장음표시 사용
51쪽
DE GRATIA SALvATOR Is Ga NERATI M. allatis verbis Matth. Io. Non enim vos estis qui loquimini, sed piritus Patris vestri, qui loquitur in vobis, haec scribit: non ait, spiritus Patris vesti, qui vobis dat vel dest posse bene loqui, sed ait: qui loquitur in vobis, non 'nscans posistbilitatis profectum
sed exprimens cooperationis. eaum. Et de corrept. & grat. Cap. a. diserte gratiam singulis necessariam vocat inspirationem bona voluntatis N Operiς. Hanc enim negabat Pelagius, &pro hac certabat Augustinus. Clarissime loquitur lib. de nat.& grat. cap. 26. scut oculus corporis etiam plenissime sanus, nisi candore lucis alutus, non potes cernerer sc homo etiam Iustificatus, nise aeterna luce justitiae divinitus aluvetur, reae non potes vivere. IV. Fundantur haec dicta in verbis Christi apud Joan. 13. U. 4. Sicut palmes non potes fatere fructum a semetipso, nis manserit in vite: fc nec vos, nis in me manseritis. Ego sum Misis, Mos Palmites: qui manet in me, ego in eo, hic fert fructum multum, quia sne me aihil potesis facere. Sicut igitur palmes indiget jugi vitis influxu, ut fructum ferat; sic omnis justus indiget actualis gratiae auxilio, ut operetur bonum. Qua comparatione utitur Synodus Trid. Sess. 6. cap. 16. ita loquens: cum Christus Iesus tanquam caput in membra, G tanquam vitis in palmites, in i os Ius caros Iugiter virtutem influat; qua virtus bona eorum opera semper anteceaet, comitatur , O subsequitur, o sine qua nullo pacto Deo grata Nmeritoria esse possent. Certe lacultas etiam habitu instructa operari non potest, nisi prius, si quae sit, tollatur dissicultas: atqui in homine justo remanet semper dissicultas ad bonum,
tum ex tentationibus, quae frequentes ingruunt, tum ex con cupiscentia & infirmitate naturae.
XXIII. ontra primam assertionem sequentes fieri possunt oppositiones. Prima est: gratia actualis est in nobis
52쪽
nobis sne nobis : atqui amis intellectus & voluntatis non sunt in nobis sine nobis: igitur in his non consistit gratia. Secunda si gratia pr 32 Veniens consisteret in dictis actibus, necessario supponeret aliud principium supernaturale , quod cum intellectu & voluntate ad hos actus concurrat, cum istae facultates de se sint impares eliciendis actibus supernaturalibus; ergo istis actibus non potest competere ratio gratiae praevenientis, ct primo excitantis. Tertiar si gratia actualis consisteret tum in illustrationibus intellectus, tum in inspirationibus voluntatis , ad omneli actum salutarem praeter gratiam illustrationis tenentem se ex parte intellectus, necessaria laret gratia inspirationis tenens se ex parte voluntatis: atqui talis neceIstas non debet admitti, cum multi Theologi ad actum salutarem non plus requirant quam praeviam spiritus sancti illustrationem ex parte intellectus , qua posita possit se voluntas habitu supernaturali instructa determinare ad bonum sibi per fidem propositum actu supernaturali prosequendum. His oppostis ut satisfiat, Resp. ad primum cum distinctione: gratia actualis est in nobis sine nobis libere & elective concurrentinus, concedo: sne nobis physice & vitaliter concurrentibus, nego. Quando Patres dicunt gratiam fieri in nobis sine nobis, sensus est fieri sine nobis libere operantibus; quod enim non fit libere, dicitur non fieri ab homine, quia non fit ab homine ut agente morali: hinc Apostolus Rom. 7. ait: non quod NOD malum, hoc ago, quia non libere illud . agit, quamvis physice Velit & agat. Observa autem motus vitales, quibuS competit ratio gratiae praevenientis, varios esse, ut sunt purae objecti supernaturales perceptiones, judicia, affectiones amoris vel odii, desderii vel fugae, spei vel
timoris, gaudii vel tristitiae &c. Quod explicat D. Prospereontra Collatorem cap. 4. in illud Joan. 6. Nemo potes verire ad
53쪽
DE GRATIA SALVATORIS GBNERATI M. 49
ad me , ns Pater traxerit eum ,. his verbis: Trallit ad Deum timor ; initium elum sapientia timor Domini: trabit latitia ; quoniam latatus sum in his quae dista sunt mihi: trahit de durium; quoniam concupiscit G descit anima mea in atria Domini j trahit enutio lectionis . quam dulcia enim faucibus meis eloquia tua fluuis enarrare possit per quos assectus vimatio Dei animum ducat humanaem , ut qua 1 giebat , Iequatur , .qttii Oderat , δε- Mat.
