장음표시 사용
241쪽
Dκ GRATIA SUFFICIENTI ET EFFICA I. a 33
omnibus infantibus vel etiam in utero materno decedentibus με- Uidit Deus de mediis ad salutem Ibi cientibus: hoc est non modo baptismum illis praeparavit, sed F sncere voluit, ut ipsis administretur.
XLIV. Drob. I. ex duplici Scripturae momento supra allato, L nempe ex sincera Dei pro salute omnium voluntate,& morte Christi pro iis omnibus , qui in Adamo inortui sunt; atqui ab illa generali voluntate Dei pro salute omnium nulli biexcluduntur infantes, qui omnes etiam in Adamo mortui sunt; ergo Deus findere voluit omnes infantes salvos fieri, ac pro iis omnibus mortuus est Christus. Porro ne voluntas Dei pro salute omnium si sterilis, dicendum est, omnibus parvulis Deum providisse de mediis sufficientibus ad salutem per haptismum obtinendam , cum nemo dicatur serio velle finem, nisi etiam velit adhibere, & reipsa adhibeat media ad finem opportuna. Prob. II. testimoniis PP. S. Augustinus l. 4. contra I alian. c. 8. sc ait: nunquid parνuli homines non sunt, ut non Perila ant ad id quod Actum es vult omnis homines salvos feri e go generali illa voluntate contineri agnovit non tantum adultos, sed & parvulos. Nam ut ibidem arguit: si Deus vult salutem omnium adultorum, multo magis ex sua misericordia vult salutem omnium parvulorum, ne dicatur benevolentior esse hominibus sceleratissimis, quam innocentissimis ab omni labe peccati actualis & personalis. θυ mssi, inquit, ficis benevolentiorem Deum omnibus sceleratissimis hominibu ς, quam purissimis ab omni lub8 peccati. Hoc idem docuit Auctor lib. do vocat. Sent. seu Prosper fuerit seu quicunque alius l. a.
242쪽
c. 23. his verbis: cum quaerimus quomodo omnes homines salvos feri velit non irreligiose arbitror creo, neque inconveniem
ter intelligi , quod isi paucorum Aerum homines ad iliam pert,neant gratiae partem, qua semper universis es impensa nationibus squa utique s bene eorum uterentur parentes , etiam i s per eosdem juvarentur. Et paulo post subdit: sicut autem circa majores praeter illam generalem gratiam parcius atque Occultius omnium hominum corda pulsantem, excellentiore opere, largiore munere, Potentiore virIule vocatio specialis exoritur ; ita etiam circa innumeros parvulOS eadem mani matur electio. Ait hic prbmo, infantes ad eam gratiae partem pertinere, quae universis est impensa nationibus. ado plerumque in sola parentum culpa
esse, quod non baptizentur. 3tio pro infantibus ut & pro adultis duplicem esse gratiam, generalem & specialem, quae sane voluntatem salvandi parvulos in Deo manifeste denotant. Sed quomodo, inquies, Deus 'vult salutem parvulorum sine baptismo decedentium, cum istis non conferatur ullum remedium passionis Christi sussiciens p dico: parvulis non minus quam adultis conferri gratias suffcientes cum hoc tamen discrimine; quod adulti haec auxilia recipiunt in se ipsis, quia sunt capaces salvari per se ipsos: parvuli vero non recipiunt nisi in parentibus suis, vel aliis, quia non sunt capaces salvarinis per alios. Porro nomine istarum gratiarum parvulis prae , paratarum intelligi possunt omnia illa media, quae in aliena
voluntate ordinantur ad illorum baptismum, ut sunt inspirationes datae tum parentibus , aut majoribus, ut pro salute filiorum & posterorum orent , aut alia bona opera eXerceant; tum Viris Apostolicis, ut excurrant in alias terras, peccatique originalis remedium annuncient; tum aliis animarum curatoribus , ut omni ope baptismum parvulis applicent ; tum aliis fidelibus , ut pro salute omnium orent. His gratiis si rite
243쪽
DE GRATIA SUFFICIETI ET EFFICACI. a 3 s
uterentur ii , quibus parvulmum salus quac commissa est, non permitteret Deus eos mori, nisi prius salutis remedium ipsis applicatum fuisset.
