장음표시 사용
111쪽
Inter Attributa Divitia tum ab lata , tum relativa ad usentiam comparata, E absiluta invicem nulla est omnino distinctio realis. XXXVI. Drobatur I. auctoritate Script. & Conc. Essentia Di- vina, & Attributa de se invicem in abstracto praedicantur. Sic Isan. I . Christus de se ipso ait : Ego sum via G veritas, S vita. Proverb. 8 : Ego sapientia habito in
consilio I. ad Corinth. I. Praedicamus Christum D EI virtutem,S DEI Supientiam. Atqui mter illa nulla omnino est distinctio, realis, quae de se invicem in abstracto praedicantur. In Cone. Remensi A. II I, praeside Summo Pontifice Eugenio ΙΙ co tra Gilbertum Porretanum ita est definitum: credimus, ta constemur Ampsicem naturam oviestasis esse DEUM; cum vero Gubertus, teste Petavio, nomine DEI non naturam ipsam, sed personam Divinam intelligeret, haud dubie Concilium hoci eodem sensu apposte ad errorem Gilberti, DEI nomen pro persona usurpavit; atque sensu errori Gilberti prorsus opposito, definivit, naturam divinitatis esse DEUM, hoc est, pers
nam Diuinam. In Con . Lateran IV. sub Innocent. III. A. IaI5ά contra errorem Joachimi Abbatis celebrato dicunt Patres ; in DEO Use tres quidem personas, sed unam essentiam, subjtamiam, Bu naturam Iimplicem omnino. Item licet alius sit Pater , aiunt, alius Hilius, altus Spiritus S. non tamen aliud sed id, quod es Pater, es fidius, es Spiritus S. idem omniino. Igitur ex mente Concilii praecisa distinctione personali Natura& Pater, Natura & Filius, natura & Spiritus S. est idem omnino, hoc est, excludens omnem aliam distinctionem realem. Denique in Concilio Florentino sub Ggenio IV. A. I 439. Celebrato , Ioannes Theologus latinorum parteS agens Ses . I 8.
sic graecos alloquitur: vos quaeritis, an idem sit in Diviris per-
112쪽
Ionis substantia, o Versona, seu Dpostras. Nos vero cimus, sub antiam, S person m , hyostam se idem re, disserre
autem no tro modo intelligendi ; ita ut persona constet ex substantia , Uproprietatibus. Nunc igitur quoniam ratione dissi, guuntur, substantia quidem commuricatur personiS, proprietates vero nullo modo communicantur: idque provenit ex vi relationis. In eodem etiam Concilio usurpatum est a Theologis sequens escatum : in Divinis omnia sint unum, ubi non obsat oppostio relativa. Atqui attributa Divina nec inter se, nec cum essemtia Dei habent oppositionem relatiUam. Probatur II. Consenssi P. P. ac ratione. S. Augustinus I. .
de Trin. c. 3. ait : fecundum quod Sapientia es, ta essentia. Et ' c. 6. Non aliud es DEO ese, aliud personam esse, sed omnino idem. Et paulo infra: quemadmodum illi hoc es esse , quod DEUM esse, quod bonum, quod magηum esse; ita hoc itii est
esse, quod personam esse. Idem D. Loctor libro I s. ait: Una ergo, eademque res dicitur , sue dicatur aeternus DEUS , sive
immortalis, Me incorruptibilis , si e immutabilis: itemque cum citur vivens , o intelligens , quod est utique sapiens, hoc idem citur. Non enim percepit Sapientiam , qua esset Sapiens , sed ipse Sapientia es. S. Anselmus Monologii c. I . cum igitur , inquit , illa natura nullo modo compostast , Γ tamen omni modo illa bona β; necesse est, ut illa omnia non pIara , sed unum
t. S. Bernardus i. s. de Considerat. c. . contra Gilbertum
Porretanum ita arguit: quid est DEUS quo nihil melius e gitari potes. Si approbas, non oporter asseritiaris esse aliqvid, quo DEUS D , o quod DEUS non iit. Hoc enim e dubio melius. Ouomodo non melius DEO , si DFVS non et . quod dat DEO, ut si ' at melius illam dirinitatem, qua distini DE esse, non aliud, quam DEUM esse fatemur. Non est ergo in DEO, nisi DEUS. Quid, inquiunt , negas DEUM habere Divinitatem' Non, sed quod habet hoc est. Negas Divinitate R P. Reiahamer Theo T. I. O DEUM
