장음표시 사용
111쪽
opera, in quibus juste vivimus, C. quatenus ipsa fides non est opus & donum Dei merita nostra praeveniens, N. Ita ipse Augustinus respondet adducens quod ibidem scribit Apostolus
gratia salvati estis per sdem, S hoc non ex vobis y donum enim Dei est. Si ergo fides est donum & opus Dei, non distis guttur ab operibus, nisi. sensu exposito. Ad alterum Apostoli textum rursum respondemus cum Augustino, qui l. de praedest. SS. c- XI. dicit eodem modo Paulum enunciare: si spiritu facta carnis mortificaveritis vivetis, sicut ait: si credideris, salvus aeris. Utrobique unum exigitur, alterum offertur ς ergo ut factae carnis mortificare donum Dei est, ita donum est credere, &- confiteri Dominum Iesuri: ipse enim facit ut credamus, ipse prior elegit nos, ipse operatur in nobis velle & perficere, ipse: est Electorum suorum virtus, fortitudo & Praemium, Ad III. Generalis est responsio haec omnia P agere gratiam Salvatoris ut inquit S. Prosper contra Collat. c. 8. Hinc Syn dus Araus can. as. credendum es, inquit, quod issius latronis, quem Dominus ad Paradisi patriam Mocavit, G Cornelii, ad
quem Angelus Domini missus s, Γ Zachati, qui ipsum Dominum sustipere meruit, illa tam admirabilis fides non fuit de natura, sed Divina largitatis donum. Iam expendamus singula. Co nelius acceptus erat Deo per opera sua, tanquam eredidisset in Christum: sed teste August. non orabat V donabar Iine al, qua me; nam quomodo invocabat , in quem: non crediderar Deerat ergo ei fides explicita in Christum; credebat tamen inimum , nec sine gratia. Idem dicendum de Zachaeo & lair ne , in quibus teste Prospero pracessi praeparatis aliqua ex fis' supernaturasi quae facile in ipsis, utpote Judaeis, eila potuit..hidem praesertim latronis, qua credidit, in Iesum orueifixum
omnibus blasphemantibus V quis non credat maximum opus
Tratiae 8 Quaenes, quomodo Cornelius, alijque infideles ante
112쪽
cum primus essectus gratiae si fides dico in ipsa fide primum
spectari sanctam cogitationem, & inspirationem seu voluntatem audiendi Evangelii: deinde deliberatum assensum seu actum ipsum credendi. Fides ergo dicitur primus essectus gratiae, non quantum ad assensum , sed quantum ad praecedentem illustrationem & inspirationem. Imo ante explicitam fidem in Christum, potest per gratiam excitari in nobis sides in Deum,& sancta cogitatio, quae ducat ad opera bona.
V. Argumentum II. sumitur ex quibusdam Pp., qui docuisse Midentur gratiam Dei bona hominis voluntate praeveniri Iustinus Apol. a. docet eos, qui ante Christum cum ratione
vixerunt, Chrisianos fuisse. Clemens Al. l. I. Strom. ait Graecos. venisse ad Christum per Philosophiam, & ab ea fuisse j stificatos, & l. r. dicit Philosophiam graecam praeparare animam ad fidem. Ambrosius l. 4. in Luc. scribit non dormientibus due vina beneficia dferri sed observantibus. Hieronymus in I. conistra Ρelagium Dialogo ait: constat ergo inter nos, in bonis operibus post propriam voluntatem Dei nos niti auxilio, & cap. a. Nostrum quidem es velle in currere, sed ut voluntas nestra tacursus compleatur, ad Dei misericordiam pertinet. Demum Semipelagiani objiciebant testimonia ipsus Augustini. Primum eth ex Epist. Ioa. quaest. a. ubi de Religione Christiana ait: salus hujus religionis nulli unquam defuit, qui dignus fuit, cui defuit, Inus non fuit. Alterum est ex trari. Io. inJota. ubi monet Cathecumenos omni utique gratia destitutos ut se ad
gratiam praeparent. Tertium ex tract. 26. ubi ait: si non traheris , Ora ut trabaris. Si ergo gratia homo traheretur, non esIet, cur oraret, ut traheretur.