XXU. Oppones I. Unicum in lege nova remedium salutis in parvulis est Baptismus; at de hoc non omnibus providetur , cum multi sine illo moriantur. Jam olim Deus numer 3 r. V I. Reg. II. praecepit necem Omnium inulierum, adeoque etiam praegnantium, ac proinde Voluit directe etiari occisionem insantum , antequam illis remedium salutis tune constitutum applicari posset; nunc autem saepius talem causa- rum secundarum cursum permittit, ut parvuli in utero materno decedant, e g. dum Mater fulmine tangitur,' quo casu de-
fectus baptismi unice tribui debet ictui fulminis, adeoque Deo ut Auctori naturae. Quod si ita, dici non potest Deum omni- bus providisse de remedio salutis, ita ut voluerit illud ipsis
administrari. At de baptismo non omnibus providetur, ita tamen ut provideatur de mediis ad salutem remote susticientibus, ut ad baptismum perveniant, C. Secus, N. Etsi enim non omnibus sit provisum de medio ad salutem proxime stissiciente , quale est baptismus, omnibus . tamen provisum est de medio saltem remote sumetente, quo s uterentur parenteS, parvuli ad baptiSmum pervenirent, ut supra dixi. In primo exemplo voluit quidem Deus occisionem infantum, non quidem. voluntate antecedente, sed consequente duntaxat defectum orationΙs, rei aliorum bonprum. operum in parentibus, quibu. tale remedium alligavit 3. unde potuit voluntate antecedente
. Η h velle R. P. Rechamem Theol. T. III.
244쪽
et 36 CONTROvERsIA III. velle salutem parvularum. In altis casibus, e g. dum Mater fulmine icta perit, proxime quidem desectus baptismi tribui debet sulmini ; remote vero culpae & negligentiae parentum, qua absente Deus causas naturales ita ordinasset, ut parvulus a baptismo minime fuisset impeditus.' oppones II Εjusmodi voluntatem pro insantibus esse in Deo negat S. Augustinus lib. de dono perseu. c. I a. ubi haec scribit: plerumque festinantibus parentibus , o paratis misit tris, ut baptismus parvulo detur, Deo tamen nolente non datur, qui eum in hac vita non tenuit, ut daretur. Item l. de nat. & grat. c. 8. ait: ego autem dico parvulum natum in eo loco, ubi ei non potuit per Christbaptismum subveniri, morte praeuentum, idcirco talem fulge , id est sine lauacro regenerationis exisse, quia esse aliud non potuit. Unde sic arguo. illis Deus sincere non praeparavit baptismum, qui non baptizantur, Deo lic nolenter atqui teste Aug. plerumque non baptizantur infantes, Deo sic nolente: ergo. Neque dici potest defectum baptismi oriri ex volunte Dei consein 'qliente ad culpam parentum aut ministrorum; dicit eiam S. Doctor: festinantibus parentibus V paratis ministris, Deo tamen no- Ante , non diri baptismum , & S. Prosper lib. de innatis ita canit: nec meritis istud poteris aptare parentum: cum .νideas multos sanais genitoribus ortos , nullo salvari .studio potuisse
Resp. dist. primum textum Aug. Non baptigantur Deo nolente, hoc est nulla praesupposta ex parte Dei voluntate consequente & emcaci, C. nulla voluntate inefficaci & antecedente, N. Id unum certum est ex verbis allatis non esse in Deo voluntatem 'consequentam & essicacem de parvulorum baptismo; sed inde colligi non debet non esse voluntatem generalem & antecedentem, . qua vult salvare omnes homines, in
245쪽
Dn GRATIA SUPPI cIENTI ET EFFICACI. 23
in quorum numero infantes sunt: nam voluntas qua vult Deus quosdam homines damnare , quae dicitur consequens, recte cohaerere potest cum illa generali & anteriore voluntate qua vult omnes homines salvos fieri. Ad id quod additur, dicendum est, desectum baptismi saepe non oriri ex culpa praesente parentum ς ortum tamen habere ex culpa praeterita majorum,& ulteriorum progenitorum, seu ex abusu gratiae ipsis ad salutem posterorum collatae : dicit enim D. Prosper : qua gratia) si bene uterentur eorum Parentes , etiam illis per eosdem IuTarentur.
oppones III. Haec Apostoli verba: Deus vult omnes homines salvos feri ,non videntur pertinere ad parvulos, cum statim .addat: υ ad agnitionem νeritatis pervenire, cujus parvuli sunt incapaces. Re . Etiam hos accedere ad agnitionem veritatis, non. quidem actu, sed habitu, cum recipiant gratiam, sanctificantem, & habitum fidei, qui cum illa insundjtur. Quod si post baptismum moriantur, veniunt ad agnitionem veritatis etiam actu , qui perveniunt ad vitam aeternam, ubi est actualis & intuitiva cognitio veritatis.