113쪽
DEUM esse' Non, sed non alia, quam 'quae ipse est Aut s
tu aliam invenisi, aluvet me Trinitas DEUS, adversus illam tota me contumacia erigo. Oualernitas Orbem diserminat, non Anat Deitatem. DEUS Trinitas es, DEUS trium sngula Personarum .. . . multa diciamur esse in DEO, S puidem sane, Catholiceque, M multa unum. Alioquias diversa putemus, non quaternitatem habemus, centenitalem, Nerbi causa, dicimus magnum, bonum, justum, εγ ianumera talia; sed nis omnia vinum in DEO , ω cum DEO eonsederes habebis multiplicem
DEUM Hactenus Bernardus. Omitto Patres alios, qui non modo auctoritate sua, quae gravissima est , sed rationum momentis etffertionem nostram stabiliunt. An non DEUM confitemur ens optimum, ens perfectissimam 8 Ita sane : Atqui e persectissimum non sonet, si maxima, quae excogitari potest, identitate sibi perfectiones omnes non identificaret: nam ens quod per suam essentiam entis plenitudinem continet, ita ut non nisi per conceptum ejus persectiones distinguantur, perfectius videtur eo, in cujus essentiali conceptu omnes persectiones non includuntur. Certe ens simplicissimum, ut supra citatus Bernardus arguit, omnem prorsus realem .distinctionem Excludit. Atque hae omnes auctoritates &irationes nonminus realem formalem, aut virtualem, aut medi*tam, quam Te lem entitativam distinetionem impugnant; quod quidem non eo Consilio dictum volumus; ut expresse damnatam fuisse Sc tisticae , aut Thom=sticae Scholae opinionem afferamus, absit. Arguendo duntaxat, non affrmando, illam ex mente Conc, liorum , & P.P. rejectam fuisse arbitramur.
114쪽
Inter sttributa Divina tum abfilata , tum relativa comparata adessentiam , F absiluta ad murum datur diuinctio ratiocis ratiocinatae, seu cum fundamento ex parte DELXXXVII. Drobatur Io Omnibus iis scripturae locis , quibus
A. de DEo plura praedicantur, bonitas di justitia, Epientia', immortalitas &c. Unde Christus Ioan. I 6. ait: smnia quaecunque habet Pater, mea sunt. II. Ex. Concilio Florentino paulo ante citato. III. Ex S. S.. Basilio, & Gregorio Nysseno,, qui contra Aetium, & Eunomium ex professo due sputarunt. Unicum Basilium audiamus: Oui enim , inquit l. I Contra Eunom. ridiculum non est, Ii quis procreandu vim ipsam
esse scat essentiam 8 aut moυidentiam rursus essentiam Z itidemque praescientiam ; ac denique escientiam omnem esentiam esse statuat 'quod F omnia ista ad unum sui vitum pertineam, necesse es, ut
idem inter se Maleanς nomina, ut in polysymis evenit cum in Simonem , s Petrum, O Cepham eundem hominem cimus . . Quinam ergo manifesa infama non β, proprium unicuique no-
mi Mnifieatum negine Abici ' Deinde nullum esse nomen, ait, quod totam DEI naturam comprehendar, is quantum satis est, e licet: Quare multo esse, ac Versa, ρκα surda propriam ha-ἔent An cationem. Et in l. de rectae fide contendit eum, qui dicit DEuM, non exprimere hoc Usum, quod es Pater ei porro , quod es Pate , deest hoc, quod es Oreutori tum Hisdeesse, addique oportere bonitatem, sapientiam, Nirtutem, ac cete- ra , quae m Sacra Scriptura nominansur. IV. Manifesta in his , auctoritatibus ratio inest ; ea enim aequivalenter distingui d euntur, quae, etsi unicam, ac simplicissimam habeant entit a- . tem , multis tamen distinctis ob naturae suae praestantiam, ac excellentiam aequivalent; cum fundamento diversis comeeptibus exprimi possint: jam vero quis neget sic se habere