Resp. Generatis, sensum Patrum esse, nos per liberum
113쪽
arbitrium divina gratia excitatum disponi ad jussificationem, &beneficia ampliora. Iustinus vult duntaxat, eos, qui ante adventum Christi rationis ductum secuti sunt, in hoc ipso legem Christianam observasse, quae naturalis legis praecipit observantiam, & sc quodam modo Christian suisse. At legem naturalem in rebus difficilioribus servare non potuerunt sne gratia Dei. Clementis Alex. verba ad literam spectata duriora sunt: non tamen voluit Philosophos se ad justitiam disposuisse sne .gratia Deir cui omnia hominum merita tribuit lib. a. S. & 6. Stromat. Vult solum Ρhilosophos ope luminis naturalis opera quaedam naturalia fecisse, & ad notitiam Dei pervenisser asserendo autem Philosophiam praeparare ad fidem valde improprie locutus est, & latendit tantum illam tollere aliqua ad fidem impedimenta, quae sine illa suissent. Ambrosus loquitur de beneficio justificationis, quod quidem non dormientibus datur, sed . praeparantibus se per actus fidei, timoris, spei, qui fiunt gratia spiritus moventis. D. Hieronymus nihil intendit aliud, quam nostrum esse incipere, orare, velle dependenter a gratia praeveniente, ita tamen ut saepe plus non possimus, sed Dei si dare uberiorem gratiam, per quam inraestantiora possimus; quam quidem uberiorem gratiam concedet, s priori gratiae cooperemur. Hinc Epist. ad Demetriadem ait: velle Unolle nostrum est, i umque quod nostrum est, fine Dei miseratione nostrum non est. Ad primum locum respondet ipse Augustinus l. de praedest. Ss. c. Io. Si qua ratur, unde quisque sit dignus , Acimus gratia vel praedestinatione divina. Ad .secundum locum dico, Augustinum monere Cathecumenos, ut . se praeparent , non ad gratiam fidei, quam supponit eos saltem imperfecte habere, sed ad gratiam uberioris illustrationis, & ad ipsam justificationem. Ad tertium aio D. Doctorem his verbis: Ora ut traharis non velle orationem non esse effectum
114쪽
IIo CONTROVERsIA II. gratiae , sed indicare potius orationem, qua quis orat, ut uberius trahatur, esse donum Dei.
VI. Argumentum ΠL rationes continet Semipelag. Primma esti Credere vel non credere est in arbitrio potestatis humanae; ergo initium fidei ex nobis est, non ex Deo. Secundar. Si indigemus adjutorio Dei ad opera bona anchoanda , perit potestas liberi arbitrii, cum frustranea sit potestas, quam implere non possumus, nisi per opem alterius plane gratuitam Tertia: Si gratia pro beneplacito Dei nos praevenit, Deus ac-eeptor erit personarum, cum uni det fidem, alteri deneget. Quartar Licet homo infirmus non possit a se sanitatem acqui-Tere , potest tamen eam desiderare , & .quaerere medicum; ergo licet homo lapsus non possit facere bonum & a se justim, cari , ' poterit tamen desiderare salutem, quaerere Christum. medicum, & sic salutem inchoare propriis viribus. . Quinta: homo inspeins propius ' motivis credibilitatis, & apprehensa morali evidentia de existentia revelationis potest per lumen naturale, suisque uiribus cognoscere hic & nunc honestum esse
assentiri veritatibus & mysteriis sibi credibilitor propositis ; sed hoc ipso crederepotest absiue praevia cognitione supernaturalia
