장음표시 사용
31쪽
non implicet animum, ne multitudine, aut Varietate, aut subtilitate implicetur, obruatur; relinquat haec theologorum subselliis, in quibus aliquot annos sedere opus est doctrinis his extra fidem enodandis. Ergo ad singula descendamus ad amussim et regulam praescriptam fidei expendenda et secernenda. Deductio haec clara et evidens sussceret cuilibet materiae applicata; fulcimus tamen a plicationem hanc, vel singula de quibus pronuntiabimus, non esse de fide, doctorum aliquot auctoritate, ne temerarii alicui, qui quae non novit, facile damnat, saltem in aliquibus materiis videamur, aut ne quis carpat, vel aliis insusurret, aut palam blateret. S. 1. De meritis straliae et gloriae. De ineritis concilium Tridentinum habet, sess. 6. can. 32:u Si quis dixerit hominis justificati hona opera, ita esse a dona Dei, ut non sint bona ipsius justificati merita, autu ipsum justificatum bonis operibus, quae ab eo per Dei
a gratiam et Iesu Christi meritum, cujus vivum membrum v est, sunt, non vere mereri augmentum gratiae, vitamu steternam, et ipsius vitae aeternae, si tamen in gratia si decesserit, consecutionem, atque etiam gloriae augmen-κ tum, anathema sit. si Et can. 26: u Si quis dixerit, ju- a stos non debere honis operibus, quae in Deo fuerint sau eta, expectare et Sperare aeternam retributionum a Deo a per ejus misericordiam, et Jesu Christi meritum, si be-u ne agendo, et divina mandata custodiendo usque ad fia nem perSeveraverint, anathema sit. v Εn quid cavendum sub poena anathematis, tanquam haereticum. Sed et en quid ex regula nostra fide catholica sit credendum de meritis, scilicet, quia est propositum a concilio universali omnibus
credendum. Diuiti eo by Corale
32쪽
Ex quo a contrario sequitur nun esse de fide catholica, 4' nee dari meritum de congruo: 2' nec dari de condigno: 5' nec merita esse ex justitia, potius quam ex fidelitate; 4' multo minus dari ex justitiae rigore. Probatur 4', quia nihil horum est in concilio Tridentino, nec in ullo concilio generali propositum. Probatur 2', quia non omnes doctores hoc tenent. referente ipsomet Bellarinino: a dualea sit meritum, tres sunt quaestiones sinquit ille lib. 5. des Iustificat. cap. 16l; una, sitne meritum justorum dicena dum ex condigno, an ex congruo Altera, sitne condi. a gnum ratione promissionis tantum, an etiam ratione ορο- α ris 3 Tertia, num Deus remuneret opera justorum supra a condignum, et impiorum ei tra condignum 3 Quod attinet K ad primam quaestionem, Catholici omnes agn0Scunt, o- et pera bona justorum esse meritoria vitae aeternae; seda tamen aliqui censent non esse utendum his verbis, deu condigno et congruo, sed absolute dicendum, opera ho-α na justorum esse meritoria vitae aeternae ex gratia Dei.
