장음표시 사용
291쪽
. DE GRATIA SuFFICIENTI ET EFFIc Ac I. I 83Ηue pertinet celebratum illud Apostoli essatum ad Rom. 9. Non es volentis neque currentis, sed miserentis Dei. Hinc ita a
guunt: actus. salutaris non est volentis nec conantis hominis,
sed miserentis Dei; at hoe non fieret in dato systemate. Rursum Ezech. 36. dicitur : daboe vobis cor novum Uspiritum meum ponam in messio Mesri, o faciam ut in praeceptis meis ambuletis Uc. Jam sic: promittit hic Deus se iacturum ut Filii promissionis Divinis mandatis obtemperent: at quod Deus promittiti, fit ex solo Voluntatis Divinae proposito, &non ex potestate liberi arbitrii: ergo. Resp. ad primum D. maj. Deus confert in dato systemate gratiam. de se indisserentem, eam tamen allicientem & trahentem ad consensum atque praevisam efficacem, C. non ita in linantem & praevisam, N. Operatur Deus in nobis velle &' perficere, quia sine gratia, quam gratis concedit, bonum nec volumus nec perficimus, quia adliuvat ut faciamus, ut inquit S. August. Etsi ergo auxilium de se si repudiabile, Deus tamen dat ipsum velist, quia illud adjutorium non tantum est . essectivum, sed & in allibiliter illativum consensus, smulque quia conjunctam habet gratiam adjuvantem & physice influentem. Recte etiam dicimus, gratiam efficacem determinare voluntatem, & adi ea determinari: determinat enim, in quantum voluntatem inclinat ad consensum, & cum eo infallibiliter connectitur; determinathr vero, in quantum voluntas ab eadem gratia adjuta libere eligit consensum ; hoc ipso enim determinat omnia principia de se indisserentia ad insinendum
in consensum. Hinc Augustinus l. I. at Simpl. q. a. ut νet, . .
mur suum esse voluit O nostrum : suum Vocando , nostrum se
292쪽
Da GRATIA SUFFICIENTI ET EFFICACI. a 8s
vobis cor novum. Quare jubet, s ipse dammis es 3 quare dat,s homo fussurume nis quia dat quod jubet, cum alia Mat, ut faciat, eis jubet. En Deus hoc sensu dat homini & velle &agere, quia eum adjuvat., ut velit & agat. Ergo non dat velle& agere per gratiam eη se essicacem, sed per gratiam congruam ita adjuvantem, ut ei homo dissentire possit si velit. Argumentum IV. colligunt ex iis locis quae hominis diseretionem soli Deo adscribunt. Apostolus I. Corinth. 4. sic quaeritet stiιis te discernit quid habes quod non accepisti si autem accepisti, quid gloriaris quas non acceperis ρ quae verba ostendunt discretionem hominis consentientis a non consentiente tribuendam esse non libero hominis arbitrio. sed Deo. Inde se arguunt I. In nostro systemate fieri potest , ut ex duobus hominibus in iisdem circumstantiis positis & aequali gratia instructis unus consentiat & alius reluctetur: at tunc consentiens se lipsium .discernit a dissentiente , nec discernitur a Deo ;nam in utroque par est gratia. II. In hoc casu homo consentiens gloriari potest quod prae alio consenserit, quod repugnat Apostolo. III. Consensus salutaris est a voluntate se ipsam determinante : ergo non est donum Dei gratuitum. R. his verbis: quis te scernit ' eam duntaxat excludi discretionem, quae fiat per merita nostra sine gratia; non eam quae fiat per merita nostra ex gratia. Hinc Aug. lib. de grat.& lib. arb. c. 6. I merita nosra A intelligerent Pelagiani ue etiam ipsa dona Dei esse cognoscerem, non esset reprobanda ista
fruentiaci' quoniam vero merita humana A praedicant, ut ea ex