Ad secundum Resp. disting. ant. necessario supponerstaliud principium supernaturale ejusdem rationis, seu moraliter insuens in actum salutarem, nego: diversae rationis, seu phy sice influens, concedo. Actus Vitales, in quibus gratiam praevenientem constituimus , fieri non possunt a facultate naturali, nisi elevata & adjuta per principium abiquod superna turale, ut antea diximus: At hoc non obstante illustrationes &inspirationes recte dicuntur gratia, praeveniens & primo excitans , quia non supponunt aliam gratiam praevenientem in senissu Conciniorum & Patrum, nempe per modum illuminationis& mobonis, etsi supponant aliud principium essiciens.& phy-scum, quod dici potest gratia causaliter seu in radice.
Ad tertium concedo majorem & neg. min. proposit. Necessariam esse gratiam tam illustrationis quam inspirationis ad quod vis opus salutare, saltem in statu naturae lapsae, satis evincitur ex D. Augustino, qui pluribus locis contra Pelagianos . editis, quae num. IS.& IT. retulimus, ejusmodi gratiam requirebat, & merito quidem : cum enim natura humana per . peccatum magis iit' corrupta , quantum ad appetitum boni, quam quantum ad cognitionem Veri cui loquitur S. Thomas I. a. Q. IV. art. a. ad 3 necessaria erit non tantum lumen,
54쪽
quod elevet naturam quoad appetitum veri; sed etiam motio, quae elevet quoad appetitum boni. Sane si voluntas bonum naturale nunquam amplectitur nisi praemi ita simplici complacentia, etiam nunquam eliget bonum supernaturale, nisi prae- .cedente pia affectione , ut alibi arguit S. Doctor. Η nc non nulli Theologi negant supernaturalem illustrationem haberi posse sine pia affectione: alii etsi admittant, negant tamen pel solam illustrationem voluntatem reddi proxime potentem ad agendum salutariter, sicut nec sola cognitio in naturalibus voluntatem reddit proxime expeditam ad agendum sne praevia complacentia; quod si etiam in naturalibus admitteretur, nihil inde inferri posset, quando pro necessitate inspirationis multiplex auctoritas pugnat. . XXIV. Contra alteram assert. argues 1. Concilium Nil vitanum can. 3. definit gratiam, qua jultificamur, . non solum
Conferre remissionem peceatorum quae commissa sunt, sed sed etiam adjutorium, quo non committantur ; ergo praeter
gratiam habitualem non requiritur aliud adjutorium actuale. II. Per gratiam habitualem spiritus sanctus in nobis habitat, . per quem omnia possumus. III. Gratia sanctificans est principium supernaturale, & habitus cum illa connexi inclinant adactus: ergo Iustus sinu gratia actuali supernaturaliter operari potest. Resp. ad primum a sancta. synodo id omnino ac merito definitum esse contra Pelagium , qui assirmavit gratiam justifi- .calionem conferre ad solum animae ornatum, & nullam adactus supernaturales impertiri virtutem. . Nec sequitur ex eo opus non esse auxilio gratiae actualis; nam ut D. Th. I. 2. . Q. IO9. art. 9. docet, homo ad rene νivengum dupliciter auxia
oo Dei indiget: uno quidem modo quatium ad aliquod habitualo
55쪽
Da GRATIA SALvATORIS GENER TIM.
