장음표시 사용
121쪽
Da Nacnssi TATE GRATIAE CHRISTI . II exemplum de homine in silvis nutrito dicit: s aliquis taliter nutritus ductum rationis sequeret*r, certissime esse tenendum, quod Deus vel per internam in Orrationem revelarer ea, qua sunt ad credendum necessaria, vel aliquem mei praedicatorem ad eum dirigeret. III. Nagis congruum videtur, ut Deus det gratiam vocalionis ad fidem ei, qui facit opera virtutum moralium, quam illi, qui vitiis indulget; ille enim minorem habet repugnantiam cum gratia, minusque ea est indignus. Resp. ad prImum: Augustinum in priore loco nihil aliud
voluisse, quam quosdam propter opera moraliter bona habere in se minorem obdurationem , & facilius, s a Deo vocentur, moveri. In altero loco recte dicit D. Doctor bono temporali bene utentibus rependi aeternam gloriam: at opus habet homo, ut bene utatur bonis tem Ioralibus, magi erio Diviso, cui certus obtemperet, G a Iurorio, ut libere obtemperet, ut ait capite proximo.
Ad et dum dico: illud axioma ita esse sumendum, ut Deus facienti, quod est in se cum gratia praeveniente, movente, &operante, tribuat gratiam uberiorem seu fidei persectae, seu Justificationis, seu augmenti charitatis, seu vitae aeternae. Quod attinet ad S. Thomam, is vel retractavit suam opinionem in summa, quae postremum ipsus opus est; vel locutus est de homine faciente quod est in se per gratiam praevenientem. Nam. I. a. q. II a. art. a. ita loquitur: nulla prvaratio requiritur ex parte hominis, quasi praeveniens vinum auxilium : sed potius quaecunque praeparatio in homine esse. potes, sex auxilio Dei moventis animam ad bonum. Et ipse motus liberi arbitrii, quo quis praeparatur ad donum gratia , Ut motus lib.ri arbitrii moti a Deo.
122쪽
Ad alium nego assertum. Esto qui bene vivit moraliter, minus sit indispositus, minusque indignus gratia Dei; non tamen magis congruum est dare gratiam minus indispositis: nulla enim est congruitas seu ex Oarte Dei, seu ex parte hominis. Non ex parte Dei: quia gratiae suae Dominus est , nulli debistor , neque titulo congruitatis; sed cum omnis homo peccatost obnoxius , dum Deus unum etsi magis indignum sua gratia liberat, misericors est: dum alium licet minus indignum in peccato relinquit, justus est. Neque ex parte hominis, cum, ut diximus, per solas naturae vires nullam habeat proportionem ad gratiam.
Vindicetur Cis Nomus a nota Semipelagianismi.
X. um nonnulli existiment S. Joannem Chrysostomum eris rori Semipelagianorum praehisisse , superest ut tantum Virum ab omni labe immunem fuisse ostendamus: exhibendo
inprimis doctrinam orthodoxam illius, deinde ea, quae ex eJus scriptis opponuntur, refellendo. ouatuor adduco loca, unde Chrysostomi fides manifeste andaret. Homilia d. in c. a. ad Eph. ita loquitur S. Pater: non enim fides ex nobis: ms enim vocasset, quomodo credere petu semus . . . . illud jsum donum Dei es, ne quis glorietur. Hom Iet. in Epist. ad Beb. negat quidem dari auxilium necesistans: non pravenit, ut perdat liberum arbitrium sed Hom. I a. in di ad Corinth. c. 4. ita scribit: manifestum cst Jua quemque voluntate vel malitiam vel ν riwem eligere e verum in nostra νο- totum post gra iam Dei retinum es. Hom. I a. ad
123쪽
Dg Nae EssITATE GRATIAE CHRISTI II 'Corinth. expendens verba Apostoli: Quid autem habes, quod non accepi quibus potissmum error Semipelag. evertitur ita habet: quid igitur te habere Amulas , quod non accepi ti 'Quamvis fidem adducas, a vocatione eam accepi lir quamvis peccatorum veniam adducas, quamvis Nirtutes, omnia inde proν
