenam peccato debitam aufert. Multo adhuc ineptiores sunt alii pontificii,
qui statutini, remitti posse culpam, ut tamen reservetur luenda post. 'na vindicativa, hane autem in opera, quae Paenalia vocant, couVα-ti posse, cum tamen remittere culpam vel peccatum nihil aliud fit. quam poenam peccato debitam condonare. Quamdiu igitur, cui jus infligendae poenae competit, desinquent ni PDnae subiicere intendit, tamdiu nondum ei perseM est reconciliatus, nec delictum plene Iemisit. Σ. 1 6 At si minus solvitur, non est compensatio. Nec igitur. satisfactio. Et certum id est, DEO Grisseri non posse, nisi per pre. cium iso non ον, ut vel ipsa etymologia vocabuli notat, secundum
quam Biel L .sent. dis. ιε Adverbium. SATIS , inquit, importat eorrespondentiam eius, quod redditur, ad Agis, ro quo redditur. Distinguit quidem Bellarminus L . de poenis. c. I. inter
satisfactionem perfectam, quae requirat, ut fiat ex propriis & ad , qualitatem ex rigore justitiae spectatam, & inter satisfactionem Imperis sectam, cujus duo facit requisita , I. est compentatio culpae quoad injuriam tantum : pro amicitia enim cum DEO reno vinda hominem non posse satisfacere, sed egere necessario acceptationis, quae praesupponat amicitiam : 2. est, ut sicut offensio est, infinita ex parte objecti, ita opera satisfactoria habeant insaltatem ex parte principii satisfacientis, li. e. sant a Spiritu DEI hominem inhabitante sive ab ipso homine, ut membro Christi, ac Filio DEI jam per charitatem& gratiam esse sto. Hanc distinctionem porro sic apidicat, ut dicat, hominem resipiscentem compensare cultram tantum quoad imperfectam aequalitatem per opera reuovationis, A rationem reddit, quia
157쪽
debeat, paenam solverit. im Nec sumit mores ri
alio dispositione ci P cum Oct nonnisi eo peniatio iniuriis V
tus esset ad injuriam compensandam. uti tu diuo Eu DE:
set, nec satisfactio Climiti Iinputata ius fulset in ἐnnis;
autem selinν esse totus locus de justifisatione phobul 'ir hii,ae
ea ostendunt, quae hactentis disputavimuq CTA, - - ' ' S
. fecto in esus potestate, DEO leges praescribere duibu4 φ -ὶς sudque probare debeat. Σ ' i u facitionem - . . . ci76 rilsum est, quod culpa non aliter remittatur homita
158쪽
. HG commutare, dc a praei itis malis recedere, nisi etiam de his, quae facta sunt, Deo satisfiat i per contriti cordis sacrificium, i78) cooperantibus eleemolynis, orationibus & jejunus i79
Peccatori, quam si is quoque luerit Quia enim Christo
ἰ dilatatum est peccatum nostrum, tu onme illius meritum pro no-
peceatam nulli, cui justitia Christi imputatur, aliter, quam per emendatoriam & deprecatoriam .' Ωtisfactionem, uti explicavimus Canonistae autem re Ponis risieli communiter iplam etiam contritionem ut meritum considerant, ouod in meritum Christi injurium est. T. odis, Aenitio peceati, confessio & contritio sium nuda lanis tum antecedentia remissionis laeccatoriim, quae dipiritus S. per termDEt operutur. ut de remedii necessitate cogitetur, non autem habent rationem cauta vel medii, nec etiam habent se per modum dispositionis ieiunia ideo dicunt
ooera salis ctoria quia sint opera laboriosis. Sed enim semper conisse dunt satisfactioiudini vere compensatoriam cum emenditoria Non' enim sequitur : Exercitia poenitientiae sunt laboriosa. citant DEO iaer modum verre compensationis. Per emendationem utem pecearum, quod quasi in consuetudinem abiit, posthac quasi . - contrariis adhibitis remediis, nempe studii S pietat , vitamus & comis Pissis peccatis adversia facimus, radicem peccati mortificantes; cum peeeat:ram omissio seri non possit, quin etiam ad bonum fiat con- etfio, propter immediatam boni & msti opposivonem, qua ille, qui sisth ssa malus. fit bonus. Sed hac omma non per modum meri i eonsuletari hie debent, cum ex parte nostia nihil omnino
