장음표시 사용
181쪽
Nomine gratia Alficientis intelligi Abet ea, . quae νoluntati a opus bonum confert potentiam cumpletam es relativam ad praesentes subjecti circumita aS: hinc erronea .
VI. robatur I. ex omnibus prioris affert. argumentis. Inda enim constat homines divinis inspirationibus persaepe resistere: sed si daretur gratia Iansentana quae semper suum habet essectum,' ad quem a Deo est destinata) nemo divinis inspirationibus resistit; cum quaevis Dei gratia eum semper effectum habeat, quem habere potest, adeoque quilibet nostrum divinae gratiae semper consentiat , nemo voluntati Divinae unquam reluctetur, quod allatis Scripturae locis mani seste adversatur. Certe ut exprobratio Christi facta Judaeis per illa verba:. vae tibi Cororaim Gyc. justa sit, necesse est, ut sicut Tyrii & Sidonii, visis Christi miraculis vere & relative doluissent, ita Corozaitae, eadem sibi assul gente gratia, paenitentiam vere & relative agere. potuissent; ceteroquin nulla vis in Christi verbis fuisset. Probat. II. ex duabus propos. Iansenti ab Ecclesia damnatis iii sensu ab eo intento. Prima est: aliqua Dei pracepta. hominibus Iusis volentibus-conantibus secundum Proentes quas
hah ni vires sunt imposmiliae deest quoque illis gratist, qua possibilia sunt. Iam ita arguo: Ecclesia eam agnoscit in gratia
sufficiente ad opus bonum potentiam, quam negat damnata propositio: atqui illa non negat in gratia lassiciente & parva absiluiam ad bonum potentiam, sed tantum relativam ad praesentes juslcrum vires : ergo. Secunda est: interrori gratiae in satu natura lapsa nunquam regi Iur. Eam ergo Ecclesia agnoscit
182쪽
gratiam , quam his verbis negat Jansentus: atqui, hic negat eam, quae ex culpa voluntatis non habet effectum ad quem in his circumstantiis, in quibus ei resistitur, est vere sussiciens; cum juxta illum gratia omnis hominibus lapsis data habeat omnem effectum, quem habere potest in hἰs circumstantiis, in quibus datur : ergo: Hinc etiam in Bulla Unigenitus haequesnelli propos damnantur. 13. Quando Deus vult animam salvam facers, εγ eam tangit interiori gratia suae manu, nulla voluntas humana ei res it. 15. Ouando Deus mandatum suum comitatur uti ione spiritus interiori νi gratia Det, operatur illam in corde obedientiam, quam petit. I 8. Semen Uerbi, quod manus Dei irrigat semper adfert fructum suum i c.
VII. M ripliciter. contendunt adversarii contra existentiam grais A tiae lassicientis pugnare, deprompti S nempe argumentis ab auctoritate Divinae scripturae, ab Augustini contra Pelagianos disputationibus, & ab ipsa ratione. Singula ordine . explicanda veniunt.
T rimo Isaiae c. s s. Deus ait: sic erit Herbum meum, quod egre etur de ore meo ρ non reuertetur ad me vacuum, θυα- ciet quacunque volui, Sy prosperabitur in his ad quae misi illud. Per Verbum Dei intelligitur pratia; at illud dicitur non sore Vacuum ἱ ergo nec gratia Dei vacua erit & inessicax. . ado Ioan. 6. Christus ait: omnis qui audFuit a Putre didicit, venit ad me: Nullus ergo verae & internae vocationi
183쪽
DE GaATIA SUFFICIENTI BT EF TICA cI. I gresstit. Apostolus ad Rom. 9. Non es Molentis, inquit, neque eurrentis, sed miserentis Dei. Ad Philipp. 2. Deus est qui operatur in nobis D νelle G perficere. In quibus locis asseritur gratiam Dei esse essicacem. Denuo Psal. II 3. dicitur: Deus noster in coelo , omnia qhaecunque νolvit fecit; & in Epist. ad Rom. 9. Noluntati. ellus quis res it ' Ergo semper Deus per suam gratiam quidquid , uti operatur, Musque voluntati nomo resistit.