nerunt. Hom. I 8. in Epist. ad Rom. haec habet: Eorum qui ex gentibus credebant fatum deviciens, blandensque quod totum gratia sua perfeceris, dicit. Ego palam apparui eis. Qui haec pedipendit , facile perspiciet praestantissimum Ecclesiae doctorem
non fuisse Semipelagianum. XI. Sed videamus loca, quae opponuntur. Hom. a. in Gen. Chrysostomus asserit Abraham suis operibus promeruisse, ut tanta ei gratiae dona tribuerentur. Ante gratia tempus, Naate legem, ait , in tantum perνenit virtutis fasimm . . . nios
prius N ipse quod suum erat fecisset, non tanta a Domino obtinuisset. Tandem doctrinam habet in Homitiis de Daniele , de Noe , de Pelagia, & ubicunque de Iustis orationem instituit. In Homilia I . in Joan. haec habeta Hinc admoneri possumus
Deum suis in nos benesciis nestras non praevenire voluntates, sed a nobis esse incipiendum. Hom. I a. in Epist. ad Hebraeos : OPOrtet inquit, nos primum bona eligere, G tunc assert, quae sua funt. Non Pωνenit nostras voluntates, ne perdat nostrum liberum arbitrium. Adde Hom. 8. in Epist. ad Rom. ubi dicit fidem praecedere & gratiam impetrare. Ex his ita arguitur rQui docet a nobis esse virtutem, nos divina beneficia ita praevenire, ut a nobis sit incipiendum, ad nos pertinere primum, ut bona velimus di eligamus, & gratiam dari iis, qui se gratia dignos praestant, is certe Semipelagianus est: haec autem docet Chrysostomus, u* vidimus. Resp. dist. majorem: Semipelagianus est, qui docat Vi
124쪽
tutem esse a nobis deliberate operantibus per gratiam praevenientem; qui docet nos praevenire divina beneficia, qualia sunt augmenta gratiarum, sanctitas & justitia , incrementa virtutum, aliaque hujusmodi; qui docet a nobis este incipiendum, quatenus post gratiam totum est relictum in nostra voluntate; qui docet nos primum velle excludendo gratiam necessitantem, nego et qui haec omnia docet excludendo omnem gratiam praevenientem , concedo. At hanc gratiam non exclusit Chryosostomus, ut priore num. Vidimus. Singula igitur loca explicamus. Dixit Abrahamum promeritum esse tanta dona, non operibus lactis ante gratiam, sed ex operibus factis per gratiam & fidem. Cum vero asserit Patriarcham a Ier o, a scientia natura insta ad tantam pervenisse virtutem, non ex cludit gratiam, sed tantum legem, praedicationem Evangelicam, & uberiora quae ipsam comitantur auxilia, unde lex gratiae dicta fuit. Eadem est responso ad illa, quae D. Doctor habet de Daniele, Noe, Pelagia, & aliis justis: nam agit de
augmentis gratiarum , & profectibus Virtutum, i quae obtinen- Iur post pia voluntatis initia, piosque conatus, qui tamen Inon . fiunt sine praecedente gratia. In Hom. I . in Joan. Sermo non est de prima vocatione ad fidem, sed de beneficiis collanis Andreae, quem sponte obtemperantem vocationi Dominus constituit Apostolum, & familiari consuetudine est complexus. : Ceterum Deus sua gratia nos non praevenit praeventione, quae: necessitatem imponat. In Hom. in Epist. ad Rom, ait quidem fidem impetrare gratiam, sed loquitur de gratia sanctificante. Demum Homil. I a. in Epist. ad Heb. totus est D. Doctor in .defendenda contra Manichaeos libertate, & excutienda homb. . num socordia, ne scilicet putent se in ompibus a Deo sic prae veniri per gratiam, ut nihil sibi agendum relinquatur. Ex quibus omnibus evidenter patet, D. Doctorem non negasse
necessitatem gratiae ad actus salutares, sed tantum voluisse
125쪽
- , DE NE c EssITATE GRATIAE CHRIsTI Tax Deum non praevenire voluntates nostras totum faciendo: ita tamen ut judicarit homini per bonum usum gratiae praeveniemtis parato concedi gratias uberiores, quibus & justificati nem & perseverantiam obtinere possit.