Ad rmum Resp. o. anti Credere est in potestate humana per gratiam praeparata, C. sue gratia, N. Ρotest equidem ho- mo sine gratia non. Credere, quia sibi sufficit ad malum: sed non potest credere sne gratia, quia non lassicit sibi ad bonum pertinens ad salutem.. Ad adum respondet Augustanus L desp. G hin. c. 3o. per gratiam liberum arbitrium non evacuari sed eonfirmari. Rationem reddit ibidem : quia spatia Lanat voluntatem, qua justicia libere diligitur: & cap. sequenti : cum Potesas datur non necessitra ut que imponitur.. Hinc Iuxta Trident Tra-
115쪽
gratiae possimus consentire vel dissentire. Ad vium dico;
Deum largitorem gratiae non esse acceptorem personarum, tum .quia acceptio personarum non est, nisi cum ea, quae debentur ex justitia, secundum justitiae leges non distribuuntur, quod in distributione gratiae, quae nemini ex justitia debetur, locum non habet: tum quia Deus dat omnibus gratias sussicientes, & quandoque illis majores, qui iis non utuntur: quod ergo aliqui non credant, inde est, quia Divinae vocationi & oblatae gratiae reluctantur. Ad Atum aio ingens discrimen esse inter sanitatem animae & corporis : haec enim non excedit vires naturales, sicut salus animae, quae est ordinis supernaturalis, quamque homo a se nec potest cogitare, multo minus desiderare & quaerere. - Ad stum distinguo maj. Η mo suis viribus potest cognoscere honestum esse assentiri veritatibus revelatis , potest inquam suis viribus cognoscere cogis nitione sussiciente ad imperium credendi & atansum fidei su- .pernaturalem, N. ad imperium credendi & assensum fidei m Te naturalem, C. Ad imperium fidei & assensum supernatura. lem requiritur illustratio pariter supernaturalis; nam utrumque
es donum Dei, scire quid facere debeamus, o dulgere ut facia
mus, ut ait Conc. Milevit. c. 4. Neque dicas: si ad imperium fidei requiritur supernaturalis illustratio, ex hac, & nisi ex fide, sumeretur exordium Iusificationis, quod falsum est, cum ex Trident. fides sit humanae salutis initium, fundamentum ra- x omnis Itis catlotus. Distinguo enim illatum : & non ex fide perfecta, sumeretur initium justificationis, concedo: non ex fide inchoata, nego. Cum ejusmodi illustrationes disponentes ad fidem sint quaedam inchoauones fidei, ut ait Aug. L. ad simplic. q. a. , nomine fidei haec omnia veniunt, quando PP.& Concilia aiunt exordium a fide procedere : ita tamen ut .scut hae dispositiones sunt tantum inchoationes fidei, ita etiam ab ipsis remote tantuin exordiatur Iustificatio; a fide autem
116쪽
persecta proxime, quatenus teste Augustino non olum concipi , sed & nasci opus est, ut ad vitam aeternam perveniatur. Ex eo autem, quod cognitiones & judicia proxime suadentia actum fidei, debeant esse supernaturalia, minime sequitur etiam perceptiones alias remote disponentes esse supernaturales r adeoque supernaturalem esse debere auditionem externam qua fidei praedicationem, & miracula in ejus confirmationem patrata audimus atque necessario inde emanantes perceptiones de praedicatione fidei & patratis miraculis r cum enim tales perceptiones necessariae sint & solius naturae viribus ortae, s pernaturales non sunt: ac praeterea per se non requiruntur adactum fidei salutarem, utpote quem habere possumus, modo adsit illustratio a Deo infusa, quae. ostendat hic & nunc hon stum esse credere mysterium fidei, licet nullae. tales sensationes & inde ortae perceptiones praecesserint; ut crediderunt. Prophetae, quin audirent praedicationem.
