장음표시 사용
361쪽
vet' omnes Iustitia ejus quas fecerit non recordabuntur, in praevaricatione qua pravaricatus es, S in Peccato suo quod peccavit in ipsis morietur. Hinc Apostolus I. COR Io. monet: qui se ex stimcrsare videat ne cadat, & c. 6. nolite errare, neque fornicarii neque Ic. regnum Dei possctbunt: quibus ipse perterritus scribit. c. 9. caseo corpus meum G in servitutem redigo, ne forte cum aliis praeiacavero , jse reprobus essetar. Habemus hv us veritatis multiplex in Scripturis exemplum: Adam, quem Deus in sanctitate condiderat, se ipsum & posteros peccando perdidit, Lucifer justitiam suam per superbiam amisit, David, qui diu innocentiam servarat, prolapsus in adulterium & homicidium se coram Deo ejusque Propheta Nathan consessus est peccatorem. Prob. ado ex Patribus , ex quibus duos cito nempe Hieronymum , qui hunc errorem lib. a. contra Jovinianum ex professo confutavit, & Augustinum, qui haeres. 82. Joviniani sententiam numerat inter haereses ab Ecclesia proscriptas: hinc lib. de corrept. & grat. cap. 13. sc scribit:
credendum es quosdam de filiis per itionis, non accepto dono perseuerandi usque in sinem, in me, qua per ilesionem operatur, incipere νivere V postea cadere, neque de hac vita priusquam id
contingat auferri. Passim etiam docuit S. Doctor praesertim toto libro de dono perseu. alios in gratia Dei perseverare, alios non perseverare. Et certe nemo non videt ex impia hac Calvinistarum doctrina sequi plenam morum subversionem , &obtinere illud consiliuin: fortiter crede fortius pecca. XXVII. Pro tuendo suo errore nonnulla Scripturarum & ΡP. testimonia adducunt Calvinistae, quae ordine sunt proponenda& refellenda. I. Ps. 36. dicitur de homine iusto : cum ceciderit, non collidetur, & Ρs. I I 8. Non enim qui operantur in quitatem, in viis ellus ambulaverunt: & Jerem. 32. de gratia novi laederis praenuntiatum est: timorem meum dabo in corde eorum,
362쪽
DE JusTIPI ea T. BT GRATIA IUSTIFIe ANTE. 3ssut non recedant a me. Ex quibus sequitur semel justificatum
nunquam recedere a Deo. II. Apostolus I. Corinth. I 3. ait charitas nunquam exci I ,' quod autem hoc intelligendum sit de charitate nunquam per peccatum extinguenda, notant alii textus; nam Cantic. c. 8. habetur: aquae multa non potuerunt extinguere charitatem. Rom. 8. CerIus sum quod neque mors, neque vita Γc. poterit nos separare a charitate Dei. Joan. 4. Qui hiberit ex aqua, quam ego dabo non stier in aternum. IlI. Justum non posse abjicere gratiam sanctificantem patet ex epist. I. Ioan. 3. omnis qui natus es ex Deo peccatum non facit V non potest peccare quoniam ex Deo natus est, & cap. s. scimus, quia omnis qui natus es ex Deo non peccat , sed generatio Dei conservat eum. IU. Ex Augustino duplex locus proferri potest , unus ex Tract. 3. in Epist. I. Ioan. ubi ait: unctio invisibitis charitas illa es, qua in quocunque fuerit, tanquam radix illsi erit, quamvis ardente sola arescere noa potes, Omas quod radicatum es, nutritur calore solis, non arescit. Alter sumitur ex Tract. 8. ra cata chainitas est, securus esto, nihil
Ad Imum oppositum locum Resp. Etsi aliqui citatum PsaL36. exponant de justis, qui leviora quidem peccata commi tunt, gratia tamen Dei praeservantur a gravioribus, videtur nihilominus sermonem ibi esse de tribulationibus hujus vitae, quibus justorum animus non stangitur, quia, ut additur, D minus supponit manum suam. Ita exponit S. August. Serm. in Eundem num. II. Qui etiam Psalmum I 18. ita exponit: si ambulant, non Operiantur iniquitatem, si non operantur iniquitatem , peccarum non habent. Jeremias loco cit. alloquitur Iu daeos , qui initum in aegypto laedus violarunt, promittitque illis renoVandum a Deo faedus, multaque alia beneficia, ut