Resp. ad I. Eo loco per Verbum non Intelligi gratiam internam, sed aliquid a sola Dei voluntate penesens. nempe pronaissum de faedere novi testamenti, de Messa, & bonis per
eum dandis. Ceterum per Verbum Dei notatur proprie res a Deo revelata, quae tamen non semper ab heminibus impletur; ut praecepta Divina no is declarata non Vera per servantur. Praeterea gratia interna non Caret Cvini eflectu, nec redit vacua: nam hunc saltem effectum habet a Deo intentum, ut manifestet Divinam providentiam, sericordiam & voluntatem salvandi omnes, imo & Jussitiam in homine ex propria malitia gratiae resistente: intendit nempe Deus per hanc gratiam , ut bonum fiat, aut si illud omittatur, justa paena transgressionem sequatur. Unde cum alterutrum semper fiat, Ve 'hum Dei seu exterius . seu interius ad ipsum non redit va- . 'cuum , denique s i extus objectus spectaret etiam gratiam internam , intelligeretur. relate ad illos, quibus Deus interne .loqu tur ex voluntate efficaci relate ad illos, seu electos nu
quam Verbum illud redit vacuum, sed prosperatur. . R. ad didum: id unum probari ex istis & smilibus te&ti-hus, da H gratiam ossicacem, quae insallibiliter inserat amam salutarem , quae mi scirent:s est Dei, & quae dat velle bonum R perficere; quod ultro fatemur: at nego inde colligi posse
184쪽
174 CONTROvEas Ia III. ullam dari gratiam pure suffcientem, quae careat suo effectu, S cui voluntas humana resistat. Ex prioribus locis sane collugitur , tantum gratiam emcacem adstrui, cum loquatur de iis, quorum miseretur Deus, & qui ejus vocationi obediunt. Qu ad alios textus pertinet, advertendum est ad ea, quae docui in traa. de Deo, nempe aliam esse Dei voluntatem antecede tem , conditionatam, omnraque homines generaliter respicientem, aliam consequentem , absolutam & specialem: Quare huic quidem voluntati non resistit homo, resistit tamen priori, ut adeo sussiciens gratia sit, quae a prima illa voluntate descendit ἴ essicax vero, quae consertur voluntate postrema. Urgent ex illo textur son es volentis, neque currentis, sed miserentis Dei, uta arguentes: Non est volentis, seu in potestate hominis Q vocatiori obtemperace vel repugnare ; ergo non datur gratia pure sussiciens. R. dist. ant. Non est volemtis per solas naturae vires, C. per gratiam Christi: iterum distinguo: non est volentis primario & principaliter, quali prae- cipuae boni operis partes homini, & non Deo, sint adscribe dae, C. Non est volentis secundario, quasi homo Divinae gratiae nihil cooperetur, Nego. Hoc unum vult Apostolus, bo num opus magis esse a Deo per gratiam, quam ab homine, qui absque gratia nec consentire nec conari potest. Hoc explicat August. textu citato num. 5. ControVersiae L, ibique in- ' 'dicat Conversionem nostram esse partim humanae partim divinae voluntati tribuendam, licet primario opus sit Dei miserentis. .
VIII. Drimo D. Doctor in Verba Christi supra citata: OmnJsα qui audivit a Patre Uc. ita lonuitur l. de praedest.
c. 8, Quid o omnis qui avssivit a Patre G didicit, uenit ad
185쪽
niti, nullus est qui audiat G Iscat, I non at ad me
δε enim omnis qui au vir o didicit, νenit e certe Omms qui non' venit, nec audivit nec didicit. & infra: haec itaque gratia, quae occulte humanis eordibus divina largitate tribuitur, a nullo duro eorde respuitur: ideo quippe tribuitur , ut cordis duritia primitus . auferatur. Ex quibus merito inferri potest , illum , qui non convertitur ,' non audivisse a Patre, nullamque gratiam habuisse. Adde, quae D. Doctor habet l. de grat. Ch. c. I 3.
qui novit quod fieri debet, Γ non facit nondum didicit secundum gratiam sed secundum legem; non fecundum spiritum sed fecundum
litteram. Ergo absente gratia essic ci, quae operatur fidem de qua hic sermo est, sola superest gratia externa, non alia' gratia, interior.