XII. Tn hoc argumento graviter errarunt Pelagiam, & Semi- pelagiani. Illi, scut .ad nullum pietatis opus, ita nec - - ad perseverantiam usque ad finem gratiam Christi absolute esse necessariam contendebant: Isti vero negabant perseverantiam esse singulare Dei donum, gratiamque specialem, contendentes non tantum initium fidei, sed & finalem perseverantiam ex potestate esse cujusvis arbitrii. Quare aegre ferebant traditam ab Augustino Electionem secundum propomtum , quasi libertatem everteret. Contra hos disputans D. Doctor L. de dono perseu. c. I. instituit quaestionem de illa perseverantia, qua usque ad finem perseverasar in Chrso , & de qua legimus Matth. Io. Qui pedisveraverit usque ad mem, hic salvo erit. Duplex autem di- singui potest perseverantia, una, quae assiva, altera, quae passiva dicitur; activa est continuatio in statu gratiae finalis juncta cum actibus virtutum, ut cum adultus aliquamdiu post acceptam justitiam in observantia mandatorum Dei, tentati num victoria, & exercitio virtutum ad mortem usque perseverat. Passiva est ipsa unio gratiae justificantis cum morte,
126쪽
vel adultus statim post acoeptam justitiam. Porro in dono perseverantiae duplicem distinguimus gratiam, unam exteriorem, nempe singularem providentiam Dei erga Llectos, qua avertuntur occasiones Peccandi, variique vitae casus ita ordinantur, ut mors uniatur cum statu gratiae; alteram interiorem, quae consistit in illuminatione & inspiratione adeo robusta, ut concupiscentiae, & tentationum, quae in morte solent esse vehementiores, impetus prorssis infringat. Quaeritur itaque contra Μassilienses, an Perseverantia duplex
hoc gratiae genus complectens speciale si Dei donum distinctum a gratia sanctificante, & communibus auxiliis 3 qua in re duae
etiam inter Catholicos sunt opiniones. Prima affirmat perseverantiam non esse speciale donum, quando ab instanti justificationis usque ad mortem intercedit tempus breve: etsi sit donum speciale, si interveniat longius tempus, quo Vel pasee ta dissicilia observanda, vel tentationes graves Vincendae. Ita Vega in Trident. lib. I a. cap. aa. cui subscribit Du-vali us. Altera opinio, eaque Communior asserit Perseverantiam seu ad breve seu longum tempus semper esse speciale donum a gratia habituali, & communibus auxiliis distinctum.
Sine speetesi Divinae Gratia adjutorio nemo perseveratusque ad finem. XIV. Drobatur ex scripturis, quibus Augustinus lib. de dono I perseverantia, probat eam esse donum speciale. Philip p. I. v. 29. dicitur: vobis donatum est pro Chrso, non D-ltim ut credatis in eum, fedo ut patiamini pro eo. Fides, ut arguit Aug., pertinet ad initium salutis, & passio ad finem r
127쪽
Da NEensa ITATB GRAT in CHRIsTI. 1a3 atqui sides est donum specialis gratiae; ergo & finis. Addit
verba Ieren.iae 3 a. v. 4o. Timorem meum dabo in cor eorum,ur a me non recedant. Non recedere a Domino nihil est aliud, quam perseveranter ei adhaerere : at hoc Dei munus est.
Demonstrat id ex verbis orationis Dominicae: D ne nos inferas in tentationem, sed libera nos a malo. Iusti ergo aetunt his verbis donum perseverantiae. Quid autem hoc petere deberent , si non esset distinctum donum a gratia habituali; cum nemo petat ab alio, quod in sua habet potestate 3 Sap. 4. dicitur e raptus es, ne malitia mutaret imelliflum ejus. Hinc Augustinus e νidere a νeritate quam alienum sit, negare donum Dei esse ferseverantiam usique ad mem, cum Nita huic, quando νο-
Prob. ex traditione. Arausicanum In can. Io. ita habet: Adbutorium Dei etiam renatis, ac sanius semper est implorandum, ut ad bonum mem perνerire, Mel in bono opere possint perdurare. Eandem doctrinam tradit adversus-Pelag. & Semip. Innocentius I. in Epist. ad Conc. Carthag. & Caelestinus in Epist. ad Episc. Galliae. Trident: Sess. 6. cap. I 3, ait donum persevera
tiae haberi non posse, nis ab eo, qui potens es eum qui sat,
saluere, eum qui cadit, restituere. Can. I 6. donum perseve- rantiae magnum appellat, & Can. aa. sic definit: si quis dixerit
jus catum vel sine speciali auxilio Dei in accepta jusilia perseverare Pos, Vel cum eo non posse, anathema sit. Probatur etiam ratione Theolog. Ut enim ostendimus intract. de Deo, est providentia specialis, quae habet insallibilem connexionem cum gloria. Nam non omnes justi perse- Verant usque ael finem : imo multi, qui tota fere vita justi erant, in fine defecerunt, & contra multi, qui tota vita erant injusti, in fine gratiam obtinuerunt. At tale donum,
128쪽
xa 4 CONTR-EasIA IL . aliqui perseverant prae aliis, non est donum commune, sed speciale. Hinc inferes: Perseverantiam finalem brevioris etiam temporis speciale donum esse. Nam dum Deus seu adultum, seu insantem accepta justitia post breve tempus morte abripit, id ex mente Augustini facit ex speciali dispositione, ne scilicet illu specialiter electi gravibus tentationibus objic, antur, & gratiam, quam obtinuerunt, per mutabilitatem liberi