S. m. Au homo aliquo modo se possit dissonere ad gratiam
. me gratia. VII. Dostquam de ipso dogmate.egimus, quaedam scholastic
I rum placita in examen veniunt. Non defuerunt qui naturalibus operibus moraliter bonis putarunt vim aliquam aut dispositionem inesse ad beneficia supernaturalia obtinenda, ita ut Deus iacienti quod est in se viribus naturae, primam gratiam non doneget. Est ius refert 26. S. 34. nonnullos scholae Theologos docuisse, posse hominem per opera moraliter bona. ex merito, ut vocant, de congruo, conciliare sibi primam gratiam, coque pacto se ad illam disponere, juxta quem sensum intellexerunt illud tritum scholae effatum: facienti quod es
117쪽
Da NE EssITATE GRATIAE CHRISTI . II 3
in se, Deus non denegat gratiam. Ita sensisse ait Durandum, Scotum , & Gabrielem. Molina in concordia disp. Io. videtur admittere, Deum facienti quod est in se per vires naturae, largiri suam gratiam, non quod Opera naturalia aut illam mereantur, aut ad illam positive disponant, sed lege quadam &pacto inito a Deo cum Christo, ut bene utentibus ratione naturali , vi promissionis Divinae supernaturale auxilium tribuatur Arriaga, Lessus & alii dicunt Deum conferre gratiam facientiquod est in se, seu ponenti opera naturaliter bona & honestarquae tamen non sint meritoria gratiae supernaturalis, aut conditiones stricte tales ad illam ; sed tantum sint dispostiones negative tales, aut puri termini, quibus positis Deus conserat gratiam ex meritis Christ. Hoc praemisso sit sequens
Non potes homo se ullo pacto praeparare ad grat amfine gratia. VIII. rgumenta huius assertionis praecipua jam a nobis in L prioribus f. allata sunt, ubi contra Pelagianos ostendimus nullum plane opus ad salutem conducens fieri posse s ne interiore Dei gratia: Hoc unum igitur hic superest, ut varios refellamus modos, quibus dici posset hominem sibi relictum posse se praeparare ad primam gratiam. Quare ita arguimus :s homo se posset ad gratiam praeparare, id fieret per opera
naturae moraliter bona, quae haberent respectu gratiae rationem meriti saltem congrui, vel quae sorent occasio, conditio aut disposito saltem negativa, qua Deus ex certa lege excitaretur ad gratiam conferendam; at nullo sinuli pacto se potest
118쪽
II 4 CONTROVERsIA II. Assumpta propositio probatur quoad Ι. partem. Si meritum aliqu3d inesset operi naturali ad obtinenda beneficia gratiarum , posset homo aliquid ad salutem pertinens suamet vi tute sacere , posset gloriari a se bonum opus inchoatum esse, posset asserere se priorem aliquid dedisse Deo, & habere meritum aliquod a Deo non acceptum, posset assirmare gratiam conferri ex operibus; quae quidem omnia cum errore Pelagi norum conspirant, repugnantque claris scripturarum testimoniis. Hinc Arausicanum II. definivit in omni opere bono nos non incipere , sed Deum nobis nullis ipraecedentibus meritis ta
mem O amorem sui prius in pirare; & Tridentinum Sess. 6. de Iustis cap. s. ait: I ius Iu scationis exordium a Dei gra
tia praeveniente in adultis sumendum esse, hoc es ab Gus vocatione , qua nullis eorum exsentibus meritis vocantur. Si autem naturalia opera Deum ad gratiam conserendam moverent, ab illis sumendum esset salutis, & justificationis exordium. Plura ex supra adductis Scripturarum , CC. & PP. testimoniis argumenta deduci possunt ; atque hinc Estius dicit veteres scholae magistros, qui in operibus bonis naturalis ordinis meritum aliquod in ordine ad gratiam supernaturalem agnoverunt, non satis doctrinam orthodoxam observasse. 4Quoad II. partem se arguo: tunc opera virtutum mora lium naturalia non possunt esse dispositio ad gratiam, quando Deus in distributione suariim gratiarum nullam habet rationem cujusdam dispositionis naturalis; atqui Ita est. Ne autem priores argumentationes hue pertinentes repetam, unum adduco Concilium Arausic. can. 6. ita loquens : Misericordiam