α Ita docet Thomas Waldensis, etc. Alii volunt opera bo- si na justorum esse de condigno largo modo, ita ut hocu condignum respectu condigni proprie sumpti, possit diciu congruum. Ita docent Durandus et Gregorius, etc. Comu munis autem Sententia theologorum admittit simplicitera meritum de condigno. Durandi sententia, si nihil aliudu vellet, nisi merita nostra non esse ex condigno, sive ex
K justitia absolute, sed tantum ex hypothesi, id est, po-u sita liberali Dei promissione, non esset reprobanda. ca v terum videtur omnino velle, merita nostra ex gratia Deiu proeedentia, et posita promissione, adhuc non esse ta- et lia, ut ex justitia debeatur merces, sed ex sola Dei li-u beralitate. v Et cap. 7: a Altera quaestio Sequitur, u-α trum Opera bona sint meritoria ex condigno, ratione pa-
33쪽
σ cti tantum, an ratione operis tantum, an ratione utrius a que . Non desunt qui censeant opera bona esse meritoria α vitae aeternae ex condigno ratione Operis, etiamsi nulla a exstaret divina conventio. Ita docent Cajetanus , Solo, α etc. Alii contra existimant, hona opera ex gratia procea dentia non esse meritoria ex condigno ratione operis, sed α tantum ratione pacti et acceptationis divinae. Ita docentu Scotus et alii, etc. Distat nutem haec opinio longissime α ah haeresi Lutheranorum: non enim Scotus cenSel, Ope-α ra bona non esse vere bona, sed peccata, si ad legemu divinam examinentur, ut Lutheroni censent. Sed existi- si mat opera justorum esse bona vere et proprie, Sed nonu tam excellentia, ut proportionem habeant cum vita neu terna, et ideo occeptari quidem a Deo ad justam et di- si gnam mercedem vitae aeternae, sed ex pacto et promiSat Sione, non ex operis dignitate. Nobis media sententia pr
a babilior esse videtur, quae docet opera bona justorum
a meritoria esse vitae aeternae, ex condigno, rntione pa- cti et operis simul; non quidem quod sine pacto vel a u ceptatione non habeat opus honum proportionem Bd viau tam aeternam , sed quia non tenetur Deus acceptare ndα illam mercedem opus bonum, quamVis par et aequalea mercedi, nisi eonventio intercedat, α etc. Et cap. 49:α Postrema restat quaestio, num Deus bona opera remu- a neret, ex mera liberalitate supra condignum. Communisu enim theologorum sententia id constanter assirmat, etc. α Contrarium docuit Vega. Probatur breviter, Deum P si munerare ultra vel Supra condignum , etc. Utrum autema operibus malis Deus poenam reddat citra condignum, non vi videtur ita esse certum, si etc. Haec Bellarm. et VasqueZ4-2. disp. 2 3. cap. 3. Tametsi scholastici omnes et Cath liei scribentes contra haereticos hujus temporis, aperte pr
34쪽
nuntient, operibus justorum inpsse rationem meriti vitae aeternae; nihilominus cum agitur de ratione meriti sinapi citer aut meriti condigni vitae aeternae, variant inter Se. Et sane B. Thom. art. l. quaest. 1 4. assirmat nostri apud Deum non esse meritum simpliciter. Ratio vero illius est, quia ubi non est simpliciter justitia , neque simpliciter a qualitas, non potest esse meritum simpliciter; nostri autem ad Deum non est justitia, neque aequalitas simpliciter. Ergo neque nostri apud Deum erit meritum simpliciter. In eadem sententia videtur esse Durandus, ubi docet, nostris Operihus in gratia saetis non inesse rationem meriti simpliaciter et proprie. Addit praeterea Durandus, merita nostra apud Deum non esse condigna mercede gloriae, sed ea duntaxat ratione dici meritoria, quia Deus lege et ordinatione Sua postulat opera nostra, ut ipsam gloriam tribuat. ΛΓλ mat, id quod redditur ex promissione, non reddi meritis condignis: inter gloriam et opera meritoria justorum non esse aequalitatem condignitatis, adhuc instar illius quae est
