장음표시 사용
231쪽
Da GaATIA SUPPIeIENTI ET EFFICACI. aasset adjutorium dans moralem potestatem, neque habuisset tale, quod daret potestatem physicam, quia in eo statu omne auxilium dans simpliciter posse, etiam facile posse dedisset. Quartum testimonium ex lib. I. ad Simplician. q- a. O duratio est Dei nolle misereri; ergo illi, cui Deus non vult misereri , non conseri gratiam. Item Epist. IO . ad Vitalem ait: gratiam non omnibus dari. Rursus in Psal. I 7. Ecce deserit
Peccatorem, ecce non vocat, ecce non aperit sensum, ecce non infundit gratiam. Demum lib. de nat. & grat. c. sta, Nec cogitat pravaricator legis quam gne lux deserat veritatis, qua d sertus utique fit caecus, plus ossendat necesse est. Resp. Haec de similia testimonia intelligenda esse ad senium eorum, quae adprobandam nostram assertionem ex eodem S. Doctore laudavi-mUS: nempe non omne gratiae beneficium denegari, sed tantum gratiae cujusdam specialis & uberioris. Hinc primus textus loquitur de gratia speciali, qua, ut ibidem ait, cujus miseretur, A eum νocat, quomodo scit ei congruere, ut vocantem non resipuat. In Epist. ad Uitalem non est sermo de gratia suseficiente, sed Iustificante. Terti lim textum explica etiam de gratiis congruis aut proxime sum cientibus. Demum ultimi textus ensus est, praevaricatorem legis deseri gratia conversionis, Oxime suffcientis, qua desertus plus ostendat necesse est necessitate consequente negligentiam in petenda gratia comversioni S.
Sequuntur iam rationes quaedam contrariae. I. Datur mensura peccatorum cuique constituta, qua completa Deus non amplius conseri auxilia gratiarum ad conversionem.
II. Etsi aliqui post certum numerum peccatorum non haberent ullam gratiam ad conversionem, imputari tamen iis posset omissio conversionis, quia habuerunt gratias sufficientes ad vitandam ipsam obstinationem; quo fit, ut omisso pinnitem
232쪽
aa4 CONTROVERsIA III. tiae illis si imputanda in causa, nempe in obstinatione libere volita , per quam se constituerunt impotentes ad agendum Q. lutariter. Ii I. Dum Trident. ait: Deum sua gratia justifica-'tos non de selere, nisi prius deseratur, videtur supponere, Deum aliquos ex iis deserere, a quibus deseritum
R. D. primam pro p. Datur mensura peccatorum, ultra quam Deus non confert auxilia praevisa efficacia, C. praevisa inefficacia, N. Datur quidem peccatorum cuique condonandorum mensura, sed haeς non completur nisi in morte: quare
quamdiu vivit, auxilia gratiae ita illi non desunt, quin possit Peccata sua per poenitentiam expiare. Ad adum dico: spe- Etitis nostrae assertionis momentis homines non tantum ante obdurationem, sed & post quodvis peccatum, quamdiu in statu viae sunt, habere pro loco & tempore gratias sufficientes ad conversionem. Et sane obdurati omittendo poenitentiam peccant; habent ergo sufficientiam saltem physicam poenitendi. Ad 3tium aio: m textu Tridentini hanc vocem ni i non habere vim 'particulae excelstivae amrmaniis, quod in reliqua oratione negatur ;'sed praecise habere Vim particulae conditionalis. Adde, derelictionem non fieri per subtractionem omnium gratiarum, sed uberiorum, & moraliter etiam sussici etiam.
