장음표시 사용
61쪽
Da GRATIA SALVATORIS GANERATI M. Ddiscernuntur, a quo proposito abhorruisse Semipelagianos ostendit. Censet insuper illos in eo errasse, quod propositum divinae vocationis vellent esse conditionatum: quod Deus velit
omnes homines salvos fieri, si ipsi velint : quod Christus pro omnibus mortuus sit, omnibusque tribuat media ad salutem idonea &e. Demum, ut gratiam suam vi tricem & ineluctabilem firmaret, asserit BIassilienses etiam ad initium fidei veram' aliquam interiorem gratiam admisisse, & in hoc proprie e rum errorem fuisse situm, quod vellent usum & abusum ipsius gratiae relinqui in potestate liberi arbitrii; hinc inter samosas Jan senii propositiones quarta ita habet: Semipelagiani admittebant praevenientis gratiae interioris necessitatem ad Iingulos actus etiam ad initium fideli S in hoc erant haeretici, quod νellent eam gratiam talem ese, cui poset humana voluntas revere vel obtemperare. Quaestio igitur est, in quo consstat praecipuus
error Semipelagianorum , & de qua gratia controversa fuerit Catholicos inter, & haereticos.
Ante resolutionem observandum contra Iansentum qui lib. I. cap. a. duas lactiones Semipelagianorum distinguit, eorum primo, qui omnem gratiam ad initium fidei & bonae v luntatis respuebant; deinde illorum, qui gratiam quidem indisserentem , sed non victricem admiserunt) contra hunc inquam observandum est, intres classes posse distribui Semipelagianos. In prima classe occurrunt, qui cum Juliano gratiae necessitatem admiserunt ad bene operandum, . sed eam negabant ad velle credere, & ad velle bene agere, seu ad assectum credulitatis & boni operis. De his loquitur S. Prosper Episti ad S. Augustinum his verbis : In tantum a Pelagianis δε- mitis non declinant, ut cum ad confitendam eam Christi gratiam, quae Omnia PraVeniat merita humana, cogantur, ne si meritis
62쪽
reddatur, frustra gratia nominetur ad conditionem hane id est
naturalem constitutionem) velint uniuscujusque hominis pertin re, in qua eum nihil prius merentem, quia nec existentem liberi arbitrii O rationalem gratia Creatoris in siluat, ut per Ucretio nem boni ac mali, S ud cognitionem Dei ta ad obedientiam mandatorum ejus possis m Arigere voluntatem , atque ad hanc gra tiam , qua in Chrso renascimur , pervenire, per naturalem scis scet facultatem petendo, quaerendo, pulsando z Q Filio accipiat, ideo inveniat, ideo introeat , quia bono naturae bene usus , ad stam se vantem gratiam initialis id es naturalisu gratiae ope meruerit PerVenire. Eadem habet Hilarius in sua ad Augustinum Epist. ita loquens: dicunt non negari gratiam, δε prae cedere ricatur talis voluntaS , qua tantum medicum quarat, non autem quidquam i aram Valeat. En Semipelagiani dicunt initium fidei & salutis esse ex viribus liberi arbitrii, & gratiam posteriorem fa-- ciunt bona voluntate.