inter semen et fructum ejus. Quocirca concludit, merita justorum comparatione Vitae aeternae, Solum esse merita
congrua, tametsi dicat meritum, quod iusti habent vitae aeternae, medium esse inter meritum congruum existentis In peccato, et meritum simpliciter condignum, quod est ex justitia, et ita partim dici posse meritum congruum, par tim meritum condignum. Et disp. 2 4. etiam in titulis c pitum sic habet: a Opera justorum ex se sine pacto et acu ceptione Dei, condigna non esse Vitae aeternae, non paucia Catholici docuerunt. a Cap. l: a Opera justorum aliquam K ex Se dignitatem, magnam autem ex meritis et gratiau Christi habere, alii etiam Catholici existimarunt, si Cap. K 2: a Opera justorum ex se ho here totam dignitatem, ru-W tionem tamen meriti in ipsis ex promissione compleri,
35쪽
α reeentiores alii theologi nutumant. K sit disp. 2l5. quidu ipse sentit promens: Nos, inquit, qui diximus, intera Deum et nos non p0sse eSSe justitiam proprie, sed coma muni quadam ratione, non tribuimus Deo obligationem re dandi gloriam in renumerationem bonorum operum exu justitia accepti, quasi ipse compensare debeat ex justitia a bona opera quae a nobis accepit, sed dicimus ex solo σ promissionis verbo, ac proinde ex sola fidelitate de herea dare vitam aeternam in renumerationem operum; quare vi si eam non daret quod fieri nequiti esset quidem infi-u delis, quia non servaret Veritatem promissionis; non ta- a men injustus proprie, quia non saceret contra justitiam a proprie: diceretur nihilominus injustus, quatenus fidelis tas est justitia quaedam, nempe pars potestativa just a tiae, et ita infidelitas haec, communicatione injustitias dici potest. α Haec Vasqueg. Nihil ergo supra dictorum de side, sed scholastica sunt Varia placita, et opiniones dbversae, cum doctorum catholicorum in hac re nutent sensus. Facile doctrinae fidei de meritis subscrihent adversi, si haec a fide semoveamus. Subscripsit uestre alius, tract. de Gratia, contra praetensa merita: a xgnoscimus, inquit, bona opera esse Deo grata, eaque a obtinere vitam a stternam; et Solum volumus, quod eam vi obtineant ex benignitate, gratia, honitate, et misericorvi dia Dei; et sie nomen meriti et merendi, Sensu quem vi in lingua latina habet. a En ergo Mestregatius catholicus in doctrina fidsti de meritis. Sequitur 2' nec esse de fide, omnia bona ορera just
rum esse aeteruae vitae meritoria: seu quaenain in sye- Cie πera mereantur gl0riam. an opera temperantiae, Spei,
fidei, et alia praeter charitatem. Probatur 4', quia Tridentinum non proponit talia opera in specie mereri, ut pa- Dissiliaco by Corale
36쪽
tel. Probatur 2', quia in hoc ipso doctores variant, res rentibus iisdem Bellarmino, et aliis, VasqueZ, loco cituto, disp. 2l7. cap. 4: a Inter Scholasticos, inquit, in contro-u versia positum eSt, utrum sola charilate, et b0nis Ope-u ribus a charitale imperatis, an quocumque opere bonis,a etiamsi u charitate non imperetur, justi mereantur a a ternam vitam. Prior sententia est, quod per sola bonas opera quae procedunt ex imperio charitatis, mereatur u homo justus aeternam vitam. Quam sententiam tradide a runt Sculus, Gabriel, Durandus, etc. st Bellarminus ipse hanc sententiam sequitur, lib. 5. de Iustis. cap. 45: u Mihi u Vero, inquit, cap. 2. Semper ViSum est, quodlibet opusu hominis justi honum et secundum Virtutem morolem , a meritorium esse vitae aeternae. Hanc sententiam tradit K Bonaventura, CapreoluS, SotUS. σ0uam longe ergo absumus a deviorum communi calumnia, Catholicos ponere persectionem in jejuniis, coelibatu, votis monasticis, non in charitate; cum nec de fide sit, prima opera esse meritoria vitae aeternae, nisi a charit te imperenturi et quom facile scholasticis istis se molis, fidei nostrae doctrinae subscribenti Mestregalium ostendi meritum vitae aeternae agnoscere in operibus, lib. de Grati, ac toto illo libro agnoscit id in omnibus operibus bonis, nullaque eorum distinctione. Credit ergo plus quam oportet eredere, quo Sit eatholicus Sequitur δ' non esse de fide, jussum po3se mereri pro aliis quocumque merito, ne quidem de conraruo, Nec cυH-veroionem Peccatoris, nec allam gratiam. Probatur 4', quia Tridentinum meriti pro aliis non meminit, nec proinde proponit credendum; 2', quia variant in hac re doctorum opiniones catholicorum. Certum quidem istud est: u Gratia