Probatur in delibus omnibus, etiam negativa inside
litate laborantibus, dari gratias Io lentes, quibus mediate
Ditem θρ fidem oe justitiam obtinere posmA
XXI. rgumentum I. ex Script. Apostolus I. Timoth. a. ait: 1 obsecroprimum omnium orationeS feri - - Pro omnibus hominibus - - - hoc enim bonum es D acceptum coram sal-
νώ Ore nostro Deo, qui omnes homines vult salvos feri, O ad
233쪽
DE GRATIA SUFr I cIRNTI ET ET PIcAer. stas lagnitionem veritanς venire. Unus enim Deus, unuς υ mediator Dei ta hominum homo Chri ius Idus, qui dedit redemptionem se
metimum pro omnibus. Deus ergo vult omnes homines salvos fieri, & ad agnitionem veritatis venire, quia Christus pro omnibus mortuus est: atqui Christus mortuus est pro omnibus etiam infidelibus; nam teste Apostolo a. Corinth. 5. mortuus est pro omnibus , qui inquinati sunt peccato originali: ergo. Jam vero Divina illa voluntas salvandi omnes non est in Deo limplex quaedam complacentia, sed ut salvemus Deum sincere, &quantum' est de se, velle salutem omnium est decretum dandi singulis auxilia sussicientia, si nullum sit ex parte causarum secundarum impedimentum; sed nullum est impedimentum, quominus infidelibus adultis actu oonferantur remotiora auXilia, e. g. sancta cogitatio, pia voluntatis motio, quae non pendenta ministerio hominum, sed immediate a Deo fiunt. Und se argues: qui sincere vult finem, adhibet etiam media sussicientia ad illum obtinendum: atqui Deus salutem vult omnium infidelium ; confert igitur auxilia sufficientia ad illam consequendam.
Argumentum II. ex Patribus. Omissis aliis, quos citat Bellarminus, primo loco venit S. Augustinus expos. I. in Ps. I 8. iita loquens : non es qui se absicondat a calore ellus; cum enim
Verbum caro fassum es, o habitauit in nobis, mortalitatem no-sram sulcipiens, non permisi ullum mortalium se excusare de umbra mortis, o ipsam enim penetravit Verbi calor. Et lib. des r. & litter. c. 33. ait: infideles experturos in suppliciis potestatem ellus, cujus in donis misericordiam contempserunt. S. Prosper, vel quiscunque alius antiquus Author librorum de vo7atione gentium sic scribit lib. a. c. I s. adhibita es semper unive
δες hominibus quaedum supernae mesura doctrinae , quae es turcioris Occultiorisque gratia fuit, tamen su icit, scut Deus Iudi
234쪽
cavit , quibusdam ad remedium , Omnibus ad sesimonium. S. Thomas q. I 4. de veritate art. II. Ad Diuinam providentiam pem tinet , ut cuilibet provideat de necessariis ad salutem, dummodo ex parte ejus non impe atur. Si enim aliquis nutritus in silvis sissum naturalis rationis sessueretur in appetitu boni V fuga mali, certifsime es tenendum, quod ei Deus vel per internam inspirationem ea qu e Junt ad credendum necessaria revelarer, vel aliquem mei prae catorem ad eum Arigeret, scut misit Petrum ad Cornelium. Quia tamen raro infideles sic obtemperant, paucissimis donatum est ut ait Aug. l. de dono perseu. c. 19.) ut sistrinam δε- lutis accipiant. Quibus spectatis dici debet infideles, ut priamum usum habent rationis, obtinere a Deo gratias praevenientes, seu lumen supernaturale, per quod possint credere Deum ut remuneratorem, &. simul motionem voluntatis, per quam excitentur ad orandum & impetrandum a Deo majus lumen
fidei, quo mediante fidem obtinere, atque adeo paulatim &ceriis quibusdam gradibus ad salutem pervenire possint. Adde rationem D. Thomae: supposita gratuita hominis ordinatione ad finem supernaturalem, pertinet ad Divinam providentiam , ut omnibus largiatur lumen sussiciens, quo sive proxime sive remote possint se ad illum finem convertere; sed homo non potest se convertere ad finem supernaturalem sine aliquo lumine superno divinitus collato, ut patet; ergo ad Divinam providentiam pertinet, ut tale lumen omnibus largiatur, ae proinde illuminet omnem hominem venientem ad usum ,
rationis, ita ut per ipsum fiat, si sese non convertat & justi.