R. Ad primam illationem : ergo qui non convertitur, non audivit essicaciter, C. sussicienter , N. Ideo enim non conver-
titur, quia vocationi, cui consentire potύisset, resistit. Hine Aug. l. de grat. Ch. c. I 3. Non es autem consequenta, ut qui potes venire etiam veniat, nisi id voluerit. His locis agitur de gratia effcaci, quae semper suum habet essectum: sed praeterhInc datur alia vere sussiciens, quae dat completam potentiam ad bonum iaciendum; quo tamen effectu caret ex culpa voluntatis. Mirum autem videri non debet, D. Doctorem in suis libris saepe agere de gratia emeacit nam cum Pelagius diceret hominem solis naturae viribus agere salutariter, debuit . id opus tribuere gratiae & loqui de illa, prout re ipsa bonum operatur. Adde ibidem agi de prMdestinatione gratuita, adeoque de gratia cum salute connexa. Ad alteram illationem dico: S. Doctorem ibi duntaxat requirere praeter gratiam legis& doctrinae, qua mens illustratur gratiam voluntatis & actionis, de qua alibi dixi. Hinc dist propos. Qui novit quod . fieri debet, & non facit, nondum didicit secundum satiam, Z a ' . - in
186쪽
m hypothesi seu doctrina Pelag. C. secundum mentem August. Sensus ergo est, eum qui per legem cognovit quid sit sa-ciendum, nondum posse agere salutariter, nisi moveatur in- teriore gratia. Secundo , opponitur locus ex lib. I. ad Simplicianum q. 2. ubi sic loquitur D. Doctor: Manifestum est fru ra nos velle, ns Deus misereatur: illud autem nescio, quomodo scatur frustra Deum m Vereri, Us nos velimus. Si enim Deus misereatur, ergo Iam volumus. Dicit ergo nos velle, si Deus misereatur, quod perinde est, acersectum cum gratia semper esse conjunctum. Eodem loco ita scribit: ad alios autem vocatio quidem pervenit, sed quia talis fuit, qua moveri non possent, nec eam caper.e apti essent, vocati quidem dici potuerunt, fd non efessi. Agnoscit ergo sine gratia efficaci non posse quemquam converti, adeoque negat gratiam pure sufficientem. Resp. D. Doctorem in priore loco agere contra illos, qui voluerunt nostram primam boni voluntatem non esse ex gratia praeveniente, sed ex nobis; unde contendit voluntatem nostram non praecedere Dei misericordiam, sed eam sequi. Illa ergo volitio, de qua ibi sermo est, intelligi potest de volitione indeliberata , & praeveniente: quod si tamen ea volitio dicatur delibet ata, responderi potest, ibidem agi de misericosed a efficaci, non excludendo gratiam sufficientem, quam Deus etiam concedit, cum non ita efficaciter miseretur. Ad ait . rum locum dico, illa verba : moveri non posent notare tantum impotentiam consequentem; quia nempe praevisa erat vocatio tunc illis incongrua ob rhluctantem eorum volunta-- tem , qua stants moveri non poterant et sic S. Doctor se explicat tract. 53. in illa verba Joan. prOPterea non poteratu credere Sc. quaerens enim quomodo peccaverint
187쪽
s non potuerunt credere, ita ait: quare autem non poterant' respondeo, quia nolebant: malam enim eorum Nolunnatem μιν Vult Deus, hy per Prophetam pranuncia 'it.