37쪽
u adoptionis, inquit bene Vasqueg, parte δ. disp. 4. cap. a 5. quae nunc communicatur purae creaturne, SUBNe nainu tura solum est principium condigne merendi vitam aeter-u nam, et incrementum sui ipsius hahenti illam, nec est
a principium condigne merendi alteri primam justiscati a nem ex minimo gradu, nec minimum auxilium gratiaeu ad illam; ob quam causam Apostoli, nec Beata Virgo, a qui habitualem justitiam et gratiam adoptionis in gradu a persecto habuerunt, non fuerunt condigne promeriti Mu licui minimum auxilium gratiae. Non alia ratio fuit, nisi v quia gratia habitualis solum est principium merendi tale α genus praemii, nempe gratiae et gloriae, illudque sibia et non nitis, quamlumVis augeatur, semper enim maneta ejusdem naturae. et Proprium id Christi est. Et Suare disp. 48. Secl. 2. refert cum approbatione: a Meritum gras tiae aut gloriae ita est personale, ut nemo possit alteria suum meritum praestare ut alteri valeat ad gloriam ol u tinendam, et sit quasi praemium illius mercedis, sed a illud pretium esse debet proprium personale opuS, quia a per illud solum fit homo dignus vita aeterna. Hoc cedia tissimum est. a Dicamus igitur, concludit bene Vas sum a loco citato, gratiam adopti0nis Solum esse principium a meriti et semen gloriae, ei qui illam habet et incrementia Sui ipSius, non autem condigne merendi alteri gratiaeu auxilia aut justificationem. Ac proinde unam puram cre a turam non potuisse pro aliis condigne et persecte sati-α sfacere. a Solius enim Christi id proprium est; quare ad eum sinem necessarium fuit Christi Incarnatio. Sed utrum de congruo possit aliquis mereri pro alio, dico, id non esse de fide. Probatur 1', quia Tridentinum id non proponit. Iam dixi, aliquibus theologis non placere meritum ullum dici de congruo, ne quidem pro Se , multo minus
38쪽
pro alio. 2' Quae dicemus de satisfactione, istud etiam probabunt, quia Satisfactio est per modum meriti; et Tridentinum eodem modo loquitur de merito et satisfactione. Si tamen bene intelligatur, quid nomine meriti de congruo significent doctores, tale meritum non potest rejiei nec pro alio, ne quidem a Protestantibus. Quia, s idem dicimus, docet bene VosqueZ, pari. 3. q. 94. art. l. dub. 4. meritum de congruo, quod impetratorium opus, impetratorium meritum, quod de congruo dici solet; meritum de eongruo illud est, quod impetrat illud cujus est meritum; meritum
congruum in sola impetratione consistit. K At quis ignorat, orationem impetrare a Deo pro se et aliis mulla bona, et avertere multa mala Τ In formula ipsa precum deviorum nostrorum tempore pestis hahetur, tunc exhortandum populum precari Deum ad impetrandam miserationem: et eur orarent pro aliis, et pro tot generibus hominum, Singulis diebus Dominicis publice ex formula, nisi impetr turos Se sperarent Τ en meritum de congruo. Sed et satis constat, bonis operibus diversis, fideles bona spiritualis et temporulia pro se et pro aliis obtinere a Deo, Seu dijus misericordia. Quod ad reliqua, probabilius esse censemuS Opera mereri de condigno, condignitate orta partim ex opere ipso, partim ex promissione, nec sola opera charitatis, sed et reliqua manantia ab homine justo, esse meritoria vitae aeternae.