ἐγ Ir, per natura corrupta sanetur, eIIam eis 'etur ad opera' meritoria Nita aeternar alio mado indiget homo auxilio gratiae, ut a. Deo moveatur ad agendum. Ad secundum
disting. ant. Spiritus. S. habitat in nobis sanando & justificam do, cone. inspirando & movendo sudbistinguo, atque id pertinet ad gratiam habitualem , nego ; ad actualem, comcedo. Spiritus Sanctus justorum corda inhabitans submin strare potest adjutorium inspirationis , atque si id impertiatur, aderit gratia . actualis ad bene operandum necelsaria. Ad tertium dist. . ant. gratia sanctificans est principium re motum & radicate , conc. est principium proximum ; nego: gratia sanctificans velut uatura in ordine super naturali, & radix vitae supernaturalis non operatur nisi mediantibus virtuti bus tanquam patentiis , quas per actualem gratiam supernaturaliter excitari & moveri est necesse. .. Quod ex supra dictis explicat Augustinus exemplo oculi corporei, qui etiam plenissime sanus cernere Objecta, nisi candore lucis adjutus, non potest.
Siatum hujus haereseos ut plane eXhibeamuS, . tria sunt ex plicanda. . Primo de Origine, & fautoribus hujus erroris. ; dein de gloriosis ejusdem oppugnatoribus; tertio de praecipua, quae Catholicos inter ia Semipelagianos movebatur, Controversia est agendum.
De Origine, .& Fautoribus Semipelagianismi.
XU. 1 osteaquam S. Augusimus Pelagii haeresim impugnae. . A vit, gratiaeque necessitatem& Divinae voluntatis proin. ' si a / pom
56쪽
positum invicte demonstravit, complures in oppostam partem
abierunt putantes ex doctrina Augustiniana fatalem sequi necessitatem. Tria potissimum dogmala statuerunt; quorum primum fuit justitiae aliquod initium, honam nempe voluntatem. crederi di, esse ex nobis citra auxilium gratiae Divinae: ex hujus autem voluntatis merito gratiam & justificationem conferri. Deinde asserebant Praedestinationem nullam esse nisi ex meritorum praescientia , & parvulos etiam eligi ex praevisione Operum cos ditionatorum : posta autem electione secundum gratiam inutiles esse hortationes & correptiones. Tertio quod inde erat coniectarium , docuerunt perseverantiam non esse
speciale Dei donum. Hoc loco dicemus duntaxat de primo dogmate, in quo revocata est haeresis Pelagiana. - Dicti autem sunt Semipelagiani a dimidiato, quem propugnabant, Pelagii errore ; & Massilienses ab Urbe, ubi frequentiores consistebant. . ' . At origo Semipelagianismi non primum est repetenda a ' Massiliensibus. Ipsum Augustinum nondum Episcopum in eo isdem errore esse' versatum . habemus ex ipsius consessione sacta cap. 3. de Pradest. n. Eundem errorem professus est Vitalis Carthaginensis teste S. Augustino Epist. 237. ad ipsum data, qua illum ab euore revocavit. Commoti etiam sunt scriptis Augustini Monachi Adrumetini in Africa, quasi liberum arbitrium per gratiam destrui doceret' sed libris editis . de gratia & libero arbitrio , & de correptione ac gratia, quos misi ad Valentinum in Nonasterio Adrumetino praesectum, illos facile placavit. Verum inter ceteros S. Augustini doctrinae a 4 versabantur Massilienses in Gallia, contra quos D. Doctor,
aeeeptis epistolis Hilarii & Prosperi, edidit libros de Praede-ihinatione SS., & de bono perseverantiae.
57쪽
Da GRATIA SALVATORIs GENERATI M.