In secunda classe numerantur, qui & bonum opus , Ripsum operis affectum ac orationem gratiae tribuebant; sed initium fidei & credulitatis affectum naturae viribus oriri, causamque esse aiebant, cur Deus aliquos, rejectis negligentibus, ad Christum , ac demum ad salutem perducat. Sed nunc eis, imquit Augustinus lib. de praedest. SS., respondendum esse Video, . qui divina tesimonia ad hoc dicunt valere, ut noverimus ex nobis quidem nos habere ipsam fidem, seed incrementum ellus ex Deo: tanquam fides non ab ipso donetur Deo , sed ab imo ramum auge tur in nobis eo merito, quo coepit a nobis. Non ergo receditur ab ea sententia, quam Pelagius damnare compulsus es, gratiam Dei secundum merita nosera durL En putant initium fidei ex nobis esse & donum Dei non esse. Tertiam classem constituit
Cassianus, qui Collat. 13. scripsit gratiam initium fidei aliquando praecedere, aliquando subsequi; ac proinde negavit
63쪽
DE GRATIA SALVATORIS GENERATI M. Is gratiam esse necessariam ad concipiendum credulitatis asseetiam. En ergo omnes Semipelagiani negarunt necessitatem gratiae saltem ad initium fidei, docueruntque Deum ita velle salutem
omnium hominum , ut humanas voluntates Evangelii praedi- .catione Vocatas expectet, paratus suscipere venientes & adjuvare conantes. His observatis sit sequens
Semipelagiani necenatem gratia proevenientis ex paσte. νoluntatis ad initium Mei consanter negarunt: Γ de hac controversa. erat cum S. Augusi: no, aliisque Catholicis. XXVIII. robatur I. Illi negarunt necessitatem gratiae ad inbtium fidei, qui docuerunt initium salutis & fidei esse a viribus arbitrii, gratiam esse posteriorem bona voluntate , id est gratiam ad bonum opus necessariam dari merito prioris bonae voluntatis, & fidem non esse donum Deir atqui haec constanter docuerunt Semipelagiani; ergo &c. minor patet ex num. as. & 27. & amplius probatur isquentibus testimoniis: S. Prosper in sua Epist. hanc ait fuisse doctrinam Semi- pelag. Quantum ad Deum pertiner, OmnibuS paratam vitam aeternam quantum autem ad arbiIrii libertatem, ab his eam apprehendi , qui Deo Dorae crediderint auxilium gratia merito creduli- satis acceperint. s . tat bant ergo aliquod fidei meritum ante adiutorium gratiae super naturalis. Ex eodem Prospero volebant
obedientiam priorem se, ut initium salutis ex eo qui silvatur, non ex eo eredendum fit sare, qui salvat: O voluntas hominis divinae gratia ni pariat opem, non gratia sbi humanam subviciat voluntatem. Ergo initium salutis in naturali potestate & obedientia gratiam
praecedente statuebant. S. Augustinus de praedest. SS. cap. 3. fatetur se ante Spiscopatum in. eodem cum Semipelagianis errore esse versatum, quia putavit fidem non esse donum Dei sed a
64쪽
nobis esse in nobis per illam nos impetrare dona Dei, quibus pie νruamus. Error igitur illorum in eo est situs, quod fides
dona supernaturalium gratiarum praecedat.
Probatur IL Errores Semipelagianorum sunt ii, quos proscripsit Synodus Arausicana secunda; atqui hAc can. S. .& . definit initium fidei & pium credulitatis affectum non esse in nobis naturaliter & per naturae rigorem 2 ergo Semipelagiani, quos dicti canones perstringunt, putabant primordia fidei ex rigore & rativa facultate liberi arbitrii prodire. Probatur III. Ex censura propositionis IV. supra cita affIansenii, quam Pontifices declararunt fallam & haereticam tet si autem haec propositio in postrema parte si haeretica, consentiatque scopo Iansenti propugnantis gratiam ex natura sua
victricem, qua evertitur libertas indifferentiae: tamen cum
simul declarata si & falsa & haeretica, non solum damnata est quantum ad dogma secunda parte expressum , sed & quantum ad doctrinam Semipelagianam prima parte delineatam. Certes prior pars propositionis esset Vera, altera pars quoque Vera esset, quod est haereticum. Nam si verum est Semipelagianos admisisse necessitatem gratiae ad initium fidei, non erra-ι runt nisi circa modum quo gratia illa uoluntatem permoveret, ct fuerunt in eo haeretici, quod dicerent gratiam interiorem esse talem, cui voluntas humana posset resistere, quae est secunda pars propositionis, in quam cadit nota haereseos: neque enim fuerunt haeretici in eo , quod admitterent gratiam
per se efficacem in sensu Iansenii, quod admittunt facile asversarii, alioquin laterentur se esse Semipelagianos. Igitur pars prima proposit. ita est connexa cum posteriore, ut illa nequeat esse vera , quia vera quoque sit altera.