363쪽
CONTROVE sIA IV. ex contextu patet. Ceterum s verba illa reseruntur ad fide. Ies, quibus in novo illo laedere gratia Evangelii est annunciata, accipienda sunt, non de gratia habituali, sed de actuali essicaci, & de magno dono perseverantiae, quae gratiae non omnibus justis dantur. Ad adum dico: Apostolum per haec verba: charitas nunquam excidit, id unum dodere charitatem remansuram in homine etiam in altera vita, etiamsi ibi reliqua dona fides &spes non permaneant: hujus responsionis veritas abunde colligitur ex contextu. Aquae multae non possunt extinguere cha- ritatem, quia aquae tribulationum non possunt praevalere adversus hominem gratia sanctificante instructum, si eam non a jiciat, sicut Adamus immortalis dicitur esse creatus, licet d serendo justitiam incurrerit mortem. Quod si loquamur de Ecclesia, cujus cum Christo unionem ibi Canticum expressit, nequeunt aquae multae extinguere charitatem, quia neque ingruentibus haeresibus neque imminentibus persecutionibus, neque per impios aliorum mores Ecclesiam deserit Christus, quam suo sanguine acquisivit. Quod dicitur Ioan. 4., intelligitur conditionate, nempe si sontem aquae vivael justus non deserat; nam Ieremias ait cap. II. dereliquerum Pnsem aquorum vivensium. Augustinus tract. in Ioan . I s. hunc locum refert ad beatitudinem SS. de qua legimus in Psalmis: apud te est fons vitae, & satiabor cum apparuerit gloria tua. Λlii nomine hujus aquae, de qua Christus dixit Samaritanae, intelligunt baptismum qui non iteratur, & doctrinam Evangelicam, quae est perpetua & salit in vitam aeternam.
Λd 3tium D. prop. omnis qui natus est ex Deo, peccare non potest, in quantum natus est ex Deo, & in sensu composito, quamdiu justus manebit, C. in sensu diviso, quasi, iusti-
364쪽
Da IusTxFICAT. R P GRATIA IUSTIFICANTE . 33 iustitiam semel habitam non possit per voluntatis malitiam amittere, N. Haec expositio constat ex proposito S. Joannis, qui eo loco vult justos ab impiis discriminare, & eos qui ex Deo sunt ab aliis qui ex diabolo, ut inde inserat bona opera praeter fidem esse ad salutem necessaria: filioli, inquit. nemo
vos seducat; qui facit Ioitiam justus est: qui facit peccatum ex
diabolo es - - - in hoc apparuit filius hominis, ut dissolvat opera aboli. Omnis qui natus es ex Deo, peccare non potes Uc. Unde haec verba intelligit in sensu composito, quia nempe hac vera nota discernuntur justi ab improbis, filii Dei a filiis
dὶaboli, sicut arbores cognoscuntur a fructibus. Ad 4tum R. D. Augustinum eo loco minime adversari, eo quod S. Doctor hortetur fideles, ne aut spe bonorum temporalium aut metu malorum seduci se sinant, sed permaneant in charitate , cujus fructus perpetuus est. Hinc non ait ipsam charitatem non arescere, sed non arescere id quod in illa radicatum est, ita ut sost mortem permaneat fructus charitatis, ubi ex adverso perit id, quod operamur ex metu hominum vel spe honorum terrenorum. Idem sensus est alterius loci, ubi D. Doctor distinguit inter opera apparenter bona , quae fiunt ex superbia, & illa quae ex radice charitatis procedunt, aitque prioris gener s opera nunquam esse bona, alterius gen ris opera nunquam mala.
