장음표시 사용
151쪽
CAPUT II. DE OFFICIIS HOMINIS ERGM DEUM 147
ter procedere Veritas poteSt, nisi dogmate imponondo, et sexquirendoasSensu, propter insallibilitatem qua pollui. En idos. Dum id vo-rita praestat, suo iure utitur eique refragari mens nequit, quin se perditullionis flagitio Contamin0t. Haec quidem a ratione, Si tratio duci volit, detro tari non POSSUnt. Obiic. III. Rouolatio opponitu libertati conscisentia0. At libortas conseientiae ad ius natura pertinet. R. Dist. Opponitur libertati logitimao, nego intomporanti et ve-
Vora conscientia libertas in hoo ita St, ut homo a nomino impudiri d0buat, quominus in Deum ut in proprium finum so ordinet iuxta ductum ut praescriptum ipsius Dei, a quo quaelibet rentura, tota quanta St, depondo t. t minimo postulat in homo ab ipso ductu et praescripto Dei eximatur nisi nomino liburtutis stulta li- cuntia et perduellio intelligatur. Obite. IV. Ut fidus consentano Sit rationi debet homo certo
Sciro Deum esse loquutum. Atqui homo hanc certitudinem non aSSequitur. Si enim RSSoqueretur, ad Fidem Ogeretur; SSenSu Ru-
toti Fido dobo sesso liber, ut sit meritorius. R. Con . mai et necto in Ad probat dist Si ortitudino mcissam
assequeretur eae argumentis intrin8ecis, ad Fidem cogerotur, transeat; si X argumenti tantum X trin SeeiS, nego. Quod vero notus
fido dub0at osso lib0Ρ, ut sit moritorius, libente Congedimus. Deum Ss loquutum et mani StaSSe dogmata, qua Revolationucontinentur, certiSsim ConStat eX miraculi et prophetiis, ceterisquo argumenti quae motiva eredibilitatis, nuncupantur. Undo Richardus a S. Victor memorabit sem iliam protulit Sententiam : Domine, si falsum est quod credimus, a te decepti sumus ista enim nobis eis ignis confirmata sunt, quae nonnisi a teseri potuerunt l). At motiva illa constituunt argumentum eXtrinSecum, tum quoad laetum ipsum sevolationi tum quoad veritato qua per factum illud mani festantur. Hinc fit ut assensus, qui datur, libertate non careat idque ob duplicem causam unam Obieetivam, alterum Subiectivam. Causa obiectiva est Carsentia proprii motivi quoad obiectum, nempuos Pontia viSioni rei quae proponitur, in qua viSione dumtaXat mons conquisescit. Audiatur . Thomas , Quia intelloctus respectu actus Fidei non hoc modo terminatur ad unum, ut ad proprium terminum
perducatur, qui est viSi alicuius intelligibilis inde est quod ius motu nondum Si quietatu S, sed adhue habet cogitationem et inquisi
152쪽
tionem do his qua credit, quamvi firmiSSimo ei assentiatur. Quantum enim est e SeipSo, non St ei Satisfactum nec St tormina tu ad unum, Sed torminatur tantum X X triri Soco. Et induist quod intollo tu credenti dieiturAESA captivatus, quia tensetur terminis alienis i non propriis. Indo St otiam quod in credunt potest insurgere motu de contrario huius quod firmissim credit 1). Iam vero firmissimo adhaerere obiecto, non ObSeeundando Sed reprimendo motus animi contrarios, actum corto libertatis includit. Causa autor subiectiva est magna mobilitRS, qua mon nostra laborat, o iunctione cum phantaSi ceteriSque SensibuS. Ex quo fit ut facillim a consideration argumentorum, quae XtrinSeeu Stantum rem ei reumStant, removeri OSSit et ad argumenta contraria, utcumque Sophi Stie Se convertere potiASimum, Si pravo quodam affectu animus agitetur. Propter hane cauSam, etiam in voritatibus naturalibus, quae immediate non patent sed ratiocina tion deteguntur, RSSensus subiacet imperio voliuitatis, qua potest mentem ab iis argum senti avocare et ad Opposita re voearse. Quanto magis id potorit quoad veritatos, qua OXtrinSoci tantum argu montispo PSuadentur, nimirum revelation divina, ut a cidit in robus Fidoi. Denique observandum At quod quaecumque Sint argumenta, quibus rus Fidui sulciantur, tamen fidelis non propter ea praeStat RS-SonSUID, Sed uni e propter auetoritatem Dei et obsequium erga divi nam veraeitatem, X impulsu divina gratisto. Hinc ratio moriti.