65쪽
DE GRAT 1 A SALVATOR Is GENERATI M. eis Ex his iam consequitur Controversam Catholicos inter &semipelagianos non fuisse de gratia necςssitante, ut vult Ian. senius, sed de necessitate interioris gratiae ex parte volunt iis ad omnes actus conduce tes ad' vitam aeternam. Quippe SS. Hilarius , Prosper & Augustinus, uti & Coelestinus in sua ad Episeop. Epist. Concilium Araus. in suis Canonibus, & Bonifacius II. hos canones approbans nullam mentionem faciunt gratiae necelsitantis, nec eam necessariam praedicant, sed reprehendunt duntaxat Massilienses, quod asserant fidem haberieX Vigore naturae, gratiamque concedi secundum merita nostra; & insuper definiunt gratiam praevenientem necessariam
esse ad quodvis initium fidei & salutis.
XXIX. ridendum jam est, quid dansenius, ejusque disci-V puli obmoveant. Argumentum primum triplici auctoritate constat; ac inprimis S. Hilarius in Epist. sua ad S. Augustinum de Semipelagianis scribiti consentiunt ad nubium opus etiam incipiendum, nedum perficiendum quemquam Ibrsusicere; atqui actus fidei est opus bonum: ergo judicarunt
Semipelagiani ad illum opus esse gratia Dei, consequenter non in eo errarunt, quod negarent necessitatem gratiis ad initium fidei. S. Prosper testatur Semipelagianos docuisse Deum eos praedesinare in regnum suum , quos gratis vocatos, dilanos esse futuros praνiderit. Admittebant igitur gratuitam vocationem. Idem in eassem Epist. scribit admisisse quidem eos gratiam albquo modo praevenientem sed quae subderetur hominum voluntati : Me consederant se gratiam Dei, quam comitem non μα- Niam humanorum volunt esse meritorum, etiam illis voluntatibus subdere, quas ab ea non negant esse praeventas. Tandem D. A ου ustinus L. de praedest. c. I. ait: Pervenerunt etiam , ut fateo
66쪽
tur praeveniri voluntates hominum Dei gratia, atque ut ad nubium opus bonum vel incipiendum vel perficiendum sibi quemquam susscere posse consentiant. Admiserunt igitur gratiam necessariam ad quodcunque bonum incipiendum, adeoque ad initium fidei.Aδ istas auctoritates communis responso est: nam Massilienses dicebant quidem nullum opus bonum a nobis esse & sne gratia Dei fieri; at fidei & credulitatis initium inter opera non numerabant, illudque ex naturae censu, absque auxilio gratiae. fieri posse constanter affirmabant. Hinc voces illorum prodierunt, quas refert Hilarius : Ceterum ad nullum opus incipiendum quemque sibi jumere consentiunt: neque enim alicui operi curarionis eorum annumerandum putant, supplici νolum late agrorum velle sanari. Item : nec negari gratiam, It prac
dere dicatur talis NoluullaS, quae tantum medicum quaerat: non
autem quidquam ipsa Iam staleat. Et alia hujus generis, quae voluntatem operandi ab ipso opere discernunt. Sicut fiducia illa, quam de medico concipit aegrotus, aut desiderium ejus accersendi inter opera curationis non ponitur. Quapropter Aligustinus in lib. de praedest. totus in eo est , ut demonstret gratiam esse necessariam ad initium fidei, & fidem esse do- num Dei &c. Quod S. Prosper ait de gratis vocatis, non est intelligendum de vocatione interna, sed externa, nempe praedicatione Evangelii, qua iacta volebant Massilienses nostrunci esse credere vel non credere. Quod additur ex Prospero de gratia comitante & praeveniente, patet illos admissi e gratiam comitantem respectu actuum fidem subsequentium, sed illam, 'quae fidem antecederet, neSarunt. Si quando a gratia voluntates praeveniri dicebant, fictilia erat ejusmodi praeventio, S teste Prospero secundum phantasiam nempe relate ad merita nunquam futura io parvulis, qui gratia baptismi praeveniuntur. O in H