235쪽
Da GRATIA SUFFI cIENTI ET EFFICACI. 2a7
XXV C. ppom1ntur nonnulla scripturarum loca. Act. Τή. dicucitur Deus in praeteritis generationibus dis se omnes gentes ingredi νias suas ; ergo gentibus ante Christum non est data gratia. Act. 16. legitur Paulum prohibitum esse a Spiritu S. liqui Verbum Dei in Afra Unde concluditur Asaticis non fuisse datam gratiam sufficientem, qua praeparentur adi fidem Christi suscipiendam. Ad Ephes a. ait Apostolus de gentibus ad fidem conversis: eratis illo in tempore sne Chri o - -
promissionis spem non habentes, Γ sine Deo in hoc mundo ; itemeratis aliquando tenebrae. Hinc ita arguimus :it quod erant Ephesi ante conversionem, id sunt insideles negati vi; at Ephesi anta conversionem carebant Omni gratia, quia erant tenebrae, sine Deo, sine ulla spe promissionis. Demum Apostolus Rom. Io.
ait: mes ex auditu , auditus autem per verbum Chrisi; item quomodo autem au enr fine praedicante' Unde sic: sne fide adulius non potest justificari ; atqui infideles negativi non habent auxilium sufficiens ad fidem; ergo nec ad justificationem. R. ad primum textum, Deum dimissi e gentes' ingredi vias suas, quatenus per gratias speciales illas non continuit in vero sui cultu, scut Israelitas identidem, exigentibus eorum peccatis, dimisi servire Diis alienis; at inde non sequitur subtractam illis fuisse omnem gratiam sufficiente π. Ex altero textu sequitur tantum, Asaticos tunc privatos fuisse gratia proxime sussciente ad amplectendam fidem Christianam; atta- me n habuisse pro loco & tempore gratiam remote iussicientemdi
236쪽
CONTROVERsIA III. qua si bene us suissent, gratiam proxime lassicientem recepto sent. Similiter Ephesii dicuntur sine Deo & ipe promissionis fuisse, quia neque legem scriptam, neque promissionem receperant, ut Iudaei, &Christum, ejusque mysteria ignorabant;
unde etsi non habuerint gratias proxime sufficientes, habuerunt tamen remotas, quibus poterant habere cognitionem salutarem Dei, eumque se cognitum invocare, ut ita paulatim
ad fidem & justitiam pervenirent. Idem responsum apelicandum est ad ultimum argumentum. Opponuntur II. auctoritates aliae. T. Fides est prima
gratia; nam ex Tridentino est humana salutiς initium, fundumentum G rad x omnis jus cationis j at infideles non habent fidem ; ergo nec ullam gratiam. ado. D. August l. de praedest. SS. c. r. ait de fide: I a prima datur, ex qua impetrentur celera , quae proprie Opera nuncuPantur, in quibus Iu te vivitur. lib. de grat. & lib. arb. c. I 3. ait: gratia per Mem Iesu Christeorum tantummodo es, quorum est issu fides. Tract. 3. in Joan. quam gratiam Primo accest mus' s em. Item l . de gestis Pelag. c. 1 . fides initium est unde bona opera incipiunt. Ergo ex mente D. Doctoris fides est prima gratia. 3tio. Idem ait l. de praedest. SS. c. 8. fides igitur-inchoata persecta donum Dei es
υ hoc donum quibusdam dari, quibusdam non dari omnino non dubitet, qui non vult sacris litteris repugnare. Infideles ergo
non habent omnes fidum inchoatam. 4to. S. ΛUgust. Serm. 26. de Uerb. Apost. C. 4. dicit: communis es omnium natura non gratia. Et D. Thomas q. 24. de Ueritate art. 14. probat, quod
si omnibus daretur gratia, qua homo se praepararet ad gratiam, non videretur aliud ebse quam naturale donum. Nam ianullo inveniuntur omnes homines convenire, nisi in aliquo naturali.