semetipso habere hominem dicant, 'remis e respondet Apostolus: quis te discernit 8 Ad primum igitur Dico in hac hypothesi discretionem primariam & radicatim consentientis a diisentiente esse a solo Deo, qui dedit pro priori ex speciali benevolentia gratiam
293쪽
congruam. Discretio vero formalis, leu id per quod immediate discernitur unus ab altero, . seu consensus salutaris est principaliter a gratia congrua tanquam causa superiore & no- hiliore, & secundario a voluntate libere consentiente ut causa, Psaeventa, elevata, & adjuta per gratiam. Ille ergo, inquit Aug. l. a. contra duas. Epist. Pelag. c: ., discernit, qui . unde discernaris imperti. In utroque quidem esse potest aequalis& par gratia ratione naturae suae absolute sumptae, non item ratione beneficii; gratia enim quae datur in iis circumstantiis,' in quibus praevidetur effectum habitura , & ex emcaci inten- tione Ut habeat, longe majus beneficium est, quam gratia ejusdem etiam speciei & intensonis data in iis circumstantiis, in
quibus praevidetur. non habitura effectum. Ut autem intelli- .gas consensum hominis conditionate praevisum non esse causam discretionis, adverte: consentientem & dissentientem in statu Conditionato aequales esse, cum uterque per scientiam mediam. praevideatur quibusdam gratiis consensurus, aliis dissensurus. Tum vero cogita: Deum conferre uni gratiam praevisam efficacem I alteri in efficacem. . . I inc sane Inseres eum esse discretorem boni a malo, qui gratuito donat gratiam essicacem.
Ad Mum D. homo gloriari potest quod consenserie per
gratiam, C. per vires naturae, N. Apostolus per haec verba: . quid gloriaris' non excludit omnem gloriationem, sed eam. tantum , qua homo de suo consensu gloriaretur quasi eum non accepisset a gratiar in omni ergo sententia, quae salvam Telinquit libertatem, homo potest gloriari de bono opere, sed non nisi per gratiam facto ; quod permittit Augsist. Epist. IC6. in . illa Apostoli verba ita loquens: hoc utique totum ideo, non . ut homo non glorietur , sed ut qui gloriatur, in Domino glorie- rur Ad 3tium dist. ant. consensus salutaris est a voluntate seipsam determinante, & simul a gratia tanquam causa principali
294쪽
DE GRATIA SUPPIeIENTI ET EFFICACI. 28 voluntatem excitante & elevante, C. hoc enim constat ex Apostolo dicente nou ego sed gratia Dei mecum. Est a voluntate sola, N. Igitur consensus .salutaris simul a gratia est simul a voluntate: ita tamen ut si a gratia tanquam causa praecipua, quae voluntatem & moveat & adjuvet ad agendum ; a voluntate vero ut causa inferiore & dependente a gratia, a qua i tam vim agendi salutariter accipit. Quare consensus salutaris primario gratiae tribui debet.
Momenta ex Doctrina S. Augustini & Conciliorum.
XLII. Panta est S. Augustini auctoritas, ut certatim omnes I hujus Doctoris praesidio suum Systema tueri velint. Hinc non tam de auctoritate, quam de mente illius in scholis disputatur: non quidem quoad ea capita quae pertinent ad fidei dogma; ea enim ex parte, ut ait Caelestinus, nus quam eum sinistrae suspicionis rumon aspersit, sed quantum ad alias quaestiones quas idem S. Pontifex vocat profundiores V dimiliores, in quibus utpote ab Ecclesia non definitis quisque auctoritate S. Doctoris vult gloriari. Nos de mente Augustini non pauca diximus per decursum, praesertim ubi egimus de addiutorio quo operae pretium erit reliqua, quae ex eodem objiciuntur , ad
certas classes revocare. . - .