67쪽
DE GRATIA SALVATOR Is Ga NERATI M. 63 opponunt II. Constat ex Epist. Hilarii Semipelagianos moleste tisisse discrimen traditum ab Augustino inter gratiam collatam Adae, sene qua per liberum arbitrium perseverare non posset, & gratiam praedestinatis collatam, qua perseverantia i sdonetur. Ergo non negabant Massilienses in natura integra gratiam ad opera salutaria; sed hoc ipso neque negarunt illud in hominibus lapsis ad fidem; ergo &c. Rup. eum dis. Moleste tulerunt hoc discrimen, negantes
id, quod docebat Augustinus circa perseverantiam, concedo :negantes naturalia initia salutis citra gratiam , nego. Docuerat D. Doctor magnum discrimen esse inter gratiam Adamo innocenti datam ad perseverandum in statu innocentiae, &gratiam, quae nunc electis datur ad perseverandum in statu gratiae r Adamum innocentem accepisse. donum perseverantiae, sine quo quidem perseverare non Posset , sed quocum non esset perseveraturus; Electos vero in p-senti statu accipere donum perseverantiae, non solum sine quo perseverantes esse non possunt, sed etiam quocum non possunt non esse perseverantes. Hanc doctrinam putaban Massilienses fatalem adserre necessitatem , nullumque relinquere locum hortationibus& minis; hinc docuerunt, Deum, sicut Adamo dederat adjutorium, quocum perseverare posset, ita nunc hominibus ex solo naturae vigore credentibus propter meritum fidei ita tribuere gratiam, ut non sit specialius donum in perseveranti-.bus, quam non perseverantibus. Ex quo utique non sequitur
illos admisisse in homine lapso gratiam necessariam a d.initium
Instant. In hoc solo volebant Massilienses distare naturam nostram a primo homine teste Hilario, ut illum integris vir,bIS Noluntatis, juvaret gratia volentem; hos outem amissis G
68쪽
per tis viribus credentes tantum, non solum erigat postatos, verum etiam sussultiat ambulantes. Ampliorem ergo gra iam agno νverunt in homine lapso quam sano: at in homine primo non negabant gratiam ad persectionem & consumationem bonorum operum; ergo neque negarunt hujus gratiae necessitatem ad initium fidei. Resp. Verba Hilarii significant Semipelagianos discrimen gratiae utriusque status in eo constituisse, quod gratia homini innocenti data, eum ad incipienda vel perficienda opera bona adjuvaret tantum, ostendendo quid esset agendum: gr alia vero, quae homini lapso datur, ad bona virtutum opera non solum adjuvet, sed & postratum erigat, suffulciat ambulantem, subministrando vires, sine quibus in hoc infirmitatis statu nec incipere possumus opera virtutum. Hujus discriminis hanc dabant rationem, quod voluntas Adami integris esset viribus adeoque non indigeret actuali auxilio ipsam immediate afficiente; Voluntas vero nostra peri peccatum iameiata ita sit, ut sine actuali adiutorio ipsam immediate movente ne quidem incipere possit opera virtutum. Porro erigentem hanc gratiam ad omnia virtutum opera necessariam voluerunt retribui merito fidei elicitae ex solis naturae viribus, dixeruntque liberum arbitrium posse se solo & absque adjutorio voluntatem ametente velle credere & sanitatem desderare, & sc promereri guatiam inspirationis, quae prostratum erigeret, & suffulciret ambulantem. Opponunt III. contentio cum Semipelagianis erat de necessitate non qualiscunque, sed gratiae dominaniis & necessi tantis : ergo &e. Anteced. Probatur I. D. Prospar in sua ad Augustinum Epistola ab eo petit, ut eXponat, quomodo gratia illa interior, sne qua dicit hominem non posse credere,
