장음표시 사용
211쪽
jusificatuς, ii si aeterna luce usitiae divinitus adjuvetur, non potes vivere. Certe si quid roboris est in hac comparatione, ex ea efficitur necessariam esse gratiam actualem ad non peccandum in homine justificato, sicut oculo per se sano lux insuper necessaria est ad videndum. Probatur alio ex Conciliis & decretis S s. Pontificum Conc. Araus II. Can. as sic habet : hoc secundum fidem catholicam credimus, . quod acceptet per baptismum gratia omnes baptitati, Chrso auxiliante O cooperanu, quae ad salutem pertinent, possat S debeant, si M liter laborare voluerint, adimplere. Trident.' Sess. 6. cap. II. ita loquitur: nemo autem, quamvis Ius arus, liberum se esse ab observatione mandatorum putare debet, nemo temeraria illa D a Patribus sub anathemate prohibita νoce
uti , Dei praecepta homini ausicato ge impossibilia: nam Deus impossibilia non Iubet, sed Iubendo monet, O facere quod possis, i petere quod non possis, Gl aovvat ut possis. Et infra : Deus sua gratia Iemel justificatos non desserit, nisi prius ab eis deseratur.
Vide etiam . can. I 8. num. L4. citatumr Piu S V. & Gregorius
XIlI. damnarunt hanc Baji prop. definitiva hac fementia Deum hominii nihil impossibile praecepisse, sudo tribuitur Augusino, cum Pelagii st. . Et innocentius X. istam Jansenti: ali a Dei praecepta hominibus jusis volentibus secundum Prasntes, quos habent vires, Iunt impossibilia, des quoque illis gratia qua possibilia fant.
Quae quidem proposito damnata est ut temeraria, quia est contraria communi Catholicorum sententiae, ut impia, quia dixi- nam legem facit exosim : quis enim non execrabitur mandata
ejus, qui ad impossibilia obligat 7 ut bla phema, quia facit Deum infidelem, immisericordem, injustum, crudelem ut haretica, quia adversatur sacris literis, traditioni PP. & definitionibus Ecclesiae.
212쪽
DE GRATIA SUFFICIENTI ET EFFICACI. ao 3 Prob. ratione. Juxta S. August. l. 3. de Iib. arb. cap. I 8. Nemo peccat in eo quod nullo modo caveri potest: atqui homo omittendo a etiam praeceptum peccat: ergo illam omissionem vitare poterat: sed non potuisset vitare, si non habuisset gratiam sussicientem ad observandum praeceptum; erg. Respondent Jansentani hominem in hoc corruptionis statu, cisi impotens sit ad observanda praecepta, culpabilem tamen esse, quia haec impotentia est paena peccati originarii, es voluntaria homini lapso, saltem voluntate Oapi iis seu Adami. Sed contra ita arguimus: sicut impotentia ad observanda mandata est paena peccati originalis, & voluntaria voluntate capitis; ita & caecitas, surditas, claudicatio, senectus, mors, ali aeque humanae naturae infirmitates : homo enim peccando se omnibus his miseriis subjecit, a quibus in statu innocentiae fuisset immunis. Jam quaero Jansenium: potestne Deus absque eo, quod potentiam restituat, imperare caeco , ut videat, surdo ut audiat, claudo ut recte ambulet, viro ne senescat, seni ne moriatur. Si affirmat, Deum facit omni tyranno crudeliorem: si neget, fateatur etiam necesse est ad
culpam homini imputandam, si non saciat quod ei praecipitur, non sufficere, quod ejus impotentia sit voluntaria voluntate capitis; sed requiri, quod propria Voluntate in talem impotentiam sese conjecerit, & cum possit talem a se impotentiam excutere, nolit; alioquin posset etiam homini praecipere, ut vivat sine passione&concupiscentia, & si non vivat, aeternis ipsum paenis plecters. Sane quod factum est impc Thilo ex suppositione auferente potentiam , non potest juste praecipi, quam diu suppositio illa subsstit; nullum etiam peccatum