S. V. Utrum gratia sanctificans, justis
XVIII. ectarii in eo conveniunt, ut dicant omnes justoso aequaliter esse justos, neque unum esse justiorem alio. Similem errorem docuit olim Jovinianus teste S. Bier
365쪽
nymo: quamvis non ex fundamento eodem. Iovinianus enim docebat virtutes esse pares & peccata etiam pari a juxta antiquam sententiam Stoicorum : Lutherani vero dicunt per vi tutes minime augeri justitiam, quia una & eadem Christi justitia per fidem apprehensa, atque a Deo imputata omnes justificat. Hunc errorem proscripsit Trident. Sess. 5. Can. 24. se loquens: si quis Exerit justriam acceptam non conferSari, atque etiam augeri coram Deo per bona operae sed opera ipsa
fructus solummodo U Igna esse Iustifcationis adepta , non autemissius augenda causam , anathema st. Sit igitur sequens
Gratia sanctificans non es aequalis in omnibus justis, sed in
fingulis es eapax augmenti. Veritas haec evidenter stabilitur ex his testimoniis. Prov. 4. Jusorum semita quin lux splendens procedis crescit usque ad persenum diem. Hic describitur progressus justitiae per similitudinem lucis, quae ab aurora progreditur ad meridiem : sicut enim vera lux fulget in aurora, & semper augetur & crescitusque ad perfectionem meridianam ; sic etiam vera justitia est in hominibus justificatis , eaque semper augetur, donec ad persectionem Beatorum in coelesti patria pertingat. a. Corinth.9. Augebit lacrementa frugum Iussita vestrae. Quomodo autem augebit incrementa frugum justitiae nostrae, si nulla est in nobis justitia nisi Christi, quae augeri non potest' Apoc. ultimo.
qui iustus es, Iustificetur adhue, O qui Sanctus est sanctificetur adhuc, o qui in sordibus es fordescat adhue. Quis dubitat
unum esse alio sordidiorem Τ ergo pariter quis neget unum alio esse justiorem Θ Ηuc pertinent illa loca, quae docent praemia in coelo paria non esse, ut illud Ioan. I 4. in simo Patris mei
366쪽
Dκ IusTIPIcAT. ET GRATIA IUSTIFICANT B. 3s9 mei mansiones multae sunt. & I. Cor. I s. Alia claritas solis, alia claritas lunet, alia claritas sellarum, S sella dissera a Bella in claritate Γc. Jam praemia regni caelorum proprie justis parata sunt, cum Apostolus beatitudinem dicat coronam jusitiae, quam redint jusus judex: igitur si praemiorum in coelo est varietas , sine dubio diversitas erit in terra meritorum, & si varia est corona justitiae, varia quoque est ipsa justitia. Neque
his repugnat, quod Matth. ao. dari videtur idem praemium omnibus operariis nempe denarius diurnus. Nam denarius ille significat aequalitatem beatitudinis quoad substantiam, non quoad modum, prout hunc locum exponunt Patres a Bellar-mino citati. Adde testimonia S. Augustini, qui Serm. I 6. de verbis
Apost. ait rIus cati sumus,sed i a juctitia dum proficimus, crescit. Item in epist. I7 a. alias a9. induti sunt sancti justitia, assius magis alius minus. & Tract. 6. in Ioan. ipse iritales anai in E elem sunt alii aliis Ianctiores. S. Hieronymus ex instituto hoo
probat l. a. contra Iovinianum, ut supervacaneum si ejus testimonium adducere.. Argumenta contraria non alia sunt, quam quae cap. alio dissolvimus, quibus nempe inhaerentem justitiam oppugnare, & imputatiliam propugnare adversarii nitebantur.