159쪽
DE POENITENTIIS, ET REMISSIONIBus. τὶ
Medici qui aemotos ad poenisentiam non inducunt 'sunt ab Gel in ingressu arcendi. g. i3. Medicos κ) etiam admonere oportet, ut o e ei cum eos ad infimos vocari contigerit, ipsos ante o- in mitra
marum: UM ut, postqllam fuerit aegrotanti de spirituali salute provisum, ci8 a) ad corporalis medicinae
sideriis ear praestita, sive ptivativo pis derogatione appetitus Dec camanosi, live positive pro reali oppositione voluntatis adversus istam appetItum, pertinet ad statum renovationis seu jum comer brum. - neque resis dicitur pars etantialis paenitentiae, sed fructus elus Hillis lanu . in breviar. cn. Z. d. I3. . - ito Constituli insuper Pius Q ut mediei ultra tertium dia -- em aegrotum non 'isitent, nisi per Confessiarii seriptum ipsis de firmi consessione fides fiat. sed tamen eum in finem fustium im-sa πιμι η primis videtur, ut hac ratione manifestum fiat, quibus cum Ecclesia Romana non couveniat. & se inquistio institui possit. Σ.; Vides et Juri Canonico semper pietas in ore. sed fraus λ ω,... M
in eortae. Quod enim rationem hujus di *ositionis attinet, puto lator. illam, quam modo attulit Zieglerus, esse secundarianti Primariae . 'fuerunt variae, Partim ne occasio ipsis elabatur exercendi modum acia di quirendi primarium, etiam ab avarissimis, eos molli proximiores teriarendo metu purgatorii, si non poenitentiae Ioco piis locis sua relinis quant ; partim, ut quocunqile modo tyrannis, id est absiolutum & - irrationale plane imperium, extendatur in medicos, homines alias liberos Sc Cleri potestati non subjectos ; partim denique ut lixe ar. 6seia di arcana omnia pallientur pelle ovina singularis curae pro sa. lnte peccatorum. T, - α Aaa aa a
160쪽
remedium salubrius procedatur. Si quis autem medicorum secus fecerit, ab Ecclesiae ingressti arcebitur,'
i8r donec pro transgressione hujusmodi satisfece
. ' Babuit propesitum confitendi, potest absisti s evitia utorbi non poDet confieri. He is si i . Si quis autem in infirmitate constitutus, O
mi poenitentiam petierit, & dum ad eum invitatus sacer- 'ἔμ ερμ' dos properat, morbo oppressus obmutuerit, Vel ia' στ' phrenesim conversus fuerit. & paenitentiam moritu
His dic 181 ὶ Dura nimis videtur haec poena, nec proportionata satis delicto. Pr ertim cum de domesticis, quorum eadem & potior viis
detur cura, nihil tale staturum inveniatur. T. .
Zieglerus considerastet primarium arcanum Politi cum sib hac constitutione de medicis latens, objectionem de domei M. .. sticis non fecisset. Si enim Ius Canonicum omnes omnium aegro torum domesticos voluisset adstringere ad ea, ad quἰ e hic adstrinxit medicos, obsiti stras fuisset Clerus etiam visitandi pauperrimos, a qui. - bus ne obolum quidem sperare poterant, aut si ut non secissent, a canum latens filisset a Lescis eo facilius detectum, inprimis cum apud hos jam ante secula in medio Papatu in proverbio fuerit, pauperes mori sine crux 3e sine lux, quia rara a 'iS in sedibus pauperum is nigroque simillima cygno clericus de salute eorum sollicitus. Ergo eum sciret elerus, divites & omnes qui non sunt plane pauperes, in moibis etiam Ievissimis de medicis esse valde sollicitos, pauperes vero, δca quibus nihil sperare poterat clerus, etiam adsuetos esse, ut moriantur absque medicis ideo ratio jam est evidens, cur Clerus
. Medicis hoc onus sub gravissima poena impossierit, non vero impo-- fuerit quibuscunque aegrotantium domesticis. T. Diqitigod by Coos