potest em personale, quod non sit voluntarium voluntate pro
213쪽
Refelluntur argumenta contrasta. XVI. rgumenta quae Iansentani opponunt ex gratia essica-II ci, sine qua asserunt justum nihil posse, & ex im
potentia relativa nonnullorum justorum ad aliqua praecepta incertis circumstantiis observanda) solvimus in iis locis, ubi ostendimus dari gratiam vere & relative sufficientem. Ea autem quae resolvenda supersunt, reduci possunt ad tria capita: alia enim argumenta sunt, quibus Janseuiani nituntur. Ostendere suam doctrinam cum Patribus, & praesertim cum Augustino concordare: alia, quibus rationes nostras tentant enervarer alia demum, quae adserunt, ut Jansenti sensum tutentur, & censuram damnatae propositionis propulsent.. In primo itaque genere. haec veniunt. I. S. Augustinus l. de nat. & grat. c. 53. ait: Meles orantes dicunt: Γ ne nos in- 'feras in rentationem. Si ades possibilitas, ut quid orant' Iuxta eundem stultum es orare ut facias ς quod in potesate habes. Εrgo justi non semper habent possibilitatem seu gratiam suffcientem servandi praecepta , vel si habent non deberent Orare. II. Eodem lib. c. 66. ait: quod autem ex Vitiis naIurae, non ex concitione naturae si quaedam peccandi necessitas, audiat homo. Sed qui habet necessitatem peccandi, non habet gratiam vere lassicientem ad implenda praecepta. III. S. Petro defuisse gratiam, cum tentatione pulsatus negavit Christum, multis in locis asseverat Augustinus. l. de corrept. & gr. c. 9 ait: auertit ab illa fuciem Dominus, Dauq es conturbatus. Traeh. 66. in Ioan . ita alloquitur Petrum : Noli extolli praesumendo , non potes modo : noli dellici desperaudo, sequeris postea. Ex quibus sic: D. Petrus volebat & conabatur sequi Christum, di tamen non poterat, id est non habebat gratiam , nec emeae em qua sequeretur, nec lassicientem , qua posset sequi. IU. Id con
214쪽
DE GRATIA SUFFICIENTI ET EFFICACI. Ios
firmant Patres alii. D. Hilarius. de S. Petro ait. c..32. in Matth. amarissime fuit , recolem trepidationis culpam s nec admoni . tum potuisse vitare. S. Chrysost. hom. 83. Petrus etsi bene an, malus fuerat, divino tamea subi acto auxilio cecidit. Et hom. a.
in Ioan . Cujus Petri non fui inate- sed Divini aua illi derelissu
Ante Resp. Nota: gratiam aliam esse proxime , aliam remote suffieientem ad observandum praeceptum. Proxime sus-feiens est, quae dat proximam cempletamque potentiam servandi praeceptum, qualis est gratia excitans & corroborans immediate ad illud servandum: gratia vero remote sufficiens ad servandum praeceptum est ea , quae dat proximam potentiam petendi auxilium proxime lassiciens, nempe est gratia dans completam potentiam Orandi, per qu1m orationem obtinetur auxilium lassiciens proxime ad praeceptum implendum ;hinc gratia sussiciens generatim revocatur ad gratiam actionis,& gratiam orationis. R. Igitur ad Imum D. ant. si adest possibilitas per solas liberi arbitrii vires, non est necessaria oratio, C. si adest popsbilitas per gratiam, N. loquitur D. Doctor contra Pelagium, quod diceret hominem absque gratia posse eme sine peccato, quem ut refellat, dicit: fideles orantes cunt G ne nos infera ς est . ex qua oratione concludit hominem indigere gratia Dei ut liberetur, nec posse a tentatione eripi per solas naturae vires : unde, inquit, non liberatur homo me gratia salvatoris. Ceteri justi . non semper habent gratiam proxime iussicientem ad implenda praecepta; sed saepe tantum habent remote sum.
cientem, nempe gratiam orationi S: Orare ergo debent, ut obtineant grati/m .proxime sussicientem, & essicacem etiam, qua re ipsa mandata Observentur.