divinitus, non conj ri me gratia Dei demerantibus, conantibus, laborantibus , pulsantibus , aut tale quidquam facientibus nobis, atque feri per inspirationem Spiritus S. ut haec Omnia scut Ops ut agere Maleamus. Quid autem est haec dispositio , nisi conatus'
119쪽
DE NE c EssITATE GRATIAE CHRISTI . 1 Istus, desiderium, labor, aut tale aliquid Τ adverte etiam Concilium definire non tantum per Naturalia opera neminem me
reri dona gratiarum, sed & ob nullam operationem & dispositionem misericor Iam conferret diuinitus. Et certa omnis dispositio quandam proportionem habere debet cum forma, ad quam disponunt: hanc autem proportionem cum gratia non habent actui naturales. At fortassis aliquam rationem habet Deus largitor gratiae, dispositionis, ut aiunt, negativa' quae in eo dicitur consistere, quod homo minoribus implicatus si vitiis, ac meliore donatus indole, vel quia ita vivit, ut omnem gratiae recipiendae removeat obicem e verumquam multi sunt, qui hac negativa dispositione instructi relinquuntur, & vici Gsm hac destituti praeveniente & emcaciter movente gratia eo vertuntur 3 ut observat August. l. I. ad Simpl. q. a. & l. I. de
Quoad III. partem sic arguo : tunc merita naturalia nullo pacto disponunt ad gratiam ex pacto quodam gratuito, quando illud pactum, quod promittit gratiam facienti quod est in se ex solis naturae viribus , prorsus fictilium est, nulloque scripturae vel traditionis momento suffultum, imo pugnans cum di ctis& Cc. at ita em Coelestinus enim in sua ad Episcopos Epist. claro dicit neminem nisi per gratiam bene usi arbitrio libero , nempe in his quae pertinent ad salutem. Arausicanum ait neminem habere de suo nis peccatum, hoc est neminem in ordine ad salutem absque gratia quidquam posse nis demereri. Et certe dum testatur Deus non derelicturum quaerentes se, &expactare conversonem nostram , docet etiam se omnia operaturum in nobis, a se converti corda mortalium, & a se voluntatem praeparari.
colliges: hominem nullo modo ex solis naturae viribus se P a posse
120쪽
r16 A CONTROvΕRsIA II. posse disponere ad gratiam habitualem recipiendam. Nam non potest se disponere remoto & mediate, nisi possit se disponere ad gratiam actualem , ad quam ex solis naturae viribus non potest se praeparare, ut diximus: sed etiam non potest se ad justificationem disponere proxime, nisi per actus fidei, spei, & charitatis persectae , vel imperfectae cum sacramento. quos actus sine gratia fieri non posse definit. Trident. Sess. 6. Can. 3. sic loquens : si quis dixerit sine Pra veniente Sp. .ς. inspiratione, atque ejus alatorio hominem credere, sperure, diligere aut paenitere posse scur oportet, ut ei jus cationis ὀratia conseratur,
a IX. ut aliquam ex parte Operum naturalium dispositionem ad gratiam agnoscunt, sequentia opponunt. I. Augustinus 1. de dono perseu. c. I 4. scribit : habere quosdam in ipso ingenio Divinum naturaliter munuS intelligentiae, quo moνeantur
ad fidem. Et l. I9. de Civ. Dei c. I 3. dicit Deum dedisse hominibus quaedam bona huici Vitae congrua , eo pacto σqvissimo, ut qui mortalibus talibus bonis reae usus fuerit, accipiat amphora is meliora, pacem scilicet immortalitatis. En fatetur adusse pactum, ut qui se dignum utendo recte temporalibus reddat, accipiat a Deo gratiam. II. Antiqui lismum & ex Patribus derivatum effatum est : facienti quod es in se, Deus non denegat gratiam. Unde D. Thomas q. 24. de Veritate art. I. ad a. docet, quod gratiam, qua Opera meritoria facit, quamvis homo non possit ex libero arbitrio acquirere, potes tamen ad gratiam habendam fe praeparare , quae ei a Deo non denegabitur, s fecemit quod in se es. Item 9. I 4. de verit. art. XI. ad I. dicit ad divinam providentiam pertinere, ut cuilibet Provideat de necessariis adsalutem, modo ex parte ejus non impediatur & asserens