Utrum quis possit certo scire se esse in gratia
XXIX. π utherus cum aliis sectariis docet hominem certa fide cognoscere sibi remissa esse peccata, & se esse in gratia , atque hoc omnes debere de se ipsis certo credere, alioquin nec justos esse nec fideles. Hanc thesim Luza 3 in
367쪽
a6o CONTROvERsIA IV. therus proposuit inter publicas an. III 8. Ihis verbist certumes ergo remissa esse peccata, si credit remissa, quia eerta es Christpromi D. Idem sensit Calvinus, dum lib. 3. Instit. cap. I. asseruit quemlibet fidelem non solum esse certum de sua justificatione, sed etiam teneri ad credendum, se per imputatam Christi justitiam esse justificatum. Hunc errorem proscripsi Tridentinum Sess. 6. cap. 9. ita loquens : sed neque illud assereηdum est, oportere eos, qui Nerejusi cati Iunt, absque ulla omnino dubitatione apud semetipsos statuere, se esse Iussi atos neminemque a peecatis absolνi ac Iustificari, nis eum qui certo credat se absolutum εγ jus scatum esse patque hac sola me absolutionem is Ius attonem persci : quasi
qui hoc non credit, de Dei promssis, deque mortis G resurrectionis Christi efficacia dubitet. Nam sicut nemo pira de Dei misericordia, de chrisi merito, deque Iacramentorum virtute dubitate debet: sic quilibet, dum se ipsum suamque propriam infirmitatem V indispositionem revicit, de sua gratia formidare timere potes; cum nullus scire valeat certituone fiat , cui non potes Iubisse fui tim , se gratiam Dei esse consecutum. Hanc do ctrinam duplici canone firmat Trident. nempe I 3. ubi ait: si quis dixerit omni homini ad peccatorum remis nem assequendam necessarium esse, ut credat certo, Si absque ulla hastatione propriae infirmitatis G ψωrionis, peccata sbi esse remissa, anathema sit. Et Can. I 4. Si quis dixerit - - - neminem esse Ius catum, nis qui credat se esse Iustificatum . - - anathema fit. Nonnulli DD. Catholici, inter quos fuit Catharinus, do- euerunt hominem posse esse certum se habere gratiam, non quidem certitudine fidei, sed certitudine innixa discursui, qui est ex una de fide & altera lumine naturali nota. Potest enim, aiunt, hic fieri discursus: certuru de fide est Deum remittere
368쪽
DE IusTIPI ea T. ET GRATIA IUSTIFICANT B. 36Ipeccata & dare gratiam paenitentibus & diligentibus se; at. qui lumine naturali cognosco me vere esse paenitentem & diligere Deum: ergo ZIc. Dominicus Solo, Vega & alii putant justos persectiores posse credere, non quidem fide divina, sed certitudine morali, quae sit sine omni formidine, se esse justificatos. Prius ergo agemus contra sectarios, .deinde si gulares opiniones Catholicorum expendemus.
Nem in hae vita positus absque speciali revelatione habere potes certitudinem fidei de propria juseitia.. XXX. Oolet haec veritas probari multis script. locis, nos nonnulla adseremus. Prov. IO. dicitur: quis potest ρ-cere , mundum es cor meum, purus sum a peccaro ' Ecclesiastis 9. nescit homo, utrum amore an O O dignuS sit. I. Cor. 4.