Hau pro dimoultato solvenda hic seviter tetigisse sum eiat, cum res Sit quae proprie ad Sacram theologiam pertinet.
DU OFFICIIS HOMINIS ERGA SEIPSUM.
45. Unde oriuntur obligatio illa naturae, qua homo reSpe tu ut, actione aliqua elicero aut omittere tenetur, ossicia hominis orgas0ipsum Xhibet. Quod autem reapAe homini e naturalis prae cipiat ut aliqua mota vel omittat, quae ad SeipSum reserantur,p0rsacit iudicium St. Etenim, eum homo orsonae digni tuto ornetur, e naturam SuSoeperit persectibilem nequit prosect alitopso ordinationi divina se Ommodare, niSi hanc Suae natura eXcel-lsentiam reverentur obServetque , atqU ita Se gerat operando, ut
ad persectionum sibi debitam nitatur Ssidue. Id vero aliud non
l) q. disp. Questio de Fide a. 1.
153쪽
est quidquam, ni Si bonum iuXta ordinis praeceptionum sibi ullo ac procurare. Quocirca non immerito dices, mei omnia, quibus homo erga seipsum adStringitur, ad rectam Sui dilectionem revocari, atque hac formula Xprimi poSS Ordinato amore te dilige. Cum vor bonum, quod nobi VolumuS, Vel XSiStentia Asse possit, vel persectio, quae ipSam augeat compleatque de utraque in hoc capit tribus articuli eloquemur.
De iociis quoad animum. 40. Lorum praestantia. Nobilior homini pars est animus; qui
vita sempiterna ruiturus corpori ideirco coniungitur, ut ipSo tamquam in Strumento utatur , ad finem Sibi in hae vita propositumasSequendum. Eius igitur persectio potiSsimum homini qua0rondaeSt, tamquam bonum, quod ceteri omnibuS, quae ipSum attingunt, ante collat Age nune persectio animi intellectu et voluntato com
prehenditur homo enim prout est rationalis, hac duplici saeuitatu Se explicat. 0 his igitur pra0cipuo alli qua delibabimus. 47. Officia quoad intellectum. Ad 0rsectionem intellectus quod
portinui, tonetur homo debitam veri bonique Cognitionem eonSectari, quae omnino ad vitam regendam OreSque insormando nee 0SSariaeAt Tenetur etiam ad errore oppoSito sugiendo S. Qua in se stricto iure homines, generatim Sumpti, ad eam dumtaxat cognitionem comparandam Obligantur, quae vulgari industria et acili modo ab ipsis obtineri potest, et Sine qua nee proprium finem Spe turo, nec RetioneSSuas ad illum roserro poSSent Ahior vero cognitio et XtenSior aut abStruSior via conquiSita, etsi maxime honeSta Sit et rationi conveniens, ad eamque Si velit, Sibi procurandam quisque tu habeat, non tamen omne Singillatim adstringit, Sudeo dumtaxat qui rationuStatus, in quo sorte VerSantur, munere Suo periungi alite nequeunt. Cum vero intelligentia, in conseetanda Seientia, alii etiam saeui talibus iuvetur ha etiam, quatenu ad id conserunt, Xeolere puSest. Unde generatim dici potest perlaetionem intelleetuS, pro condition set circumestantiis, in quibus homo verSatur, per se et ab8Olute quaerendum SS perseetionem Vero ceterarum iaculiatum, quae ad sensibilitatem pertinent, quaerendam SS relati re, quatenu ni
mirum rationi dosor viunt et eius evolutioni opitulantur. Sensibilitas enim in homin non est propter Se Sed propter intefleetum, qui finis dignitat fulgut m0dia autem non niSi propter finem quaeruntUr,
154쪽
150 IUS NATURAE PARS I. IUS INDIVIDUALE
48. duo ad voluntatem Quoad voluntatem debet horno iuxta se taurationis principia bonum proSequi malumque averSari atque in utroque hoc actionum genero legitimi motivi impelii, qua ordini
rerum, qua reSpicit, ast reSpondeant. OtiSSimum Sic vitam suam instituat oportet ut ad adeptionem ultimi finis, in quo Supremum olus bonum consiStit, A dirigataSSidueque promovent. Quare cetera bona Sic appotero et consectari debet, ut ipSum inde non vocent, sed iuv0nt potius atque vel in virtute Sint posita, vel ad X0Pesendam virtutem reddant paratiorem ordinem quoquo in appetendisacultatibus procuret neceSSe est, et concupiSeentiam Sie Ompe Scat, ut haec ibi dominatum non arroget, Sed menti Subiae eat.