Gratiam dari emcacem, quae certo & infallibiliter det ipsum
operari, nemo in dubium revocat; si enim Deus confert gratias, per quas rebelles ad se. compellit Voluntates, quae a nullo duro corde respuuntur, quibus nullum hominum resistit arbitrium; si Deus promittit gratias, quae insallibiliter opinHh a Tam
246쪽
coNTROvEasIA III. rantur velle & perficere, quae faciunt, ut in praeceptis Divi- nis ambulemus: quis dubitare potest dari gratiam emeacem ΤAt vero ut vim & emcaciam gratiae explicemus, hic labor, hoc opus est; quod ut aggrediamur, necesse est ut praesenti capite Novatorum errores refellamus, . & dogma Catholicum
Systemata Novatorum circa Bssicaciam
XXVI. Irimum Systema est Lutheri& Calvini, qui docuerunt
gratiam efficacem esse vere necessitantem, ita ut voluntas humana sub motione gratiae agat necessario , nex in illius sit potestate moventi gratias resistere. 'Ac primo au diamus Lutherum in libro de servo arbitrio ita loquentem: se quitur nos necessario operari - - - necessario dico, non Coam, necessitate immutabilitatis, non coassionis. Admittit ergo Lutherus voluntatem sub motione gratiae agi necessitate, non tamen pati eo actionem. Calvinus pariter sentit l. a Instit. c. a. res rens sententiam Catholicorum: ideo , inquit 3 putarunt FOS I cund e Dei gratiae cooperari, quod nosti Iuris si primam gra- aiam vel respuendo irritam facere, vel obedienter sequendo confirmare. Quam nostrorum doctrinam subinde refellit CalvinuscQualem tamen admittat libertatem, explicat his verbis : liberi arbitrii dicetur homo , non quia liberam habet 3oni aeque ac mali electionem , sed quia agit Noluntare, non coactione. Uterque ergo in eo conveniunt, quod putent per gratiam voluntati necessitateni inserri, non quidem eam , quae coactionis & vio lentiae dicitur, sed eam quae simplex vocatur, qua nempe voluntas ita ad unum invincibiliter determinatur', ut actus Contrarius non amplius si in ejus potestate: adeoque supposita delectatione ex gratia orta non.dari amplius indifferentiam acti-
247쪽
'Da GRATIA SUFFICIENTI ET . EFFICACI. 239vam, qua voluntas sese possit ad unam vel alteram partem flectere. Huic errori addiderunt alium: nempe voluntatem Deo 'moventi & excitanti alla attendo ex se ipsa non cooperari, hoc est nihil vi propria, quamvis per gratiam eleVata , agere, kd mere passive se habere relate ad bonum formaliter tale, seu quatenus rationem meriti induit, ut explicat Tournelyus P. M, 3 Pag, Henet. I 32. - .
Alterum Systema Iansenti docentis, emcaciam gratiae
repetendam esse ex ipsius indeliberat' delectatione, quas sit superior opposita concupiscentiae delectatione, item in delibe rata, & illius relative per gradus victrice. Virtus ergo gratiae essicacis, ut putat Author, consistit in majore & relativa delectatione caelesti, secundum quam necesse est voluntatem quasi ex lege mechanica operari, cum necesse sit in conflictu duarum delectationum qua um una gradibus alteri praeponderat) minorem cessere majori. Audiamus Iansentum : lib. 8.de gratia Christi c. a. ait: delectatio victrix, qua Augustino esemax adjutorium, relativa es: tunc enim est victrix, quanto alteram superat. Et lib. 4. c. 9. Conflictus ille delectationum sopiri non potui, nis altera alteram delenando superaverit. Quod enim amplius deles aer, secundum id operemur necesse es. item L 8. c. 8. perspicue apparet impossibile esse , ut alutorium illud cale- . sis delenationis 'non determinet, imo pradeIerminet Moluntatem, qui a sucit ut velis, Π sne illa velle non possis - - - facit ut ne- .
eqse fit animum sequi, o secundum illud sperari , quod ampliti s
iale averit. Discipuli Magistrum iumma consensione 'sequuntur ; nam ne unum quidem reperias, qui vim gratiae emcacis non repetat ex delectatione superiore seu relative victrice, quae voluntatem necessario determinet ad- agendum; ut adeo 'supersivum sit plura in re apud Iansentanos certa referre.
248쪽
24o CONTROvBasIA III. Catholici objiciunt Iansenistis, quod circa vim gratiae
emeaeis idem cum Calvinistis sentiant; at illi in omnem partem se vertunt, ut hanc a se labem removeant. Sed res ipsa facile apparebit, si ea doctrinae Calvinianae capita perpendamus, quae ipse Iansenius fatetur a Tridentino esse damnata. . Primo enim ait Iansenius cl. 8. de grat. Cissi c. a I. Tridentinum damnasse in doctrina Calvini, quod neget se in homine honi Umali Ossionem. At ex hoc capite non discrepat Cabvinus a Jansenio ὁ uterque enim negat electionem proprie dictam, quae consistit in determinatione voluntatis habentis potestatem se determinandi ad oppositum, & uterque admittit electronem improprie dictam consistentem in eo quod voluntas velit cum advertentia rationis & absque Coactione. Fatetur ipse Calvinus in antidoto ad Can. s. Sess. 6. se repudiare tam tum eam facultatem, quam Patreis Trident. dixerunt esse liberam , G solutam in utramque partem , seu quae sit facultas activa indisserens , & sui ipsius determinativa.