115쪽
I 8 CONTROvERsIA I. DE DEO UNO naturam Divinam ex eo enim, quod DE Us per identitatem contineat omnem perfectionem, aseitatem, justitiam, sapie tiam, immensitatem &c. Adeoque diversissima connotata respiciat ; quorum alia manifestant solam astitatem, alia solam justitiam, alia sapientiam; fundamentum prosecto habetur, ut nune cognoscatur sola justitia non cognita sapientia, nunc sola aseitas non cognitis attributis reliquis &c. Adeoque ut sormentur divinorum attributorum conceptus non synonymi, sed
revera intentionaliter separantes unum attributum ab altero:
cujus separationis fundamentum duplex esse, quisque facile intelliget; unum ex parte DBt; seu summam, ac infinitam ejus persectionem, qua aequivalet innumeris entibus realiter distinctis ; alterum ex parte nostra , tenuem nempe, ac finitam mentis nostrae capacitatem, qua fit, ut uno, & limplici
onceptu omnes DEI persectiones concipere non valeamus.
XXXVIII. c ppon. I. pro Gilberto. Illa inter se distinguuntur realiter, de quibus enunciantur praedicata contradictoria ; atqui ejusmodi praedicata enunciantur de attributis Divinis; nam ut ex laudatis alias P. P. constat, Asellas
radix est sapientiae; haec autem non est radix sui ipsius. J istitia Divina punit impios ; misericordia non punit, sed par- .cit &c. R. Has propositiones vel non esse contradictorias, si nempe varietur suppositio; vel vero de attributis Divinis, prout sunt in se, affirmari non posse. Nam si in hac propositione: Aseitas est radix Sapientiae, praedicatum affirmatur de subjecto prout est in se, & realiter, falsa est propositio: nocienim Asellas prout est in se , & in sensu reali est radix Sapientiae; sed tantum aliter, ac est in se, & per mentem abstracta , seu ut aiunt in sensu intentionali; quia nempe ex hoe praedicato velut a priori ordinata cogitatione reliquae omnes
116쪽
DIVINIsQUE EI Us ATTRIBUTO. I 29persectiones deducuntur. . Alterius generis propositiones, si non servetur eadem suppositio, verae quidem sunt, sed non contradictoriae: nam verum est , Justitiam versando circa objecta justitiae punire, & misericordiam versando circa objecta misericordiae non punire. Sin vero servetur eadem suppositio, erunt quidem contradictoriae , sed simul cum veritate affirmari non poterunt; cum misericordia aeque . ac ipsa justitia , versando circa objecta justitiae, puniat.
IV Instabis. Intellectio D sti est prior volitione Divina; ideo enim D Eus semetipsum amat, quia se persecte cognoscit, non vicissim ; inter cognitionem igitur , &lvolitionem Divinam datur aliqua distinctio realis. R., Cum distinctione, intellectio DEI est prior volitione natura, & realiter N. in subsistendi cupsequentia , & quoad nostrum concipiendi. modum C. In deinpendenter a nostra intelligentia intellectio, & volitio idem est simplicissimus actus; qui tamen prout ab intellectu nostro concipitur sub ratione veri , intellectio, & prbut concipitur sub ratione boni, volitio dicitur.' Quod si dicas, cognitionem dirigere ad amorem, & volitionem; id autem quod dirigit, esse natura prius eo, ad quod dirigit. R. In Divinis cognitionem non dirigere ad ipsam volitionem c quae cum necessaria sit in D Eo, eique realiter identificata, directione nulla eget sed ad liberam duntaxat volitionis ad objecta contingentia applicationem, quae quidem posterior est Divina cognitione; sed non est aliquid DEo identificatum; nam ex dicendi est habitudo ex Divina volitione, & objecto volito .resultans.