Ut enim recto observa Hein eccius 1) Saope soli illi animi
imputus hominem ita in transverSus agunt, Ut fine Suo Xcidat, et v se vora elicitate careat , vel triStem eiuAdem faciat laeturam. Praeterea generatim non faciet unquam officium quisqui affectus
non habet in potestate , quippe qui ita pervertunt et distorquent animi iudicium, ut nihil secte et ordino fiat. Hinc Statius :
Ne fraenos animo permitte calenti, Da Spatium tenuemque moram, mala euneta ministrat
Nimirum ratio ipsa, cui fraena traduntur, tamdiu potenE Si quamdiu duducta est ab assuetibus. Si miscuit scissis ut inquina vita non poteSDeontinere, quo Submovere potui Sset Commota enim et Oneu SSa men ei Servit quo impeditur 3) s Atquo hanc vita ordinationsem homo obtinebit, Si idonei virtutibus ornare Sostudeat quibus et prudens, et iu8tu8, et fortis, et temperans em
49. Error rationalistarum. Hi ne, quoniam sermo Si de Studio, quo homo Se ad virtutem promoveat, praetermitti omnino non debent ea, quae OStra Retuli rationalista docent do motivis ad voluntat0m de torminandam idon0iS. Ut enim alia diximuS,mant, rogentium rationalistarum pater, de laterii di SSerenS, quae Ο-luntatem rite ad agendum impeliant, tamquam pro tribunali decernit regulam Supremam officii in hoc seponi, quod otio Xeratura priori quatenu nempe homo, in officii suis implendis, non