215쪽
cONTROVER si Α ΠLuo 6 Ad et dum pariter D. est quaedam peccandi necertas sim plieiter & physice inevitabilis, N. secundum quid & moraliter indeclinabilis , subdist. sne gratia, C. cum gratia, N. unde D. Doctor statim addit: atque ut eadem necessitas non fit, discat Deo dicerer de ec talibus meis educ me - - - ac per ho
opitulante gratia G mala nectistas removebitur, G plena libertas tribuetur.
Ad afium dico: S. Petro cum negaret Christum, de-suisse gratiam emcacem, vel sussicientem proxime: non autem omnem gratiam etiam remote lassicientem, qua poterat confugere ad orationem, ejusque beneficio uberiorem gratiam impetrare. Haec responso consormis est doctrjnae S. Augustini l. de grat. & lib. arb. c. I 6. ita loquentis: ideo jubet aliqua, quae non Possumus, ut nOVerimus, quid ab eo petere debeamus. Deus igitur non semper dat gratias proxime lassicientes vel in paenam alicuius culpae & negligentiae, vel ut homo suae sibi infirmitatis conscius ad Deum confugiat: dat tamen gratias remote sussicientes ad impetranda auxilia uberiora. Hae tanquam generali regula responderi potest omnibus fere textibus, quos pro se coacervat Iansenius, habendo prae oculis, D. Augustinum exemplo S. Petri contra Pelag. demonstrasse necessitatem gratiae.
Ad tum eadem sere responsio est; Chrysostomus enim loquitur de subtracto auxilio proxime sufficiente, cum ibidem addat t totum sibi tribuebat dicens: est omnes scandalifati fuerint Uc. cum dicere debuisset: patrocinio tuo juvabis. Habebat igitur sufficiens auxilium ad orandum , & uberius auxilium impetrandum , quo adjutus Christum non negasset. S. Hilarius per illa verba : non potuisse non significat impotentiam faciendi, sed defectum aflectionis faciendi, quo sensu Christus dixit
216쪽
Apostolis: non potuistis una hora vigilare mecum, quibus ver his non significatur impotentia antecedens liberam determinationem voluntatis , sed impotentia consequens, & merus de- .sectus voluntatis vim sibi inserentis. XVII. Ad secundum .dinem pertinent momenta sequentia. I. Illa verba Apostoli a nobis allata: fidelis est Deus, qui non patietur vos tentari supra id quod Potestis , exponit S. Amgustinus de praedestinatis , nempe lib. I 3. de Trinit. c. I6. Ergo non sunt intelligenda de omnibus justis etiam reprobis. II. Iansenius ex Augustino ostendit, non adsuisse hominibus sub lege viventibus inlum auxilium lassiciens ad legem implendam , quia lex iram operatur, Rom. q. U. as. & littera occidit, a. Corinth. 3. Imo ut ostendat Iansenius, etiam in justis adesse quandam peccandi necessitatem, adfert querelas Apostoli ita loquentis: venuniitus sub Peccator quod enim operor non intelligo ; non enim quod volo bonum hoc ago, sed quod odi malum , hoc facio. Item nunc autem jam non operor illud, sed quod habitat in me peccatum Uc. III. Hoc effatum, Deus impossibilia non jubet, locum proprie non habet pro hominibus lapsis, quia haec impotentia implendi mandata Dei , qua laborant, profluit ex peccato Adami, adeoque illos reddit inexcusabiles. R ad I. Dist. consequ. ergo non sunt intelligenda de omnibus justis eodem modo, C. nullo modo, N. Verba S. Doctoris non ita sunt intelligenda, ut Deus praedestinatos non permittat tentari supra id quod possunt; reprobos autem ita tentari permittat, alioquin secum ipse pugnaret Augustinus, ut supra vidimus. Explicanda ergo sunt quantum ad exitum. tentationis: esto enim utrisque adsit gratia sufficiens, Praedestinatis 'tamen, quibus datur gratia esticax perseverantiae, ten- Dd 3 ta-
217쪽