Opponunt igitur primo varia loca, qdibus D. Doctor gra- tiam efficacem delineat. Hanc appellat lib. de grat. c. 24. internam , occultam, mirabilem o inessabilem potestatem , qua Deuς operatur in cordibus hominum bonas νoluntates. Cap. 35. inspirationem flagra vi Hae charitatis. lib. 4. contra Iul. c. 8. Omnipotentissimam voluntatem I. contra a. epist. Pelag. z. 2 . emacissimam voluntatem V potestatem , quae convertit corda hominum. de grat. & lib. arb. c. 5 magnam O scacissimam Mo
295쪽
eationemr de corrept. & grat. c. I A. in finandorum cordium omnipoten tigsimam pote tem. de Praedest. SS. c. 8. gratiam quae a nullo duro corde respuitur Uc. I inc ita arguunt: in explicanda efficacia gratiae recurrit D. Doctor ad omnipotentiam Dei, ad potentissimam ejus voluntatem, & ad summum ejus in creaturas Dominium ; atqui eo non posset recurrere, si gratiam .essicacem agnoVisset de se repudiabilem, cui voluntas humana resistere posset.
Resp. Ex his testimoniis probari duntaxat dari talem gratiam, quae suo nunquam frustretur effectu, & cujus visessicacia ab una Dei Virtute profluat : at inde minime evincitatem gratiam ab intrinseco esse essicacem. In utroque systemate essicacia gratiae repetitur ex omnipotentia Dei & emeaei ejus voluntate: at insinita Dei potentia, potentissima ejus voluntas, & supremum Dominium, quo potest de nostris vo.' luntatibus salva earum libertate pro arbitrio disponere , non consistunt in eo, quod Deus possit movere Voluntates nostras ad id quod vult, per medium irrepudiabile, adeoque necessitans; sed consistunt in eo , quod Deus in infinitis omnipotentiae suae thesauris habeat media ex se quidem repudiabilia, sed congrua, quae summa infallibilitate praescit effectum habitura ut adeo quocunque voluerit voluntates movere & flectere posist. Hoc modo intelliges emcaciam gratiae oriri ab impotentia Dei & emcacissima ejus voluntate.
Sed dic t ex mente S. Augustini Deum magis habere in sua potesate voluntates nostraS, quam nosipsos. Ita omnino est in nostro systemate: potest enim de illis sacere quidcunque voluerit, potest sacere, ut bonum velint S agant, & quidem salva earum libertate, non proinde illas invincibiliter & antecedenter determinando, sed movendo quomodo scit congruere,
296쪽
Da GRATIA SUFFI cIENTI ET EFFICAe I. 28 ut bonum invictissime velint & agant. Cum ergo nos ex solis naturae viribus id non possimus, sane Deus magis habet in sua potestate nostras voluntates , quam nos ipsi. .
Secundo opponunt ea loca, in quibus S. Doctor affirmat Deum in nobis emcaci sua gratia operari, totumque opus bonum Deo tribuendum esse. Unum ex innumeris ut adferamus, lib. de grat. & lib. arb. c. I 6. ita scribit: certum est nos mandata servare s volumus, sed praeparatur voluntas a Domino - -
ille facit ut velimus bonum - - ille Iacit ut faciamus, prahendo . vires efficacissimas voluntati. Iam ita arguitur: si Deus praebet vir ei essicacissimas voluntati ut velit & faciat, essicacia gratiae. tribuenda est soli Deo, & non cooperationi humanae ; at iasystemate Molinistico tribuitur cooperationi voluntatis. In his & aliis hujus generis testimoniis adverti debet. scopus S. Augustini, quem sibi praefixerat, ut nempe contra Pelagianos ostenderes necessitatem gratiae , ut suo loco dixi. Non ergo D. Doctor his locis considerat g aliam ut a se emcacem: de modo enim illius efficaciae non erat quaestio cum Pelagianis; sed de illa ut simpliciter necessaria voluntati, ut ad bonum ferri possit & seratur. ' Hoc sensu Deus escacvsimas res dare dicitur, quia voluntas sine gratia nihil potest&cum illa omnia potest. Ad argumentum ergo inde desumptum ne- .ganda est minor propositio: nam cum gratia in nostro syst male ex dictis nobiliores & praecipuas partes habeat in opere salutari, totum id Deo soli tribui debet.