concilietur cum libertate arbitrii; at quaestio insulsa fuisset, si contentio duntaxat fuisset de gratia de se repudiabili. II. De illa gratia fuit contentio, ex qua putabant Semipelagiani in
69쪽
DE GRATIA SALVATOR Is GENERATI M. fisduci fatalem necessitatem, hominesque impelli in desperationem & torporem: atqui talem non existimarunt esse gratiam de se indifferentem & repudiabilem: ergo &c. Res . neg. anteced. Ad ejus probat. primam nego minorem ; imo si contentio fuisset de gratia necessitante, eamque Augustinus exegisset, non certe postularet S. Prosper, quomodo non tollat libertatem ; supponit igitur eam non impedire libertatem indifferentiae. Quaestionem autem istam proposuit partim quia S. Augustinus docuit hane gratiam esse plane gratuitam; aegre autem intelligebatur quomodo vere liberi simus, si indigemus auxilio alieno plane indebito: partim quia dixit hanc gratiam, qua bene agimus, habere effectum suum infallibiliter. At non facile intelligitur, quomodo libere credamus cum gratia , quae PraeUenit Voluntatem credendi, eamque insallibiliter operatur. Ad secundam probationem nego min. Semipelagianorum argumenta impetebant solum necessitatem gratiae praevenientis; concipere enim non poterant, quomodo staret illaesa libertas, si homo ad initium fidei indigeat gratia, quam mereri non posset. Hinc Augustinus dixit de praedest S S. cap. 5. In Electis praeparari voluntatem a Domino, etsi credere vel non credere sit in arbitrio voluntatis. opponunt IV. Testimonia Semipelagianorum. Cassianus, Faustus & Gennadius erant Semipelagiani ex num. as. At isti necessitatem gratiae agnoverunt; nam Cassianus Collat 13. cap. 3. ait: bonarum cogitationum ex Deo esse principium, qui nobis G initia bonae voluntatis inspirat. Faustus uste Gennadio in Catalogo de viris illust. gratiam praevenientem admist ad initium fidei. Ipse Gennadius L. de Eccles Dog. cap. 2I.
istetur initium Ialutis nostra Deo inobante nos habere.
70쪽
CONTROvgasIA LResp. ad primum: Cassianum duos hominum ordines distinxisse, quorum alii gratiam bonis suis conatibus praeveniant , alii praeveniantur. Hinc eodem loco ait in Zachaeo &latrone. fidem ex propriis viribus ortam meruisse gratiam. Quod Gennadius ait de Fausto , salsum patet esse ex dictis num. as. Ad ultimum varia est responsio: aiunt aliqui cum Vossio illud opus non esse editum a Gennadio: alii cum No- risio & Pagio dicunt illum librum continere quidem doctrinam Catholicam , sed scriptum a Gennadio multo tempore post li-hrum de Viris illustribus, & cum jam ex errore resipuisset: ' alii dicunt posse ista verba accipi de aliqua gratia non negata a Pelagii asseclis; cum alibi praesertim cap. a I. sparsa sint s mina Semipelagianismi, ubi docet vigere in nobis eltictionem ad quaerendam salutem.
ΕRRORIBUS. Ρelagius, Coelestius, & qui horum haeresm saltem ex parte
instaurare volΗerunt, non alio eX capite gratiae praevenientis necessitatem negarunt , quam quia putarunt per illam perimi libertatem et e contrario alii gratiam Christi tanto rigore asserere non dubitarunt , ut liberum arbitrium aut penitus extinctum, aut indeclinabili necessitate ad bonum & malum impelli arbitrarentur. Ex horum numero fuere Praed
stinatiani, Lutherus & Calvinus, Bajus & Jansenius.
De Praedestinatianis, Luthero & Calvino.
XXX. Draedestinatiant ii dicuntur, qui liberum in homine adix bitrium extingueates omnia, quae Deus statuit, dix