Inter Semipelagianos erant Viri non virtute minus quam doeti ina conspicui , ac inprimis Joannes Cassianus Diaconus
S. Chrysostomi , postea Presbyter Massiliensis , qui scripsit de
institutis Caenobiorum libros Ia. Collationum libros et .& adversus Nestorium opus singulare. Etsi eum aliqui ab isto e rore purgare. conati sunt, ex communiore tamen sententia Nori si minime excusari potest. Sanctus enim Prosper, cujus studium adversus Semipelagianos notum est , operam suam maxime contulit in refellendo Cassiano, librumque edidit contra Collatorem, qu errores suos' potissimum sparsib collatione I a. habita cum Abbate Chaeremone: ibidem postquam cap. 3. ait bonarum cogitationum principium ex Deo esse quae verba videntur esse catholica) cap. 9 sic illa explicat: ut autem clareat etIam per naturae bonum , quod beneficio cretoris indultum est, nonnunquam bonarum voluntatum proiare principia , qua tamen, nisi a Domino irigantur, ad conjummationem vi ora pervenire non possunt, Aposolus resis es iacens: νelle adjacet mihi, perficere autem bonum non invenio. En. Cassianus initium bonae voluntatis a nobis esse. putates eaque, quae dixit cap. 3: , exponenda esse aut de gratia conditionis; qualis est facultas arbitrii, aut de eo quod accidit nonnunquam, & in portione, non in universitate hominum. In reliquis capitibus di die collationis, nec non lib. I a. de institutis M Onach. cap. I 4.. docetucuique naturaliter inesse semina virtutum beneficio Creatoris inserta, conatus humanos gratiam praevertere, divinam misericordiam dari conantibus, aliaque plura Semipelagianismi a gumenta. Hinc Gelasius Papa opuscula Cassiani inter apocrypha id est inter ea, quae non habent doctrinam illane cath licam, recensuit. Quod aurum aliqui dicunt Cassiamim in illa collatione non loqui ino ore, sed historice referre sententiam Chaeremonis, salsum est: quomodo enim Cassianus non loquitur proprio sensu, dum etiam lib. I a. de institutis Monaria.
58쪽
s CONTROVERSIA I. dicit primam gratiam praeso esse occasione duntaxat a nobis bonae voluntatis oblata ' Merito. jgitur S. Prosper cap. a. ait Casis; num, qucm refellendum suscepit, ex propria sententia loqui. Εjusdem erroris defensor fuit Faustus Reiensis Episco--Pus, pro quo minus firmam Sirmondus apologiam scripsit. Nam Hormisda P. in Epist. ad Possessorem declarat scripta Fausti non esse recipienda; Illum refutarunt Ioannes Maxentius, S. Fulgentius, Caesarius Arelatensis, aliique Viri sanct Issimi rimo contra illum praesertim , Synodum o rausicanam esse celebratam ostendit Norisius. Spne si ejus doctrinam consula. mus, Semipelagianum cernemus; nam in lib. de libero arbitrio docet in eleRione ad gratiam observari merita; Abelem divinis placuisse conspectibus per propriae νOluntatis assectum, S per inserum a Deo generaliter bonum ἰ ante dona Redemptoris semper dona Auctoris viguisse pr criPta per naturam , sed per gratiam confirmanda, Nilescere Oratia dona, nisi fuerit pr missa devotio obedientiae. Quibus patet eum non admisisse gratiam Salvatoris nisi ad persectionem virtutis; ad initium vero sanctae eredulitatis bona duntaxat naturae, & gratiam doctrinae, az legiri Communior sententia est contra SuareZium Protegom. s. de gratia cap. S., Gennadium Presbytarum Massiliensem inter Semipelagianos fuisse. Is uuippe in lib. de Viris illustribus cap. 84. scribit Cassani doctrinam a S. Prospero miste reprehensam; e Gintrario Cassani opera magnifice laudat, & cap. 8s. Iibros Fausti Rejensis appellat opus egregium. An eadem nota perstringi mereantur Uincentius Lirinensis & Hilarius Arelatensis, dubium adhuc inter Auctores est; eos Semipelasianis adauiverat Norisus, alii illos defendunt, quam con-
59쪽
Da GRATIA SALVATORIS GENERATI M. ss
troversam Criticis dirimendam relinquimus. In eundem eris rorem incidisse S. Joannem Chrysostomum probare nititur V squeZius disp. 89. cap. 4. at immerito, ut alibi o1tendam. Ceterum istorum Virorum sanctitati, quam in iis praedicarent S. Ρrssper & Hilarius, mihi me derogant dicti errores: err runt enim non pervicacia sed ignorantia, & ante explora- tam Veterum traditionem, expressasque definitiones Conce-liorum ac Pontificum.' ν
De oppugnatoribus Semipelagianismi.