XXXIX. Oppon. II. Cum Eunomio apud Nys senum p. 4 8Si hic conceptus, αρχος principit expers non significat idem, quod hic conceptus ἄφθαιπως bincorruptibilis , per primum conceptum non proponitur DEus ut thcorruptibilis, &per alterum non proponitur ut .yrinei pii expers, Jam
117쪽
' vero cum illud , quod non est incoxruptibile, si corruptibile,& illud, quod non est principii expers , sit factum, aut genitum; hic conceptus ἄναους significabit quidem DKum principii expertem, & ingenitum, sed simul eum notabit corruptioni obnoxium, adeoque erroneus erit: Alter conceptus
significabit DRUM incorruptibilem, simul tamen genitum , aut sactum; id quod rursum est erroneum. Εκ quo- sequitur, quemvis conceptum verum alicujus attributi Divini, debere repraesentare omnia reliqua attributa, & esse cum illis synonimum: igitur nulla erit inter Divina attributa distinctio rationis, sed nominum duntaxat discrimen. Certe Divina a tributa cum sint a se, nec abessentia, nec a se invicem ita separari possunt, quin sese mutuo implicite saltem includero intelligantur; atque adeo conceptus attributorum Divinorum erunt synonimi , neque per distinctionem ratiocinatam distincti.
Ut hanc Eunomianorum obiectionem dissolvas, scias velim,
omne quidem , quod in se non est incorruptibile , esse corruptibile, & omne, quod in se non est principii expers, esse factum , aut genitum ; non tamen omne id, quod non est per nostrum concepetum incorruptibile, esse corrupti nile, aut quod non est per nostrum concipiendi modum principii e pers, esse idcirco aut genitum, aut factum. Nam ex eo, quod mens nostra repraesentet aliquid ut principii expers, non negat illud esse incorruptibile, etsi id tale esse non affirmet;& ex eo, quod aliquid repraesentet ut incorruptibile, non negat, id esse principii expers , etsi rursus non affirmet. Ceterum attributa Divina sumi possunt vel ut talia, & sic includunt implicite reliquas persectiones; vel sumi possunt pro conceptu mo proprio, seque ab aliis praecisa, & abstracta. alias persectiones non includunt. Dim aetas major est, an a
tributa relativa inter, & natur Divinam non detur distinctio ali- qua, unde sit c - ΛS-
118쪽
Ad explicandas praedicationes, ex fidei regulis, F mente P. P. de Natura Divina, F Personalitatibus factas, susscitissa distinctis Persariis mixta identitute olentiali.
XL. C robatur L Auctositate Concilii Lateranensi supra cita-x ti, & Florentini, cujus verba itidem supra sunt recitata. In Remens Concilio Eugenius III. relationes, & esse tiam ait non dividi, ias mathematica abstractione. II. Ostenditur ratione. Praedicationes contradi ctoriae, quae de Natura,& Personalitatibus vere assirmari dicuntur, sunt sequentes:
Pater generat, Natura non generat; Hicius gignitur, Natura Oon gignsitur . Spiritus S. Spiratur, Natura non Spiratur Natura es communicabilis, Pater non es communicabilis. Natura non es mestiplex, Persona es multiplex; Paeter disinguitur a Filio, Natura non singulitur a Fiso Atqui per solam distinctionem personalem mixtam identitate essentiali quam fides docet praedicationes illae contradictionem non important 3 illa enim distinctione intellecta, propostiones in eo sensu, in
quo ex regulis fidei, & mente ΖΡ. cum veritate de natura Divina, & Personis praedicari possunt, variant suppositionem, ita ut sensus sit et Pater generat generatione personati, seu muli, plicante Personas, seu opponense Personam Persenae . Natura non
generat generatione naturas, generatione multiplicante naturaS, aut Opponente naturam naturae. Hoc enim ipso, quod natura
identitate essentiali sit Pater, qui generat generatione personali, de natura itidem ex mente P. P. negari non potest, quod ginneret generatione personali multiplicante tantum personas, &opponente porsonam personae. ob eandem rationem reliquae propositiones similem sensum habent e. g. Natura est comminnicabilis communicatione naturali, seu essentiali, excludente
119쪽
Yxa CONTROVERsIA L DE DEO Uso multiplicitatem naturae; α Pater non est communicabilis communicatione personali, seu excludente multiplicitatem personarum. Item persona est multiplex perssina; natura non est multiplex natura. Pater distinguitur a filio distinctione opponente personam Personae, seu multiplicante personas; quae tamen non Opponit naturam personae, nec multiplicat naturas;& natura non distinguitur a filio distinctione multiplicante naturas , & opponente personae naturam. EX quo apparet, nominatas propositiones ex mente P. P. fideique regulis contradictorias non es e. Neque inde sequitur id, ob quod haec doctrina multis suspecta fuit, nempe hac ratione Mysterium Trinitatis singularem nullam dissicultatem continere; neque minus sic naturam differre ab absolutis attributis, quam a personis.