atio ducitur argumentum ex illis locis, quibus S. August. innuere videtur voluntatem Dei semper impleri: instar omnium sunt textus ex cap. 14. lib. de corrept. & gr. desumpti, ubi ait νolenti salvum facere nullum res it arbitrium. Sic velle nolle in nostra es potestate, ut Divinam voluntatem non impediat , nec superet potesatem. . Non es dubitandum Noluntati Dei humanas voluntates non posse remere Uc. Ergo cum Deus det gratiam ut fiat bonum, illa habet effectum suum. ; arioquin non impleretur voluntas Dei. At vero nemo non Videt -S. Doctorem loqui de volunt te Dei absoluta & essicaci, quae seni per impletur e alteram vero inemeecem , & conditionata seriam tamen ci sinceram, non excludere, imo expresse admisisse. S. Doctorem, patet ex testimoniis ipsus inter probationes relatis. . Hinc duplicem distinguit vocationem, unam quae est secundum propositum , id est' decretum Dei gratuitum & essicax, & haec habet semper effectum: alteram quae. non est secundum propositum, & haec effectu, ad quem datur, caret, quia voluntas hominis non vult ei consentire.
to adferunt loca ex lib. de grat. Ch. , ubi August. Pelt- .gii systema describit & impugnat, ut vidimus Controversia L. cap. a. Ibi enim rejicit D. Doctor adjutorium possibilitatis, & - adstruit adjutorium voluntatis & actionis: sed gratia suffciens est gratia possibilitatis, non voluntatis & actionis: ergo rejicit gratiam pure lassicientem. R. dist. majorem: ibi rejicit adjutorium possibilitatis in sensu Pelagii, C. in sensu a n bis allato, Ν. gratia lassiciens in nostro senm plurimum differt ab adjutorio possibilitatis Pelagiano: nam lix mente Pe-
188쪽
qagii adjutorium possibilitatis non dabat posse simpliciter, sed
solum posse facilius, & consstebat tantum in lege ac doctrina exterius vel interius propostis ; adeoque contendit Pelagius liberum arbitrium per se solum valere ad quodlibet opus salvitare, nec indigere gratia interiore: at gratia sussiciens, quam ex fide Ecclesiae propugnamus, est gratia interior, quae dat completam potentiam agendi, voluntatem immediate Axcitando, corroborando & adjuvando ad bonum volendum & agendum. . sto ea loca adducunt ex lib. de corrept. & grat. , quae noscitavimus controuersia L eap. 6. Ibi S. Doctor dividit gratiam in adjutorium quo, & adjutorium Me quo non; & hoc dicit suisse .proprium statui naturae lapsae. Atqui per adjutorium sine quo non intelligit gratiam sufficientem, & per adjutorium quo.gratiamessicacem: et o judicavit in statu'naturae lapsae dari duntaxat gratiam essicacem, non sussicientem. Huie objectioni, qua nititur potissimum Iansenius, satisfecimus loco citato, atque ut huic momento nu lam inesse vim videamus, tria nobis sunt observanda. I. Et si S. Augustinus
per adjutorium me quo non intelligat actualem Π tiam Adae innocenti datam ad perseverandum; tamen per adjutorium quo, quod nunc Electis datur ad perseverandum in statu justitiae, non intelligit actualam aliquam gratiam, sed mortem in iis circumstantiis procuratam, in quibus homo justus est. Quod ita planum est, ut mirum sit Iansenium hac in re tot doctoribus scholasticis lacum fecisse. ador etsi demus per adiutorium quo intellexisse D. Doctorem gratiam actualem, quis dicat eum notasse gratiam irrepudiabilem, & victricem voluit duntaxat in hoc statu dati gratiam ex se repudiabilem, aqua tamen voluntas ita movetur, quomodo ei congruit, ut credat, speret , diligat &α auo: falsum est, A. Doctorem docuisse
189쪽
DE GRATIA SuFFICIENTI ET EFFICACI. 1 9