aliud Spectet, nisi obsorvantiam, quam lex sibi vindicat , ut in
1 Elem. Di is at et Gent g 140. 2 Thebaid. lib. X, V. 26, 3 SENECA, De Da, lib. V.
155쪽
CAPUT III. DE OFFICIIS HOMINIS ERGA AERIPSUM 151
gratiam Soliu rationi opero tu . Duo enim in aetion distinguit legalitatem se moralitatem. Primam in conformitate actionis cum leo collocat, alteram in puritate motici, seu in intentione agenti S, qui nonnisi ex ipsa lege ius quo serecundia moveatur 1) POSterius hoc omnino requiri ait ad honestam actio noni Constituendam ita ut, si actio iugi consormis eliciatur, non tamen propter impul Sume Xistimationi et ob Aservantiao ipsius logis, Sed intuitu alterius boni nobis obventuri, aut alturius rationi a lege diStinctae actio, legalitate quidem ruatur, at moralitate caruat ac turpi habenda sit 2). Hanc doctrinam communito sequuntu huiu aetati PR-tionalistase, qui Saepe lunt buccis inclamant Osticium non nisi propter Sol pSum prae Standum S So, Sine alio incitamento, quod in
Spe remunerationi aut metu poenarum itum sit. Horum tamen doctorum vitam Si cum praecepti compare S, OV umorgumentum
tibi praesto erit, non posso rationem sibi reli tam nisi Stoico generare, qui virtutem ad rigidissimam Severitatum verbi ad dueant, sud laeto ab opicureorum grege non e PRPentu P. 50. ius refutatio. Exposita liuoria, qua speciem dignitati h bere videtur, non solum salsitate laborat, sed otium, si unditus di Seu tiatur, turpi est et non ad hominem nobilitandum Aod doprim sendum idonea. Et in primis, officium propter seipsum unice inSpectum, nobile quidem motivum eontinet, sed non nobilissimum. Summum enim persectioni gradum ea tantum ratio operandi suppeditat, quae ordini plene reSpondeat, motivoque nitatur, quod tamquam Supremum ab ordine manifestatur. Atqui id nonnisi in ossicio propto Dei amorem
1 Vide iticam rationis praeticae, lib. I. e. 1 DT, RXime Ver Casutiertium. Porro haec distincti logalitatis se moralitatis, etsi respeet legum civilium bona sit, tamen, respeetu legi naturae, in Sul Sa plane videtur Legi Stator enim humanus, eum renimum perSpicere nequeat, GO Venientiam UmtR-xat actionis cum lege seu ius legalitatem considerat, intentionem autem genti S, ni Si evidenter appareat, Deo iudicandam relinquit. At respectu legislatoris divini intentio ab officio separari nequit ne legalitaS, Seu ConformitaS cum lego ab setur, nisi etiam intentio congrua sit honestati Lex enim naturne non Olum pia re Spicit, sed etiam intentionem et motiva quae nisi honesta sint, avertunt ab ordino Conse quae diximu Ethicae cap. 2, Pt 4 De principiis moralitatem actui humano impertientibus. 2 Inter cetera haec hahset Autonomia voluntati unum e St principium omnium legum moratium officiorumque iis convenientium, Contra Vero eteronomia arbitrii nullam prorsus obligationam constituit, Sed potius contraria est principio illius moralitati quo voluntatis. In independentia scilicet ab omni legi materia nempe obiecta se desiderata et simul amsen determinatione arbitrii per solam formam legislatoriam universalem cuius e Subiecti VaeSSe casa debet, unum principium Si moralitati S. B Oc supra citato.
156쪽
st gloriam implendo reperitur Deu enim eSt finis, quem spectat univerSa natura, quae nonniSi ad ipSum tamquam ad optimum otior- sectissimum bonum, tandem aliquando resertur. Cum igitur expresSepropior hanc nobiliSSimam auSam operamur, di Vinamque gloriam, quoad fieri poteAt amplificare adnitimur tunc porsecti SSimo motivo urgemur, quo PaeStabiliu nullum eXcogitabitur. Sed eiusmodi prau- Acriptio non a rationalista Kant, sed a Paulo Apostolo prolaeta est.
qui nobis iubui ut omnia qua facimus, in Dei gloriam dirictamus Deinde, quieumque excellentiae gradu motivo illi antiano attribui volit, non idcirco inferiora incitamenta tamquam actum deturpantia haberi debunt modo sint huiusmodi ut ordinem rationis non
invertant. Sic Spellaturno remunerationi aut aeternarum poenarum
metus optime animum impellere poterunt, ut bonum proSequatur, et malum declinet. Nam si homo ad solicitatem tandem aliquando capeSSendam eonditu est, eaque Se dignum actibus suis efficere d0bet; pro se to actu huiusmodi respectu elicitatis se habent ut modia ad finem. At vero qui non videt nihil inordinatum aut praepo- Sterum AS in hoc, quod modi propter finem adhibeantur ' Maximo vero id locum habet , si exinde praestantiu operandi motivum , ne praeci Sione quidem montis exeludatur Sex eo prae oeuli retento, cetera tanquam adiuuisenta voluntati admittantur.