Nam illud Mysterium inde retinet dissicultatem ineffabilem homini viatori , quod ipsa rationis distinctio naturam inter, &personas fieri non posset, nisi fides doceret, absolutam hanc
unicam numero simplicissimam ac aeternam subsantiam, seu naturam simul in personis realiter distinctis es e. Λ personis natura quidem differt sola rationis distinctione, sicut unum attribulum ab altero; sed tamen fundamenta utrinque sunt diversa; cum sola diversa, quae respiciuntur, connotata sussciant attributis per mentem separandis; Ut autem Natura a Pe
sonis secernatur, fundamentum suppeditare debeat ipsa pers natis cum identitate essentiali mixta distinctio.
XLI. Opponitur I. Essentia, seu natura Divina vere, &realiter dicitur Filius, & Paternitas vere, ac proprie non potest dici Filius; atqui si nulla daretur, praeter distincti nem rationis, realis aliqua distinctio inter naturam Divinam,& relationes, ista vere simul amrmari non possent; nam licet distinctio rationis ob vim praecisionis emcere posset, ut non
omnis conceptus amrmatus de Paternitate assirmetur de natura, ac vicissim; non tamen sacere posset, ut quod assirmatur
120쪽
tinctio rationis inter naturam, & omnipotentiam effcere quidem possit, ut conceptus de omnipotentia assimatus, non assi metur de natura; non tamen inde fieri potest, ut conceptus assirmatus de omnipotentia negetur de natura. Certe supposta etiam personali distinctione verae sunt hae propositiones contradictoriae: Natura est Filiatio Paternitas non es Filiatio pergo praeter distinctionem personalem necessario admittenda est alia. Ita quidem ratiocinantur Scholastici aliqui nimium ingeniosi , quorum mentem supra exposuimus ; At enim nultam requiri distinctionem aliam praeter personalem, mixtam identitate essentiali, quisque lacile intelliget, si rite pro pomtiones allatas distinxerit. Natura omnino est Filiatio per identitatem essentialem, non multiplicantem naturas; & Paternitas etiam est Filiatio per eandem identitatem ; non autem Filiatio per identitatem personalem, excludentem multiplicitatem personalem; ut supra est dierum. Nam quidquid affrmatur de natura, assirmari quoque de personis potest; scut igitur natura est Paternitas identitate tantum impediente multiplicitatem naturae, identificata laesen distinctioni, quae multiplicat personas, atque personam personae opponit; ita Patern setas non est Filiatio distinctionae tantum multiplicante personas,' identificata identititi essentiali, quae omnem multiplicationem naturae excludit. Porro ulterior ratio, cur id, quod assim
tur de natura, simpliciter, & sine addito non possit amrmari de Paternitate, ratio, inquam, est ipsa distinctio personalis mixta identitate essentiali, qua fit, ut sine addito non possit affirmari:
Pater es Hilius, etsi dici possit, natura es Hilivs ; prima siquidem proposito in sensu a P. P. & fidei regulis proscripto hunc habet sensum: Pater est Filius identitate persoκali, id quod
certe per distinctionem personalem enunciari non potest. Aliud
est de natura Divina comparata cum attributis absolutis e. g.
omnipotentia ; cum enim in Divinis nulla detur distinctio mul- R. P.Reduaraer Theoc T. I. P t,