XXVI. Dost S. Augustinum, de quo num. Io. dixi, Semip . I lagianis obstiterunt Prosper & Hilarius, & D. Doctorem de erroribus certiorem secerunt: illo autem demortuo cum animos resumerent fidei hostes , Romam profecti Coelestini. S. P. opem implorarunt. .Contra eOSdem enituit maxime
studium S. Prosperi, qui scripsit epistolam ad Rufinum , i,hrum contra Collatorem , responditque ad capitula calumnian- 'tium Gallorum, ad objectiones Vincentianas , ad excerpta Genuensium, eaque occasione edidit Epigrammata plurima, &earmen de ingratis. An scripserit libros de vocatione gentium , inter Eruditos non convenit; negat Norisius, sed plur, mi alii laudant tanquam genuinum ejus opus. - Anno 3 I. scripsit Coelestinus contra Pelagianos Episto. lam ad Episcopos Galliarum, in qu graviter eoS objurgat, . quod sinerent PresbyteroS quosdam errores spargere, S. Augustinum, ejusque doctrinam laudat, ejusque obtrectatores. compescit. Capitula huic Epistolae annexa Coelesini non esse jam dudum Viri docti observarunt: laudantur tamen sub nomine Coelestini, quod hujus jussu vel approbatione fuerint a Prospero, via alio Augusti defensore concinnata.
60쪽
Denique hanc haeresim damnavit Synodus Arausicana II. sub Felice IU. celebrata, quae sic habet can. 3. Si quis dixerit. ad invocationem humanam gratiam Dei pise conferri, non autem Us2m gratiam facere, tu invocetur a nobis, contradicit Ioiae prophetae. Et Can. 5. Si quis Icut augmentum , ita. etiam in tum dei ipsumque credulitatis vise lum - non per gratiae donum, fed nobis naturaliter inesse dicit, Aposolicis dogmatibus adversarius reperitur. &Can. I. Si quis per natura vigorem bonum aliquod, quod 'ad salutem pertines vita arerna, cogiIare ut expedit, aut eligere pise confirmat iboue. illuminatione G inspiratione Spitritus S. haeretico fullitur Spiritu. Hoc Concilium confirmavit Bonifacius II. Felicis IV. Successor.
Sed & novissime Tridentinum idem dogma stabilivit tribus canonibus Sessionis 6. Ita enim habet Can. I. Si quis dixerit homines Diis operibus, qua vel per humana natura vel perlegis doctrinam sant, absque diνina per Iesum Christum gratia posse Iussiliscari coram Deo, anathema iit. & Cap. a. Si quis dixerit ad rhoc siolum divinam gratiam dari, ut facilius homo iuste v, Vere posset . . . sinathema sit. & Can. 3. Si quis dixerit sine praveniente Spiritus S. inspiratione arque ejus alutorio hominem credere, Perare, diligere, aut panitere pille scut oporter, ut ei Iustificationis gratia conferatur, anathema sis.
De praecipuo capite Doctrinae Semipelagianae.
XXVIII. D ursus in hoc argumento viam sibi ad suum erro. n. rem aperuit sensentus nam integris duobus libris , septimo nempe & octavo de H. P., novis. Coloribus pinxit Semipelagianismum. Docet inprimis occasionem erroris Semipelagiani fuisse propositum illud divinae vocationis &. Praedesticationis, quo juxta Augustinum salvandi a reprobis