Accedit, quod si modus operandi consonat intentioni divinae cui si actio consorinatur, inhon0Ata diei, in impietate, non poteSt. Et sane Sapieri legiStator idcire praemia proponit, ut Subditum ad legi obtemperandum alliciat. Ita igitur moveri aliquando ad legem Servandam , ipsius legislatoris intentioni respondet. Ergo modus hic agendi in o di natus dici nequis , quin ipso legi Stator inordinationi accusetur. Idem dicendum S de metu poenarum. Nam Sanctio poenalis duo logi coniungitur, ut ii, quibus ex sertur, tranSgressione deterreantur. Qui igitur ne poenam ingurrat, flagitium vita ab eoque assuetum rotrahit, is prose et iuxta mentem legiStatoris operatur. Nequit ergo inordinationis argui, quin id ipsi legislatori sertatur vitio. Viduant itaque, qui Secu putant, in
qua anguStia ratio einando S adigant. PoStremo, rem averSari quatenu mala est, iuXta ordinem profectoeSt. Atqui in flagitioso opero reaps inest debitum poenae, in qua malum procul dubio cornitur. Ergo xindo moveri ad ipSum opuSOdio hab0ndum, iuxta ordinem rationis si licet longe meliu Sit ex interna bisecti turpitudino, si otiam nobilior motivo ad Scelu Ssugi eradum induci. At aliud os minori bonitat donari, aliud vero
nullum continere, aut otiam nota pravitati inuri.
157쪽
CAPUT III. DE OFFICIIS HOMINIS ERGA SEIPSU31 153Verum, ut dixi, si antianae opinioni laeus omni dotrahatur, abisecta potius si vili apparobit. Nam an voluntatem autonomam, Seu suimetipSiu legiSlatricem, Statuit. Undo logem ut cum ipsa voluntate libera, ut Saepe repetit, vel cum ratione hominis, per Se et absolute spectata, confundit. Quare eiu Sent0ntia ObSequium legi praestitum, aliud non erit, nisi obsequium praeStitum propria libertati aut rationi. Hoc autona turpissimum inducit ego ismum, Si non enSilem, Saltem rationaliSticum. Atque id conS0ntaneum plano erat doctrinae antii, ut quemadmodum in ordine cognitionis homino sibimo mundi conditorem effecerat, si in ordino purationis legislatorum et finem Constitueret. Unde non modo philautiam, Sed veram auto latriam adstruxit. Quod eviden tius patuit in Fichto; qui rationalismum antii perficiens, regulam omnium officiorum ad hoc reduXit, ut homo operetur X e Seu iuXta propriam persuaSionem et Sibi tantum obediens ut sic ad omnimodam indupsendentiam deveniat, in qua finem eius ultimum Ollocavit. Hinc Dei notionem ab Ethica remov0 cum ad modumidum operandi se ad finem hunc consequendum homo non indigeat, ni Si propria activitato 1). Non m fugit alios rationalistas, praefurtim Schelling, ut ab-Surdum hoc declinarent, rationem non prout indicidualis se subiectina St, sed Ontologi e sumptam et obiectice, Seu prout impersonalis est, induxiss0.Verum hi absurditatem unam vitare cupienteSin aliam non minorom inciderunt. Natio senim hae imperSonaliS, quae a Singularibus hominibus distinguatur, et nihilominus in ipsis appareat, figmentum restaurat Avorroi do intolluctu universali atquen, eum nee ratio divina Sit nec humana siquidem utraque est personalis), aut nihil est aut abstractio mentis. Huc revera tandem recidit stoiciamus, quo nostrae aetati epicureiSmuS, ad sucum stultis aciendum, tegi Solet.
51. Unde oriuntur. Homo non Solo animo conStat, odistiam Corpore a quo organa Suppeditantur, sentiendi viribus opportuna. Si ex utriuSquo iunctione substantiali unita praesenti eiu eXSiStentiae reSultat.Ut enim animal Significat id quod habet naturam Sensitivam, rationale sero quod hab0t naturam intelluctivam si homo ignificat
i System Ethicae uita si incipia theoriae scientiae.