XIV. rimum. Iustus habet jus ad gloriam , quae in gratia L habituali, velut fructus in semine, continetur juxta illud I. Joan. 3. Semen Dei est in illo: ergo habet & jus ad
finalem perseverantiam, per quam gratia cum gloria Conjungitur ei sed hoc ipso perseverantia non est speciale donum a gratia habituali, & aliis eam comitantibus auxiliis distinctum. Adde per gratiam habitualem Deum sanare animam, non solum ut deleat quod peccavimus, sed ut proset etiam Me pe cemus , ut ait Aug. de nat. & grat. c. 26. Quisquis ergo justitiam obtinuit habet in ea perseverandi adjutorium. Et sane. omni justo debetur gratia, cum qua possit perseverare. Secundum Justus potest ad breve tempus sine speciali gratia vitare peccatum mortala: ergo si in eo statu moriatur, dicendus erit perseverasse usque ad finem. At possunt eidem mortem inferre causae naturales ab universali Dei providentia ordinatae; ergo in eo casu i perseverantia non erit donum speciale. Tertium: Quod datur omnibus, non est donum specialeratqui perseverantia , quantum est ex parte Dei, datur omni-
129쪽
DE N gens s ITATE GRATI a CHRIsTI. Iasbus; omnes enim obligantur ad perseverandum, & ad hoc habent potentiam, & sola ratio, cur non perseverent, est, quia nolunt: hinc. Aug. l. de corrept. & grat. c. I. Homo in eo, quod audieras tenueraS, Perseverares, si velles. Quartum: Si perseverantia esset donum speciale, sine hoe justus non haberet potentiam perseverandi: atqui hanc potentiam omnes habent. Major probatur primor Ex Trident. dam-
nantur ii, qui dicunt Ius carum Me speciali auxilio Dei persim
verare po sed ergo solum speciale auxilium est sussiciens, ut Justus possit perseverare. Secundo: si justus sine dono Occiali haberet potentiam perseverandi, in quaestione: cuae ex duobus jusis uni detur, alteri non detur perseverantia, responderi pose
set, ideo unum perseverare, alterum non, quia unus voluit, alter non. At Augustinus non recurrit ad hane rationem,
sed ad in rutabilia Dei judicia, & ad secretis am, eamque j si mam ac ben sisentissimam volunIatem.
Resp. ad I. D. ant. Iustus habet jus ad gloriam remotum, & conditionatum, s nempe usque ad mortem in gratia perseveret, Conc. habet jus absolutum & proximum; eique conceditur gloria, nisi re ipsa perseveret, nego. Hinc ad id, quod ex Augustino opponitur, dico gratiam quidem habitualem praestare ut non peccetur, quoad susscientilam, ita ut justi accipiant semper actuales gratias, quibuscum possint perseverare: non autem quoad escaciam, ita ut accipiant gratias emeaces, quibus perseverent. Nam quos Deus reddere vult perseverantes, illis praeparat auxilium speciale distinctum a gratia habituali & ei annexis gratiis, emcaciter faciens , salva tamen libertate, ut velint & perseverent. Id quod additur, distinguo. Justo debetur gratia communis Se sumiens, cum qua possit perseverare, conc. gratia specialis & emcax, cum
130쪽
qua actu perseveret, nego. Imo etsi Iustus tale auxiIium speciale & efficax perseverantiae aliquo modo suppliciter emereri' possi teste Augustino, non tamen mereri potest tali merito, quod infallibiliter suum effectum obtineat, ut alibi dicata. Resp. ad II. Tribuendum minime est causis naturalibus, sed latenti in his altissimae, & speciali erga Electos providentiae , quod mors superveniat Iusto Post breve tempus, ante
insurgentes tentationum impetus, & longe prius, quam malitia mutet intellectum ejus. En Augustinum cap. I . de dono perseu. ita loquentem : Videte a veritate quam si alienum, negare donum Dei esse perseverantiam, cum νIta huic, quando νο- tuerit , sese det mem . . . sed mirabilior largitas bonitatis Dei es, quod etiam partulis daIur haec gratia. Innumera alia D. Doetoris sunt testimonia, quibus perseverantiam usque ad finem tanquam speciale donum depraedicat. Resp. ad III. N. min. Rationem additam distinguo: omnes obligantur ad perseverandum , adeoque omneS Pollunt perseverare, si velint, ita tamen, ut illis non sit praeparatum speciale donum perseverantiae, concedo et ut sit praeparatum , nego. Hoc donum, ut dixi, situm est in duobus: primo in emcaci & congrua gratia, qua Iustus vel a peccando retrahitur, vel a peccatis suis cito resipiscit, ac tandem persev rat: deinde in singulari Dei protectione externa, qua Deus ab homine, qui fortassis per preces, aliaque pietatis opera Perseverantiam impetrat, graves tentationes, peccandi occasiones, & salutis obstacula removet, & tandem mortem ejus cum statu gratiae conjungit: Quis autem non videt hoc do- Rum esse speciale, & non commune omnibus 7