237쪽
Da GRATIA SUFFICIENTI ET EFFICACI. 229
R. ad I. N. m orem intellectam de fide perfecta & Chri- 'stiana; multi enim ex Apostolo & Aug. vocati sunt ad fidem, qui tamen non crediderunt, unde Clem. XI. damnavit has propos. Quem elli, 26. nulla damur gratia nis per fidem, et . Meses prima gratia Gy fons omnium aliarum. Porio per fidem Quesnellus intellexit fidem persectam & Christianam, ut patet ex propos. damnata et q. extra Ecclesiam nulla datur gratia. Tridentinum quidem dicit fidem elle initium humanae salutis, non quod sit prima gratia infideli concelsa, sed quod sit proxima & immediata ad justificationem dispositio, sinu qua, addit Trident. , impossibile est placere Deo, & ad filiorum ejus consorrium pervenire; verum Deus infideles ordinarie vocat ad fidem per gratias remotas, quibus si bene uterentur fidei do num acciperent, ut contigit Cornelio, cujus acceptae erant orationes antequam credidisset in Christum; ex adverso Agri pa habuit gratiam remotam ad fidem, quando Act. I 6. dixit
ad Paulum: in modico suades me Christianum feri, cui cum x stiterit, donum fidei non accepit. Ad II. D. id, quod insertur ex textibus t ergo fides est prima gratia quae proxime disponit ad justificationem, C. est prima gratia absolute & simpliciter, N. In primo textu loquitur D. Aug. de fide immediate disponente ad justificationem, ut
constat ex his verbis: in quibus juse vivitur , non autem excludit alias antecedentes gratias, quibus remote saltem disponimur ad fidem perlictam , & gratiam justificantem . In altero textu allato ex lib. de grat. & lib. arb. non loquitur de gratia actuali, scd de gratia sanctificante contra Pelagianos, qui docebant naturam & legem sufficere ad justificationem & salutem. Tract. 3. in Joan. D. Doctor comparat fidem cum gloria, &docet fidem , qua promeremur vitam aeternam, esse hac prio
238쪽
CONTROUERsIA III. trutia. Textui ex lib. de gest. Pelagii allato. ut satis aetas, nota, D. Doctorem duplicem distinxisse fidem, unam persectam, qua explicite creditur in Christum, alteram inchoatam, qua
- creditur in Deum quomodocunque, non tamen sine lumine
aliquo supernaturali: haec fides est prima gratia & initium salutis, quam D Aug. se habere dicit ad fidem perferum, sicut conceptio ad partum : sunt, inquit l. I. ad simplic. q. a. , imchoationes quaedam fidei similes conceptionibus . non tamen solum concipi, sed G nasci opus es, ut ad vitam perveniatur aeternam. Ad III. Dist. Conseq. Infideles non habent omnes fidem
inchoatam , incipientem per Evangelii praedicationem, C. in- .cipientem per illustrationem & inspirationem Dei, N. Haec mens est D. Doctoris, qui loco citato refert & approbat, quae scripserat contra Porphyrium, ubi resolvens hanc quaestionem, - cur tam diu Deus distulerit adventum Christi, respondet repetendum ab altitudine sapientiae Dei, quod fides inchoata uno, non alio tempore detur per praedicationem Evangelii. iAd IU. Dico: S. Aug. ibi loqui de gratia speciali , qua fideles, ac justi sumus, & qua secernimur a paganis; non
de gratia generali & remota. D. Thomas stiam agit contra sngularem quorundam errorem de gratia habituali, non actuali; hanc enim dicit omnibus ex Divina misericordia provideri homini , & pertinere ad Divinam providentiam, ne hominem, quem ad supernaturalem finem elevavit, omnibus mediis, quibus ad dictum finem conari possit, destituat. opponitur ΙΙΙ. Damnata est haec Baii propos. 68. infidem itas negativa in his, quibus Chrisus non es praedicatus, peccatum es. Ergo in his , quinus non est Evangelium praedicatum, datur