158쪽
quod habui utramque Quare ossicium, pro homo adStringitur Omplondi in otia sibi a Deo in hac vita praestitutum, corporis etiam tutelam curamque complectitur operatio enim exsistentiam subiecti et congruentem diSpositionem expoScit. 52. Quid importent. In primi neceSA OS Ut homo vitam , integritatem, valetudinem ui corpori tueatur, eiquo noxia ad rationis praeseriptum effugiat, et ea viciSSim comparet, quae ad vires
tet otiam ut labori ipsum addicat, se odio tabescat atqu0 inde commoda et cetera vita adminicula conquirat ita tamen ut modum Servet, quemadmodum SerVare debet in omnibus, quae non finis sod modii rationum habent Ut enim homo paupertate PeSSus Q cessarii caret, et nisi virtute animum valde obfirmot occasionem po candi capiut sic qui divitii plus aequo affuit, periculum incurrit no illa non tam adiumenta fini ad quem tendit, quam potius impedimunt suppeditent. Plerumque enim commodorum copia animum emollit ac facilum viam vitiis Sternit. Diutius non immoror in minutioribu praescriptionibus, eum lacile per Se pateant et gravior no urgeant. Venio potius ad quaeStione nonnuliaS, quaΘcum hac materia intime connectuntur.
53. PROPOSIΤio 1'. Violentas sibi manus iniicere , prohibitum
Prob. Fuit iam Stoi orum opinio posse sapientem, si graViSSimis prematur anguStitS, Sponte e vita migrare, interimendo SeipSum. Quem errorem renovavit nefariu auctor Systematis naturam qui inoptis quibusdam allaciis, quas inserius dissolvemus, uicidium licitum ASe blateravit. At nemo non idot, huiusmodi acinus naturae adverSari cum perpetrari ab homine nequeat, quin o mota peSSum det Deo, sibimetipsi, ut Societati debita. Et re quidem vera, DeuS, rerum auctor et ConServator, vitam non te homini largitus sest, ut de ipsa ad arbitrium disponat, Sed ut ea ad ordinem moralem, quo Vera homini destinatio continetur, procurandum augendumque UtatUr. ΜOdu autom et menAura, qua ad universalem hunc finem conserrctoperam quiSque debet, a divina Providentia determinatur, pro Statu Sconditione temporibus, Ventis in quibus constituitur. Unde homo dominium propriae exsistontia non habet, Sed solum Sum fini, quem diximu , congruentem. Si igitur, aerumnarum impatienS,
159쪽
CAPUT III. DE OFFICIIS HOMINIS ERGA SEIPSUM 155
violonias sibi manu infert a divina ordinatione o Subtrahit, et ius sibi arrogat , quod Solius se est. Praseterea negari nequit exsistontiam magnum Sse bonum cumsundamentum sit elicitatis aliorumquo bonorum, quae RSSequi poS- sumus. Ex quo fit ut naturali inelination illam tanto puro appetamus. Qui igitur sibi exsistentiam demit, magnum sibi dotrimon- tum affert quia S tam praestanti Spoliat bono. morem igitur lasedit sibi obitum. 0 dicat aucto systematis natura id vitari, quotius Xsistentia non iam felicitatis su misoria sundamentum ovadit. Nam si nobilitas hominis rite Speelsetur, XSiStentia nunquam desinit Asse undamentum vera solicitatis, quae in ordinatione ad beatitatem sutura vitas sita est. Mala enim quaecumqUODO Obruunt, numquam ordinem ad Deum utrahoro potorunt aut bona perdere, quae in virtute Sunt posita immo haec potiora et speeiosiora metentum; siquidem nil sublimius in ordino morali St, quam virtu immota lico undique calamitatibus labosactata. Ipse Seneca, quamvi caren lumino Fidei, aiebat, nullu si spectaculum tam Iove dignum, quam iustum cum adcensa fortuna pugnantem. Deniquo qui ibi mortum consciscunt, iura societatis laedunt ad cuius bonum conferre aliquid debent, si non operibus, Saltem animi constantia et sortitudino a rerum adversarum tolerantia. Immo non Solum huic muneri desunt , Sed etiam perniciosum inducunt 0Xemplum, quod saluti aliorum civium interminatur. Qui senim vitam pro Se contemnit , Contra rationi praeScriptum , t eodem pacto vitam aliorum parvi saei et Quare mirum non St, si in ea Soeietato, in qua d0baechantur uicidia, multiplicentur homicidia 1).54. RoposiΤio ' Velitum lege naturae non 8 ob iu8 tam et laudabilem causam, mortem indirecte procurare, ut nempe qui8 in periculum se coniiciat, eae quo probabiliter, De etiam certe,