3tio adserunt eum locum, in quo D. Doctor dando causam, cur unus convertatur, alter non item, confugit ad gra vissimam Apostoli exclamatiostem: O altituda rivitiorum I Itaeaim de dono perseu. c. o. inquit: ex duobus alatejam grassa
297쪽
hus impiis, cur ita vocetur ut vocantem sequatur, ille autem non ita vocetur, inscrutabilia sunt Dei Iudicia. Idem fere ' habet de Q. & lit. c. 34. & l. a. de peccat. mer. e. S. Iam sic:
in quaestione cur unus convertatur, non, item alter, recurrendum est ad inscrutabilia Dei judicia; atqui in nostro systemate judicia Dei sunt aperta.
Resp. Iudicia Dei, quae ex Λpostolo D. Doctor ait imscrutubilia, in eo consistere, quod Deus hos, non illos praedesti verit; his, non aliis, ab aeterno praeparaverit, & in tempore donet granas cum finali perseverantia conjupctas. Haec Dei decreta inscrutabilia sunt quia. illorum nulla ratio reddi potest ex parte hominis, cum omnes ob labem originariam hoc beneficio sint indigni, nec ex parte Dei praeter m Tum ejus beneplacitum. Hoc equidem fateor, rationem cur unuS c vertatur, alter non, ex parte Dei esse, quia uni dat gratiam congruam & non alteri,' & oκ parte hominis, quia unus vult & non alter, .sed in hoc nullum est'nysterium, sicut nullum ex parte adversariorum mysterium in eo est, s dicant unum converti non alterum, quia ille physice vel moraliter prae movetur seu necessitatur ad conversionem, alter non. At mysterium in eo est, cur unus accipiat gratiam congruam, qua praevidetur bonum acturus , alter non, & hic responderi
debet ex Apostolo: O altitudo Evitiarum sapientia D scientia Dei quam incomprehensibilia Iunt Iudicia ellus. 4to opponunt ea loca, quae Augustinus & Concilia habent contra Semipelagianos, voluntque ostendere nostram doctrinam illorum erroribus aliqua ex parte consormem esse. I. In nostro sysemate Deus expectat voluntatem nostram, ut bonum velimus & agamus: at hoc est contra Concilium Arm- sicanum damnana can. q. errorem semipelag. his verbis: s quis
298쪽
DE GRATIA SUFFICIENTI ET EFFICACI. 29 I
. ut a peccato Purgemur, Voluntatem nosram Deum expeAare contendit - - - rfssit Spiritui S dicenti e praeparatur voluntas a Domino. II. Idem Concit. damnat eos qui dicunt initium 4 boni operis esse ex nobis; at in sententia negante gratiam ex se essicacem initium boni operis foret a consensu voluntatis. III. Systema scientiae conditionalis fuit Semipelag. At hoc reprobavit S. Augustinus: ergo.
resp. N. maj..Conc. enim Araus damnat errorem Semi- pelag. qui docebant hominem ex solis naturae viribus deside rare posse sicut oportet justificationeni, & per tale desiderium naturale obli re gratiam actualem ad ostinendam justificationem Moessariam , ac proinde Deum ut hanc gratiam conferat , expectare naturale illiad desiderium ; at hunc errorem . prorsus abhorremus: dicimus enim Deum non expectare consensum nostrum se lutarem, sed illum facere, licet non sne .nostra . voluntate se ipsam libere determinante dependenter agratia congrua. Ad adum dico : initium boni operis minime esse ex nobis, sed ex Deo. Non enim ex nobis est ratione ' consensus conditionati , utpote qui non praecedit tanquam meritum movens Deum ad conserendam gratiam, ut dixerunt Semipelag. sed antecedit duntaxat ut objectum scientiae diri-g hiis Deum in largiendis gratiarum donis. Non etiam eX nobis est ratione consensus ab istuti, quia voluntas nostra. ad eum non se determinat viribus naturae,. sed gratiae, eidem libere assentiendo & cooperando. Nec obstat quod ideo concurrat gratia, quia Voluntas determinat : Dpm non sgnifica- ' mus determinationem voluntatis esse priorem concursu gratiae, sed indivisam ab illo, soli tamcn voluntati immedias e liberam. Ad 3tium patet responsio ex iis quἴe diximus in truct de Deo, uni ostendimus scientiam mediam consoridiem esse Scripturi S Pp . . ,
. R. P. Red inmer. Theol. T. III
299쪽
S Doctrinae S. Augustini, nec non necessariam ad concilian- .dam emcaciam pr destinationis & gratiae cum libero arbitrio. . Porro D. Doctor in Semipelag. reprobavit non ipsam scien- . tiam conditionatorum, sed ejusdem abusum, qui in eo erat quod dicerent Deum cognoscere fidei initium suturum sine gratia , eaque scientia moveri ad largiendam gratiam.