ao8 CONTROUrRSIA III. tatio ipsa proficua est at reprobis, quibus non datur gratia praevisa efficax, tentatio exitiaris evadit. Ad II. R legem veterem dupliciter spectari posse, vel quoad ea quae habebat ex propriis, vel quoad ea quae habuit ut conjuncta cum spiritu, seu cum fide promissi mediatoris. Ae exi propriis quidem nec gratiam nee salutem praestabat, sed operat,atur iram, & occidebat: non quasi lex esset causa peccati & damnationis ; erat enim bona, sed tantum occasio non data, sed accepta, quia humana malitia ex lege sumebat occasionem eam violandi. Ut autem littera conjuncta fuit spiritui, & lex fidei mediatoris , sic gratias.sumcientes ad obser- Uantiam mandalorum asserebat ό ita tamen ut gratia non esset ex lege, sed ex fide & spiritu: hoc modo Abraham, quia credidit , & alii in lege reteri justitiam acceperunt. Propterea autem Augustinus videbatur extenuare legem, quia agebat contra Pelag. legem & doctrinam nimium extollentes ; sicut&Paulus agens contra Iudaeos, qui de lege gloriabantur sc.evehit gratiam, ut legem damnare videatur. Alterum quod adfert Iansenius, distinguo. In justis etiam quaedam adest peccandi necessitas, id est ratio necessario patitur rebellionem appetitus, C. id est ratio nocessario ita consentit appetitui, ut dest gratia, qua illum vincere pota, N. In pugna illa carnis cum spiritu, quam ibi Paulus describit, duo sunt secernenda,& id quod ratio patitur ab appetitu in motibus praevenienti- . bus, & id quod ratio agit per suum consensum vel dissensum: primum necessario patitur necessitate contracta per labem originariam , & hoc est Paulo esse νenundatum sub peccaro, captivari a peccato oc. quod non consistit in necessitate peccandi , aut in impotentia non peccandi, sed in necessitate talia patiendi: in alio autem, quod ratio agit consentiendo , non necessitatur; habet enim semper adjutorium sufficiens, quo possit non consentire si velit. Ad
218쪽
' Da GRATIA SUFPI IENTI ET EFFIc Acr sto' Ad III. dico, effatum illud Augustinianum : Deus impos Ibilia non jubet pertinere ad homines in statu naturae lapsae
constituto's. Nam in illo libro de nat. & grat. totus est Augustinus , ut refellat Pelagianos, praeceptorum possibilitatem solis naturae viribus tribuentes: ergo quaestio cum fuerit de statu praesenti, voluit ne iis etiam hominibus, qui post Adami peccatum vivunt, impossibilia esse mandata. Ilinc monet eo loco eos omnes, quibus aliquid imperatur, ut faciant quod possunt, & petant quod non possunt. Prosecto non potest Deus juste infligere paenas ob transgressionem praeceptorum quae impossibilia sunt, ut supra dixi. An mim non iniquus& crudelis foret herus, 'qui servo, qui culpa sua pedes fregit, imperaret ut currat, eumque quod non currat nec possit currere, severe velit castigare ΤXUlΗ. Tertium ordinem tenent quae sequuntur. I. In
sententia Iansenti Deus non censetur jubere impossibilia, si idcirco aliqui justi non observant praecepta, quia nolunt ea observare: sed in systemate Ian senii ideo justi peccant non
observando praecepta, quia nolunt ea observare: ergo. II. Ian-
senius impossibilitatem, de qua loquitur in prima sua propositione, appellat dissicultatem; item non negat cum illa impotentia remanere physicam ad bonum lacultatem ; neque eam impotentiam dicit oriri ex desectu virium gratiae, sed ex resistentia cupiditatis; imo gratiam videtur admittere lassicientem sensu Thomistico, aut sensu illorum Catholicorum, qui propugnant gradualitatem gratiae, contenduntque illam non esse essicacem, cui obsistit validior concupiscentia: denique negat justis gratiam Molinistice lassicientem. At hoc ipso ejus doctrina tantam censuram non meretur. III. Teste Bellarmino, aliisque Viris gravissimis Tridentinum refellit tan- tuin errorem Lutheri & Calvini, qui omnibns Iustis etiam dum