Secundo laterer Jansenius Calv num docere gratiam hamo,ere hominem, ut non si ei libertim res tere. At ab hoc ille quoad rem tam parum dissert quam ovum ab ovo. An non
ait Jansenius, feri non posse, ut actualis dissensus cum actuasi
grariae morione Iungatur ' An non dicit neces esse. ut secundum illud operemur, quod amplius nos delenat Uterque negavit
sub motione gratiae essicacia remanere facultatem agendi vel non agendi expediram, hoc est solutam ab omni antecedente ad unum determinatione; eis neuter negarit eatenus sub motione gratiae manere potentiam resstendi gratiae in sensu diviso , quatenuS manet ipsa voluntas de se siexibilis ad malum, S cum voluntate concupiscentia.
249쪽
DE GRATIA SUFFI cIBNTI NT EFFIe Ae I. a 4 ITertio Noluit Calvinus hominem gratia moventi pedi equa voluntate consentire. Hoc loco non negat Calvinus voluntatem esse pedissequam gratiae praevenientis, imo id assirmat l. a. Instit. c. a. sed solum negat homini non esse tribuendum, quod gratiae pedissequa voluntate consentiat, quia putat gratiam praevenientem talem esse, quae determinando & necessitando sormat in corde & electionem & voluntatem, qua homo ei obsequitur. An non idem docet Iansenius multis locis, & prae- 'primis lib. de grat. primi, hominis cap. II. ubi ait: actionem
non fore tribuendum ipse arbitrio, sed dominantis istius. virtutis emacia.
Quarto docuit Calvinus virtutem V virium, bene agere male non esse in nostra potesate, non esse in homine liberum arbitrium , i umque nomen inane o exterminandum esse. Sed hoc docuit in eo sensu , in quo asserit Jansenius. Nam Calvinus vult tantum istru non esse in nostra potestate libera, libertate ab omni necessitate, & neutri parti alligata, nec negat esse in nostra potestate immuni a coactione & sponte agente; an non idem sentit Iansenius 3 dicit enim I. 6. de grat. Christi c. 4. hominem ad actum bonum a gratia, & ad actum malum a concupiscentia necessitari sine coactione & violentia, eosque putat errare, qui docent requiri lacultatem agendi vel non agendi immunem ab omni necessitate etiam voluntaria. Uterque non negat liberum arbitrium, nisi acceptum in sensu Catholi- .corum pro facultate expedita & immuni ab omni necessitate. En ergo Iansenium in his capitibus tam similem Calvino, quam smia siniae similis est: etsi his erroribus Calvinus adjunxeritalium, nempe Dei mandata sub quavis emcaci gratia esse im- . Possibilia, quia putat omnes actus deliberatos concupiscentiae . ' labe esse maculatos ; consonantiam hanc inter doctrinam Cab
250쪽
' vinianam & Iansentanam egregie exponit Cl. Stilaonnetus ab p., de grat. s aci ara. Nos rem ipsam aggrediamur.
Gratia scax rlon es gratia necessitans voluntatem
- XXVII. T aec Thess contra Lutherum & calvinum definita II est in Trident. Sess. 6. c. s. ubi loquens de gra tia , cui libere assentiendo & cooperando homines ad suam ipsorum justificationem disponuntur , sic ait : ita ur tangente. Deo cor hominis per Spiritus Sanai illuminationem neque homo ipse nihil omnino agat inspirationem illam recipiens, quippe qui illam abicerepotes. Ergo enicax gratia qua homo se disponit ad justificationem per actus fidei , spei, paenitentiae &c. est talis, quam homo potest abjicere & repudiare, adeoque non est necessitans. Canone 4. ait: si quis dixerit Aiberum hominis arbitrium a Deo motum N excitatium nihil cooperari assentiendo . Deo excitanti atque vocanti neque po1se dissentire se velit, sed velut inanime quoddam nihil omnino agere, mere que pusue se
habere; anathema β. Hic damnantur duo errores, primus Lutheri, quo prius docuerat liberum arbitrium ad motiones gratiae passive in habere; secundus, . quem postea Lutheruscum Calvino docuerunt, liberum albitrium sic motum ne- . cessario, etsi non coacte, gratiae assentiri & cooperari, con- . tra quos definitum est liberum hominis arbitrium posse dic sentire, quod notat libertatem a necessitate.
. Ecclesiae . definitio nititur I. Scriptura. Nam ut alios textus omittam , Eccles. c. 3I. dicitur justus . mereri laudem .& gloriam , qui potuit transgredi S non es transgressus, facere mala o non fecit. . Gratia erso esticax, per quam servantur