infidelitas inculpabilis; atqui non posset esse inculpabilis, si
239쪽
DE GRATIA SUFFICIENTI ET EFFIe AcI. 23 I
omes haberent gratias lassicientes, quibus ad fidem adduci possint: ergo. Resp. D. min. non posset esse infidelitas inculpabilis, si omnes haberent gratias proxime lassicientes ad credendum fide explicita mysteria religionis Christianae, C. si haberent tantum gratias remote sufficientes, N. ut aliquis sit infidelis non pure negative, sed culpabiliter non lassicit, ut aliqua gratia tam ex parte intellectus, quam voluntatis assiciatur & moveatur ad salutem; sed requiritur, ut ei proponantur mysteria fidei ut a Deo revelata, adeoque cognoscat revelationem Divinam &obligationem credendi, eique non obsequatur; nam qui habet tantum inchoationem fidei, seu gratiam remotam ad fidem, uua ad Deum authorem supernaturalem se convertere possit& teneatur , invincibiliter ignorare potest revelationem Divinam, & obligationem credendi, adeoque illi infidelitas nec in se, nec in causa est voluntaria. Hinc si quis moriatur in infidelitate negativa, propter hanc non punitur, sed ob peccatum originale, peccata actualia , & liberam gratiis Divinis rei stentiam a
UTRUΜ ΟΜΝIBUS INFANTIBUS ETIAΜIN UTERO MATERNO DECEDENTIBUS, DEUS SUFFICIENTER PROVIDERlT DE REMEDIO SALUTIS.
XXIII.Darvulos non pertinere ad regnum coelorum censebant - - olim nonnulli haerotici, teste S. Augustino lib. de haeres. e. 47. quia illis non sunt ulla merita certaminis, quo Nisis superentur. Sed hoc est contra illud Christi Naith. 19. Sinite
240쪽
CONTE OvERSIA III. parvulos ven re ad me, talium est enim regnum caelorum. Propi rea eos non excludit a gratia Christi Redemptoris, qui pro il- ' lis etiam a peccato originali liberandis baptisma instituit & praeparavit. At quid si ontequam bapti Sino tingantur, praeveniantur morte λPelagiani negantes peccatum originis docebant, parvulis necessarium esse baptismum, non quidem ob remissionem peccatorum, sed propter regnum caelorum, ut adeo qui sine haptismo decedunt, habeant quidem Mutem& vitam aeternam, sed extra regnum Dei. Calvinus autem, eis peccatum originis admittat, docet pueros ex parentibus fidelibus natos salvari, etsi non recipiant baptismum. Contra hos fides Catholica docet, pueros non baptizatos qualescunque incurrere damnationem. Hinc dissicultas proposita oritur, an his parvulis sne baptismo decedentibus Deus providerit de remedio saluti S. .
Non agitur hic, ut per se patet, de gratia suffciente
sumpta pro actuali illustratione & motione: constat enim eiu modi auxilia non dari infantibus. Insuper nemo dubitat quin Deus sufficienter providerit iis infantibus, qui re ipsa per baptismum regenerantur. Quare examinandum superest, utrum Deus lassicienter providerit omnibus infantibus etiam sine baptismo decedentibus, de mediis saltem remote lassicientibus,& in aliena voluntate constitutis ad procurandum illis baptismum & salutem ita ut penes Deum non lJt, quin ad baptismum& salutem perveniant. Partem negantem tenet Vasquin Eius in I. p. disp. 96. ubi hujus suae sententiae patronos laudat. Gregorium Arim. , Richard ., Gabriel. aliosque ex antiquis: contra quos sit -