219쪽
dum Spiritu Dei aguntur , dicebant impossibilia Dei mandata , quia singula ipctorum opera concupiscentiae labes inficit: at hoc nunquam docuit Jan senius ; nam si Iusti habent gratiam
vim icem, & praecepta observant, & opera bona Concupiscentiae vitio immunia faciunt : ergo immerito propositio Jan- senii hac nota anathemate damnata , est proscripta. R. ad Imum D. maj. Si idcirco justi non observant praecepta , quia nolunt observare , & si praeterea cum nolunt observare, supponantur habere gratiam saltem lassicientem remote, C. si suaponatur ipsis quamlibet gratiam deesse, qua possibilia fiant, N. In culpam quidem Justorum relanditur, si non observant praecepta; sed aliunde supponendum est, illis non deesse gratiam, qua possint ea obser Uare, aliter certe culpari non possunt, quia nemo peccat in eo quod cavere non
potest. Neque est quod dicant adversarii , nullum re ipsa mandatum in se simpliciter & absolute esse impossibile, etsi respectu hominis sit impossibile, quatenus ipsi deficiunt vires ad id observandum, quod non arguit in alam in Deo voluntatem , sed desectum duntaxat potestatis in homine. Hoc enim ratiocinio nihil fingi potest absurdius ; nam dum PP. & Concilia statuunt mandata esse possibilia, non agunt de possibilitate mandatorum in se, simpliciter & absolute spectata, sed depos-sbilitate eorum respective ad hominem cui imponuntur; pose sibilitas enim in se, universim & abstracte sumpta est aliquid mere fictilium. Ad adum dico : allatas Iansentanorum explicationes esse meras fraudes, quibus error quidem involvitur, sed non tollitur. Quidquid enim dieatur, verum manet in Iustis, urgente praecepto, esse gratiam relative sussicientem & parem actuali
eorum cupiditati reprimendae, & praecepto adimplendo; id quod
220쪽
DE GRATIA SUFFICIENTI ET EFFICACI. a II
quod contra Iansenium fecies a definivit. Frustra igitur asserunt se per jmpo sibilitatem agnoscer difficultatem; gratis pnpedicant cum illa impotentia consistere physcam ad bonum facultatem, eamque impotentiam oriri tantum ex resistentia concupiscentiae ; incassum clamant se admittere gratiam in sensu Thomistico, & negare in sensu Molinistico : hae namque &similes loquendi formulae in speciem catholicae id tantum efficiunt, ut earum velut involucro primae propositionis error tectus delitescat; cum non aliam exprimere possint ad bonum potentiam, quam absolutam, & spectata in se gratiae natura, non Vero relativam, qualem tamen admittendam esse hactenus ostendimuS. Ad stium R. I. Quod etiamsi postio Iansenti non fuit anathemate damnata a Synodo Trident. , fuisset tamen a Pio V. in propos. 54. Bajana supra citata. Deinde resp. sensum quidem Jansenti non esse undequaque Calvinianum ; Convenire tamen in hoc, quod liberum arbitrium sub dominatu concupiscentiae non possit implere mandata , & motum seu excitatum a gratia non possit dissentire si velit ; hinc fluere 5. propositiones Ian senii patet ex dictis. Jam vero duo ista principia errorum, in quibus consteniunt, damnata esse a Tridentino constat ex Sessionis 6tae can. 4. 6. & I 8.
ΕΤ lΝFIDELIBUS OVΝIBUS DETUR GRATIA SUFFICIENS.
Catholici Doctores, loquentes de hominibus Iustis, unanimi voce d0cent, omnesque post damnationem Jansenti sa-