S. 2. De Iustificatione. Tridentinum sic habet, sess. 6. can. V: a Si quis dixerit, homines justiscari vel sola imputatione justitiae Chr
Sti, vel sola peccatorum remissione, exclusa gratia et charitate, quae in cordibus eorum per Spiritum sanctum dis-
39쪽
sundatur, Rotia. 5. 5. atque illis inhaereat, aut etiam gratiam quo justificamur, esse tantum favorem Dei, anathema sit. si Et can. 10: a Si quis dixerit, homine sine Christi justitis, per quam nobis meruit justificari, aut per eam ipsam formaliter justos esse, anathema sit. u En quid rejiciendum ut haereticum, et proinde quid credendum de s-de, quod etiam sustus explicatur, cap. 7. quia propositum
Unde etiam sequitur a contrario, nou esse de fide: justitiam hanc inhaerentem esse habitualem, seu quod justitia nobis inhaerens, qua justi icamur, ut forma , sit habitus oliquis. Probatur 1', quia de hac re nihil habet Tridentinum, nec aliud concilium universale. Probatur 2':u In controversia positum est, inquit VasqueZ, 4-2. disp. 203, cap. 2. utrum I cclesia definierit, vel ad fidem entholicam pertineat, justitiam qua impii jusliseonlur, esse
qualitatem et habitum permanentem in anima, an aeque
bene seri posset justis ratio per asseelum dilectionis erga
Deum et contritionis de peccato, et omnia quae de justitia nostra in Scriptura et conciliis, atque a Patribus diacuntur, recte constare possent, si aliquis diceret, justitiam inhaerentem esse affectum dilectionis erga Deum et contritionem de peccato. In qua controVersia Vega, et postea recentiores aliqui existimarunt, jam esse ab Ecclesia d
finitum homines justificari per qualitatem et habitum permanentem; et ea quae de justitia nostra ab Eccleςia dicuntur, in solam qualitatem permanentem et habitum convenire. Probabilis tamen sententia mihi visa est, inquit, cap. 3: hactenus ab Ecclesia definitum non esse, adultum extra sacrampntum solo habitu justificari. a Et titulus ipse cupilis habet : a Hactenus delinitum non esse, utrum solo habitu justificentur adulti extra Sacramentum scholasticorum
40쪽
auctoritate problitur. re Et paulo post: a Expresse dicitur, definitum hactenus non eSse, justitiam nobis inhaerentem habitum esse. I tu Sotus et Canus; atque ideo dicunt concilium Trid. Sess. 6. cap. 7. dum definivit inesse justi scalis formalem justitiam ipsis intrinsecam, dola opera abstinui se a nomine habitus, ne de habitu aliquid definiret, ac proinde ejus desinitione declaratum solum fuisse, justificari hominem non favore et justilia aliena, tanquam forma, Sed justitia inhaerente: hoc enim institulum concilii spectabat, ut contra haereticos ostenderet, homines justi sicari non e
trinseca justitia, ut illi dicebant, sed intrinseca sibi et inhaerente. Et Stapleton dicit, non esse minutissime sibi discutiendum, quid sit illud proprie et praecise , quod nobis inhaerente formaliter primum justificamur, vel justi manemuS , nempe utrum Sint habitus certarum virtutum infusin Deo, et fixi in nobis manentes; an vero non hahitus infusi, sed motiones lantum animae rectae et continuae. Α-lias etiam quaestiones, quas ibi proponit, discutere non curat; inter quas alia similis est, utrum justitia, qua sumus formaliter justi, sit ipsa observatio legis ex side saeia, et operalio virtutum, an Sit novitas intus operans; reddit autem rutionem, quod sint quaestiones scholasticae potius, quam hodie controversiae cum haereticis; ac proinde de illis nihil in alteram partem Ecclesia olim, o ut nunc demum in concilio Tridentino definierit. u Subdit deinde: u Nam quod unumquemque suam justitiam in Se recipere secundum mensuram, quo e etiam singulis inhaeret propter dona infusa, Patres concilii docent, illud in quacumque praedictarum opinionum sententia aliquo modo verificari potest. v 0uin et cap. 6. dicit idem VasqueE: si Ecclesia expresse non declaravit parvulorum justificalionem, et eorum qui virtute sacramenti, cum sola attritione justificantur, fieri