euisse id quod contendit Iansentus omnem gratiam in statu
naturae innocentis datam fuisse sufficientem tantum : omnem vero gratiam naturae lapsae esse essicacem. Nam eo loco totus est, ut gratiae emcacis existentiam commendet, non autem
excludat gratiam sussicientem, ut ex aliis locis vidimus. 6to opponunt locum ex lib. de grat. & lib. arbit. ubi D. Doctor se scribit : Qui ergo vult facere Dei mandatum, o non potest, jam quidem habet νoluntatem bonam, si adhuc parvam S invalidam: poterit autem ; cum magnam habuerit G robustam. Et post pauca de S. Petro dicente se velle pro Christo animam ponere, ait: in eo nondum fuisse charitatem persectam, etsi non deerat parva o imperfecta, quando dicebat Domino animam meam pro re ponam ; putabat enim se posse, quod se velle sentiebar. Ex quibus arguunt Jansentani, gratias sussicientes con-s stere in motibus quibusdam bonis longe debilioribus, quam
snt motus concupiscentiae, nee alias gratias lassicientes Augustinum agnovisse. Et sane nis delectatio coelestis major si terrena, eam Vincere non potest; adeoque in hypothesi, qua supponitur concupiscentiam majorem esse gratia . nulla esse potest gratia sussiciens relate ad praesentes circumstantias. Resp. eo loco intelligi per voluntatem parvam; vel defectum gratiae proxime & omni ex parte iussicientis, vel impotentiam duntaxat consequentem , ut suo loco dicemus. Ceterum ut gratia relate ad circumstantias concupiscentiae pomi esse vere suffciens, non requiritur, ut major sit gratia quoad gradus intensionis, cum voluntas cum qualibet gratia possit resistere cuilibet concupiscentiae, & vitare quodcunque peccatum. Hinc ipse Augustinus l. 8. Consess c. s. Dietur, is
id aliquando non fecisse, quod incomparabili osseau magis sibi .
190쪽
objecta ex variis rationum momentis.
α. pponit I. Iansenius I. 3. de grat. c. a. gratia pure sum- eiens inutilis est; illa enim inutilis est, quae suum ese
sectum non habet, nec unquam habuit, quaeque non prodest ni si ad peccandum : atqui talis est gratia pure sussiciens. Deinde est pernicios, cum ei voluntas resistat in suam perniciem. Addit Jan senius ibidem c. g. illud a recentioribus prolatum gratia socientis genus, quo adjuνante nullum unquam opus factum es, aut flet unquam - - videri monstrum quoddam singulare. Et sane si gratia daretur mere suffciens, posset peti a Deo; at hoc quam absurdum sit quis non videt 'Resp. N. utrumque Jansenti assertum. Primam probationem disting. Illa gratia est inutilis, quae suum effectum non habet ex desectu virtutis intrinsecae & relativae, & in omnibus circumstantiis, C. quae effectum non habet vitio volum talis libertate sua abutentis, & in iis tantum circumstantiis, in quibus supponitur fuisse mere lassiciens, N. Eadem quoad speciem & intensionem gratia, quae in aliquibus circumstantiis incongrua est & mere lassiciens, in aliis multis potest esse congrua, adeoque sic est mere lassiciens pro quibusdam circumstantiis, ut pro aliis possit esse essicax: ac licet ex culpa voluntatis reddatur inutilis , utilis tamen per se est , utpote tribuens voluntati completam & relativam potentiam ad bonum , qua si vellet uti, bonum ageret. Sicut ergo pecunia
non est per se inutilis ei, qui ea uti potest & non utitur, ita gratia per se inutilis non est homini, qui ea recte uti potest.
Adde: hanc gratiam semper conducere ad ostendendam Dei providentiam, benignitatem, & sinceram voluntatem salvandi, omnes. Hinc patet responsio ad id quod dictum est, eam gratiam non prodesse nisi ad peccandum ; nam si gratia sumatur se