nihil miti conscius sum, sted non in hoc justificatus sum. Quamobrem passim commendat Scriptura timorem salutarem in negotio salutis, ut Ecclesiastici s. de propitiato peccato noli essesne metu. Rom. II. Noli altum sapere sed time. Philip p. a. cum metu G tremore vestram salutem operemini. ' Idem uno ore docent Patres, August. de perseest just. C. I s. Basilius in constit. monast. c. a. Hieronymus Dialog. I. aontra Pelag. Gregorius magn. lib. 9. mor. c. 17. & si qui salutis nostrae certitudinem
commendant, non agunt de certitudine Adei, sed spei, quae non caret solicitudine & timore. Adde duo momenta ex Trident. supra citato desumpta. Primo: nihil certum esse potest certitudine fidei, nisi quod continetur in verbo Dei, & in illo includitur: atqui quod homo sit in statu gratiae, in verbo Dei non continetur. . Etsi enim in illo contineatur, eum, qui vere paenitet, & eX sn-
369쪽
cero Dei amore operatur, obtenturum gratiam; non tamen in verbo Dei continetur, hunc vel alium hominem vere paenitere, & implere necessarias ad obtinendam gratiam dispositiones, adeo ut licet non possimus dubitare de misericordia Dei, possimus nihilominus timere de propria indispositione. Secundo: impia haec Novatorum fiducia scut adfert certitudinem justitiae, ita & adsert certitudinem perseverantiae &praedestinationis Divinae, ut patet ex Canone IS. Sess. 6. AN qui hoc manifeste repugnat allatis Scripturis, S Patribus: ergo Hinc etiam refellimus doctrinam illorum Catholicorum, qui docuerunt nos aliquam omnis formidinis expertem certitudinem de statu gratiae habere posse. Nam huic doctrinae oppositum etiam est Tridentinum dicens. quilibet dum se ipsum, suamque propriam infirmitatem N indispoitionem respicit, de Hagratia formidare ac timere potes. Et sane cognitio certa & im fallibilis de re aliqua habetur vel per causam, vel per essectum ς neutro autem modo potest aliquis certo cognoscere se , esse in gratia. Non per causam seu instrumentalem, qualis est sacramentum, de cujus veritate ab intentione & ordinatione ministri pendente certa cognitio haberi non potest ; seu dispositivam, quae se tenens ex parte nostra certo non potest cognosci, cum non possit certo cognosci paenitentiam esse vere supernaturalem. Non etiam per effectum, quia quicunqueeflectus assignetur, arguit tantum notitiam conjecturalem, cum possint esse peccata occulta impedientia gratiam. Nullum
ergo medium est infallibile ad id dignoscendum; nam, quod aliqui volunt, pax ac tranquillitas animi, & promptitudo ad opera pietatis medium est sane fallibile, tum ob similitudinem quae datur inter actus gratiae & naturae, tum quia daemon transfigurans se in angelum lucis saepe nos decipit, ut falso
370쪽
DE IusTIFICAT. ET GRATIA IUSTIFICANTE. 363
Diluuntur Sectariorum fundamenta.
XXXI. Draecipua illorum momenta sunt ex Scripturis. I. Joan. U 13. legitur: In hoc cognoscent omnes, quia disi, puli mei sis, si dilesionem habueritis ad invicem ergo multo magis poterit homo de se ipso cognoscere se esse discipulum Christi, si dilectionem habeat proximi. Apud eundem c. I 4. postquam Christus promist spiritum veritatis,' quem mundus non potest cognoscere, subjungstr Nos autem cognoscetis eum, quia apud vos manebit G in vobis erit. Fidelis ergo cognostere potest Spiritum S. esse in ipso. II. Apostolus Rom. 8.ait: ipse enim .viritus testimonium reddit Spiritui nostro quod sumus filii Dei. Ergo cum testimonium Spiritus S. st insali bile, eidem assentiri. debemus. III. Idem T. Corinth. a. ait nos non Spiritum hujus mundi accepimus , sed Spiritum qui ex Deo est, ut sciamus quae a Deo donata fiunt nobis. a. Cor. gloriatio nostra hac est testimonium conscientia nosrae, quod - - in gratia Dei conversati sumus. Inanis autem foret gloriatio nostra, nisi haberemus absolutam de gratia certitudinem. EDdem epist. c. I 3. ita scribit: vosmetipsos tentate si efiis in fide, ipsvos probare: an non cognoscitis vosmetipsos, quia C. I. in v iis es, nis forte reprobi essis' ergo qui non sunt reprobi, sciunt Christum in ipss esse. IV. S. Joan. epist. I. c. 3. aitet scimus quoniam translati sumus de morte ad vitam, quoniam digimus. Item qui servat mandula ejus, in illo manet εν isse in eo: & in hoc scimus , quoniam manet in nobis de spirim quem dedit nobis. Haec praecipua sunt, quae pro errore suo jactant Novatores, isd inaniteret Ad I. enim R. Christum Impu. 33. indicasse duntaxat extemnam mutuam dilectionem fore sgnum, quo ejus discipuli velut .