Μomenta reliqua contra nostrum.Systema.
XLIII. Drimi generis objectiones eae sunt, quibus ostenderex nituntur , gratiam ab extrinseco' emcacem pugnare cum absolEto Dei Dorvinio, cum titulo cauta .primae & pri mi liberi, cum ipso coinceptu gratiae; arguunt itaque. I. De ratione primae causae, primique liberi est determinare voluntates hominum ad agendum; sed in dato systemate non Deus determinat voluntates ad consensum, sed potius ipste se dete minant determinatio enim voluntatis non procederet. imme diate a Deo, sed a nostra voluntate.- II. Ad Dominium Dei' pertinet habere medium emcax ad quemvis hominem convertendum: sed in dato systemate fieri posset, ut Deus nullum habeat medium emeax; cum fieri possit tantam esse hominis contumaciam, ut Deus videat eum 'restiturum omnibus & singulis gratiis, quas ipsi posset decernere ad conversionem. HI. Essicacia gratiae ex directione scientiae mediae data decernere- 'tur propter consensum praevissim ; atqui hoc destruit ipsam notionem gratiae seu doni gratuiti. Λd primum R. D. maj. de ratione primae causae est determinare volLntatem ea determinatione, quae apta sit agentibus liberis, C. alia non proportionata, N. In nostro systemate, ut alibi dixi, & Deus determinat voluntatem modo Illius liber i ii proportionato, & voluntas determinat omnipotentiam Dei
300쪽
. Da GRATIA SUFFICIENTI ET EFFICA cI. a93
determinatione Deo subordinata. Deus determinat volunta. tem conferendo adjutorium gratiae indifferens quidem, attamen inclinans ad consensum, & infallibiliter cum eo conjungen- dum ; voluntas autem, determinat omnipotentiam , quatenus pro potestate sua a Deo accepta elicit consensum , ac proinde. omnia principia sibi a Deo indifferenter praeparata determinat ad insuendum in consensum, deter inat, inquam, non viribus naturae, sed gratiae tum excitantis, tum adjuvantis, tum moraliter tum physice influentis. Quare voluntatis determinatio immediate a Deo procedit in genere causae est cientis, quia Deus ad illam effective concurrit; non autem ab eo procedit immediate elective seu libere, quia eadem actio duobus agentibus immediate libera esse non potest. Ad adum Resp. ad Dominium Dei pertinere, habere medium essicax vel necessitans vel indifferens ad quemvis hominem convertendum; unde permissa hypothes, qua Deus videret hominem omnibus gratiis restiturum, posset voluntatem adeo contumacem frangere per gratiam necessitantem aut physice praedeterminantem, quam possibilem esse dicimus, sed n gamus illam dari ad actiones salutares liberas. Ceterum quia ex scripturis & Patribus colligimus, in praesenti providentia nullum esse hominem adeo contumacem, quem Deus Videat omnibus gratiis restiturum , potest supremus Dominus quemvis pro arbitrio suo per actiones bonas & liberas convertere& inclinare quocunque voluerit, cum possit ex infinitis, quae in sua potestate habet, gratiarum donis ea seligere, quibus , praevidet emolliendam penitus esse humanae voluntatis coni inmaciam, quod certe arguit absolutuM Dei Dominium in no- 'stras voluntates.