Prob. Homo, cum id tacit, Se nequaquam interimit, sed tantum purmittit intori mi, intuitu altiori boni ad quod procurandum iustitia aut caritas aut alia virtus impellit. Atqui id iuri natura non contradicit a quo dumtaxat homo prohibetur, ne ibimet ipse necem
inserat, non vero ne subeat vitae diSerimen, etiam eum nobilius ossicium urgeat. Immo ea aetio tunc magnam moretur laudem et
summum gradum sortitudinis attingit. Sic mileS, quamquam Solus, phalangi hostium se laudabiliter opponit, ut olla progreSSum mo-
1 Superio demonstratio, ad rem quod attinet, desumpta e Si ex . Thoma
160쪽
156 1US NATURAM PARS I. IUS INDIVIDUALEretur licet certo sciat se interfectum iri. Sic naufragus amico, quioadum ortuna iactatur, tabulam edit, Seque undi obrusendum permittit. Sic post laborantibus quis deServi , licet luem Se contracturum coniiciat.
45. PROPOSITI 3'. Non opponitur, immo amice concordat iurinaturae, corporis moderata ca8tigatio, ad frenandam concupiascentiam et animi in corpus imperium eaepeditius gyiciendum. Prob. Militat haec thosis adversu delicatulo quosdam noStriae vi philosophos, qui ad blandiendum en SibuS, mn Θ generatim Corpori QRStigationeS, quae pro virtute SSumuntur, tamquam iurinaturae adverSa et Scetarum dementia reprehendunt. At iuri Naturae adverEum Certe non est, dolore etiam inflicto, luxuriantos compeSeere cupiditates, et aliquid etiam licitum Subtrahur sensibus, ut intra retiores limite circumSoripti extra evagari non au-d0ant. Atque id eo magis opportunum St, quod in praeSenti appetituum pugna, et conssiet rationem inter et SenSum, vix ut ne i quidem spiritus satis exerceri poSSit et dominatum in Corpus retinere , Sine congruenti aliqua Sensuum coercitione. Nec timor minuendae sanitatis aliquid adversariis favet. In primi enim etiamSi in corpore caStigando levis aliqua virium aut longioris vita iactura fieret id affatim compungatur altior bono, nimirum animi persectione, quod inde eonSequitur. Anno laudibus offerri non Solet is, qui e totum studio sciuntiarum addicit, quamvis exinde paulatim ulteri ire ae minus longasevum A suturum noscata Deinde hoc etiam detrimentum negari posset Ut enim exempli innumeri QOm- pertum St, moderata corpori caStigatio diuturnitati vita minimo obest cui potiti nocet ingluvies et tenor vitae molli et voluptuoSae, quam isti sensibilitatis defenSore non multum VePSantur.
56. Obiic. X uetor Systematis naturae. Necando SeipSum, nulla officia laeduntur. Non quidem officia erga Se tum qui Volunt non fit iniuria , tum quia tot cireumStare poSSunt mala, Ut vita diutius tolerari no luseat. Quare cum miSeriae vitandae hanc iam natura congeSAerit optime indicavit A nobis potestatem sacer utendi remedio Sto, Si volumus. Ergo ius etiam naturae non Violatur. Addo, dominium in materiam nobis tributum esse; at Ver Cir amateriam proprie Operamur, cum mortem nobis inserimuS. PriaΘterea,
ratio bonos ei a doni, qua in vita continetur, importat ut 9Sam, Si libet, renuntiare poSSimus, pra0Sertim eum nullum initio ad eam